Teraz w życiu nie mógłbym tu pracować.
Spójrz na te spodenki.
- Tak mocno zakryte uda. Fuj. - No tak.
Cóż... Dobrze się bawiłem,
słuchając opowieści człowieka, który niczego nie opublikował...
- To było zbędne. - ...ale powinienem już iść.
O, mój siostrzeniec, Hugo. To Héctor.
- Protektor? - We własnej osobie.
Ale czad.
Okej.
Widzimy się na pogrzebie.
Tak. Na pogrzebie. Oczywiście.
Hugo, mamy jeszcze czas
i wielu historii o tym miejscu jeszcze ci nie opowiedziałem.
Więc... Hugo. Hu... Hej. Hugo!
Nic w twoim telefonie nie jest tak ważne.
Słyszałaś, abuelita. Powiedział, że nie jesteś taka ważna.
- Mamá. Wybacz. - Máximo, m'hijo.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też. Powiedzmy.
Długo już tak wygląda?
- Od początku. Nie ma pojęcia. - ...lekarz mówi,
że nie mogę latać po operacji kolan. Więc... O nie.
- Nie, nie. - Tak.
- Znów to samo. Hugo. - Nie...
Musisz wejść w ustawienia i wyłączyć wszystkie filtry.
Gdzie są ustawienia? Mam wcisnąć...
To nie nasza wina.
Nie dorastaliśmy w otoczeniu technologii, jak wy.
Co oznacza dla ciebie skrót VHS?
To, że ktoś jest STARY.
W tamtych czasach technologia była prostsza.
W filmach stosowano te klasyczne przejścia,
na przykład zamykanie rolet albo cofanie zegara.
To dopiero była nowoczesność.
PIERWSZY MIĘDZYNARODOWY KONWENT AUDIOWIZUALNY
To był mój pierwszy konwent w roli zastępcy kierownika operacyjnego.
Byłem bardzo podekscytowany.
Miałem obsługiwać najbystrzejsze umysły naszych czasów.
Czułem się niepokonany, dopóki...
Panno Davies.
Máximo.
Przeszkadzam?
Tak tylko gawędziłyśmy. Dulce przyniosła mi kawę.
- Mam nadzieję, że nie ma tu gęsi. - Nie dziś.
Gęsi?
Żałuj, że cię tam nie było.
Panno Davies, czy moglibyśmy omówić harmonogram dzisiejszego konwentu?
Cieszę się, że wpadłeś. Wspólnie z Don Pablo
awansowaliśmy Dulce na koordynatorkę ds. wydarzeń specjalnych.
Nie musisz nadzorować konwentu.
- Ale... - To dobre wieści,
bo masz tyle na głowie.
Lubię mieć dużo na głowie.
O ile nie muszę łamać sobie głowy.
Nie żartuj.
Dulce marnuje się na basenie.
A poza tym ma wyraźną smykałkę do elektroniki.
Jestem elektroniczną gęsią.
Miałem wrażenie, że jestem spychany na bok
przez nową koordynatorkę ds. wydarzeń specjalnych.
Zaraz się zsiusiam.
Przyszła pora, żebyśmy z Dulce zamienili parę słów.
No więc tak.
Przynoszenie kawy Diane i przekazywanie informacji Don Pablo
to moja domena.
Nie powinnam pomagać naszym szefom?
Nie. To znaczy tak. Po prostu to mój teren.
To ja szkolę się na dyrektora operacyjnego.
Wybacz.
Czy Don Pablo zagwarantował ci ten awans?
- Nie nazwał tak tego, ale... - Skoro czujesz, że zagraża ci
pracownica, która jest tu od dwóch miesięcy, to może...
Nie nadajesz się do tej pracy.
A w ogóle
może jesteś płaczliwą małą fujarą, jaką zawsze byłeś.
Nie jestem płaczliwą małą fujarą.
Pamiętasz, jak długo płakałeś, kiedy użądliła cię pszczoła?
- Miałem siedem lat. - Dziewięć. I byłeś słaby!
Od zawsze czekam na taką szansę
i zrobię wszystko, by dotrzeć na szczyt.
Włącznie z kłamaniem, że jestem „geniuszką od elektroniki”.
Nawet nie umiem używać telefonu.
Okłamałaś pannę Davies?
Kazała nazywać się „Diane”.
Don Pablito też je mi z ręki.
Don Pablo! Dzień dobry.
Zrobił pan coś z wąsami?
Wyglądają tak smukło i elegancko, są prawie aerodynamiczne.
Lekko je podciąłem.
Dzięki, że to zauważyłaś.
- Jak miło. - No proszę.
Prawdziwy żartowniś. Niesamowite.
Płaczliwa mała fujara.
Don Pablo.
Na szczęście moi bliscy bawili się lepiej ode mnie.
Esteban szkolił Sarę całe lato
i wreszcie nadszedł jej wielki turniej debat.
Pierwsza runda szła jej idealnie.
Brak opozycji w systemie jednopartyjnym
prowadzi do korupcji i łamania praw człowieka.
Dlatego stwierdzam,
że proces demokratyczny w Meksyku jest z natury wadliwy.
- Koniec czasu! - To moja córka!
A dokładnie jej...
Ale jesteśmy małżeństwem, więc i moja!
Widziałaś to?
Przedstawiła swój argument i podparła go dowodami...
Pocę się? Czuję, że się pocę.
To trochę jak zorganizowane krzyki, ale muszę przyznać,
że miło widzieć moją Sarę, z taką pasją podchodzącą do nauki.
Przepraszam.
Zauważyliśmy, że pan wiwatował.
- Przepraszam, czasem mnie ponosi. - Nie szkodzi.
Chcieliśmy zapytać, czy nazywa się pan Esteban Navarro.
To on! Estebanator! Jesteśmy wielkimi fanami.
- Miło mi - Miło mi.
- O rety. Masz fanów? - Cóż mogę powiedzieć?
W świecie debat w Acapulco wyrobiłem już sobie reputację.
Tylko w Acapulco? Raczej w całym stanie Guerrero.
Nic dziwnego, że pańska córka zniszczyła naszą.
- To była wasza córka? - Tak.
Mam nadzieję, że wszystko dobrze.
To zaszczyt, że została publicznie upokorzona przez pańską uczennicę.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Mnie również.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Híjole.
No proszę, Estebanator...
Zjemy coś przed kolejną rundą?
Nie możemy stracić miejsc. Są w idealnej odległości od sceny.
Jeśli Sara doprowadzi kogoś do łez, będziemy widzieli łzy.
To tylko zabawa... Nie traktujesz tego zbyt poważnie, prawda?
Oczywiście, że nie.
DO BOJU SARA!
Gracias.
Héctor.
Mógłbyś coś przekazać pannie Davies?
Mam mnóstwo roboty z gośćmi konwentu.
Oczywiście. Zrobiłbym dla Diane wszystko.
Gracias.
Okrutnym zrządzeniem losu Lorena poprosiła Héctora...
DLA DIANE DAVIES OD ALEJANDRA VERY
...o dostarczenie Diane kwiatów od Alejandra Very.
Proszę.
To dla mnie?
- Są od pana Very. - Przez chwilę myślałam...
Wierz mi, gdybym kupił komuś kwiaty, to byłby dużo większy bukiet.
Czy taka liczba kwiatów w ogóle kwalifikuje się jako bukiet?
Cóż, to tylko przyjacielskie kwiaty.
Między współpracownikami.
Ciesz się swoją rozczarowującą garstką kwiatów.
Witaj, Alejandro.
Wiesz, że nie powinieneś wysyłać mi kwiatów.
Bo razem pracujemy.
Nie mogę przeczytać twojego liściku. Może gdyby był po angielsku...
Tak, rozumiem, że hiszpański to romantyczny język...
Drinki o 17.00? Nie wiedziałam, że jesteś w mieście.
Rozważę to.
Żegnaj.
Héctor potrzebował chwili, by oczyścić umysł.
Ale mijając nerdów, którzy przyjechali na konwent elektroniczny,
nie mógł przestać myśleć o Diane i Verze.
Peso za twoje myśli.
RATOWNIK
Od kiedy tu jesteś?
Przybyłem na fali i na fali odejdę.
A właściwie o 17.00. Wtedy kończę zmianę.
Chad, jestem przekonany, że na ratownika trzeba się szkolić.
Zdobyłem uprawnienia jako 16-latek.
Chciałem tak zdobywać dziewczyny.
Ale teraz dostrzegam w tym głębszy sens.
Jako ratownik... ratujesz życie.
Przemyśl to.
O rany. Bardzo, bardzo głębokie.
To może być najważniejsza praca w Las Colinas.
To może powinieneś wracać do pracy.
Ale to... To jest moja praca.
Te wody są głębokie, a ja nie pozwolę ci zatonąć w rozpaczy.
Wiedziałem, że ciężko będzie mu to przyjąć,
ale musiałem wyznać Memo prawdę o Dulce.
Memo, wiesz, że rodzina to dla mnie wszystko.
Więc skoro rozmawiamy szczerze, czy istnieje szansa,
że twoja siostra może być...
Totalnym potworem? Tak.
- Też tak myślisz? - Oczywiście! Dulce jest okropna.
Załatwiłem jej tu pracę tylko dlatego, że to miała być jednodniowa fucha.
I mama mnie do tego zmusiła.
Ale potem załatwiła sobie stałą posadę
i okazało się, że wpuściłem lisa do kurnika.
- Zgadzamy się, trzeba ją powstrzymać! - Zdecydowanie tak.
- Pomożesz mi się jej pozbyć? - Zdecydowanie nie.
Ta rozmowa to straszny rollercoaster.
Máximo, nie mógłbym wystąpić przeciw własnej rodzinie.
Kiedyś mój kuzyn Felipe zdradził tajny przepis na mole mojej abueli.
Do dziś nie wiem, co się z nim stało.
- A gdybym po prostu... - Przestań. Nie chcę wiedzieć.
Gdybym coś wiedział, musiałbym jej powiedzieć.
Zrobiłbyś to?
- Jestem twoim przyjacielem. - Wiem. I nienawidziłbym się za to.
Ale to moja siostra.
Nie mogę jej zdradzić. Chociaż bardzo bym chciał.
To nie byłoby w porządku.
A poza tym mama by mnie zabiła.
Dobrze. Rozumiem.
Obiecuję, że nie będę cię w to mieszał.
To dobrze. Dzięki.
A ta rozmowa nigdy się nie odbyła.
Cholera. Za każdym razem.
Cześć, Diane.
Co ty tu robisz?
Pomyślałam, że sprawdzę, jak idzie nasz interes.
Dziś było fantastycznie.
- Sprzedałam pięć sukni... - Świetnie. Możemy pogadać, my dziewczyny?
Okej. To była marokańska księżniczka, ale dobrze, skupmy się na tobie.
Tak między nami... Jestem kimś zainteresowana. Romantycznie.
Problem jest taki, że razem pracujemy.
Kto jak kto, ale ty coś o tym wiesz.
- Chodzi o mnie i Máximo? - I Chada.
I mam wrażenie, że była pewna niewiadoma co do ciebie i Beto.
Nie, żadnych niewiadomych.
Chodzi o to... Nie wiem, czy powinnam się w to angażować.
Stawka jest zbyt wysoka.
Na jakim etapie przekracza się tę granicę?
Szczerze?
Kiedy nie możesz dłużej czekać.
Kiedy uczucia są zbyt silne, by je dłużej wypierać.
Ale kiedy już wiesz, to wiesz na pewno.
Czytasz po hiszpańsku, prawda?
Tak. Mówię i czytam w swoim języku ojczystym. A co?
Mogłabyś mi to przetłumaczyć?
To mi pomoże w decyzji.
Jasne. Nie ma problemu.
Księżniczka wróciła. Ze swoją mamą.
To znaczy, że jest królową. Mogę się tym zająć później?
Tak. Idź zajmij się Jej Wysokością.
Witamy!
Nie mogłem ufać Dulce.
Uznałem, że dopóki nie wymyślę, jak się jej pozbyć,
nie będę spuszczał jej z oka.
To nowoczesna kamera VHS z opcją odtwarzania VCR.
Z tym maleństwem mógłbyś kręcić filmy jak Scorsese.
Marty wymawia to „Scorsese”.
Nie ruszaj się. Coś ci pokażę.
- Jak długo mnie śledzisz? - Czemu myślisz, że cię śledzę?
Tego nie przewidziałem.
Naprawdę zamierzasz wypowiedzieć wojnę nowej ulubionej pracownicy Las Colinas?
Nie boję się ciebie, Dulce.
Przejrzałem tę twoją rzekomą niewinność.
Cóż, nikt inny jej nie przejrzał.
Twoje słowo przeciwko słowu słodkiego, rozkosznego aniołka.
Sugeruję, żebyś się wycofał, o ile nie będziesz miał dowodów.
A oto nasze nowe mikrofony krawatowe.
Jakie maleńkie.
Bateria w tym maleństwie działa do pięciu godzin. Łatwo je ukryć.
Ale ekstra.
Sara miała zaraz zacząć drugą rundę,
a Esteban był gotów na kolejną rzeź.
Temat kolejnej debaty to „powszechna służba zdrowia”.
Sara zmiażdży przeciwniczkę tak,
że tamtej nie pomoże cała służba zdrowia. Popcornu?
Przeciwniczka panny Gallardo w tej rundzie...
Aida?
Nie wierzę, że tu jesteś. Czemu nie mówiłaś, że debatujesz?
Może bym ci powiedziała, gdybyś zechciała zadzwonić.
Myślałam, że nasz pocałunek coś znaczył, ale widocznie się myliłam.
Nie, znaczył. Nie rozumiesz...
Proszę zawodniczki o zajęcie miejsc.
Powodzenia. Przyda ci się.
Panna Gallardo wystąpi jako pierwsza, uzasadniając tezę twierdzącą.
Czas start.
Panno Gallardo? Czas mija.
Zapomniała, co ma mówić?
Dziś będę broniła tezy o tym, że służba zdrowia...
Myślę, że to coś, czego potrzebujemy, jeśli chcemy...
Walczyć o to, co wszyscy mamy...
Nie będę streszczał całej debaty,
ale powiedzmy, że to była katastrofa.
Nigdy nie widziałem, żeby moja mama przegrała jakąś kłótnię.
To dość irytujące.
Wierz mi, wiem.
Ale obecność Aidy wybiła ją z rytmu.
Twoja mama myliła słowa.
Ostatecznie Aida ją zmiażdżyła.
Podsumowując, moja przeciwniczka jest potworem,
który całuje dziewczęta i więcej nie dzwoni,
a ja odrzucam tezę, jakoby była przyzwoitą osobą.
Niech gnije w piekle.
Może nie tak
brzmiało oświadczenie końcowe Aidy, ale zdecydowanie taki był podtekst.
Co to było? Wyrzuciłaś całe stypendium.
Mam to gdzieś!
To był twój głupi pomysł, nie mój.
Niepotrzebnie pozwoliłam ci się na to namówić.
Memo, widziałeś Dulce?
- A co? - Pytam z czysto służbowych względów.
Planujesz coś?
- Myślałem, że nie chcesz wiedzieć. - Masz rację.
To dobrze. Bo ci nie powiem.
- Świetnie. Bo musiałbym jej powiedzieć. - To widziałeś ją?
Chyba nie mogę powiedzieć.
- No to skończyliśmy rozmowę. - Chyba tak.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
O nie.
Nie wiem, co robić. Nie mogę przestać myśleć...
O tej kobiecie.
Czuję, że utknąłem.
Łopatka.
Wszyscy czasem się tak czujemy.
Musisz po prostu wydostać się z tej dziury.
Wiaderko.
- Gracias. - De nada.
O rany. To prawdziwa brama?
Chroni małe piaskowe ludki przed wojskami najeźdźców.
Bum! Bum!
Dlaczego jesteś w tym taki dobry?
W Hiszpanii mamy prawdziwe zamki.
Jako dziecko budowałem w piasku repliki prawdziwych zamków z tatą.
Myślałem, że świat jest taki magiczny.
Że bajki mówią prawdę
i że dzielny rycerz mógłby ożenić się z królową zamku.
Ale wtedy dzielny rycerz posłał królową w ramiona
bardzo, bardzo bogatego króla,
który daje jej róże i zabiera ją na durne przejażdżki helikopterem.
To w dawnych czasach mieli helikoptery?
Co? Nie.
Ty naprawdę nie... Skup się, Chad.
Chodzi o to, że prawdziwe życie nie jest tak magiczne, jak sądziłem.
A może człowiek taki jak ja nie powinien wierzyć w bajki.
Albo twoja bajka dopiero się zaczyna.
Potrzebuję więcej muszelek.
Nie powinienem był tak naskakiwać na Sarę.
Ale to był jeden z naszych najlepszych tematów. To była nasza szansa.
Jak to „naszych tematów”?
- No jej tematów. - „Nasza szansa”?
Och, nie. Za bardzo się w to zaangażowałem, prawda?
Zrobiłeś sobie koszulkę.
A nawet dwie.
Niewiarygodne.
Posłuchaj...
W byciu rodzicem wspaniałe jest to,
że zawsze masz drugą szansę, by zrobić coś dobrze.
Ożeniłem się z mądrą kobietą.
Nie będę się z tobą spierać.
Pomożesz mi z nią porozmawiać?
Myślę, że Estebanator powinien poradzić sobie samodzielnie.
Vas.
Wrócę tu.
Powodzenia.
Podobno mnie szukasz.
- Cześć, Dulce. - Przepraszam, Máximo.
Złamała mnie.
Naprawdę myślałeś, że zwabisz mnie w pułapkę?
- Memo, jak mogłeś? - Nie wiń mojego słabego brata.
Hej.
To ty byłeś na tyle głupi, że mu zaufałeś.
Prędzej czy później cię przejrzą! Nie możesz ich zwodzić w nieskończoność.
Jasne, że mogę.
Wiesz, ile nudnych spotkań na kawę musiałam odbyć z Diane,
żeby dojść do tego miejsca?
Ile durnych żartów o gęsiach?
A żaden nie był zabawny.
Ale ona nigdy się nie dowie.
Bo Diane i Don Pablo będą widzieli tylko to, co chcę, żeby widzieli.
Przyjazną, niewinną i słodziutką Dulce.
Máximo. Osaczyła mnie. W moim własnym gabinecie.
Nigdy nie czułem się tak mały.
Czemu się uśmiechasz?
Wszystko nagrałeś?
Każde słówko.
Co za jakość obrazu.
Niewiarygodne.
Dzięki, Beto.
To ja ci dziękuję. Ta Dulce jest wredna.
Wiesz, że rzuca we mnie skórkami limonki?
Chciałeś, żebym zobaczył ten mikrofon?
Wiedziałeś, że będę musiał ostrzec siostrę?
A teraz mam dowody i doprowadzę do jej zwolnienia.
Jak mogłeś?
Jak to? Przestrzegałem zasad.
Nie zdradziłem ci swojego planu.
- Myślałem, że tego chcesz. - Wykorzystałeś mnie.
Obiecałeś, że nie będziesz mnie w to mieszał,
a zamiast tego zrobiłeś ze mnie przynętę.
Czym to się różni od tego, co robi Dulce?
To jeszcze gorsze.
Ona nie udaje, że jej na mnie zależy.
Och, nie.
Lecę...
Spójrz na to tak. Przynajmniej nie utkniemy w korkach.
- Wszystko schrzaniłam. - Nieprawda.
Nie powinienem był tak na ciebie naciskać.
Zawsze się zastanawiałem, co by było,
gdybym mógł w pełni zaangażować się w debaty.
Co cię powstrzymało?
Moja mama.
Chciała, żebym został w Acapulco.
Bała się wypuszczać mnie w świat
i jakaś część mnie też się tego bała.
Mama potrafi być bardzo przekonująca. Kiedyś wmówiła mi, że nienawidzę lodów.
Przecież ty kochasz lody!
- Bardzo mi przykro. - Wiem.
Saro, to, że to była moja pasja, nie oznacza, że musi być i twoja.
Kocham cię i wspieram.
Nawet jeśli nie chcesz zmiażdżyć całego stanu Guerrero.
Proszę zająć miejsca.
Zaraz zacznie się kolejna debata.
Chcesz zostać i pooglądać?
Kiedy Sara widziała ją ostatnio,
Aida odjeżdżała taksówką.
Miała wtedy nadzieję, że ich ścieżki znów się przetną.
A teraz Aida stała na scenie, w zasięgu ręki.
Nie.
Wracajmy do domu.
Na wiosnę jest kolejny konkurs. Może być fajnie.
Tym bardziej, że moim trenerem jest Estebanator.
Rozdałem dziś trzy autografy.
Ay. Ktoś pytał mnie, ile ci płacę.
Ay! Będę twoim trenerem, a ty moją przedstawicielką.
Nie będę miał swojej bajki, ale przynajmniej mam to.
Ja coś ze swoim pokręciłem.
Bądź szczery. Co widzisz?
Szczerze?
Cycki.
Widzę dwa cycki.
A ja chłopca, który nie miał taty, który nauczyłby go budować zamki z piasku.
Ani cokolwiek innego.
Wciąż widzę cycki.
Próbowałem różnych prac, w nadziei, że odnajdę siebie,
ale wciąż mi czegoś brakuje.
Zaczynam myśleć, że chodzi o mojego tatę.
Muszę się przejść.
Pomocy!
Chad, wciąż jesteś ratownikiem.
Chad!
Czekaj, już biegnę.
Skończyłam tłumaczenie.
To piękne.
Dziękuję, Julio. Niech to zostanie między nami.
Julia miała rację. Kiedy wiesz, to wiesz.
Po przeczytaniu jego słów, Diane wiedziała.
Czekaj.
Diane wybiegła z Las Colinas na plażę
i zaraz wróciła do Las Colinas?
Dobra, dobra, starałem się trochę to ubarwić.
Ale co mam powiedzieć?
Że ruszyła szybkim krokiem przez hotel?
- Tak. - Okej.
Ruszyła szybkim krokiem przez hotel.
Nic nie mów. Muszę to z siebie wyrzucić.
Kiedy o tobie myślę, mam ochotę zwymiotować.
Bo sama myśl o tym, że miałabym się odsłonić, przeraża mnie.
Ale po przeczytaniu twoich słów nie mogę dłużej udawać, że tego nie czuję...
I myślę, że powinniśmy być razem.
Musiałam ci powiedzieć,
zanim skończysz zmianę.
- Héctor? - Héctor.
Diane cieszyła się zainteresowaniem pana Very
i wykorzystywała je do poprawy ich współpracy.
Ale przez cały ten czas myślała o Héctorze.
Zasługujesz, by traktowano cię jak królową.
Uratował piękną królową z różowego zamku.
Podoba mi się ta twoja strona, Héctorze. To naprawdę słodkie.
Chyba brakuje jednej kartki.
Zrozumiem, jeśli będziesz potrzebował czasu...
Ani słowa, Paco.
Co to?
To my. Pierwszego dnia w Las Colinas.
O rany.
Nawet nie masz na biurku zdjęcia Loreny.
Nie pozwala mi.
Uważa, że dziwnie wychodzi na zdjęciach. Szalona.
Ale to!
To był najlepszy dzień mojego życia.
Mojego też.
Máximo, którego znałem, nie zrobiłby tego, co zrobiłeś.
Nie był taki.
Wiem.
Bardzo cię przepraszam.
Nie powinienem był kazać ci wybierać między przyjaciółmi a rodziną.
- Uważałem nas za jedno i drugie. - Słusznie. To prawda.
Gdyby nie ty, nie byłoby mnie w Las Colinas.
Pracowałbym w zajezdni autobusowej, zamiast spełniać marzenie.
Mam dość nieczystej gry.
Będę musiał pokonać Dulce ciężką pracą.
Rany, te taśmy są naprawdę wytrzymałe.
VHS będzie trwać wiecznie.
No dobra. Przyznaję, to było dobre.
Ale lepiej się zbierajmy.
Mam lepszy pomysł. Mógłbym cię oprowadzić.
Nie pokazałem ci Okna na Morze.
Słyszałem, że je zburzyli.
- Ani wodospadu przy basenie? - Teraz to tylko ściana.
A śmietników, przy których całowaliśmy się z Julią.
Tío, nie muszę oglądać śmieci.
Wiem, że grasz na zwłokę.
Ale czas ruszać na pogrzeb.
No dobrze, masz rację.
Okej.
Może powinniśmy zrobić ostatnią rundkę, zanim ruszymy.
Najgorzej jest być pierwszym na pogrzebie.
Daj spokój, tío. Nie ma się czego bać.
Diane?
Nie mówiłeś mi, że zmarła.
Nie wiedziałem, Hugo.
Och, nie. Nie.
Moja królowa żyje i ma się dobrze.
Właśnie występuje w Kinky Boots w Fort Lauderdale.
Jest załamana, że to przegapi.
Ale sami wiecie, scena to scena.
Wydałem na to dużo pieniędzy.
Chyba możecie mnie teraz nazywać „Héctor Rzeźb Protektor”.
- No nic, widzimy się na miejscu. - Tak.
- O Boże. Jak ja to przetrwam? - Przetrwamy to wspólnie.
Memo.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Na pewno chcesz tam wejść z pariasem Las Colinas?
Nie, ale nie mam wyjścia.
Jesteśmy rodziną.
Vamos.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK