Julia nie jest jej matką?
Po co ja słucham tych opowieści?
Wstyd.
Świetnie to przyjął.
Tak, tak.
Powinienem był wcześniej wyjaśnić, że Julia nie jest twoją mamą.
Ale to byłaby kiepska opowieść.
Zaangażował się w waszą historię, prawda?
Nie on jeden.
Proszę, przyjdź na pogrzeb.
Jeśli Julia się nie zjawi, będę potrzebował wsparcia.
Jeśli się zjawi, też będę go potrzebował.
Po prostu przyjdź.
Dobrze. Spróbuję.
Kochanie.
Do zobaczenia.
Chodź tu.
- Świetny jesteś! - Tak.
Zobaczę, co z Hugo.
Powodzenia, Máximo.
Julia to nie mama Palomy?
Przecież to miłość twojego życia.
Słucham?
Miałem wiele miłości.
Ava, Naomi, Carla, Monica, Erica, Rita...
Dobra, wszedłem w tryb „Mambo No. 5”.
Chodzi o to...
Jest kilka potencjalnych kandydatek na mamę Palomy.
Co to znaczy? I co z tobą i Julią?
- Czemu tak się zaangażowałem? - Oddychaj.
Doceniam twoją pasję.
Obiecuję, że wszystko ci powiem w odpowiednim momencie.
To znaczy „usiądź wygodnie i czekaj”.
Nie powinieneś już ruszać?
Sprawdzam lusterka.
Żeby zrozumieć, co stało się z Julią, musisz ją dobrze poznać.
Właśnie zaczynało się lato, i Las Colinas było najgorętszą miejscówką.
KLUBIK DZIECIĘCY
Memo przekształcił klubik w dobrze naoliwioną maszynę...
O Boże. Te naszyjniki są niesamowite.
Dobra robota.
Świetne połączenie kolorów.
Ups. Znów to zrobiłaś, Britney.
To moje pismo.
NOWA SZMINKA
Wracajcie do pracy, dobrze?
SPRAWDŹCIE SWOJĄ KOMPATYBILNOŚĆ
Mógł skupić się na związku z Loreną.
Alejandro, nie wyczaruję niczego w jeden dzień.
Diane czuła na karku oddech Alejandra Very...
Daj spokój.
Robiło się gorąco.
Przynajmniej tak to widział Héctor, który wciąż czuł coś do dawnej kochanki.
Niech to.
To lubieżne wachlowanie.
Odkąd Sara się wyoutowała, testowała nowe style...
A rękawy? Zaatakowano cię?
Mamo, to modny... look.
Cóż, chodźmy w weekend na zakupy,
znajdziemy coś z rękawami.
Nie chcę, żebyś wybierała mi ciuchy.
Może Esteban mnie zabierze?
On umie zachować swoje opinie dla siebie.
Tak!
Albo i nie.
Nora znów czuła się zagubiona i samotna.
Tymczasem zbliżało się wielkie otwarcie sklepu z sukienkami Julii.
Stres ją wykańczał.
Julia!
Myślałem, że umarłaś.
To pierwsze, o czym pomyślałeś?
Nie: „Julia pewnie robi brzuszki”?
Na pewno bym nie obstawił, że szyjesz w tej pozycji.
Co robisz?
Nadwerężyłam plecy, pochylając się nad sukienkami.
Ale nie chciałam przerywać pracy.
- Ta pozycja miała sens. - Jaki to ma niby sens?
Musisz zrobić sobie przerwę.
Otwieramy sklep za trzy tygodnie.
Mam mało czasu. Muszę pracować, jeść i dalej pracować.
- A co ze snem? - Nie żartuj.
Nie mogę tu spać. To mój warsztat.
- Może powinnaś wrócić do domu. - To jak będę pracować? Zaufaj mi.
Mam wszystko pod kontrolą.
A teraz nadwerężyłam mięsień!
Spróbuję na boku.
Tak może być.
Dzień dobry. Poproszę...
- Byłam tu pierwsza. - Przepraszam, nie zauważyłam...
Nora?
- Sonia? To ty? - Tak! Jak się masz?
Niewiarygodne! Niesamowicie wyglądasz!
Dziękuję. Jesteś kochana.
Lepiej wyglądam bez opuchniętych oczu i maskary spływającej po twarzy.
Świetne.
Mama i Sonia poznały się jako wdowy, które wspólnie płakały na cmentarzu.
Najwyraźniej Sonia nie była już w żałobie.
Co tu robisz?
Pewnie masz dzień dla siebie?
Jak to dla mnie?
To dylemat wszystkich matek.
Poświęcamy czas na wychowywanie dzieci, na uczenie ich i na pracę.
A kiedy już nas nie potrzebują, zastanawiamy się: „Co mam teraz robić?”.
- Tak. - Prawda?
Dokładnie tak się czuję.
Próbowałam wszystkiego, ale czuję się zagubiona.
Zdradź mi swoją tajemnicę.
Nie wiem, czy to tajemnica, ale...
Chodziłam do pewnego miejsca, które zmieniło moje życie.
Mogłoby zmienić i twoje.
O rany.
- Spójrz. - Dobrze! Dziękuję.
- Masz chwilę? - Jasne.
Mój latawiec i tak nigdy nie poderwie się ku niebu,
podobnie jak mój związek.
Ale ty zacznij.
Dobrze.
Chodzi o Julię.
Tak bardzo się stresuje otwarciem sklepu, że się o nią martwię.
To chyba prawdziwy problem.
Ale nie tak poważny jak mój.
Odkąd Lupe dała mi czas na oświadczenie się Lorenie,
stopniowo się poznajemy.
Znalazłem quiz na kompatybilność w czasopiśmie Que Fun
i pomyślałem: „Ale fajnie”.
- Fajnie! - Nie!
Niefajnie.
Zrobiliśmy go i zdobyliśmy tylko 13%. Prawie w niczym się nie zgadzamy.
Muzyka, filmy, teoria skapywania w ekonomii.
Ona mówi, że kojarzy jej się z deszczem.
Daj spokój. My z Julią też zrobiliśmy ten quiz.
To nic nie znaczy.
Tak? Jaki mieliście wynik?
Mieliśmy 97%.
No jasne.
Máximo, nie masz problemu.
Chciałbym pomóc Julii zapomnieć na chwilę o pracy.
Trochę się rozluźnić.
Cóż, w mieście pojawił się nowy ukryty skarb.
La Puerta Secreta Cantina.
Zabierz ją tam i się zabawcie.
Podobno ich guacamole odmienia życie.
Będzie idealnie.
A przynajmniej w 97% idealnie.
Tak naprawdę zdobyliśmy 98%.
Obniżyłem wynik, żeby poprawić ci samopoczucie.
Memo, rozchmurz się.
Na pewno coś was z Loreną łączy.
Ser.
Oboje lubimy ser.
To jedyne pytanie, w którym się zgodziliśmy.
Ser jest dobry.
Ten mi się podoba.
Wyglądam w nim męsko.
W innej części miasta
zakupy Sary i Estebana zostały przerwane przez trzy fresas.
Señorita, to uczciwa cena.
Sam robię te bransoletki. Należy mi się zapłata za pracę.
Mam lepszy pomysł.
Zapłacę ci tyle, ile jest moim zdaniem warta.
A może zapłacicie mu tyle, ile żąda?
Czekaj. Rozmawiała z truskawkami?
Z truskawkami?
Tak. Czy nie to znaczy „fresas”?
Dios mío.
Nazywa się tak bogate, rozpieszczone dziewczyny.
Dobra, teraz nabiera to sensu. Opowiadaj dalej.
Słucham?
Sara, lepiej już chodźmy.
Tak, Sara.
Słuchaj swojego chłopaka.
To mój ojczym. Ale...
Jesteś córeczką tatusia, więc rozumiem, że to twój typ.
Dziewczyny, dajcie spokój.
Ona nie mogłaby mieć chłopaka.
Nie słyszałyście? To tortillera.
Wiesz, że to kobieta, która robi tortille, nie?
Dziwna obelga.
Nie. To dziewczyna, która lubi dziewczyny.
To jeszcze bardziej ogólnikowe.
Sama lubisz dziewczyny.
Nie lubię.
Słyszałyście. Spadajcie stąd.
- Ona was nie lubi. - Nie! Lubię was.
Przekręcasz moje słowa.
Nie. Używasz niewłaściwych słów.
Jeśli chciałaś mnie wkurzyć, ułatwię ci życie. Jestem lesbijką.
A wy jesteście wredne i macie włosy jak konie.
Jesteście okropnymi osobami.
Jakbyście chciały przekąskę, na rogu sprzedają marchewki.
Tymczasem Lupe nie mogła przeboleć,
że Lorena dostała awans i nie pracowała już w pralni.
Jej następca wcale nie ułatwiał jej życia.
Tak sobie myślałem...
Kiedy zrozumiałaś, że kochasz pranie?
Musiałam opłacić czynsz, więc znalazłam pracę.
Fascynujące.
Uważam, że to ważne.
Trzeba poznać ludzi, z którymi się pracuje.
Obierać kolejne warstwy ich duszy jak cebulę.
Wtedy docieramy do tego, co najlepsze.
- Wtedy płaczemy. - Ja już płaczę.
Opowiedz mi o wszystkim.
Jak opisałabyś swoją filozofię prania?
Jedna dawka na bęben.
Naprawdę? Myślałem, że dziesięć razy więcej.
Cholera!
JUŻ WKRÓTCE
To mi nie przeszkadza,
ale półki muszą być dwa centymetry niżej, żeby zmieściło się lustro.
Dziękuję. Hej.
Jeszcze jedno.
Ta kolumna jest okropna.
Możemy ją przenieść?
To element nośny.
Czyli możemy?
Ręce do góry! Koniec pracy. Tu policja dobrej zabawy.
To karetka.
Chodzi o... Nagły wypadek.
Jesteś zbyt zestresowana. Zabieram cię na randkę.
Teraz? Nie mogę. Mam masę roboty.
Proszę. Chodzi o jedno popołudnie.
Nie każ mi znów uruchamiać syren.
Dobrze.
Saro. Tak szybko zniknęłaś.
- Nie zdążyliśmy porozmawiać. - Wiem, przesadziłam z tymi dziewczynami.
- Ale zasługiwały na to. - Nie gniewam się.
Jestem pełen podziwu.
To jak wyraziłaś swoje opinie i rzuciłaś przeciwniczki na kolana...
Tak, to była dobra zabawa.
Nie, to była debata.
W Acapulco odbędzie się turniej.
Powinnaś się zgłosić.
Zwycięzca dostaje stypendium na studia.
Nawet na uczelnię w Stanach.
Skąd o tym wiesz?
Sam w tym kiedyś brałem udział.
Spójrz.
To moja ulubiona książka o debatach.
Piękna, prawda?
Prowadziłeś debaty.
Ale jesteś... sobą.
Mama jednym chrząknięciem sprawia, że zmieniasz zdanie.
Cóż, byłem niezwyciężony.
Nazywali mnie „Estebanator”.
Wszystkich równałem z ziemią.
Nie dosłownie. No wiesz.
Dzięki. Nie interesuje mnie to.
Dobrze.
Zostawię to tutaj, w razie, gdybyś zmieniła zdanie.
Rozdział piąty sprawi, że wybuchnie ci głowa.
I znowu: nie dosłownie.
No i...
Nie zasłużyłaś na to, co mówiły te dziewczyny.
Sara też uważała, że na to nie zasłużyła.
Zainteresowało ją to stypendium.
Mogłaby dzięki niemu uciec od fresas z Acapulco.
Może nawet do Nowego Jorku.
Miałeś rację.
To miejsce jest świetne.
Widzisz? Dobrze, że się zgodziłaś.
Zapomnij o zmartwieniach i ciesz się tym ukrytym skarbem.
Tylko ty i ja.
Máximo! Julia!
Memo?
Co za niespodzianka.
Cześć!
Witamy w La Puerta Secreta.
Połączyć stoliki?
- Nie chcemy robić panu kłopotu. - Żaden problem.
- Nie, naprawdę... - Robi się!
Świetna obsługa.
Okej. Mała zmiana planów, ale będzie świetnie.
Jak często spędzamy czas z ukochanymi przyjaciółmi?
Co ty tu robisz?
Poleciłeś mi to miejsce.
Tak, ale to był tak świetny pomysł, że z niego skorzystałem.
Muszę znaleźć coś, co łączy mnie z Loreną.
Kto ma ochotę na przystawki?
My!
Spójrz, mi amor! Mają queso fundido.
Kocham ser. Ty też kochasz ser.
Zamówimy coś na spółkę?
Nie, dzięki. Nie lubię dzielić się jedzeniem.
Poproszę krewetki.
Nie lubisz się dzielić?
Nora nie mogła zapomnieć o ulotce.
SALA 3
Zmówiła dziesięć zdrowasiek
i poszła sprawdzić to miejsce.
Zdołała dotrzeć na drugi koniec miasta. Nikt jej nie zauważył.
Oprócz Diane.
- To ta biała. - Przepraszam,
ale nie można zastawiać ulicy autem. Kto by pomyślał?
Czekaj. Diane? Twoja szefowa? Co ona tam robiła?
Pamiętasz, że przez lata sprzedawała kasety z ćwiczeniami?
Czy pamiętam? Moje ulubione były Nogi i wrzask.
Okazało się, że prowadzenie tych zajęć było jej „czasem dla siebie”.
Moja mama nie była na to przygotowana.
Doño Noro, to ty?
Co tu robisz?
Tańczę?
Nie wiem, co to znaczy, ale zapraszam. Nowe osoby z przodu.
Nie trzeba. Dobrze mi tutaj.
O nie!
Chcę, żebyś czuła się mile widziana, skoro tu dotarłaś.
Wyszło słońce...
Więc zadbaj o jędrną pupeczkę!
Hurra.
Pewnie miło dzielić się z ukochaną osobą.
Kochanie, na pewno nie chcesz moich chapulines?
Mogę cię nakarmić.
Jak hibachi.
Nie znoszę hibachi.
Co?
To najlepsze możliwe połączenie jedzenia i sztuk walki!
Wszystko się łączy i tworzy...
Totalnie byle jakie smażone danie.
Hej.
- Co robisz? - Pamiętasz mój manekin?
Uświadomiłam się, że drażnił mnie pasek.
Przeniosłam go na tę stronę, sukienka będzie lepiej przylegała.
Świetnie.
Ale miałaś nie pracować.
Miałaś się rozluźnić, pamiętasz?
To cię relaksuje?
Robią wulkany z cebuli!
Rujnujesz moje plany z Julią.
Możecie przestać zamartwiać się głupim quizem i się dogadać?
Och, przepraszam.
Memo przyjął wiadomość.
Widzisz? Wszystko dobrze! Obiecuję, że dalej pójdzie już z górki.
Máximo?
Isabel?
O rany.
Co za... niespodzianka.
Tak.
Przychodzą mi do głowy inne określenia.
Co ty tu robisz?
Czekam na kogoś. Zabijam czas z palomą.
Nie wierzę! Paloma!
Isabel to mama Palomy.
Cholera!
Dobry jesteś, Hugo.
Isabel jest rzeczywiście matką Palomy.
I to świetną matką.
To wtedy rozstaliście się z Julią?
O Boże. Tamtej nocy powstała Paloma?
To był 1985 rok. Wyluzuj. To się nie sumuje.
Nie wiem już, w co wierzyć. Jesteś w ogóle moim wujkiem?
Hugo! Oddychaj.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
I wydech.
Dobrze. Zaraz wszystko wyjaśnię. Po prostu słuchaj dalej.
Zostałabym, ale poszukam...
Przepraszam, señora. Stolik nie jest gotowy.
Może na razie usiądzie pani ze znajomymi? Znajdę pani krzesło.
Nie!
Nie... Nie ma problemu.
Świetnie.
Okej, mis queridas fabulosas!
Pięć, sześć, siedem i brazos, brazos.
Piernas, piernas.
Brazos, brazos.
Piernas, piernas.
Ta część.
Pokażcie mi swoją moc! I przechylamy się.
I trzy, i cztery.
Dawaj, Noro. Jesteś świeżo po ślubie. Pokaż nam te ruchy.
Uno, dos, tres.
I kręgi.
Noro, stój!
To znaczy: „Hola, stój”!
W porządku.
Rozumiem angielski lepiej, niż go jem.
Dobrze, to wróć do środka. Proszę.
Nie, nie mogę. Nie umiem tańczyć.
Kogo to obchodzi? Tutaj nikogo nie oceniamy.
Chodzi o to, by być sobą i poczuć wewnętrzną moc.
Dlatego zaczęłam tu uczyć.
Też potrzebowałam specjalnego miejsca,
gdzie mogłabym się odciąć od świata zewnętrznego i opinii innych ludzi,
po prostu być wolna. Rozumiesz?
Nie.
Noro.
Aquí nie muszę być perfecto.
Aquí jestem tylko mujer.
Mujer z niesamowitymi ruchami miednicy.
To wygląda tak.
I też możesz to robić!
Tak jest!
- Ale te kobiety patrzą. - Zapomnij o nich.
Po prostu zamknij oczy,
wyobraź sobie, że jesteś tam sama i tańcz.
Dla siebie. Dla nikogo innego.
Dobrze. Spróbuję.
Fantástico!
Ale te ubrania są no bueno. Coś ci znajdziemy.
Czy ktoś tu zmienił zdanie?
Oszukałeś mnie. To jest jak szkoła!
Wiem. Nienawidzisz szkoły.
Nie. To szkoła nienawidzi mnie!
Jest nudna i głupia jak ta książka. Zmarnowałam na nią dwie godziny.
- To nic takiego. Daj jej więcej czasu. - Po co?
Po prostu tego nie łapię.
W szkole jest tylko jeden sposób działania i zawsze robię wszystko źle.
Po co się męczyć?
Masz rację.
To dla ciebie za trudne. Pewnie byś sobie nie poradziła.
Słucham? To argument bardzo ad hominem.
Nie wiem, co masz na myśli.
To kiedy atakujesz osobę, a nie argument.
Najgorszy sposób debatowania.
Naprawdę?
Wszyscy mówią, że to działa.
A to ad populum.
To, że wszyscy coś mówią, nie oznacza, że to prawda.
Wszystko jest w książce.
Dobrze.
Znasz parę terminów.
To nie znaczy, że umiałabyś zastosować je w debacie,
kiedy argumenty latają ci nad głową tysiąc kilometrów na godzinę.
Kiedy jestem pod ścianą, widzę przed sobą argument.
Inni szukają słów, a ja mam je pod ręką.
To ten dar, o którym mówiłeś i dlatego sobie poradzę.
Gratulacje. Skutecznie uargumentowałaś, dlaczego powinnaś wziąć udział w debacie.
Estebanator.
Gotowe!
Miałem obserwować przez chwilę, ale to takie hipnotyczne.
Gapię się na te szlafroki godzinami.
Godzinami?
Potrzebują 20 minut!
Słodkie! Nie wiedziałem, że mamy szlafroki dla dzieci.
Nie mamy. To był rozmiar „L” na dorosłą osobę.
Chad był najgorszym pracownikiem, jakiego widziała Lupe.
Ale był synem szefowej,
więc żeby się go pozbyć, musiała coś wymyślić.
Gratulacje, Chad!
Dostajesz awans.
Naprawdę? Dlaczego?
Niczego więcej cię nie nauczę.
Możesz wyfrunąć z gniazda.
Daleko stąd.
- Nie wiem, co powiedzieć. - „Żegnaj” wystarczy.
To tyle dla mnie znaczyło.
Dawniej ledwo ze sobą rozmawialiśmy.
Ale teraz cię dostrzegam.
Bez ciebie, bez twojego ducha, twojego ciepła...
Delikatna tkanina Las Colinas by się rozpruła.
Dosłownie.
To tylko praca.
Nie. Nie, Lupe.
Lupito. Mogę?
- Nie. - Lupito.
Suniesz od ręcznika do prześcieradła i z powrotem... To jest jak pieśń.
Jesteś ptakiem, który ją wyśpiewuje.
Isabel.
Miło cię widzieć. Ile to już czasu?
Sama nie wiem,
ale nie rozmawiałyśmy, odkąd Máximo powiedział, że kocha ciebie, a nie mnie.
Więc minęły jakieś trzy miesiące.
Typowa Isabel.
Strasznie niezręcznie.
Hej, choć raz się zgadzamy!
Przestaniesz wreszcie?
Niestety pogłębiłem tylko stres Julii.
Ale była jeszcze jedna rzecz, która mogła uratować ten dzień.
Słynne na całym świecie guacamole La Puerta Secreta.
Gotowi?
Tak, prosimy. Wszystko jest lepsze od tego small talku.
Tak. Zjedzmy i idźmy stąd.
Wasze życzenie jest dla mnie rozkazem.
Nawet nie jest przygotowane?
Najpierw gwiazda pokazu.
Ten maluch pochodzi z dżungli stanu Michoacán.
Zarazem delikatny i kwaskowy,
a jego smak odzwierciedla dualizm naszej dumnej kultury.
A ta bohaterka ma piękną historię.
Pochodzi z gospodarstwa prowadzonego przez niejakiego Calixta Gutierreza,
byłego zawodnika Red Sharks.
Dość tego!
Sama je zrobię!
Daj mi to.
Julio.
Julio!
Oddaj mi moździerz.
Wiem, że jesteś zła, ale...
Oczywiście, że jestem. Nie chciałam tu przychodzić.
- Wybacz. Chciałem, żebyś się rozluźniła. - O to chodzi.
Nie chciałam się rozluźniać.
Chciałam pracować nad sklepem, ale ty mi nie pozwoliłeś.
A co miałem zrobić?
Strasznie się stresowałaś. To był problem.
Dla kogo?
Dla ciebie czy dla mnie? Ja sobie radziłam.
Moja mama posłuchała rady Diane.
Drogie panie.
Tego dnia nie siedziałem w jej głowie, ale...
To wasza okazja, by zabłysnąć.
Wyobrażam sobie, że wyglądało to tak.
Tak naprawdę miała trochę zaległości.
Ale to nie szkodziło,
bo poczuła się swobodnie i tańczyła dla siebie.
Dokąd poszli?
Lorena poprosiła o osobne guacamole,
Memo wpadł w szał, a ona wyszła.
Julia też wyszła.
Kompletnie zawaliłem sprawę.
Chciałem tylko pomóc jej odpocząć od pracy.
Czyli uratować ją przed pracą?
Ona tego nie potrzebuje. To jej praca. Wie, co robi.
Wiem, ale każdy musi czasem na chwilę zwolnić.
I to mówi chłopak, który nigdy nie zwalnia.
Jesteście do siebie bardziej podobni, niż sądzisz.
Jesteście ambitni, zdeterminowani, uparci.
To ta energia przyciągnęła cię do niej.
Rzeczywiście jesteśmy podobni.
Na 98 procent.
Nic dziwnego, że tak się rozumiecie.
To irytujące.
Miło było cię spotkać.
Dziwnie było się spotkać.
Chciałem powiedzieć...
Przepraszam za to, jak zakończyłem nasz związek.
Nie chcę, żebyś czuła...
Isabel?
Przyszła moja randka.
No dobrze.
Chyba ci się układa.
Lorena!
Lorena, nie!
Nie wsiadaj do autobusu!
Będzie za dziesięć minut.
Czyli nie musiałem biec.
Przepraszam, że tak dziś szalałem. Po prostu...
Odłożyliśmy zaręczyny, żeby lepiej się poznać.
Ale mam wrażenie, że poznajemy się aż za dobrze.
Czekaj.
To wszystko przez ten głupi quiz?
To była tylko zabawa.
Jak w nazwie czasopisma. „Que Fun”.
Ale...
Co jeśli za mało nas łączy?
Co jeśli uznasz, że do ciebie nie pasuję?
Trzynaście procent to kiepski wynik.
Kogo to obchodzi?
Wiesz, kto jeszcze miał poniżej 13% szans?
Hugo Sánchez. Na to, że poleci do Hiszpanii i zostanie głównym strzelcem.
Skąd to wiesz?
Nie znosisz piłki nożnej.
Nie znosiłam.
Ale kiedy zrozumiałam, ile to dla ciebie znaczy,
zaczęłam oglądać mecze i...
Sama nie wiem. Zainteresowałam się.
Aj, Lolo.
Nie wierzę, że to dla mnie zrobiłaś.
To normalne, kiedy się kogoś kocha.
Kochasz mnie?
Ja też cię kocham.
Kolejna rzecz, która nas łączy.
Patrz.
Skoro oboje lubimy już piłkę, mamy 18 procent w quizie.
Ach ty...
Ale z ciebie głuptas.
Każdy związek staje przed wyzwaniami.
Wchodzę w to.
Wiem.
Mam jeden problem...
Tej części nie rozumiem.
Czasem chodzi o przezwyciężenie oczekiwań.
Przyjdziesz za tydzień, sí?
Tak!
Czasem o znalezienie wspólnego języka.
To jaką wyznajesz filozofię w kwestii ściółki?
Czasem te trudności wydają się nie do pokonania.
Jasne, po co komu słowa?
Ale często nas zaskakują.
Tamtego dnia przestałem próbować naprawić Julię
i zamiast tego postanowiłem wyjść jej naprzeciw.
Mam guacamole.
Warte tych trzech lat, jakie zajęło przygotowanie go.
Co ty tu robisz?
Wolę przepraszać na żywo.
Wybacz mi, Julio.
Nie chciałem, żebyś poczuła, że twoja praca nie jest ważna.
Jest ważna.
Odzwierciedla ciebie, twoją pasję.
Którą uważam za wspaniałą.
Nie każda dziewczyna potrafi szyć na podłodze.
Na podłodze, na dachu...
Rób to, gdzie chcesz.
To proces i szanuję go.
Zapomniałaś o tym.
Dziękuję.
Może jednak mogłabym zrobić sobie krótką przerwę.
Nie. Masz robotę.
Przyniosłem teczki z dokumentami, więc mnie nie rozpraszaj.
Odtąd żadnego kontaktu wzrokowego.
- Nic nie widziałam. - Patrzyłaś na mnie.
Przetrwaliśmy z Julią tamten wieczór
i wiele kolejnych.
Dopiero w latach 90...
kiedy miałem fantastyczne jasne pasemka,
odnowiliśmy znajomość z Isabel.
Co się stało?
To długa historia.
To twoja specjalność.
Ale Isabel i ja nigdy do siebie nie pasowaliśmy.
Kiedy dowiedziała się, że jest w ciąży,
zdążyliśmy stracić ze sobą kontakt.
Dowiedziałem się o istnieniu Palomy, gdy miała 13 lat i mnie odnalazła.
Czemu Isabel ci nie powiedziała?
Byłem zbyt skupiony na budowaniu firmy.
Nie byłem materiałem na ojca roku.
Chyba chciała chronić Palomę i siebie.
A może i mnie.
To ma sens.
Ale mam parę pytań o te jasne pasemka.
Ja też. Nosiłeś je ironicznie czy...
W twojej sytuacji nie żartowałbym sobie z fryzur.
Ale nadal nie rozumiem, co się stało z Julią.
Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co się wydarzyło?
Może mam nadzieję, że to nie koniec naszej historii?
Dobra, chłopcy! Jesteśmy.
Nie wierzę, że minęło ponad 20 lat.
Ale w Las Colinas magiczne jest to,
że niezależnie od tego, jak się zmieniasz...
to miejsce zawsze pozostaje... takie samo?
Czemu myślałem, że to miejsce jest różowe?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK