Brawo.
Paloma.
- Nie wierzę, że przyprowadziłaś... - Męża?
Co za przemowa, Máximo!
To było niesamowite! Takie ożywcze.
Portret drugiego człowieka i autoportret w jednym.
To jak moje zeszłoroczne akwarele poświęcone Emilianowi Zapacie.
- Oczywiście. - Wyszły cudownie!
To świetnie. Wspaniale. Bosko.
Może przyniesiesz nam jeszcze po kolejce añejo?
Wypijemy za Don Pablo.
- Dobrze. - Za Don Pablo.
To byłby zaszczyt.
Dziękuję.
Tak się cieszę, że przyszłaś.
I że zdołałaś ściągnąć tu Julię.
To nie było takie trudne.
Akurat przyjechała do Mexico City na pokaz mody.
W głębi serca chciała chyba przyjść.
Trzeba ją było tylko lekko zachęcić.
Dziękuję.
Czy Julia coś o mnie mówiła?
A może...
Zamiast mówić, okazała zainteresowanie w inny, niewerbalny sposób?
Niezła próba, tato.
Ściągnęłam ją tu.
Reszta należy do ciebie.
Nie bądź taka.
Idę po drinka.
No dobrze. Jest tu kobieta twoich marzeń.
Robimy to czy nie?
To nie takie proste!
Muszę opracować strategię.
W ważnych chwilach z Julią
mam w zwyczaju popełniać straszne gafy.
Julia. Julia!
Możemy chwilę „pokładać”?
Nie „pokładać”. O co mi w ogóle chodzi?
Chcę „pokładać”. Kim ja jestem?
Wszyscy na pokład.
Ahoj...
Co chcesz powiedzieć, Máximo?
Wybacz. Denerwuję się.
Przepraszam. Zachowałem się jak palant.
W sprawie Beto. I całej reszty.
Wybaczysz mi?
Oczywiście, że ci wybaczam, Máximo.
Nie byłam zła, tylko martwiłam się,
że stajesz się kimś, kogo nie poznaję.
Obiecuję, mi amor, to wciąż ja.
Nie martw się. Wszystko wróci do normy.
Dulce!
Gdy tylko pokonam Dulce.
Co?
Nie tak to działa.
Próbuje odebrać mi wszystko, na co pracowałem.
Don Pablo niedługo przejdzie na emeryturę. Co jeśli wybierze Dulce?
Muszę tylko pójść na kilka drobnych kompromisów.
Máximo, nie możesz być dobrym człowiekiem, tylko kiedy ci to pasuje.
Jaką osobą się staniesz, kiedy zrobi się ciężko?
To nie takie proste. Nie rozumiesz. To biznes.
Też mam swój biznes.
To wielki kurort. Polityka. A ty masz tylko sklep z ubraniami.
O rany.
- „Tylko sklep z ubraniami”? - Nie to miałem na myśli.
Teraz rzeczywiście jestem wściekła.
Podejdźcie bliżej.
Tak jest, kochani. Zbliżcie się.
Dziękuję, że przyszliście na to niespodziewane zebranie.
Jak wiecie wydano ostrzeżenie przed cyklonem tropikalnym.
Komu potrzebne ostrzeżenia?
Moje włosy już wiedzą.
Wszystko jest w porządku, spodziewamy się tylko deszczu.
- I grzmotów. - Ale te cyklony
zmieniają się z minuty na minutę.
Na wszelki wypadek lotnisko uziemiło samoloty.
Nasi goście utknęli w ośrodku.
Próbujcie ich uspokajać i zapewniać, że nie mają się czego obawiać.
Poza gniewem najbogatszej piętnastolatki w Monterrey, Any Sofi.
Jej ojciec jest wdowcem i ma tylko ją,
więc cały swój wysiłek i majątek wkłada w tę quinceañerę.
Przyjęcie musi wyjść idealnie,
co oznacza, że musimy wszystko przenieść do środka. I to szybko.
Pora zakasać rękawy i brać się za delfiny.
Chciałem pogodzić się z Julią,
ale musiałem wykorzystać szansę na pokonanie Dulce.
Panno Davies!
Mam świetny pomysł.
Jeśli przymocujemy kosze na pranie do wózków golfowych,
przewieziemy wszystko za jednym zamachem.
Dzięki temu personel zdąży...
Diane,
choć wspaniale byłoby połączyć siły z Máximo,
przyjęcia to wydarzenia specjalne. Jako koordynatorka takich wydarzeń,
sądzę, że wszystkim będzie łatwiej,
jeśli samodzielnie zajmę się koordynacją.
To dobry argument, Dulce.
Kontrargument: czy aby na pewno?
Na pewno, Máximo.
Dulce świetnie sobie z tym poradzi.
Ty możesz zająć się resztą naszych VIP-ów.
Idę zająć się panem Verą.
Był niezadowolony z naszego budżetu na przyszły rok.
Ciekawe jak przyjmie informację, że uziemiono jego odrzutowiec.
Wszystko wymykało mi się z rąk.
Don Pablo mógł polecić Dulce na swoje miejsce.
Nawet gdyby tego nie zrobił, Dulce była ulubienicą Diane,
a to do właścicielki należała decyzja.
Tyle tylko, że Diane nie była jedyną właścicielką.
Dulce nie przekonała jeszcze do siebie Alejandra Very.
Wciąż miałem szansę.
Musiałem do niego dotrzeć.
Memo, myślałem, że panicznie boisz się burz.
Nie powinieneś siedzieć pod biurkiem i odmawiać zdrowasiek?
Burze to nadal mój największy lęk. Obok schodów ruchomych i małych iguan.
I samego lęku.
To czemu masz taki dobry humor?
Bo nawet jeśli huragan nas zabije, co jest niewykluczone,
zginę zaręczony z Loreną.
Dziś jej się oświadczę.
Celujesz w romantyczne oświadczyny w deszczu
w prześwitującej białej koszuli.
Ryzykowne.
- Ale jestem za. - Tak.
Chciałem jej się oświadczyć od czasu Día de Muertos.
Więc chociaż jestem przerażony...
Z taką miłością można przenosić góry.
Znam to uczucie.
Powodzenia, papi.
Zostawiam cię z twoją pracą. Nie przeszkadzam.
Dziękuję!
Jasne, skarbeczku.
Zaraz. To jest nasza wspólna praca.
To twoja praca.
Serio, Héctor? Héctor!
Wierzcie mi. Sala balowa jest dużo lepsza niż Okno na Morze.
Z widokiem na ocean można czasem przesadzić.
W sali balowej może być fajnie. Prawda, Ana Sofi?
Sale balowe są dla księżniczek.
Oni ścięli mi głowę, papi.
Miałam być syrenką.
Teraz jestem tylko... kobietą.
I rybą.
Głowa lada chwila powróci na twoje rybie ciało.
To tylko ze względów bezpieczeństwa.
Niech będzie.
Ale to pani głowa poleci, jeśli przyjęcie nie będzie boskie.
Jest na poziomie czwartym.
Nie chce pani poznać dziesiątego.
Sama słodycz.
Chad, musimy zwiększyć ochronę na tej quinceañerze,
żebym nie udusiła tej dziewczynki.
Dobrze, mamo.
Nie martw się.
Dokładnie prześwietliłem każdego gościa na naszym terenie.
To chyba lekka przesada, ale niech będzie.
Muszę przyznać, że ten strój kojarzy mi się z Village People.
Jaką posadę masz jeszcze w planach? Pływanie pontonem?
Przeszedłem przez wszystkie stanowiska w hotelu.
No to gratulacje.
Które odpowiada ci najbardziej?
Szczerze mówiąc, wszystkie mi się podobały.
Ale każdy jest tu mistrzem w swoim fachu.
Paco to urodzony ogrodnik.
Nikt nie składa pościeli jak Lupita.
To szaleństwo, ale miałem wrażenie, że nie pomagam.
To na pewno nieprawda.
Po prostu żadne z tych zajęć nie jest dla mnie stworzone.
Chyba muszę wszystko przemyśleć i wrócić do Los Angeles.
Znów wyjeżdżasz?
Nie wydaje ci się, że to przesada?
Muszę odnaleźć swoje miejsce, mamo.
Nie chcę po prostu być kimś.
Chcę być kimś.
A może: „Chcę być kimś!”.
Wiesz, co mam na myśli.
Naprawdę nie wiem.
No dobrze. Dość już o Chadzie.
Chociaż ciekawi mnie jego droga ku samopoznaniu, Julia jest tutaj.
Jeśli z nią nie porozmawiasz, ja to zrobię.
Nie możesz być pierwszy.
- Hej! - Nie ma mowy.
Julia.
Máximo.
O rany. Kopę lat.
Tak.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Słynna Julia. - O Boże.
Mam tyle pytań. Nawet je spisałem.
Dobra. Po pierwsze: gdzie mieszkasz?
Wybacz, Julia. To mój żenujący siostrzeniec, Hugo.
Pobaw się i pozwól dorosłym porozmawiać.
- Dobrze. - Dobrze.
Czy odkąd odniosłaś sukces, rodzice wspierają twoją karierę w modzie?
Opowiadałem mu o czasach Las Colinas...
Parę razy się tam przewinęłaś.
On kłamie.
Dużo więcej niż parę razy.
Czekaj, czy masz kolekcję męską?
Zakochałaś się jeszcze? Sprzedajesz biżuterię?
O Boże!
Połowę roku spędza w Paryżu, a drugą w Kolumbii.
Pogodziła się z rodzicami po urodzeniu
trojga pięknych dzieci: Raúla, Antonia i Ilsy.
Kolekcję męską wypuściła w 2005,
a z mężem rozstała się cztery lata temu.
Zadowolony?
Rany. Ktoś tu trzyma rękę na pulsie.
Co? Ja? Jasne, że...
Nie.
Wiesz, że widzę, kiedy oglądasz moje Instastories?
Serio?
Idę złożyć kondolencje rodzinie Don Pabla.
Miło było cię poznać.
- Mnie również. - Naprawdę.
Twoja mowa była cudowna.
Dziękuję.
Kolekcja jesienna Julii G.
- Tak. - Ładnie.
Bardzo ładnie.
Dziękuję.
- Żegnaj. - Poważnie?
Włożyłeś jej garnitur?
- Nie masz za grosz godności. - Nieważne.
Wracajmy do opowieści.
Chciałem dowieść Verze, że to ja powinienem zostać dyrektorem operacyjnym.
Jakieś postępy?
- Musiałem zostać z nim sam. - Wciąż uziemiony.
Powinienem być teraz w Cancún, ale pogoda miała inne plany.
Przykro mi, że nie mamy dla ciebie apartamentu prezydenckiego.
W porządku. Wystarczy ambasadorski.
Będę udawał, że biwakuję.
ANA SOFI SALA BALOWA A
Skoro tu utknąłem, może to wykorzystamy
i pójdziemy na kolację, którą mi obiecałaś?
No wiesz... Okazja jest chyba idealna.
Przykro mi, Alejandro,
ale na tym etapie nie wypada nam chodzić na kolacje biznesowe.
To zapomnijmy o sprawach biznesowych.
Doceniam propozycję,
ale nie szukam teraz relacji romantycznych.
Spławiasz mnie?
To dla mnie pewna nowość.
Jedynym wyjątkiem była miss Hondurasu.
Ale to dlatego, że zapomniałem, że spotykałem się z miss Salwadoru.
Myślałem, że coś nas łączy, Diane.
Owszem, łączy.
Relacje służbowe.
Myślę, że powinniśmy pozostać na stopie czysto zawodowej.
Dobrze. Oczywiście.
Nie chciałbym, żeby zaszło między nami coś,
co zaszkodziłoby naszemu wspaniałemu hotelowi.
Dobrze, że się zgadzamy.
O tak. Oczywiście.
Naprawione!
Señor Vera!
Czy mogę w czymś panu pomóc?
W czymkolwiek?
Nie, Máximo. Dziękuję.
Chyba że zdołasz w magiczny sposób przetransportować mnie do Cancún.
Czemu musi pan tam dotrzeć?
Chyba nie chodzi o gorsze wakacje?
Muszę dotrzeć do Cancún,
bo Cruz Delgado próbuje zwrócić zarząd przeciwko mnie.
Jeśli go nie powstrzymam, bracia Vera
pożegnają się z nieruchomościami na Riwierze Majów.
Przepraszam.
Tak?
Cruz Delgado.
Skąd ja znam to nazwisko?
I wtedy mnie olśniło. Widziałem go w Księdze Tajemnic.
Mogłem pomóc Verze z jego największym problemem.
Był tylko jeden problem...
Julia ma mnie za jakiegoś prześladowcę.
Znałem imiona jej dzieci.
- Zawaliłem sprawę. - Daj spokój.
Pamiętaj o swojej mowie.
„Nigdy nie jest za późno”.
Zaproś ją dziś na kolację i na romantyczny spacer po ogrodzie.
Memo to pomogło. Może pomoże i tobie.
Ciekawe, że wspominasz o Memo.
Jego relacja z Loreną natrafiła akurat na poważną przeszkodę.
- Ta część jest dobra. - Co? Nieprawda.
Lupe, dziękuję za przedłużenie terminu.
Pozwoliło mi to naprawdę poznać Lorenę.
Mam już pewność, że jest kobietą, z którą chcę spędzić życie.
Jeśli oddasz mi pierścionek mojej abueli,
oświadczę się Lorenie.
- Nie. - Dzięki.
Czekaj. Co? Dlaczego?
Nie jesteś jeszcze gotów.
Nie martw się. Powiem ci, kiedy będziesz.
To przecież był twój pomysł. Nie rozumiem.
Pół roku wcześniej Memo przyjąłby odpowiedź Lupe
i by się poddał. Ale to był nowy Memo.
Z początku był zdezorientowany, potem nadeszła irytacja, a wreszcie gniew.
Nie potrzebował zgody Lupe.
Łączyło go z Loreną coś wyjątkowego
i nie zamierzał pozwolić, by Lupe cokolwiek mu odebrała.
Zamierzał tam natychmiast wrócić.
W tej chwili, Memo.
Lupe! Oddaj mi pierścionek babci!
Ja nie proszę. Ja żądam!
A wręcz krzyczę!
Te suszarki zawsze były takie głośne?
Nie mogę! Ja...
Co? Mów głośniej, kobieto!
Zgubiłam go, okej?
Zgubiłam go!
Przy Oknie na Morze!
Nie chcemy wzbudzać paniki,
ale cyklon tropikalny Caroline awansował właśnie na huragan.
Huragan?
Tak jak mówiłam,
musimy opracować plan, zanim poinformujemy personel i gości.
Nie chcemy paniki.
Musimy szybko się zorganizować.
Brakuje nam worków z piaskiem.
Paco wsypuje piasek do donic, a Lupe ma masę różowych poszewek na poduszki,
bo niewykluczone, że włożyłem do pralki moje czerwone bokserki.
- To się sprawdzi. - Świetnie. Zajmij się tym z Paco.
Przyjąłem.
Wybacz, DP. Siła przyzwyczajenia.
Dulce, przyprowadź gości do sali balowej. To najbezpieczniejsze miejsce.
Wszystkich? Ana Sofi będzie wściekła.
To najbardziej wpływowa rodzina w Monterrey.
Może nam zapewnić dziesiątki quinceañeras, wesel,
może kilka uroczystości obrzezania.
Chyba nie mamy wyboru.
Przepraszam, Diane, ale czy to nie dziwne, że nie ma tu teraz Máximo?
Co mogłoby być ważniejsze niż to?
Tak tylko mówię.
Miałem w rękach klucz do informacji
tak cennych dla pana Very. Ostatnią szansę na pokonanie Dulce.
Musiałem zdecydować, jak daleko jestem gotów się posunąć.
GOŚĆ: CRUZ DELGADO
SZCZĘŚLIWEJ PIĘTNASTKI
To tylko do czasu, aż minie huragan.
Okna mogłyby się roztrzaskać i kogoś zranić.
Ludzie mogliby zostać porwani do oceanu.
Przerwij mi, kiedy powiem coś, co rozbudzi w tobie empatię.
Panno Davies.
- Źle to wygląda. - Jak bardzo źle?
Jak gdy Jane Fonda wypuściła kasetę z ćwiczeniami
na tydzień przed twoim wideo z Ryzykownym fitnessem.
O Boże. Zbierz personel na stołówce,
a potem schroń się tu ze mną.
Stołówkę zaleje w pierwszej kolejności. Musimy być tutaj.
- To najbezpieczniejsze miejsce. - Na pewno są inne.
Mamo, nie porzucę kolegów z pracy. Wszyscy jesteśmy ludźmi.
Musimy być traktowani tak samo.
Huragan Caroline nie dyskryminuje, ja też nie zamierzam.
Co ty na to, Diane?
Muszę przyznać mu rację. Bezpieczeństwo personelu jest kluczowe.
Chad, ściągnij ich tutaj.
Fala jest wysoka, więc ruszamy dalej.
Przyjąłem. A fala jest chwilowo niska. Ale podoba mi się to nastawienie.
Pozostaw żarty mnie.
To jest...
Niesamowite. Jest tu tyle szczegółów.
Wystarczy, żeby zmusić Cruza Delgado do wycofania się.
Cieszę się, że mogłem pomóc. Gdyby pan czegoś potrzebował,
proszę pamiętać, że jestem pana zaufanym człowiekiem w tym hotelu.
Máximo! Wybacz.
Jedno pytanie...
Co to właściwie jest?
To?
To tylko kserokopia.
Máximo.
Chodź.
Kserokopia czego?
Informacji?
Na górze strony jest cyfra, która wygląda jak numer strony.
Wygląda na to, że jest tego więcej.
Dużo więcej.
To jest... poufne.
Poufne?
Nie mów mi, że ten ośrodek prowadzi...
„Księgę Tajemnic” wszystkich swoich gości.
Nie nazwałbym tak tego.
To tylko rejestr
z informacjami na temat preferencji gości.
Gości? Wiem, że mawiacie tu...
„Gość dostaje to, czego chce”.
Ale mój styl to raczej...
„Szef dostaje to, czego chce”.
Przynieś mi ten rejestr.
Panie Vera, nie mogę zdradzić Don Pablo.
Czy nie zrobiłeś tego, przekazując mi tę kartkę?
Nieważne, Máximo.
To wystarczy. Doceniam to. Będę o tym pamiętał.
Dziękuję!
Wszystko naraziłem.
Stałem się kimś, kogo sam nie poznawałem.
Tylko po to, by pokonać Dulce.
Máximo.
Huragan przybiera na sile, jest tu coraz więcej ludzi.
Dulce nie da sobie rady sama. Możesz jej pomóc?
Szybko. Ona nie ma głowy!
Wreszcie miałem szansę, by pokazać Don Pablo,
że byłem dla hotelu ważniejszy niż ta przeklęta kobieta.
Powinienem być zachwycony, ale nie mogłem przestać myśleć o...
Julia! Widział ją pan?
Nie. Jakiś czas jej nie widziałem.
Przepraszam, ale muszę ja znaleźć, zanim uderzy huragan.
Oczywiście. Zajmę się tu wszystkim.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Dziękuję, Don Pablo.
Héctor! Gdzie byłeś? Tak się martwiłam.
Zabezpieczyłem twój gabinet.
Nie uratujemy całego zamku, ale komnaty królowej są kultowe.
Robię dobrą minę do złej gry, ale jestem przerażona.
Nigdy nie mieliśmy takiego huraganu.
Nie martw się, amor. Nie boję się. Jak mówił pewien mądry basenowy:
„Gdy masz taką miłość, możesz stawić czoła wszystkiemu”.
Dobra. W radiu mówili, że huragan uderzy za dziesięć minut.
Ximena. Pamiętasz węzły żeglarskie, których tata uczył cię latem 1982 roku?
Jasne. Jak ty to pamiętasz?
Nie ma czasu! Zbierz kilka osób i zabezpieczcie drzwi do piwnicy.
Paco! Najlepszy przepychacz w tej części Acapulco. Idź na górę.
Nie mówię po angielsku, güero.
Wybacz. Musisz załatać dziury w suficie.
Gonzalo! Trzeba zabezpieczyć resztę drzwi.
Wiem, że straciłeś palec w tej budce dla surferów,
ale spróbujesz jeszcze raz zmierzyć się z piłą mechaniczną?
Dobrze. Musimy współpracować, ale przejdziemy przez to.
Dajmy czadu z tym huraganem!
Doświadczenia Chada wreszcie zaowocowały.
Ja tymczasem wciąż szukałem Julii.
Przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie siedziałby w tej nawałnicy. Co, Memo?
To tylko pierścionek!
Bardzo stary pierścionek!
Nie bądź głupi! Wracaj do środka!
Pierścionek jest dla mnie bardzo ważny! Muszę go znaleźć! Nie powstrzymasz mnie!
Dość, Memo! Wracajmy!
Julia, tu jesteś!
- Musimy iść do sali balowej! - Wiem, że uważasz,
że to tylko sklep z ubraniami, ale jest dla mnie wszystkim!
- Wiem. Myliłem się. Ale musimy uciekać! - A jeśli deski nie wytrzymają?
Nie zostawię sukienek. To długie miesiące pracy!
W takim razie i ja cię nie zostawię.
- Zabierzmy je do sali balowej. - Tak!
Jeśli tu nie dotarliście, schrońcie się tam, gdzie jesteście.
Huragan zaraz uderzy.
Odbiór.
Co robimy?
Zostajemy tutaj. Razem.
Zostało kilka świeczek z otwarcia.
Pogramy w Uno do czasu, aż sytuacja się uspokoi.
Jestem za.
Ale ostrzegam,
wymiatam w Uno.
Dobierasz dwie.
Przepraszam. To moja wina. Nie powinieneś tu teraz siedzieć.
Jestem dokładnie tam, gdzie powinienem.
Przy tobie.
Nic nie jest ważniejsze od tego.
- Poza tym: dobierasz cztery. - Pożałujesz tego, Máximo.
Wybacz, kochanie. Miałaś rację.
Zapomniałem o tym, co najważniejsze. Ale teraz to widzę, nawet w ciemności.
Tamtego dnia, mimo strachu,
czułem, że możemy z Julią wszystko przetrwać.
Może byłem wtedy tylko naiwnym dzieciakiem...
No to było nas dwoje.
Wiem, wiem.
Pewnie przedstawiam się w tej historii bardziej bohatersko, niż powinienem.
Nie. Pamiętam to dokładnie tak samo.
Odmówiliśmy różaniec tylko z pięć razy.
Tío, nie możesz przerwać w połowie huraganu.
Spokojnie, Hugo. Wyluzuj.
Po kilku bardzo intensywnych chwilach nawałnica minęła.
Możecie teraz przyjść do sali balowej, policzymy się.
Bez odbioru. Odbiór.
Memo! Memo!
Mogłeś tam zginąć! Coś ty sobie myślał?
Próbowałem znaleźć pierścionek babci.
Lupe powiedziała, że go zgubiła, więc musiałem poszukać.
Ale go tam nie było. Wszystko przepadło.
Czekaj. Skąd go masz?
Też poszłaś go szukać? To bardzo niebezpieczne, Loreno.
Nie, Memo.
Miałam go przez cały czas.
W zeszłym tygodniu dała mi go ciocia Lupe.
Kiedy zrozumiałam,
że chcę za ciebie wyjść.
Miałam nawet plan: chciałam zabrać cię na mecz do Guadalajary i się oświadczyć.
To był głupi plan.
Więc po prostu ją kryłaś?
Mogłam powiedzieć, że go sprzedałam. Nie cierpię moknąć.
Ay, mi Lolo.
To bardzo słodki plan.
I nadal chętnie zobaczę z tobą mecz piłki nożnej.
Ale w tej chwili...
Pragnę tylko zostać twoim mężem.
Kochanie.
To była długa droga.
Ale dotarliśmy do celu. Wspólnie.
Więc...
Loreno Del Pilar Molina...
...wkrótce Reyes, prawda?
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Nic by mnie bardziej nie uszczęśliwiło.
Chodź tu, ciociu Lupe!
Gratulacje, Memo!
Nie wierzę, że to przetrwaliśmy.
Przetrwaliśmy dzięki tobie, Chad.
Dzięki, mamo. Miło było choć raz czuć się potrzebnym.
Teraz nie możesz wyjechać.
Udowodniłeś, że nie tylko wiesz, czym każdy się tu zajmuje,
ale też, że naprawdę znasz tych ludzi.
To idealne cechy...
Dyrektora generalnego.
Ten gabinet wciąż jest dostępny?
Wróciło zasilanie.
- Idziemy? - Tak!
No proszę! Nasz niewidzialny człowiek.
Gdzieś ty się dziś podziewał?
Musiałem skupić się na priorytetach.
Serio?
Kiedy ja byłam prawą ręką Don Pabla,
ty bawiłeś się w dom ze swoją dziewczyną.
Máximo.
Don Pablo.
Nie mogę mówić w imieniu Máximo,
ale chętnie pomogę, w czym tylko będzie trzeba.
Dobrze, Dulce.
Trochę przesadzasz.
Potrzebuję Máximo.
Proszę. Wiem, jak lubisz po mnie sprzątać.
Tamtej nocy pogodziłem się z Julią,
Memo i Lorena się zaręczyli, a Don Pablo wybrał mnie, a nie Dulce.
Przez krótką chwilę na tym chaotycznym przyjęciu wszystko szło idealnie.
Stary, wymiotłeś z tym finałem.
Twoje opowieści podnoszą na duchu, są pełne emocji i szalenie dowcipne.
To niełatwa sztuka.
Zaczynam go lubić, Paloma.
Nie chcę psuć wam zabawy, ale musimy jechać.
Miło było zobaczyć miejsce, gdzie poznaliście się z mamą,
choć twoja wersja hotelu jest dużo lepsza niż to korpo-szambo.
- O tak. - Ukradnę podstawki.
Brzmisz jak twoja matka.
Nie powinienem był tak długo zwlekać, mi hija. Przepraszam.
Możemy się zobaczyć za trzy tygodnie?
A co się dzieje za trzy tygodnie?
Myślałem, że masz urodziny. Przepraszam.
Ma. Wkręca cię.
Mam dla niej obraz namalowany pędzlem z jej własnych włosów.
Dobra, znów cię nie lubię.
Chętnie się z tobą zobaczymy, tato.
Dobrze. Okej.
- Pa. - Pa.
Do następnego, teściu!
Okej.
Pa.
Też muszę już ruszać.
Cieszę się, że Paloma namówiła mnie na przyjazd. Dobrze cię widzieć, Máximo.
I wzajemnie.
Hej.
Możemy chwilę „pokładać”?
No wiesz...
Wiem, że minęło sporo czasu... I długo się nie widzieliśmy...
Od dość dawna i... Już to mówiłem...
Ale może...
Nie wiem, czy jesteś głodna... Albo... tyko spragniona, ale może...
Moglibyśmy gdzieś razem pójść.
Jeśli masz ochotę? Albo nie? Możemy...
Chętnie pójdę na kolację.
Nocuję tu dziś, więc możemy spotkać się w lobby za jakąś godzinę.
- Tak! Tak jest. - Świetnie.
Kolacja. Ty i ja.
- Tak. - To do zobaczenia.
Dobrze. Pa.
Pa!
Wygląda na to, że wszystko się ułoży, tío.
Tak jak w twojej opowieści.
Mam nadzieję, że teraz ułoży się lepiej,
bo niestety
to nie był prawdziwy finał tej opowieści.
Wiesz, kto mógł to zrobić?
Nie.
DYREKTOR OPERACYJNY
Nie wiem.
Nie jest dobrze, Máximo.
Kto wie, co by się stało, gdyby rejestr wpadł w niepowołane ręce?
Tego dnia nawałnicę mieliśmy już za sobą,
ale najgorsze było dopiero przed nami.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK