To kto będzie na tyle szalony, żeby zjeść oczy?
Powiedz, Gustavo, czym się dokładnie zajmujesz?
Trochę za późno na odgrywanie roli ojca-macho.
Jesteśmy już małżeństwem.
Ja tylko podtrzymuję rozmowę.
W porządku, kochanie. Czekałem na to.
Jestem artystą.
To jeden z jego obrazów.
On to namalował?
O rany.
Myślałem, że namalował to palcem
jakiś wnuk, o którym też mi nie powiedziałaś.
Jestem też społecznikiem.
Ile ci za to płacą?
Za 20 dolców zjem oczy.
No tak. Panu chodzi tylko o pieniądze.
Ale niektórym zależy też na spełnieniu emocjonalnym.
Dziwne, bo kiedy kupowałem dom, w którym mieszkasz,
płaciłem gotówką, a nie emocjami.
Bądźmy dla siebie mili.
Słuchaj.
Nie wiem, co powiedziała ci Paloma, ale wcale taki nie jestem.
A przynajmniej nie byłem taki na początku.
Dobrze. To co się wydarzyło?
- Dałeś się zrobić. - Gustavo.
Skoro pytasz, wróćmy do chwili,
gdy wkroczyłem na ścieżkę, która mnie tu doprowadziła.
Powoli przyzwyczajałem się do roli zastępcy dyrektora operacyjnego,
a Julia zaczęła pracować nad swoim nowym butikiem.
Nie była już recepcjonistką.
Stale widzę cię w normalnych ubraniach.
Ale tutaj?
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki, kochanie.
Miło, że to mówisz, bo nie zmrużyłam oka przez całą noc.
Padła mi maszyna do szycia
i zmarnowałam godzinę na jedwabną sukienkę.
To długo?
Krótko?
Zakładam, że długo.
Może pojedziesz do mnie do domu i użyjesz maszyny mojej mamy?
Dziękuję, ale nie chcę jej przeszkadzać.
Nawet nie wiem, czy twoja mama mnie lubi.
Lubi cię.
O rany. Teraz myślę, że mnie nienawidzi.
Moja mama po prostu ledwo cię zna.
Wie tylko, że wiecznie odrzucasz zaproszenia do kościoła.
Nie jestem taka religijna jak ona.
Nawet Jezus nie jest tak religijny. Wybacz, Jezusie.
Ale to mogłyby pomóc.
Ucieszyłaby się. I może trochę lepiej byście się poznały.
Kto wie? Ale niech będzie, pojadę tam.
Dzięki, kochanie.
- Najsłodszy chłopak… - Bez przytulania.
Wybacz.
Chad nie widział nas razem od swojego powrotu.
Nie wiem, jak zareaguje.
Masz rację.
Chad bywa nieprzewidywalny.
Julia! Máximo!
To dopiero nieprzewidywalne.
Wygląda jak skandynawski Jezus… Wybacz ponownie, Jezusie.
Chad, mój hermigo!
- Julia, ty też. - Dobrze.
Chcę, żebyście wiedzieli, że wiem.
Powiedziały mi góry Peru.
I moja mama.
Ale chcę powiedzieć, że błogosławię ten związek.
O rany. Dziękuję.
To bardzo światła postawa, Chad.
Nie… to jeszcze nie koniec.
Podczas podróży nauczyłem się odnajdować radość w cudzym szczęściu.
I szczerze życzę wam życia obfitującego w spełnienie, miłość i…
jeśli tak zdecydujecie, w piękne dzieci, które nazywałyby mnie tío Chad.
Czułem ulgę, że Chad przyjął nasz związek dobrze.
Wręcz niepokojąco dobrze.
Wreszcie mogłem wrócić do codziennych spraw.
Słuchajcie, mamy w ten weekend stuprocentowe obłożenie.
Więc dajmy z siebie sto dziesięć procent!
Dobry pomysł! Zachowajcie energię na gości!
Czas na ogłoszenia.
Po pierwsze, ponieważ Julia otwiera butik,
Lorena awansowała i przenosi się z pralni do recepcji.
Bardzo dziękuję za tę szansę.
To był mój recepcyjny głos.
Daj znać, kiedy znudzi ci się ten durny uśmiech.
Panno Davies, pani również ma ważne ogłoszenie.
Owszem.
Trzymajcie się foteli.
Mój partner w zbrodni, moja prawa ręka, mój syn Chad powrócił!
Był na swojej miłej, śmiesznej wycieczce, ale wszystko wraca do normalności.
Witajcie. Zastrzegam, że to nie była miła, śmieszna wycieczka.
To było potężne duchowe przebudzenie
i kluczowe jest to, by nic nie wracało do normalności.
Namaste.
A teraz posłuchamy o genialnym nowym wynalazku na basenie.
Słuchajcie.
Z przyjemnością przedstawiamy wam nowy…
Trzy, czte… ry!
- Klubik dziecięcy. - Klubik dziecięcy!
Co?
Ten klubik
gwarantuje dobrą zabawę.
Gdybyście widzieli gości z dziećmi, mówcie im, żeby je przyprowadzili.
Ćwiczyliśmy tyle razy. Najpierw dłonie, potem słowa.
Tak zrobiłem.
Dobrze. Kolejna sprawa…
Przepraszam.
Máximo, musisz pójść ze mną. Teraz.
Oczywiście!
Tylko jedno pytanie.
Czemu nie zostałem zaproszony na ślub?
Słucham?
Chodzi o to, jak tańczę?
Nie zawsze muszę być pierwszy do wężyka.
Nie daje to panu spokoju, co?
Jak jedyna córka mogła mnie nie zaprosić
na najważniejszy dzień swojego życia?
Najważniejszy był dzień, kiedy dostałam grant
na zapewnienie wody pitnej milionowi gospodarstw domowych w Chiapas.
Czekaj.
Gniewasz się, że nie ułożyło nam się z twoją mamą…
- Nie o to chodzi. - To o co?
Nie zaprosiłam cię na ślub, bo…
Po tych wszystkich latach, kiedy opuszczałeś kolacje,
urodziny, a nawet spotkania na FaceTime, żeby zajmować się interesami,
nie chciałam znów się rozczarować.
Nic nie zrozumiałem, ale ciężko się tego słucha.
Słuchaj…
Zawiodłem cię, Palomo.
Chyba dlatego opowiadam tę historię.
Nie chodzi o wymówkę, tylko o to, byś zrozumiała, jak bardzo się zmieniłem.
Wszystko zaczęło się tego dnia, gdy Don Pablo wziął mnie na stronę.
Próbowałem podejść do tego możliwie profesjonalnie.
Na to czekałem.
Idę korytarzem i rozmawiam o poważnych sprawach hotelowych.
Przydałoby się mniej rozmów.
Przepraszam, jestem podekscytowany. Wreszcie zobaczę, co jest za kulisami.
A raczej kto.
Tak czy nie: czy to Lionel Richie?
Nie ekscytowałbym się tak, Máximo.
Zaraz przejdziesz prawdziwy test.
Bardzo mi przykro.
Zajmiemy się tym.
Nic jej nie jest?
Co się stało?
O Boże. Czy ta osoba…
Nie żyje, tak. A mamy tu dziś akurat tyle rodzin.
Musimy zabrać stąd ciało. Możliwie dyskretnie.
My? To nie jest zadanie dla ratowników medycznych?
Máximo. Sprzedajemy pewną fantazję.
Nasi goście nie mogą widzieć karetek, radiowozów i worków na zwłoki.
Jesteśmy na sto procent pewni, że on nie żyje?
Tak, to martwy człowiek.
Pierwszy martwy, jakiego widzę na żywo.
Skoro już orzekliśmy, że nie żyje, musimy go wynieść. I to szybko.
Oczywiście nie możemy jechać windą dla gości,
więc musimy dotrzeć tym korytarzem do windy towarowej,
a potem ruszyć do wejścia dla pracowników.
Będą tam na nas czekali.
Ale jak przeniesiemy tam ciało tak, by nikt nie zauważył?
Myślisz o tym, co ja?
Tak, Lupe potrafi śpiewać.
Ach, chodzi o wózek. Jasne!
Miałem przenieść gościa, którego życie dobiegło końca,
a tymczasem Memo i Héctor zamierzali
zabawiać gości, których życie dopiero się zaczęło.
Wszystko zaplanowałem.
Jeśli będzie dwójka dzieci, gramy w matetenę.
Jeśli czwórka, budujemy zamki z piasku.
A jeśli nam się poszczęści i będzie szóstka, mam piłkę do zbijaka.
Potrzebujemy więcej piłek.
Moja piłka!
Skąd masz te nożyczki? I przestań z nimi biegać!
Widzę, że masz to pod kontrolą.
- Dokąd idziesz? - Jak to? Dokąd idę?
Plan był taki, że pilnujesz dzieci, a ja zajmuję się rodzicami,
którzy mają masę czasu i wolnej gotówki.
- Ale jest tu tyle dzieci. Potrzebuję cię. - Podobnie jak Johnsonowie w cabanie nr 5.
Señor Frank, kot śpi, myszy harcują!
Nie potrzebujesz go.
Dasz sobie radę.
Jesteś Memo Reyes. Możesz wszystko.
Masz siłę.
Masz autorytet.
Masz…
zero dzieci.
Nie masz dzieci.
Dzieci, gdzie się podziałyście?
Odkąd Esteban zaczął pomagać w domu,
moja matka szukała sobie nowej pasji.
Niestety nie tak łatwo było ją znaleźć.
- Dzień dobry. - Julia! Co ty tu robisz?
Máximo nie dzwonił?
Przepraszam, że przeszkadzam, doño Noro,
ale czy mogłabym użyć pani maszyny do szycia?
Moja się zepsuła i…
Oczywiście, że możesz.
- Na pewno? - Oczywiście!
Nie chcę pani przeszkadzać w malowaniu…
płonącego stracha na wróble?
Nie! Przeszkadzaj mi. Przeszkadzaj!
Chętnie bym ci pomogła.
Mogę?
Swoją drogą to La Virgen de Guadalupe.
Ach tak! Teraz to widzę.
Ale dlaczego płonie?
Nie płonie.
To jej świętość.
Jej aureola.
Och, świetnie wyszła.
Ale dużo dziś ręczników.
Te świeże są najcięższe.
Przepraszam. Nigdy tego nie robiłem. A pan?
Takie rzeczy się zdarzają, Máximo.
Pamiętasz kowbojskie wesele?
Dwa trupy.
Kto panu wtedy pomagał?
Nie, proszę nie mówić! I tak za dużo wiem.
WINDA DLA PRACOWNIKÓW
O nie! Zepsuła się?
Dziwne.
Zaczekamy, aż ją naprawią?
Jasne. Czekajmy przy alarmie… Z trupem.
Nie zniesiemy go po schodach. Co robimy?
Jedyne, co możemy zrobić…
To pojechać windą dla gości.
Windą dla gości.
Doña Nora, ta technika jest dużo wydajniejsza.
Jest pani świetną szwaczką.
Dziękuję, kochanie.
Kiedy straciłam męża, musiałam być kreatywna.
Sprzedawałam na plaży rzeczy, które uszyłam i wyhaftowałam.
Ale najwięcej pracy zapewniał mi mały Máximo.
Był taki niezdarny. Musiałam naszywać mu łaty na łokciach.
Wciąż jest niezdarny.
Ostatnio potknął się o swoje spodnie, kiedy…
kupowaliśmy inne spodnie.
Dobrze, że chodzisz z nim na zakupy.
Máximo ma fatalny gust.
Ale nie w kwestii kobiet.
Gotowe. Skończyłam.
Rety! W takim tempie skończymy błyskawicznie.
Co myślisz?
Trochę pani pozmieniała.
Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza.
Może nie zauważyłaś,
ale szyjąc sukienkę, zwróciłam uwagę, że wyszła trochę…
zdzirowato.
Pomyślałam: „Julia nie chce, żeby klientki wyglądały jak Wielka Nierządnica”.
- Kto? - Księga Objawienia, rozdział 17, wers 5?
Dokonałam drobnych poprawek.
Ale wyszło lepiej, nie sądzisz?
Nieźle.
- Zacząć następną? - Nie!
Proszę odpocząć, doño Noro.
Zasłużyła pani.
Gracias.
Nie jestem taka zmęczona.
Diane przyjęła,
że Chad nie chce, by wszystko było jak dawniej.
Dlatego dała mu…
Awans!
DYREKTOR WYKONAWCZY
Masz własny gabinet. Podpisany twoim nazwiskiem.
„Dyrektor wykonawczy”.
Co to znaczy?
To moja dawna praca, tylko z nowym tytułem?
Oczywiście, że nie.
Dyrektor generalny zarządzał wszystkim na poziomie ogólnym.
Tu chodzi o zarządzanie na poziomie wykonawczym.
To wielki krok naprzód.
Żeby to uczcić, umówiłam nam na piątek zabiegi na twarz.
Nie, ja… Nie mogę tego zrobić.
Nie martw się. Tanya poradzi sobie z twoją brodą.
Oczywiście. To profesjonalistka. Ja…
Nie mogę zrobić tego.
Nie da się budować świątyni od góry.
Trzeba wznosić ją od podstaw. Tego nauczyłem się w Macho Poncho.
To chyba Machu…
Mów dalej, kochanie.
Posłuchaj… Chcę wreszcie odpracować długi.
Zacząć od zera,
a potem nauczyć się o Las Colinas wszystkiego, co trzeba.
Zarabiać na utrzymanie.
Rozumiem.
Uważam, że to wspaniałe.
I wspieram cię, niezależnie od tego, jak długo to potrwa.
Dziękuję.
I ostatnia sprawa.
Odtąd chciałbym w hotelu zwracać się do ciebie Diane.
Po moim trupie.
Zaczekaliśmy z Don Pablo na windę bez gości.
Ale goście pojawili się już piętro niżej.
Dzień dobry.
Kirkmanowie!
- Witam. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Hotel to lawa.
Jeśli puścicie sznur, zginiecie.
Idziemy do Klubiku. Chodźmy.
O, czyste ręczniki. Ostatnio przy basenie ich nie było.
Jason, Celeste, Hailey, weźcie po ręczniku.
Tak, weź jeszcze jeden. Rob, kochanie, weź trzy.
Przysięgam, jego się nie da wysuszyć.
Na tym etapie na wózku było więcej trupa niż ręczników.
Musiałem coś zrobić.
Nie!
Przepraszam. Po prostu ręczniki na basenie są o sześć centymetrów dłuższe.
Jeśli chcecie wygodnie poleżeć, to wiele wnosi.
Dobrze.
Było blisko!
Przepraszam, ta historia jest taka wciągająca.
Myślałem, że serce wyskoczy mi z klatki.
Przecież prawie zobaczyli stopę!
- Tak. - O rany.
Nawet ty, mój wierny mąż, uległeś jego uroczym historyjkom.
Uważasz, że są urocze?
To lepsze niż kiedy narzekasz, że nie byłeś na ślubie.
- Kontynuuj… Staruszku. - Dobrze.
A więc…
Będą po niego za trzy minuty.
Don Pablo. Hej, Máximo. Mogę o coś szybko zapytać?
Przepraszam, to mój pierwszy dzień w recepcji.
Oczywiście. Śmiało, Loreno.
Jest pewna gościni. Stoi tam.
Cały dzień relaksowała się przy basenie.
Czytała czasopisma.
Najbardziej lubi horoskopy. Ponoć jest Koziorożcem.
Według horoskopu czeka ją wiele przygód.
Za wszelką cenę unika wiewiórek.
Jej wujek w Guadalajarze sprzedaje małe gitary.
Ma poważną alergię na fistaszki.
Deser budyniowy dla wszystkich!
No i w trakcie tego wszystkiego zgubiła klucz.
Mogę dać jej nowy?
Przepraszam.
Pytanie brzmi po prostu: czy może dostać nowy klucz?
Mówi, że to pilne. Więc…
Tak. Daj jej nowy klucz.
Ale najpierw wyślij ją do baru
na darmowe drinki, steka i homara w ramach rekompensaty.
Dobrze. Dziękuję.
Zaraz. Dajemy teraz steki i homary za zgubienie kluczy?
Skup się na tym, co ważne.
Pchaj!
No dobrze. Chodźcie. Wracamy do Klubiku Dziecięcego.
Hurra! Nie, nie!
Nathaniel, nie siadaj teraz. No chodź.
Idziemy. Wiesz co?
Dobrze. Niech będzie. Trzymajcie mocno!
Zróbmy to.
Gracias.
Voilà! Nektar Héctora.
Dzięki, Héctor.
Co za relaks. Nie muszę patrzeć, jak moje dziecko skacze do wody.
Jestem do usług.
Z lodem, zmieszany albo bez koszulki.
Memo, przyjacielu.
O rany. No proszę. Opieka nad dziećmi wydaje się łatwizną.
Czyżby, Héctor?
Zostaw te wiśnie.
Musisz się nimi zająć przez dziesięć minut.
Poszukam Stephanie.
Nie będzie łatwo. Jest ich przywódczynią.
Chciałbym pomóc,
ale Nancy z leżaka 43 właśnie kończy piña coladę
- i prosiła o masaż stóp. - Héctor!
Może zapomniałeś, ale jesteś moim wspólnikiem.
A ja twoim kierownikiem.
Dlatego zajmiesz się teraz tymi dziećmi.
A jeśli ci się nie podoba… Ssij jajko!
Stephanie mnie tego nauczyła.
Dobrze! Nie musisz być taki wredny.
ZAŁADUNEK
Prawie byliśmy w domu.
Ale coś było nie tak.
Co pan robi? Karetka miała czekać tam.
- Wezmę to. - Nie. Przepraszam!
Są tam cenne ręczniki.
- Poradzę sobie. - Nie.
Máximo.
- Pozwól mu zabrać wózek. - Odwiozę senatora do willi.
Jak zawsze dziękuję, Don Pablo.
Zaraz.
To był senator?
Tak.
Ale jak to „odwiezie go do willi”?
Przecież zabraliśmy go z pokoju.
Jego żona płakała na korytarzu.
Jego żona zajada się stekiem i homarem.
To znaczy, że wieźliśmy zwłoki,
żeby chronić jakiegoś śliskiego polityka, który zdradzał żonę?
Okłamał mnie pan?
Nie okłamałem cię.
Powiedziałem tyle, ile musiałeś wiedzieć, by wykonać zadanie.
Nawet jeśli to coś złego?
- Zrobił pan coś tak niemoralnego? - Máximo!
Jako dyrektor operacyjny będziesz musiał podejmować takie decyzje.
Jeśli nie radzisz sobie z presją, daj mi znać możliwie szybko.
Po raz pierwszy zobaczyłem mroczną stronę Las Colinas.
Tymczasem Julia była bliska oświecenia.
Doño Noro, bardzo doceniam pani pomoc,
ale musi pani szyć sukienki po mojemu.
To sukienki Julii González, a nie Nory Ramos.
Na zawsze zniknę z waszego życia. I po sprawie.
Skoro Nora wykorzystywała religię,
by uzasadnić swoje wybory modowe, Julia mogła zrobić to samo.
Choć wychowali ją agnostyczni intelektualiści,
w gimnazjum chodziła z ministrantem.
Doña Nora.
Zabawne. Wspomniała pani wcześniej o Wielkiej Nierządnicy.
Inspiracją dla tej sukienki były słowa jednego z moich ulubionych świętych:
„Pragnę swobody ruchów, dla Pana,
tak by me ramiona i piersi były wolne od tkanin. Dla umiłowania Boga”.
Wspaniałe.
Który święty to powiedział?
Święta Tina.
Cristina.
Mniej znana święta, która na osobności tańczyła.
Nie wiedziałam, że tancerki mają swoją świętą patronkę.
- Od wszystkiego znajdzie się święty. - Tak jest.
To moja ulubiona biblijna święta.
Ale w Biblii nie ma świętych.
Chyba że święta Cristina została kanonizowana dużo później?
- Wezmę Biblię, to pokażesz mi… - Och, nie.
Proszę po nią nie sięgać.
Nie byłam z panią szczera.
Nie jestem religijna.
Tak naprawdę nie podoba mi się ta sukienka.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Tak dobrze się dogadywałyśmy.
A ponieważ Máximo wiele dla mnie znaczy,
chcę, żebyśmy miały dobre relacje.
Ale to też wiele dla mnie znaczy.
Zawsze o tym marzyłam
i muszę w tych sukienkach dostrzec swoją wizję.
O rety.
Doskonale rozumiem.
Naprawdę?
Inspiruje mnie twój entuzjazm. Twoja pasja.
Chyba cię wręcz podziwiam.
- Naprawdę? - Tak!
Teraz, kiedy mam więcej czasu dla siebie,
próbuję odkryć swoją prawdziwą pasję.
Malarstwo zdecydowanie nią nie jest. Jak zresztą widać.
Nie.
Doño Noro, na pewno znajdzie pani swoją pasję.
Wiem, że tak będzie.
Tak się cieszę, że przyszłaś, Julio.
Dziękuję.
Ale jeśli masz spotykać się z Máximo,
przynajmniej spróbuj poczytać Biblię, dobrze?
Umowa stoi.
To, w czym wziąłem udział, ciążyło mi na sercu.
Jeśli na tym polegało zajrzenie za kulisy,
to może wcale nie chciałem zostać Don Máximo.
Nie rozpaczaj tak. Takie rzeczy zdarzają się bez przerwy.
Wiesz, co się stało?
Oczywiście. Jestem tu od dawna.
Widziałam już wszystko.
Nie wierzę, że Don Pablo wrobił mnie w coś tak okropnego.
Biedna żona nigdy nie pozna prawdy.
Myślisz, że byłaby szczęśliwsza, gdyby wiedziała?
Ja często wolałabym czegoś nie wiedzieć.
Na przykład tego, że moja mama powoli truła ojca.
Albo finału Łowcy androidów.
Rozumiem, ale jestem strasznie wściekły.
Dlaczego?
Dlatego że zrobiłeś coś złego, czy dlatego, że Don Pablo to zataił?
Godny z ciebie przeciwnik, Stephanie.
Musisz tylko panować nad mocami, by czynić dobro.
Ssij jajko.
A kiedy dotarliśmy wreszcie do zamku, przystojnemu i odważnemu Héctorowi
zastąpił drogę bardzo, bardzo zły troll, Memo.
No weź!
Musisz robić, co każę, bo jestem Memo, naczelny troll.
Oddaj mi swoje włosy.
Są zbyt piękne.
Nigdy nie dostaniesz tych pięknych pukli.
Będę z tobą walczył na śmierć i życie. En garde!
A masz! A masz, potworze!
Jesteś taki silny, Héctorze!
Tak, jestem bardzo potężny.
A więc…
po uratowaniu pięknej królowej z różowego zamku…
Héctor okazał litość Memo.
No chodź, Memo!
I pozwolił mu wpełznąć pod oślizgły most,
spod którego wyszedł.
Podobało wam się?
Robisz nam margarity i zabawiasz nasze dzieci?
- Tak. - Proszę, to dla ciebie.
Cała przyjemność po mojej stronie. To aniołki.
Co ty tu robisz?
Podoba ci się? Co?
Máximo.
Dobrze, że jesteś.
Posłuchaj.
- Wiem, że się gniewasz. - Gniewam się.
Ale szczerze mówiąc,
gniewam się głównie o to, że nie powiedział pan prawdy.
Jeśli chce mnie pan szkolić,
muszę wiedzieć o wszystkim, co się tu dzieje.
Masz rację.
Źle zrobiłem, że nie powiedziałem ci o wszystkim.
Zasłużyłeś na to.
Chcę się czymś z tobą podzielić. Zamknij drzwi.
Chodzi o senatora?
O wszystkich naszych ważnych gości.
Przez całe lata umieszczałem w tym notesie bardzo osobiste informacje.
Dzięki temu zaspokajamy ich potrzeby.
Tyle tu szczegółów.
Zatrzymuje się tu tyle gwiazd.
Huey Lewis naprawdę to zrobił?
- I The News? - I The News.
Ile tu nowin.
W razie konieczności te informacje mogą posłużyć jako karta przetargowa.
To znaczy… do szantażu?
Robimy wszystko, co konieczne, dla dobra hotelu.
To takie ekscytujące!
Ale też przerażające. To…
Księga Tajemnic!
Nie. To tylko notes.
A oto twój klucz.
Klucz do szuflady, w której się znajduje.
Pilnuj go.
Sekretny klucz do Księgi Tajemnic!
Máximo.
Musisz potraktować to poważnie.
I ta informacja musi pozostać między nami.
Zrozumiałem,
że prawda może być czymś potężnym, ale jednocześnie niebezpiecznym.
Czasem skłania nas do tego, by zacząć wszystko od nowa.
Perfecto!
Złamię cię, blondasie.
Wzajemnie.
Prawda może też zapewnić ci zrozumienie.
Tak czy bardziej zdzirowato?
Idealna doza zdzirowatości.
- Hola. - Hej, kochanie.
Doszłam właśnie do Kaina i Abla.
To jak telenowela!
Poważnie!
Czasem ciężko jest przyznać prawdę
nawet upartemu człowiekowi, takiemu jak ja.
Ale moja prawda jest taka, że bardzo żałuję tego, jak się wszystko potoczyło.
Cholera.
Zostałem przekabacony. Teraz żałuję, że nie zaprosiliśmy go na ślub.
Palomo… Wiem, że na to nie zasługuję,
ale chciałbym, żebyś poszła ze mną na pogrzeb Don Pabla.
Chcę pokazać ci, skąd pochodzę.
To miłe, tato.
Ale chyba wszyscy w Las Colinas cię nienawidzą.
Dlatego cię tam potrzebuję.
Co ty na to?
Mogę to przemyśleć.
Myślisz, że Julia też będzie na pogrzebie?
Nie wiem. Mam nadzieję.
Paloma nie może zadzwonić do mamy i zapytać?
- Do mamy? - Tato!
No tak.
Mogłem pominąć pewien istotny szczegół.
Julia nie jest matką Palomy.
Co?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK