Od konkursu Miss Universe minął miesiąc,
a my przyzwyczajaliśmy się z Julią do naszego wspólnego życia.
Po raz pierwszy czułem prawdziwą równowagę.
To może dziwnie zabrzmieć, ale życie było jak taniec.
Hotel był na dobrej drodze do powrotu na pierwsze miejsce,
a biznes Julii prężnie się rozwijał,
odkąd Miss Kolumbii zdobyła koronę w jej sukni.
Życie, które wspólnie zbudowaliśmy, wydawało się trwałe.
Niczego więcej nie pragnąłem.
Jak mam do tego wrócić?
Ja mam na to odpowiedzieć?
Spore brzemię jak na czternastolatka.
Czternastolatka? Serio?
Muszę sprawdzić twój paszport.
Tio, z Julią na pewno nie jest tak źle, jak mówisz.
Wierz mi, Hugo, Julia nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Najchętniej na zawsze wycięłaby mnie ze swojego życia.
Mam zaszczyt ogłosić,
że nowe Las Colinas zostaje niniejszym…
To była masakra. Co zrobiłeś?
Raczej: czego nie zrobiłem.
Ale żebyś w pełni to zrozumiał,
muszę ci opowiedzieć inną historię.
Mural zostanie odsłonięty dopiero za jakiś czas,
więc chyba zdążymy.
Przyznaj, że tęskniłeś za moimi opowieściami.
Tak.
Tamten dzień zaczął się normalnie.
DYREKTOR OPERACYJNY
Ruszyłem do pracy, by wreszcie zasiąść z dumą w fotelu.
Przegapiłeś całą historię o moim fotelu.
Ale przekonałem się, że był już zajęty.
Och, señor Vera. Umawialiśmy się na spotkanie?
Nie jest pan señorem Verą.
To znaczy nie jest pan tym señorem Verą.
Źle to zabrzmiało…
Nie jest ważniejszy od pana. To pan jest oryginalnym Verą.
Vera clásico.
Kopę lat, Máximo.
Przypominam,
Ricardo Vera był młodszym bratem Alejandra i współwłaścicielem hotelu.
Panie Vera. Witamy w Las Colinas.
Podoba mi się, jak to urządziłeś.
Dlatego przyjechałem.
Mam dla ciebie propozycję.
Zamierzam rozszerzyć swój biznes za granicą.
Nie ma dyrektora operacyjnego, który bardziej nadawałby się
do rozkręcenia mojego nowego, sztandarowego ośrodka.
Poważnie.
Drugi pan Vera o tym wie?
Teraz już tak.
Naprawdę próbujesz mi podkupić najlepszego pracownika, Ricardo?
I co to za sztandarowy ośrodek?
Mieliśmy być wspólnikami we wszystkim!
Hermanos Vera rzucili się na siebie,
ale ich fryzury pozostały nienaganne.
Cała ta scena była jak wyjęta z telenoweli.
Nie wierzę, że chciałeś wyciąć własnego brata z interesu.
Naszego interesu!
Obaj wiemy, że żerowałeś na mnie od lat, Juanie Alejandro!
A na domiar złego, usiłujesz wykraść mi mojego Máximo!
Lepsze to niż kradzież…
…mojej żony!
Ktoś musiał pokazać Alicii Guadalupe,
czym jest miłość!
W dniu pogrzebu naszej babci?
Przestańcie, panowie! Błagam!
Pomocy!
Wstąpił w nich Diabeł!
Dulce jako zakonnica?
No weź, Tío! Obaj wiemy, że to się nie wydarzyło.
Przejdź do opowieści.
No dobrze, dobrze.
Ale nawet bez zakonnicy i koszul było w tym mnóstwo dramatyzmu.
Zdradziłeś mnie.
Oby Máximo wiedział, co dla niego dobre.
Pozostanie w Las Colinas.
Máximo potrafi samodzielnie podejmować decyzje. Verdad?
Co ty na to, Don Máximo?
Zaproponuję ci to tylko raz.
Verowie nigdy nie negocjują.
Pierwsza powieść Héctora
sprzedawała się jak świeże bułeczki,
a Diane skradła show podczas konkursu Miss Universe, mieli co świętować.
Za twój kolejny rozdział, mi reina!
Najpierw mój wielki powrót w roli gospodyni Daytime Emmys.
Myślę, że to będzie rok Susan Lucci!
Wszyscy będą patrzyli tylko na ciebie.
Jaki jest plan na dzień wolny Héctora?
Dla całej naszej trójki?
Myślałem o przejażdżce bananem wodnym,
partyjce bingo przy basenie,
a na koniec seansie Świntucha w pidżamach.
Chad, dobrze się czujesz?
Wydajesz się nieco rozgorączkowany.
Co? Nie.
Nigdy nie czułem się lepiej.
Ponieważ zerwaliśmy z Glorią i będę sam na wieczność,
wrzucam tryb „carpal” diem!
Tak się cieszę, że lepiej się czujesz.
Pójdziesz zapytać o tego wodnego banana?
Dobry pomysł.
- Mamy problem z Chadem. - Wiem!
Nigdy nie mamy już chwili dla siebie.
Troje dorosłych spacerujących po plaży i trzymających się za ręce. To dziwne.
Próbowałam puścić jego rękę, ale nie załapał.
Martwię się o niego, kochanie.
Mam przed sobą wielką przygodę…
Jak mam to zrobić, kiedy mój syn tonie?
Musi istnieć jakiś sposób, by Chad i Gloria się pogodzili.
Tak, ale jak tego dokonać?
Gloria nie chce widzieć Chada,
a on wysłał jej bardzo, bardzo dużo smutnych wiadomości głosowych.
Słyszałem dwanaście z nich. W jednej po prostu szlochał.
Tak, to w jego stylu.
Skoro nie chcą się spotkać…
musimy potajemnie doprowadzić do takiego spotkania.
To brzmi jak fabuła hitu
Operación Cupido.
Albo ten amerykański film o bliźniaczkach w paskudnych perukach.
Nie mam pojęcia, co to takiego.
Podziwiałem wszystko, co z takim trudem zbudowałem w Las Colinas
i myślałem o poważnej decyzji, którą musiałem podjąć.
Memo, możemy chwilę porozmawiać?
Och, Máximo. Cześć!
Przepraszam. Wiem, że te łabędzie przypominają raczej gołębie.
Dziecko budziło nas z Loreną przez całą noc.
Ale wiesz co?
Dam radę, bo sen jest dla frajerów.
Dobra, teraz składasz powietrze.
Ale w porządku. Muszę podjąć bardzo poważną decyzję.
Oświadczę się Julii.
O Boże!
O mój Boże! Poważnie?
Nigdy nie byłem niczego tak pewny.
Musisz mi pomóc to zorganizować.
No jasne!
Łoo, łoo. Czekaj.
Nie powiedziałeś Memo o propozycji Ricarda Very?
Myślałem, że to przy tej decyzji potrzebowałeś pomocy.
Wiesz, że kocham zwroty akcji, Hugo.
Ale ta propozycja tylko potwierdziła, że byłem dokładnie tam, gdzie chciałem.
Odrzuciłem ofertę Ricarda.
Uznałem, że czas przestać ciągle za czymś gonić
i skupić się na życiu w Acapulco z Julią.
W tym samym czasie
moja rodzina przygotowywała się do pożegnania Sary.
Nora?
Co to za wehikuł czasu?
To oczywiście Nordic Track, kochanie!
Moja szefowa kupiła nowy model,
a ponieważ jej ogrodnik ma tylko jedną nogę,
podarowała mi ten!
Myślałem, że nie chcesz nic zmieniać w pokoju Sary,
żeby móc leżeć w jej łóżku
i płakać w jej poduszkę, ilekroć za nią zatęsknisz.
Taki miałam plan,
ale Sara zasugerowała, żebyśmy coś tu zmienili.
Więc urządzę nam tu siłownię!
Tak, wszystko w porządku.
Rodzice, którzy nic nie zmieniają u dzieci, zawsze wydawali mi się dziwni.
Kto chciałby mieć wehikuł czasu do najdziwniejszego okresu swojego życia?
A poza tym, Estebanie,
podczas odwiedzin mogę sypiać na kanapie.
No i nie chcę zabrzmieć złowieszczo,
ale Doña Rosita nie będzie żyła wiecznie.
Ale próbowała.
Doña Rosita dożyła 106 lat.
Kochanie. Lekarz mówił, że musisz więcej ćwiczyć.
Mama karmi cię codziennie takim jedzeniem,
że czas spróbować czegoś nowego.
Skwarki wieprzowe to świetne źródło białka.
Nakładam nimi odsmażaną fasolę.
Całe to zdanie jest niezdrowe, kochanie.
No już! To zalecenie lekarza. Spróbuj.
Nie wsiądę na to coś. Pozbądź się tego!
To świetna zabawa! Dawaj!
Nie, nie. Noro, por favor. Nie naciskaj na mnie.
Co takiego powiedziałam?
Nazajutrz,
gdy ja przygotowywałem się do oświadczyn, Diane próbowała pomóc innej parze.
Ale ponieważ Gloria i Chad utrzymywali swój związek w tajemnicy,
Gloria nie miała pojęcia, kim jest Diane.
Tak się cieszę, że planujesz przyjęcie na plaży, Mildred.
Kochanie, to ja się cieszę. Wierz mi.
Od dawna zamierzaliśmy z mężem odnowić przysięgę.
Od jak dawna jesteście małżeństwem?
Od dwunastu lat. Poznaliśmy się na plaży.
Mąż używał wykrywacza metalu, utknął w nim mój pierścionek.
Szukał skarbu i go znalazł!
Jakie to urocze.
To jak ma na imię?
Diane wszystko przemyślała. Z wyjątkiem…
Chad.
Tymczasem Héctor urządził Chadowi „poszukiwanie skarbów”,
które miało go doprowadzić do tego samego miejsca, choć było…
Za proste. Jak dla dziecka.
Jestem dorosłym mężczyzną.
Och, lizaczek!
„Bez obaw, jesteś już prawie na miejscu.
Znajdziesz X, gdy dostrzeżesz kręcone włosy”.
„Kręcone włosy”? Przy tej wilgoci?
Może trochę więcej konkretów, Héctorze?
Zaraz. To Gloria jest tym X?
To trzy typy ceviche?
Tak, oczywiście. I…
Chad? Co ty tutaj robisz?
Mamo, wkręciliście nas z Héctorem?
To był wyłącznie mój pomysł.
Proszę, nie gniewaj się na niego.
Jestem jego matką, Diane.
Co jest nie tak z twoją rodziną?
Nie możecie wymyślić innych imion?
Paul, Dave, Ramon, Andrew…
Fatalni z was kłamcy!
A do tego zdradzacie! Dziwne, że nie zabawiasz się z nową dziewczyną.
O czym ty mówisz?
Tą królową piękności z Miss Universe. Obściskiwaliście się.
To nic takiego! Héctor chciał mnie wyswatać z Miss Turks i Caicos,
a ja bez przerwy mówiłem o tobie.
Więc były dwie kobiety?
Idealnie do siebie pasujecie.
Glorio, wiem, że się gniewasz.
Ale to, że zjawiłaś się w hotelu,
musi oznaczać, że czujesz coś do mojego syna.
Nie planowałam tego,
ale kiedy nagrał mi na sekretarce własne wykonanie Queridy Juana Gabriela,
najgorszym hiszpańskim, jaki słyszałam…
Sama nie wiem, pomyślałam, że powinnam go chociaż wysłuchać. Więc…
Zrealizowałem
swój szczegółowy plan oświadczyn z idealną starannością.
Niemal nadszedł już czas.
Mam dla ciebie dobrego szampana. Dobrze nim potrząsnęłam, żeby huknął.
Co? Nie… Nie tak się…
Nieważne. Idealnie. Dzięki.
Wchodzisz mi w kadr!
Máximo! Mam mariachi!
Dobrze wyglądasz, Memo!
- Julia jest w drodze! - Na miejsca.
Uważam, że to nie twoja liga, ale powodzenia.
Dzięki.
Idzie! Chowajcie się!
Hej.
Lupe mówiła, że mnie szukasz.
Tak. Nic wielkiego. Chciałem ci coś powiedzieć.
Okej. Jeśli to nic wielkiego, mogę ci o czymś powiedzieć pierwsza?
Tak.
Pamiętasz, że rano miałam telefon? Dzwonili z House of Dior.
Co to za dziwne słowo?
Mi amor, to największa marka modowa w Europie.
Co ja wygaduję? Na świecie!
O mój Boże! To niesamowite!
Zaproponowali mi praktyki. W Paryżu!
- Co? - Wiem! Wszystko dzieje się tak szybko.
Są gotowi wynająć dla mnie loft z widokiem na wieżę Eiffla.
Mam zacząć w przyszłym tygodniu.
Co myślisz?
Co myślę o twojej przeprowadzce do Paryża?
Nasze życie jest tutaj, Julio.
Wiem, mi amor, ale takie rzeczy się nie zdarzają.
Możesz mnie najpierw odwiedzić.
Albo mógłbyś znaleźć pracę w eleganckim paryskim hotelu.
- Ulala! - Żadnego „ulala”.
Mieliśmy plan.
Tutaj, w Acapulco.
Tak, kochanie, ale plany czasem się zmieniają.
To nie ty powtarzasz: „Trzeba marzyć o wielkich rzeczach”?
Wszystko, na co tak ciężko pracowałem, jest tutaj!
Chcesz mnie zaciągnąć do obcego miasta i kazać mi zacząć od zera?
Uważam, że powinnaś odmówić.
To dla mnie wielka szansa!
Nie wierzę, że nawet nie bierzesz tego pod uwagę.
A ja że jesteś taka samolubna.
Qué?
Też dostałem ofertę pracy, ale ją odrzuciłem!
Mam dla nas wizję, Julia!
Plan!
A ty nagle chcesz wszystko odrzucić!
Niczego nie chcę odrzucić.
Zrobimy to tak, żeby funkcjonowało.
Może dla ciebie.
Ale nie dla mnie.
Máximo, nie mogę uwierzyć, że tak ze mną rozmawiasz.
Nie jesteś mężczyzną, za którego cię miałam.
Ani mężczyzną, z którym chcę być.
Nie. Ten facet ma na imię François.
I wcina ślimaki razem z Champs-Élysées!
Champs-Élysées to ulica!
Wiesz co?
Dziękuję, że tak mi ułatwiłeś tę decyzję.
Nagle nie mogę się doczekać wyjazdu do Paryża.
Memo, co jest?
Ciągle odtwarzam w głowie tamtą chwilę.
Miałem przed sobą wszystko, czego pragnąłem.
Widziałem naszą wspólną przyszłość.
Wymarzone wesele, dom w Las Brisas z widokiem na klify i troje dzieci.
Eleanora, Martha i Diego.
Plan był tak idealny…
O mój Boże.
To jest to.
Jakie „to”?
Możesz choć raz nie być tajemniczy?
Nie mam zbyt wiele czasu. W poniedziałek wracam do szkoły.
Potem ci wyjaśnię.
Powiedz Julii, żeby spotkała się ze mną w naszym miejscu.
Nie w śmietniku. W tym drugim.
Albo sam po nią idź.
Dasz radę, Hugo. Wierzę w ciebie.
Juanita Escoops! Dziękuję za pomoc przy naszym otwarciu.
Twój ojciec latami sprowadzał radość do tego hotelu.
Chciałabym…
Kulka z kawałkami czekolady i posypką.
Już podaję!
Eso.
Julia! Masz sekundkę?
Na to wygląda. Tak.
Możesz spotkać się z moim tío w waszym miejscu?
Przy śmietniku?
Tym drugim.
Poważnie? Teraz?
Dlaczego chce się tam spotkać?
Szczerze? Nie wiem.
Właśnie opowiadał mi historię o tym, jak się tam pokłóciliście.
- W 1986 roku. - Och tak. Tamten dzień.
Nie pogodziłam się z tym, jak bardzo nie chciał się nagiąć.
Chyba go to zaskoczyło, bo zamierzał się oświadczyć.
Co?
Nie wiedziałaś?
Zamierzał się oświadczyć?
Okej. Słuchaj,
- wiem, że mój tío nie jest idealny. - No tak…
Ale wiele czasu poświęcił na opowiadanie mi o tobie.
Widziałem to, Julia.
Jego miłość do ciebie jest… prawdziwa.
Po prostu to przemyśl, dobrze? Będzie w waszym miejscu.
Pani lody!
Och, zapomniałam o posypce.
Sí.
Chispitas.
Czemu nie mówiłeś Julii o oświadczynach?
Powiedziałeś jej?
Nie chciałem, żeby wiedziała.
Zwłaszcza po tym, jak fatalnie się tamtego dnia zachowałem.
Myślisz, że przyjdzie?
Juanita Escoops przygotowywała jej lody,
więc to może potrwać z godzinę czy dwie.
Może dokończę tę opowieść o 1986 roku.
Trochę się uspokoję.
Żartujesz? Ja też tu wariuję!
Zabierz mnie stąd.
Tak mi przykro, Glorio.
Fatalnie kłamię.
Dlatego tak nawaliłem z Miss Universe.
Nie chciałem nic mówić. Musisz mi wierzyć.
Może i tak, ale to zrobiłeś. I bardzo mnie to zraniło.
Nie wiem, czy zdołam ci zaufać.
Rozumiem to. Sam bym sobie nie ufał.
Jeśli mam być szczery… nie mam pojęcia, co robię.
Szok.
Poważnie. Jeśli chodzi o randkowanie…
i o ciebie…
Jestem zagubiony.
Wychowywałem się bez taty
i nie miałem pojęcia, jak powinien wyglądać związek.
Moja mama wykonała świetną pracę,
ale jeśli chodzi o miłość, jestem…
Czuję się jak dziecko, które wciąż próbuje to wszystko poukładać.
Chcę dorosnąć dla ciebie, Glorio.
Byle nie za bardzo.
Smuci mnie, że tak się kryliśmy,
że nie mieliśmy prawdziwej pierwszej randki.
A może zaczniemy od nowa? W tej chwili?
Szkoda byłoby zmarnować ten uroczy posiłek.
Tak szybko dorastają.
Ma teraz świetny wzór do naśladowania.
Ty nim jesteś… mój królu.
Cześć.
Robiłyśmy ostatnie zakupy i zobacz, co znalazłyśmy!
Spójrz.
Kupiłam sobie…
koszyczek pod prysznic.
Do jej pokoju! W akademiku!
Nam też parę kupiłam.
Żebyś nie mylił mojego szamponu ze swoim.
Dziękuję.
Pójdę się spakować.
Dziękuję.
Co się stało?
Wiem, że chcesz się pozbyć Nordic Tracka,
ale próbuję pomóc ci zadbać o zdrowie.
Wiem.
Po prostu ciężko było widzieć odmieniony pokój Sary.
Nie jestem gotów, by się z nią pożegnać.
Och, kochanie…
Ja też nie jestem gotowa.
Ale urządzenie tam siłowni pozwoliło mi zająć czymś myśli.
Rozumiem to.
To tyle dla mnie znaczy, że kochasz moje dzieci
jak własne.
Wiesz…
Plusem wyprowadzki dzieci jest to,
że będziemy mieli więcej czasu dla siebie.
Eso sí.
Możecie być cicho?
Próbuję oglądać ALF-a!
Po naszej kłótni
Julia wróciła do domu i spakowała walizkę.
Zniknęła, zanim tam dotarłem.
Postanowiła nocować u Loreny, a rano polecieć do Paryża.
Taniec dobiegł końca.
A mnie, jak na ironię, czekało kolejne bolesne pożegnanie.
Czemu jesteś taki smutny?
Jesteś zły, bo ukradłam twoje kasety Menudo do samolotu?
Nie, w porządku…
Czekaj. Że co?
Myślałem, że nie znosisz Menudo.
Cóż…
przypominają mi, jaki jesteś męczący.
Jestem z ciebie dumny, Sarape.
Podbijesz Nowy Jork.
Jesteś ode mnie odważniejsza.
Dlaczego? Bo lecę samolotem?
Będzie dobrze. Podobno rozdają darmowe fistaszki.
Nie. Dlatego, że pozwalasz Sarze studiować za granicą.
Zbyt kurczowo wczepiałam się w Estebana.
Cieszę się, że nie popełniłaś tego samego błędu.
Dziękuję.
Ale skoro o tym wspominasz,
samoloty to obraza boska.
Dlatego się rozbijają.
Mamy wznosić się do Nieba na Jego warunkach, nie naszych.
- Dobrze, to już ostatnia. - Ay.
Jesteś gotowa na NYU!
W Stanach Zjednoczonych.
Chyba czas się pożegnać…
Esteban.
- To nie pożegnanie. - Prawda.
Pożegnania uznaje się za coś ostatecznego, ale to logicznie niemożliwe.
Coś się kończy, coś się zaczyna.
W niektórych kulturach używa się jednego słowa na powitanie i pożegnanie.
Poza tym wciąż niewiele wiemy o życiu po śmierci…
Nie wsiadałabym do tego samolotu, gdyby nie ty.
Dziękuję, Estebanatorze.
Podasz mi to?
Toma, toma, toma.
Co się stało?
Nie chciałem mówić mamie o Julii przed wielką podróżą.
Po prostu smutno mi, że wyjeżdżacie.
Nie szkodzi, że nie chcesz mi powiedzieć.
Ale o cokolwiek chodzi, zawsze znajdziesz rozwiązanie.
Nie zapominaj o tym. Kocham cię.
Zapraszamy na pokład pasażerów lotu 410 do Paryża.
Choć zawsze
walczyłem o swoje marzenia,
w tamtej chwili
nie mogłem powstrzymać Julii przed spełnieniem jej własnych marzeń.
Hej. Słuchajcie.
Dobra robota, ale czy możecie zaśpiewać coś weselszego?
Może „All Out of Love” Air Supply?
Albo „Separate Ways” Journey.
Kombinujcie dalej.
Już wiem.
Pan Vera. Wciąż pan tu jest.
Máximo, usiądź.
Mówiłem, że Verowie nigdy nie negocjują,
ale ten jeden raz zrobię wyjątek.
Czy rozważyłbyś odejście z Las Colinas, gdybym zaproponował ci podwyżkę o 30%?
Julia odeszła i nie miałem już nic do stracenia.
Rozważyłbym…
Za to plus 20% udziałów w nowym ośrodku.
Oszalałeś.
Trzy procent.
Pięć procent.
I możliwość zatrudnienia własnego zespołu.
Bez obaw.
Jeśli odejdzie, będę nową dyrektorką operacyjną.
Tak.
Śmiało, możesz aplikować.
Tamtego dnia wszystko się zmieniło
i zaczął się nowy rozdział.
Dzięki, że podzieliłeś się tą historią, Tío.
Przykro mi w związku z Julią, ale może powinniśmy…
Jest!
Leć! Znikaj!
- Uciekaj! - Dobra, w porządku. Rany.
Przyszłaś.
Nie zamierzałam…
dopóki Hugo nie powiedział mi o oświadczynach.
Czemu nigdy mi nie powiedziałeś?
Bo tamtego dnia wszystko pomieszałem.
Żałuję, że nie powiedziałem wtedy tylu rzeczy.
I nie zrobiłem.
Ale wtedy
byłem tak zanurzony w mojej wersji „i żyli długo i szczęśliwie”…
że planowałem nasze życie bez ciebie.
Jak zwykle.
Julia.
Wysłuchaj mnie.
Miałaś własne marzenia,
ale one nie pasowały do planu, który tak starannie opracowałem.
To ja byłem samolubny tamtego dnia.
Nie ty.
Przepraszam.
Odepchnąłem cię, Julio.
I słusznie odeszłaś.
Ale musisz wiedzieć…
„Moje serce jest twoje.
Należy do ciebie i przy tobie pozostanie,
gdyby los miał oddzielić całą resztę mnie
od twojej teraźniejszości, na zawsze”.
Jane Eyre.
Jestem zaskoczona, że wciąż ją cytujesz.
No, prawie.
Tam jest „obecność”, nie „teraźniejszość”.
- Obecność. Claro. - Tak.
Wciąż szlifuję angielski.
Tak.
Julia.
Wysłuchaj mnie.
Zaczekaj. Spójrz.
Pracowałem nad nowym, szczegółowym planem.
Dla ciebie. Dla mnie.
Dla naszej przyszłości.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Bardzo poważnie.
Oto on.
Nic tu nie napisałeś.
No właśnie.
Wiesz dlaczego?
Dlaczego?
Nie ma żadnego planu.
Jestem całkowicie otwarty.
O ile ty też jesteś.
Możemy wspólnie spełniać marzenia …albo osobno!
Albo nie mieć marzeń.
Możemy po prostu siedzieć na ławce i jeść churros,
jak para staruszków.
To wszystko jest bardzo słodkie.
Ale…
aż się dziwię, że nie postawiłeś na dramatyczny gest,
żeby mnie przekonać.
Nie.
Tym razem żadnego show.
Dostałem nauczkę.
Mogę ci zaoferować tylko pustą kartkę papieru,
na której wspólnie napiszemy naszą historię.
O nie. To na otwarcie. Nie, nie.
Przestańcie grać!
To nie był żaden wielki gest!
To też nie.
To miała być niespodzianka na uroczystość otwarcia!
To prawdziwe przyjęcie, na które czekałem.
Prosty posiłek z najbliższymi przyjaciółmi i rodziną.
Bycie tu z wami przyniosło mi tyle radości i spokoju.
Jestem taki dumny z tego, jak ożywiliśmy Las Colinas.
A więc salud.
Salud.
Ale teraz nadszedł czas, by przenieść to miejsce w przyszłość.
Przyszłość, która zapewni nam, miejmy nadzieję, nowe wspomnienia i wnuki.
To wskazówka, Palomo.
Wyluzuj, tato.
Dla ciebie doña Paloma.
Doña Paloma.
Pięknie to brzmi. Uwielbiam silne kobiety.
Hej, Máximo.
Masz tu zaangażowaną publiczność. Opowiedz jakąś historię.
Nie, nie.
Na przykład o tym, jak ściągnięto tenisiście perukę.
Albo jak ukryłeś trupa.
Albo jak prawie mi się oświadczyłeś,
a najbliżsi przyjaciele mi o tym nie powiedzieli.
Kazał obiecać, że zabierzemy to ze sobą do grobu.
Nie powiedziałem nawet Memito ani Lupicie.
Ay, Papá.
Wiesz, Memo…
Chyba wolę posłuchać cudzej opowieści.
Tak dla odmiany.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK