PRZEWODNIK
Hugo, pamiętasz, na czym skończyliśmy?
Minęła minuta, a czuję się tak, jakby upłynął cały rok.
Przypomnij mi.
Opowiadałem ci o swoim awansie.
Za twoją świetlaną przyszłość w Las Colinas.
A Héctor...
Lepiej sprawdzę się na stanowisku basenowego.
To była szansa dla Memo.
Wciąż potrzebujemy kierownika basenu.
Znam idealnego kandydata.
Było wiele kłótni i rozstań.
W moim domu nie może mieszkać ktoś,
kto tak postępuje.
Przykro mi, Héctor, to koniec.
Powinniśmy się rozstać.
Co?
Ja i Chad... rozstaliśmy się.
Odwołaliśmy ślub.
Ale miłość wisiała w powietrzu.
Zwłaszcza między mną a Julią.
Chcę być z tobą.
Hotel miał nowego współwłaściciela.
Bardzo bogatego Ricarda Verę.
Moja mama zaakceptowała Sarę taką, jaka była.
Lupe pogodziła się z tym, że Memo będzie z Loreną, pod jednym warunkiem...
Masz miesiąc na oświadczyny.
A Chad uznał, że potrzebuje przerwy od tego wszystkiego.
Dobre nachos.
Zapomniałem o czymś?
Tylko o najważniejszym.
- Tata? - Dobra.
Zacznijmy od tego miejsca.
Wiesz, jak kocham cliff-hangery.
Ja pier...
O kur...
Hugo.
Oto twoja kuzynka, Paloma.
Zaraz. Przez te wszystkie lata miałem kuzynkę?
Wiesz, jak ciężko jest być Meksykaninem bez kuzynów?
Tato, co ty tu robisz?
Wiesz... Byłem w okolicy i...
Zobaczyłem je i przypomniałem sobie, że lubisz kwiaty.
- Więc... - Dobra, super.
Jeśli tylko po to tu jesteś, misja wykonana.
- Nie. Ja... - Powyciągam tylko tulipany,
bo nadal mam alergię.
- Miło, że pomyślałeś. - Tulipany.
Dobra.
Tak naprawdę przyleciałem do Acapulco na pogrzeb przyjaciela.
Ale odkąd tu jestem,
zbieram się na odwagę, żeby się z tobą zobaczyć.
No i kuzyni.
Formalnie rzecz biorąc, to mieszkanie należy do ciebie,
więc nie mogę cię nie wpuścić.
No tak.
Rozgośćcie się, a ja pójdę włożyć kwiaty do wazonu.
Wyrzuć tulipany, kochanie!
Nie chcemy, żeby spuchło ci gardło.
Świetny ze mnie tata.
Co się dzieje?
Myślałem, że odwiedzimy Julię, a my zjawiliśmy się nagle u twojej córki.
Czemu nigdy mi o niej nie mówiłeś?
Wstydziłem się.
Mamy z Palomą bardzo skomplikowaną relację.
Dobra. Ale co stało się z tobą i Julią?
Wszystko dopiero się zaczynało.
To prawda.
Nasza historia dopiero się zaczynała.
A w kolejnym rozdziale jest masa zwrotów akcji.
Intrygi, oszustwa i oczywiście romanse.
- Zaczynamy? - A mam jakiś wybór?
Nie.
Minął miesiąc,
odkąd Don Pablo i Diane pomogli wyprawić mojej mamie wesele,
a my z Julią zostaliśmy parą.
Teraz wyglądasz jak asystent dyrektora operacyjnego.
Idealnie.
Nie wierzę, że sama to uszyłaś.
Ale ledwo mieliśmy czas dla siebie.
Wystarczy.
Przestańcie.
Doña Nora. Przepraszam, że wpadłam tak wcześnie.
Do późna w nocy szyłam nowy strój służbowy Máximo.
Wiedziała pani, że jedną rękę ma trzy centymetry krótszą?
Oczywiście.
Musiałam mu nawet zamówić specjalny garnitur na bierzmowanie.
Co? Poważnie?
- Zawsze jesteś mile widziana. - Gracias.
Tylko trzymaj ręce tam, gdzie widzi je Bóg.
- O nie. - Zjesz śniadanie?
Zostawcie to Estebanowi! Zrobiłem chilaquiles.
Chyba że ich nie znosisz. W takim wypadku mam jajecznicę.
Muszę tylko wyjąć totopos.
Brzmi świetnie, ale musimy iść.
Pierwszy raz prowadzę zebranie personelu.
Och, nie. Czekajcie! Jestem fatalną gospodynią.
- Przynajmniej zrobię... - Lunch!
Zostawcie to Estebanowi!
- Gracias. - Gracias.
Cóż robić? Mój mąż myśli o wszystkim. Błogosławieństwo!
Oczywiście!
- Zbaw nas ode złego. Amen. - Amen.
Do zobaczenia. Dziękujemy. Jak miło.
- Powodzenia, kochanie. - Kocham cię!
Tak szybko dorastają.
Mama cieszyła się, że znów znalazła miłość.
I choć kochała mieć męża przy sobie,
ciężko jej było „zostawić wszystko Estebanowi”.
Sara miała inne problemy.
Dość tego!
Wiem, że kradniesz mi szampon.
Ten, który ma czerwoną nakrętkę, pieni się, pachnie jak mango
i sprawia, że mam jedwabiste włosy?
Esteban, to moja odżywka! Ją też kradniesz?
Hej!
Nie baw się w łazienkową policję i posprzątaj pokój!
Nie jestem praczką!
Używałeś mojej gąbki?
Nie!
Odkąd miesiąc wcześniej zostaliśmy parą,
nie ujawnialiśmy się z Julią w Las Colinas.
I choć z początku potajemne schadzki były fajne...
Pomarańcze?
Jedenaście papai.
...prawie nie mieliśmy prywatności.
A namiętności nam nie brakowało.
Przy śmietnikach w południe?
Jesteśmy umówieni. Oby to nie był dzień solonego dorsza.
- Co robisz? - Chowam się przed Lupe.
Dała mi miesiąc na oświadczenie się Lorenie.
Ale czy to oznacza 30, czy 31 dni?
Wtedy miałbym dodatkowy dzień.
I czy miała na myśli kalendarz księżycowy czy gregoriański?
Nie miałeś się oświadczyć w zeszły weekend na jarmarku?
Tak, ale zepsuł się diabelski młyn,
a kolejka górska „Szalona Mysz” nie wydawała się tak romantyczna.
Nic nie jest dość dobre dla mi amorcito.
Jakie to słodkie.
Mniej słodko jest zginąć z rąk kobiety,
która ma dostęp do pralek przemysłowych.
Nie znajdą ani jednej plamy krwi.
Máximo, pomożesz mi coś wymyślić po porannym zebraniu?
Nie idę na nie. Nie mogę wpaść na Lupe.
Jasne, pomogę ci z czymkolwiek chcesz.
Ale przegapisz moje pierwsze...
Połamania nóg! Wierzę w ciebie!
Pełen profesjonalizm. Ten strażnik to plotkarz.
Owszem.
Później przekażę ci te dokumenty.
Dobrze, współpracowniczko.
Przekażę ci inne dokumenty, o których też rozmawialiśmy.
I teczki. Teczki to poważna sprawa.
Czekaj. Chwila.
Ten smutny, emocjonalny chłopak, który chce wykrzyczeć światu miłość,
to niby mój ojciec?
Arogancki, zapatrzony w siebie milioner?
Kochanie. Jestem już miliarderem.
- Przykro mi. Minęło trochę czasu. - Nie szkodzi.
Ostatnio widziałam go w nagraniu, które wysłał mi na iPadzie
z okazji ukończenia szkoły biznesu.
Tamtego modelu nawet nie było na rynku.
I namówiłem Pitbulla, żeby wystąpił w szczycie swojej popularności. Dale.
Chyba bezpieczniej, żebyś opowiadał o Las Colinas.
Napijesz się czegoś?
- Sanpellegrino... - Pytałam Hugo.
- Poproszę o wodę. - Dobrze.
To samo dla mnie.
Tylko z bąbelkami.
I limonką. Albo cytryną.
Twój wybór.
Myślisz, że słyszała?
Pójść jej powiedzieć?
Dobra, tak.
Na czym skończyłem?
Och, tak.
Miałem poprowadzić pierwsze zebranie.
Diane słynęła ze swoich widowiskowych wprowadzeń,
ale ponieważ Chad wciąż nie wrócił ze swojej podróży w głąb siebie,
była nieco zbita z tropu.
Dzień dobry.
Od dziś to Máximo będzie prowadził poranne zebrania.
Pewnego dnia zastąpi Don Pablo,
który mnie porzuci.
Tak to jest. Ludzie tak postępują.
Odchodzą.
Lepiej zacznij, zanim będzie jeszcze gorzej.
No dobrze. Dziękuję, Diane.
Kilka ogłoszeń,
zanim zaczniemy spełniać najdziksze marzenia naszych gości.
Chyba że marzą o karmieniu mew, które stają się przez to bardzo agresywne.
Wczoraj prawie odleciały z niemowlakiem trzymającym churro.
Nie możemy ciągle tracić churros.
Beto, musisz wyposażyć bar na obchody Cinco de Mayo.
To ważne święto... dla amerykańskich turystów.
Tyle piwa.
Héctor.
Musisz dziś gruntowanie wyczyścić strefę basenową.
To wszystko.
Jakieś pytania?
Nikt?
Nikt nie ma żadnych pytań?
Lupe, nie zauważyłem cię.
Gdzie jest Memo?
Nawet nie zauważyłem, że nie ma tu Memo.
To w końcu taki długi, 31-dniowy miesiąc.
Straciłem go z oczu.
Koniec zebrania.
Máximo.
Doskonała robota.
To cudowne, gdy bliski przyjaciel błyszczy.
Dzięki, Héctor. Starałem się...
Mówiłeś, że mam szorować basen,
ale ktoś musi mnie zastąpić.
Mam bardzo, bardzo ważne spotkanie.
Jakie spotkanie?
Naprawdę każesz mi mówić na ten temat?
Powiedzmy po prostu, że jeśli nie pójdę,
będą o mnie mówili „Héctor, który nie oddaje organów”.
Zamierzasz oddać organ?
To bardzo odważne!
Zostawię oceny innym, ale dziękuję, że tak do tego podchodzisz.
Máximo, jeśli nie przeżyję, opowiedz innym moją historię.
Máximo, mój najlepszy ziomek.
Myślisz, że ktoś inny mógłby uzupełnić zapasy w barze?
Ty też masz wizytę?
- Nie, po prostu nie chcę. Jestem senny. - Okej.
Sam to zrobię. Odpocznij.
Dzięki, Máxi.
Jesteś najlepszym kumplo-szefem, stary.
Rówieśnicy chyba lubią z tobą pracować, Máximo.
Dziękuję.
To nie był komplement.
Wiem, że trudno jest wyznaczyć granice, ale na tym stanowisku
nie możesz przyjaźnić się z personelem.
Doceniam radę, Don Pablo,
ale proszę się nie obawiać. Potrafię być twardy.
Nie pozwolę pracownikom wymyślać niestworzonych historii.
Máximo Gallardo?
Możemy mieć jutro wolne?
Culture Club gra jutro w Mexico City i musimy tam jechać.
W celach badawczych.
Tak.
Dobrze.
Możecie jechać.
Ale kiedy następnym razem Culture Club zagra u nas wielki koncert,
zapomnijcie o tym!
Widzi pan? Jestem ostry.
- Co tam? - Po angielsku, proszę.
Co tam, Memo?
Ładnie się tu urządziłeś.
Wstawiłeś tu okno?
To tylko atrapa.
Chciałem stworzyć iluzję światła.
A więc... Czy Lupe pytała o mnie na zebraniu?
Nie.
Może.
Nie mogę cię okłamywać. Tak.
Co ja zrobię?
Nie mogę się zdecydować.
Wszystkie moje pomysły na oświadczyny są zbyt tandetne albo skomplikowane.
A swoją drogą znasz kogoś, kto potrzebowałby kostiumu pandy?
Czy to możliwe, że trochę za dużo o tym rozmyślasz?
Możesz postawić na klasykę i oświadczyć się w Oknie na Morze.
Chodzi ci o miejsce z malowniczym widokiem,
powszechnie uznawane za najbardziej romantyczne w Las Colinas?
Nie mam pojęcia, dlaczego o tym nie pomyślałem.
Problem jest taki, że nie będziemy go mieli tylko dla siebie.
Tak się składa, że przyjaźnisz się z asystentem dyrektora operacyjnego.
Poważnie? Zrobiłbyś to dla mnie?
Dziś o zachodzie słońca.
Ale odpuść głowę pandy. To przerażające.
Panno Davies?
Przepraszam, że przeszkadzam poczas cuatro manos,
ale ma pani gościa. Chciałby się z panią zobaczyć.
Chad?
Niestety nie.
To pan Vera.
Nie jest pan panem Verą.
Jestem starszym bratem pana Very. Panem Verą.
Mów mi Alejandro.
Miło cię wreszcie poznać, Diane.
Nie wiedziałam, że Ricardo ma brata.
To Ricardo kupuje zwykle kolejne lśniące zabawki,
a ja potem muszę naprawiać wszystko, co zepsute.
Sugerujesz, że ta „zabawka” jest zepsuta?
Cóż, nie wiem.
Jeszcze się nią nie bawiłem.
Gdybyście, ty lub twój brat, uprzedzili mnie, że przyjeżdżasz,
zorganizowalibyśmy specjalne powitanie.
Na przykład włożyłabym ubrania.
O nie. Właśnie to chciałem zobaczyć.
Jak wygląda hotel na co dzień.
Od dziś będę nadzorował nową inwestycję naszej firmy.
Jako nowy współwłaściciel chciałbym robić wszystko własnoręcznie.
O ile nie masz już zbyt wielu par rąk w użyciu.
No jasne, chodzi o cuatro manos.
Przezabawne.
Wiesz co?
Chętnie oprowadzę cię po naszym olśniewającym ośrodku w zwykły dzień.
Doskonale.
Gdy tylko się ubiorę.
Oczywiście. Tak.
Wszystko było gotowe
na magiczny wieczór Memo i Loreny.
Wiecie co?
Może Paloma ma tę alergię po mnie.
A to nasz nowy asystent dyrektora operacyjnego, Máximo.
Akurat ozdabia nasze słynne Okno na Morze.
Máximo? Chłopak od ceviche?
Oczywiście. Brat mi o tobie opowiadał.
Miło pana poznać. Nie wiedziałem, że pan Vera ma brata.
Jesteś czwartą osobą, która to mówi.
- Czuję się urażony. - Przepraszam. Głupio mi.
Nie martw się. Ale jeśli chcesz mi to wynagrodzić,
może przyniósłbyś trochę tego słynnego ceviche?
Mówimy o ceviche.
Absolutnie nadążam.
Może urządzimy degustację? Tutaj, o zachodzie słońca.
Co ty na to?
Gość dostaje to, czego chce.
Klasyczny Don Pablo.
Ándale.
Tędy, proszę.
Czasem widuje się stąd nasze słynne różowe morświny, Paul.
To była najważniejsza chwila w życiu mojego przyjaciela...
Ale dostałem polecenie
od nowego współwłaściciela hotelu.
Co miałem zrobić?
Nie miałem wyboru i musiałem zawieść przyjaciela w imię interesów.
I to jest człowiek, którego znam.
Wróciłaś akurat na najgorszą część.
Do tej pory postępowałem jak bohater.
To prawda, Hugo?
To dyskusyjne.
Przynajmniej przyniosłaś mi wodę. Wciąż jest nadzieja.
Możesz opowiadać dalej.
Jestem ciekawa, jak zakończy się ta opowieść.
Dobrze.
Teraz jestem skrępowany...
Na czym skończyłem?
Więc...
Moja mama wróciła do domu,
spodziewając się masy obowiązków.
Dla mojej mamy oznaczałoby to dobry dzień.
Co ty robisz?
Pranie?
Bez urazy, droga żono, ale to oczywiste.
Nie chciałaś być ludzką pralnią. Pomyślałem: „Zostaw to Estebanowi”.
Dzieci mają swoje przyzwyczajenia.
Nie możesz dawać za dużo krochmalu, bo Máximo ma wrażliwy kark.
Inaczej dostanie wysypki na skórze...
Dobra, jest w porządku.
Miękkie, co?
Niemal tak, jakby balsam przyjął postać ubrania.
Ale zapach. Uzyskanie zapachu jest trudne...
Jest taki orzeźwiający.
Pachnie nadzieją.
Przygotowałem ci jedzenie. Masz ochotę na tortitę?
Przepyszna.
Całowanie się z Julią
było dla mnie jak tortita Estebana dla mojej mamy.
Powinienem być zachwycony, ale nie potrafiłem.
Wybacz, po prostu...
Ciągle myślę o tym, że zawiodłem Memo.
Tak się cieszył na oświadczyny przy Oknie na Morze.
Kochanie, Memo to twój przyjaciel. Na pewno zrozumie.
Teraz też nie mogę się skupić.
W tym tygodniu mewy są strasznie głośne.
Czy w takim razie możemy z tym skończyć? Proszę?
Takie potajemne schadzki były fajne,
ale mam dość tajemnic.
Ale to tak, jakbyśmy byli seksownymi szpiegami.
„Seksowni szpiedzy” nie obmacują się przez ubrania przy śmietnikach.
Nie chcesz, żeby ludzie wiedzieli, co do siebie czujemy?
I co ty czujesz do mnie?
Oczywiście, że chcę.
Po prostu...
Mam wrażenie, że staję się dziewczyną, która spotyka się ze swoimi szefami.
Tak mnie postrzegasz?
Mówię poważnie.
Odkąd zaczęłam spotykać się z Chadem...
Boję się, że pracownicy uznają mnie za oportunistkę.
Ale ja mam własne marzenia.
I nie jestem gotowa na to, by znów mierzyć się z tymi ocenami.
Tak ulepszyłabym usuwanie odpadów.
Wszystko opisałam w swojej prezentacji pod śmietnikami.
Imponujące portfolio.
Rano prześlę szczegóły faksem.
Strasznie dziwne, że omawiacie tu interesy.
To tutaj całowaliśmy się z Memo, zanim ujawniliśmy związek.
Rozumiem, że jesteś teraz moim szefem i że znów jestem prostym basenowym,
który zgarnia góry napiwków. Ale jest w tobie coś,
co sprawia, że nie mogę traktować cię poważnie.
To chyba twoja twarz.
Poprosiłem tylko, żebyś przesunął leżak.
Słyszę tylko biały szum.
Hej, Memo. Masz chwilę?
Mam. Oczywiście.
To dobrze. No więc tak.
Pamiętasz, jak wcześniej mówiłem, że możesz...
Płaczesz?
Wybacz. Po prostu jestem szczęśliwy.
Zadzwoniłem do babci i powiedziałem jej, gdzie się oświadczę.
Była tak podekscytowana, że dała mi swój pierścionek zaręczynowy.
Jest dużo ładniejszy niż ten, który kupiłem.
Nie zmienia kolorów w zależności od nastroju.
Twoja abuela jest taka kochana.
Tak.
Powiedziała, że moje dzisiejsze oświadczyny tak ją cieszą,
że może zdoła przeżyć kolejnych pięć lat.
O rany. Naprawdę? Niesamowite.
Ale skoro doczekała się takiego wnuka,
pewnie ma już za sobą pełne, spełnione życie.
Niespecjalnie. Miała dość okropne życie. Uśmiechnęła się po raz pierwszy od lat.
To co chciałeś mi powiedzieć?
Przygotuj się dziś na szampana. Przyniosę butelkę czegoś wspaniałego.
- Hurra! - Hurra!
Kluczem do sukcesu ekskluzywnych ośrodków są zmiany.
Aby rywalizować z Cancún, musimy się odmłodzić. Być seksowniejsi.
Opisujesz plan biznesowy czy swoje podejście do randkowania?
- Chyba się dogadamy, panno Davies. - Proszę mi wierzyć, panie Vera.
Nie ma pan powodu do obaw. Las Colinas to uosobienie nowoczesności.
Dobrze.
LODY Z TRADYCJAMI
A skąd ten pomysł?
Johnny Escoops?
Cóż, Johnny Scoops to instytucja.
Niektórzy goście przyjeżdżają po to, by spróbować tych klasycznych smaków.
Naprawdę?
Mięta z czekoladą.
Mięta z czekoladą?
- Już podaję. - Dziękuję.
Potrzebujemy świeżej krwi, Diane.
- Wiesz, że mam rację. - Johnny Escoops.
- Nie! - Och!
Panie Vera. Przepraszam, że przeszkadzam,
ale chyba wiem, jak uczynić pańską genialną degustację ceviche
jeszcze genialniejszą.
Może zamiast Okna na Morze,
postawmy na samo morze?
Mógłbym zarezerwować piękną część plaży.
Będzie więcej miejsca...
O Boże. Dodaje posypkę. To się nie kończy.
Co? Tak.
Oczywiście.
Wybierz najlepsze miejsce na degustację. Ufam ci. Tak.
Naprawdę? To wspaniale.
Będzie pan zachwycony.
I wiesz co?
Skoro będzie więcej miejsca, może zaprosimy gości?
Dwudziestu. Nie, może 30.
I zamiast jednego typu ceviche,
zamówmy różne typy z różnych miejsc.
Z całego miasta.
Czy nie byłoby świetnie?
Fantastycznie.
Wszystko w porządku?
O tak. Dwa kciuki w górę. Szkoda, że nie mam trzeciego.
Zajęło to cały dzień,
ale zdołałem przenieść degustację ceviche i spełnić polecenia pana Very.
Tymczasem Memo usiłował zsynchronizować swoje oświadczyny z zachodem słońca.
Problem polegał na tym, że Lorena zadziwiająco szybko chodziła.
Fajnie, że chciałeś się przejść.
Prawda? Jest tak miło.
Ale chciałbym bardziej nacieszyć się tymi roślinami.
Może trochę zwolnimy?
Wybacz. W liceum trenowałam chód sportowy.
Nie kłamała. To w Meksyku popularna dyscyplina.
Zdobyliśmy z dziesięć złotych medali.
Wiesz co?
Rzeczywiście powinniśmy zwolnić. Przecież nam się nie spieszy.
Ciocia Lupe pozwoliła nam się spotykać, więc możemy spokojnie się poznać.
Pomyśl o wszystkim, co mamy przed sobą.
Pierwszy spacer o zachodzie słońca... Pierwsza wycieczka.
Pierwszy koncert, na którym porywa mnie pogo,
a ty musisz się do mnie przedrzeć.
Twój pomysł jest bardzo konkretny, ale wiesz, co mam na myśli.
O rany.
To miejsce jest przepiękne.
Zgadzam się.
Ja też.
Szybciej. Zaraz się ściemni.
Ciocia Lupe? Co się dzieje?
Lupe, nie oświadczę się dziś.
Zamierzałeś się oświadczyć?
Sekunda, kochanie.
Posłuchaj.
Twoja siostrzenica jest dla mnie najważniejsza na świecie.
Ale to wszystko dzieje się zbyt szybko.
Potrzebujemy więcej czasu, żeby się poznać
i nacieszyć się sobą bez presji.
Więc tchórzysz?
Nie! Mam nawet pierścionek swojej abueli.
Och, nie!
Lupe...
Chcę spędzić z tobą resztę życia.
Jako ciocią.
Ale Loreny nie należy pospieszać.
To nieuczciwe.
A kiedy wreszcie jej się oświadczę,
chcę zrobić to w sposób, który będzie dowodził, jak dobrze ją znam.
To były najdziwniejsze oświadczyny,
jakie miały miejsce w Oknie na Morze.
Dobrze.
Nie musisz się spieszyć. Ale oddaj mi pierścionek w zastaw.
Zrozumiałem,
że muszę przestać pospieszać Julię.
Nie mogłem uwierzyć w to, co zobaczyłem.
Degustacja ceviche i prawdopodobnie cała moja kariera... były zrujnowane.
Musiałem coś zrobić. Więc zacząłem biec.
Pobiegłem do Don Pablo.
Od początku miał rację. Nie potrafiłem wytyczyć granic.
A teraz pogrzebałem wszystkie szanse u współwłaściciela hotelu.
PRZYJĘCIE ALEJANDRA VERY DEGUSTACJA CEVICHE
Máximo.
Mój brat miał co do ciebie rację.
Świetnie się spisałeś.
O wszystkim pomyślałeś.
Naprawdę?
Zgadza się.
Imponująca robota, Máximo.
Proszę się strzec, Don Pablo. Ten chłopak skradnie panu kiedyś pracę.
Taki jest plan, panie Vera.
Nie wiem, od czego zacząć.
Jak? Kiedy? Dlaczego?
Przenosząc degustację na plażę,
zapomniałeś o własnych ostrzeżeniach dotyczących mew.
Więc zorganizowałem tu równoległe wydarzenie,
tak żeby goście nie zdążyli dotrzeć na plażę.
Ale dlaczego mnie pan nie ostrzegł?
Czasem porażka jest najlepszym nauczycielem.
Máximo, musisz zdecydować, czy chcesz przyjaźnić się z personelem,
czy robić wszystko, co potrzebne,
żeby hotel odniósł sukces.
To twoje pierwsze ostrzeżenie.
Obyś nie zebrał trzech.
Zrozumiałem, jak trudno będzie
dostosować się do nowej roli.
Diane mierzyła się z podobnym wyzwaniem
w osobie nowego, irytująco przystojnego współwłaściciela.
Masz rację.
Powinniśmy zamknąć budkę z lodami.
Potrzebujemy nowych najemców w pasażu handlowym.
Dobrze, że się zgadzamy.
Proszę mi wierzyć, panie Vera.
Będę walczyła o duszę i serce mojego hotelu.
A skoro o tym mowa, proszę przywitać swojego kelnera na dzisiejszy wieczór.
O Boże.
Dobrze się nim zaopiekuj, Johnny.
O Boże.
Chciałem wyrzucić śmieci, bo wydawało mi się to miłe,
ale z jakiegoś powodu poczułem wstyd.
- Zrobiłem coś złego? - Nie, kochanie.
Jesteś idealnym mężem.
I na tym polega problem.
Mogę stać się dużo gorszym mężem.
Przynieś mi piwo. Już!
I ma być zimne!
Nie, nie dam rady. Proszę, wybacz mi.
Może ja przyniosę ci piwo?
Nie chcę, żebyś się zmieniał, Estebanie.
Ale kiedy tak wiele robisz, zostaje niewiele miejsca dla mnie.
Czemu to nie jest coś dobrego?
Chciałabym troszczyć się o bliskich i wam wszystkim pomagać.
Wiem, że to głupie, ale mam wrażenie, że już mnie nie potrzebujecie.
Nawet przy obowiązkach domowych.
Co ty robisz?
Bałagan. To wymaga twojej natychmiastowej uwagi.
I nie zostawiaj tego Estebanowi!
Jesteś szalony.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
I żebyś przemyślała, czego jeszcze chciałabyś od życia.
A ja pomogę ci, będąc mniej pomocnym.
Prawda jest taka, że sprzątanie to dla mnie terapia.
Co tu się stało?
Pękła mąka.
Nadchodzi śnieżyca!
Nic nie widzę. Czekaj.
Nie mogę się doczekać, aż skończy się faza miesiąca miodowego.
Czasem, nawet gdy to boli,
musisz zaakceptować rolę, o której odgrywanie ktoś cię prosi.
Julio, przejrzałem twoją propozycję
unowocześnienia wymeldowań dzięki skrytce na klucze,
i wydaje mi się całkiem innowacyjna.
Omówię to z przełożonymi.
Doskonale, panie Gallardo.
Skoro to ważne dla ciebie, to ważne również dla mnie.
Warto na ciebie czekać. Działajmy powoli, tak jak potrzebujesz.
Nauczyłem się wtedy stawiać interes na pierwszym miejscu.
Na dobre i na złe.
Relacje, nad którymi ciężko pracowałem, zaczęły się zmieniać.
Hej, Máximo!
Dobrze, wystarczy. Uspokójcie się.
Kilka ogłoszeń.
Na szczęście mewy przeniosły się do Cancún.
Obetnę pensje Héctora i Beto,
jako że kuzynka Ximeny widziała ich na finałach jai alai.
Julio, dziś wyjeżdżają Alejandro Vera i jego współpracownicy.
Urządźmy im wspaniałe pożegnanie.
Pamiętajcie, jesteśmy tu...
Julio? Chcesz coś ogłosić?
Tak.
Máximo i ja spotykamy się ze sobą.
Jesteśmy razem od jakiegoś czasu...
I nie obchodzi mnie, co o tym myślicie.
Wiedziałem, wiedziałem! Wygrałem!
Płaćcie, suki!
Nie mogliście poczekać dzień dłużej?
Cieszę się waszym szczęściem,
choć wolałbym, żebyście ogłosili to w zeszły wtorek.
Héctor, masz rozmienić setkę?
Dla ciebie wszystko.
Ale na razie twój arogancki, zapatrzony w siebie ojciec
mógł wykrzyczeć swoją miłość.
No dobrze. No popatrz, zanudzam cię w twoim własnym domu.
Cieszę się, że mogłem cię zobaczyć.
Ale nie chcemy ci się narzucać.
Wybacz, że tak długo siedzieliśmy.
Wiesz...
Zamierzałam zabrać się za kolację.
Zapraszasz mnie?
Zaprosiłam swojego kuzyna.
Ale skoro przyjechał z tobą, ty też możesz zostać.
Dobrze.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK