PRZEWODNIK
O rany. Twój samolot powiększył się od ostatniego razu?
Nie wydaje mi się.
Może ty się zmniejszyłeś. Chodź.
Hej. - Hej.
O Boże.
Dziękuję, Joe.
Zaplanowałem dla nas świetną wycieczkę, Hugo.
Jutro jest pogrzeb Don Pablo,
ale dziś, po wylądowaniu w Acapulco,
pokażę ci najważniejsze dla mnie miejsca w mieście. Patrz.
Zobaczymy... Joe.
Czemu jest tu to miejsce?
A, tak. W razie, gdybyś chciał zajrzeć.
Chyba mówiłem, że nie chcę.
Owszem.
Ale możesz zmienić zdanie.
Nie zmienię zdania.
Czy to jasne? - O czym wy mówicie?
Joe chce, żebyśmy odwiedzili miejsce... ...którego na pewno nie odwiedzimy.
Ale moglibyśmy.
Powiesz, co to za miejsce?
Zrobię coś lepszego.
Zmienię temat, żebyś mógł zapomnieć o tej rozmowie.
Czas na kolejny rozdział mojej triumfalnej, pokrzepiającej,
inkluzywnej, głównie prawdziwej opowieści w typie „od pucybuta do milionera”.
Dobra. Zaczynamy.
To był pierwszy dzień 1985 roku, czas nowych początków.
Niestety nie mogłem wymazać z pamięci ostatniej nocy 1984 roku.
Zaręczyn Julii i Chada.
Mojej kłótni z Don Pablem.
Héctora i Diane.
Bransoletki, którą kupiłem dla Julii i która nagle straciła na znaczeniu.
Zależało mi jednak na tym, żeby zapomnieć o tej nocy.
No już, Máximo. Myśl pozytywnie. Nowy rok. Nowy ty...
Tymczasem
moja matka próbowała zrozumieć to, co wydarzyło się w Sylwestra.
Kochanie.
Pamiętasz swojego wujka Ramóna?
Podejrzewaliśmy, że nie był wyłącznie
„wesołym, samotnym kawalerem” przez całe życie?
Zaczynam się zastanawiać, czy nasza córka...
nie jest wujkiem Ramónem.
Chyba widziałam, jak Sara i Roberta
robiły coś, co mogło być trochę... Ramónowate.
Dzień dobry. - Dzień dobry!
Nie przesadzam. Ty przesadzasz.
Szczęśliwego Nowego Roku!
Wzajemnie, kochanie.
Czemu wyglądasz zupełnie inaczej?
Wiem. Bandaże zniknęły. Jak twoje oczy? Widzisz?
Wszystko widzę.
Czemu masz taką fryzurę?
Nie wkładasz koszulki do spodni?
Wydajesz się zmęczony...
Wolałem cię w poprzednim wydaniu.
Widzimy się wieczorem. Miłego dnia!
Tobie też, aniołku.
Postaram się!
Poważnie.
Myślę, że Lupe mnie dziś zwolni.
Za to, że całowałeś się z jej siostrzenicą?
W połowie za to, a w połowie za pokazanie jej środowego palca.
Stary, uwielbiałem to miejsce. I tych ludzi.
I te krzaki.
Naprawdę kochałem te krzaki.
Żegnajcie, krzaki. Dobrze nam razem było.
Nie martw się. Héctor dostał wczoraj awans na kierownika basenu,
co oznacza, że zwolni się miejsce na basenie, a to oznacza,
że dziś załatwię ci tę posadę!
Zawsze marzyliśmy o wspólnej pracy na basenie.
Myślisz, że zdołasz przekonać Héctora?
Jasne! To chyba nie może być takie trudne?
Żegnaj, chodniku, żegnaj, palmo,
żegnaj, wredny ochroniarzu, który nie pamięta mojego imienia...
Szczęśliwego Nowego Roku!
Macie dziś tak wszyscy powitać naszych gości.
Pamiętajcie też, że mają kaca po tej nocy.
Augusto, Adriana, żadnego Mötley Crüe.
A o 18.00 nasz noworoczny zwyczaj:
wypuszczanie małych żółwi do oceanu.
Tak. Kocham tę tradycję.
Widok Julii i świadomość, że była zaręczona...
Cóż, było do kitu, Hugo.
A teraz bierzcie się do pracy.
Nie zamierzałem pozwolić, by zranione uczucia
popsuły mi pierwszy dzień 1985 roku.
Postanowiłem kompletnie jej unikać.
Hej. Uświadomiłem sobie... - Hej.
...że nie skończyliśmy wczoraj rozmowy „Jesteśmy zaręczeni czy nie?”.
Zrobimy listę plusów i minusów?
Chciałabym porozmawiać, ale muszę iść do recepcji.
Pogadamy później?
Oczywiście. Widzisz? Pierwszy plus. Jestem bardzo wyrozumiały.
Okej. Pa.
Dobra.
Héctor!
Héctor?
Héctor! - Po angielsku, proszę.
Hector! - Świetnie, Máximo.
Witaj w moim nowym gabinecie. Oprowadzić cię?
Czy ty... - To moje biurko,
tam jest stacja do kawy,
a tu dzieje się prawdziwa magia.
Nieźle jak na skromnego Hiszpana?
Och, to niesamowite.
I gratulacje... Zostałeś głównym basenowym.
Zasługiwałeś na to bardziej... niż ktokolwiek.
Dziękuję.
Pomogło też, że bzykam się z szefową.
Proszę, usiądź, gdzie tylko chcesz.
Proszę.
W przeszłości nie byliśmy dla siebie zbyt mili.
Ale wygrałeś!
Powinniśmy zacząć od nowa.
Jako mój nowy szef i przyjaciel,
co myślisz o zatrudnieniu Memo na twoje dawne stanowisko?
To dla was ważne?
Tak. Najważniejsze. Tego pragnęliśmy przez całe życie.
Zła odpowiedź.
Słuchaj, chętnie bym pomógł,
ale bardzo, bardzo ciężko jest mi się teraz skupić.
Widzisz to krzesło?
Kiepsko jeździ, jak widzisz.
Wiesz dlaczego?
Ponieważ...
nie ma kółek?
Zgadza się. A kto słyszał o krześle szefa bez kółek?
Nie skupię się, zanim to nie zostanie naprawione.
Mam ci załatwić krzesło na kółkach?
Boże, doskonały pomysł, Máximo.
Przedstaw mi kilka różnych opcji. Lubię mieć wybór.
Sam znajdziesz wyjście.
Halo? Gdzie są wszyscy?
Lupe?
Lupe!
Witaj, Memo.
Gdzie są wszyscy?
Wszyscy pracownicy są dziś na chorobowym.
W takim razie nie mogłabyś mnie zwolnić,
nawet gdybyś chciała, co?
Nie wolno mi nikogo zwalniać ze względów osobistych.
Sprawdzałam.
Ale jeśli nie wykonasz odpowiednio pracy...
To już zupełnie inna historia.
A swoją drogą,
wszystkie pralki są zepsute.
AWARIA
Hej, ale widzę...
Musisz wyprać ręcznie wszystkie prześcieradła
i wszystkie ręczniki
dla całego ośrodka. Masz czas do końca dnia.
A jeśli tego nie zrobię?
Wtedy stracisz pracę.
I dziewczynę.
Czemu miałbym stracić też Lorenę?
Moja siostrzenica lubi tylko pracujących mężczyzn.
Witajcie z powrotem w...
Espectacular!
Wszystkie informacje, których nie wiedzieliście, że potrzebujecie.
To ja, wasz gospodarz Fabián Solares,
„Plotkarz”.
Choć ulubiony zespół twojej córki, Menudo, mógł się wydawać niewinny,
to, co robili w czasie wakacji, zaskoczy cię...
(w telewizji) W zeszłym tygodniu...
poszli na plażę na zasłużony wypoczynek...
Ci chłopcy są tacy ładni.
Prawda, Saro?
Który jest twój ulubiony? Robby Rosa? Charlie Masso?
Daj mu kilka lat i myślę, że bylibyście z Rickym Martinem świetną parą!
Osobiście wolę Johnny'ego.
Może nie jest najprzystojniejszy, ale to na nim trzyma się cały zespół.
Pogadamy o czymś innym?
Czymkolwiek?
Spędzasz za dużo czasu z dziewczyną Máximo!
Co...
Co to znaczy?
To znaczy, że spędzacie razem każdą sekundę.
Ma na ciebie zły wpływ.
Nie wolałabyś spędzać czasu z jakimś miłym chłopcem?
Nie znam innej matki, która zachęcałaby córkę
do spędzania czasu z chłopcami!
I zgadzam się. Zdecydowanie Johnny.
Widzisz? Zdecydowanie Johnny...
Diane? Dzień dobry.
Owszem. To wspaniały poranek.
Czy coś się stało?
Siedziałam z inwestorami do piątej rano.
Piliśmy na umór.
Wiem tylko, że obudziłam się pod stołem.
Ale było warto, bo są gotowi przekazać nam pieniądze.
Ośrodek jest uratowany!
Nie tak głośno, Diane.
To wspaniałe wieści.
Ja też miałem wczoraj ważny wieczór.
Odwiedzili mnie mój syn Víctor i wnuk.
Przepraszam. Muszę zamknąć oczy. Nie śpię.
Gdy wszystko się kołysze, lubię udawać, że jestem na jachcie.
Osiemnaście lat. Tyle czasu straciłem z synem. Ale w pewnym sensie...
Co to za dźwięk i jak go zamordować?
Máximo.
Co robisz? - Potrzebuję krzesła.
Albo dwóch.
Weź te ze schowka!
I przyjdź do mnie później.
Musimy porozmawiać o wczorajszej nocy.
Don Pablo był na mnie zły
o to, jak rozmawiałem z nim poprzedniej nocy.
Nie mogłem unikać go w nieskończoność.
Za to Julii...
Máximo.
Nie. Jej też nie mogłem unikać.
Julia, cześć.
Już drugi raz się przede mną chowasz.
Co? Ja? Nie. Nie to właśnie robiłem.
Hej...
Słuchaj, rozumiem to. Dziwnie musiało być oglądać te całe oświadczyny.
Prawdę mówiąc, dziwnie było je też przyjmować.
Naprawdę? Myślałem, że były urocze.
Bardzo w stylu Chada.
Chcę mieć pewność, że wszystko z tobą w porządku. I między nami.
Nie podobało mi się, jak to się wczoraj potoczyło.
Wszystko w porządku. Nie martw się o mnie, o nas, o siebie czy o nich.
Muszę lecieć.
Wybacz.
Jeśli potrzebujesz czegoś do pisania, albo wielu rzeczy do pisania,
mogę przysłać ci je do pokoju.
Nie mieszkam tu. Kradnę je.
Och, rozumiem.
Ochrona! - Czekaj!
Nawet się nie poznaliśmy. Isabel.
Máximo. Miło cię poznać. Ochrona!
Ochrona? - Wytłumaczę.
Kojarzysz „autentyczne lokalne pozole” w waszym menu?
To z „autentycznej lokalnej restauracji”, w której pracuję. Dostarczam je,
po prostu nie było mnie przez parę miesięcy.
A hotel płaci za pozole... w długopisach?
Nie znoszę tych hoteli. Okradają turystów, żerują na miejscowych...
ale restauracja musi z nimi współpracować, żeby przetrwać.
Więc ilekroć przywożę pozole, zabieram coś stąd.
Nic wielkiego. To tylko mój drobny akt oporu.
Rozumiem. W takim razie nie potrzebuję chyba kajdanek...
Szkoda. Jak masz na imię?
Máximo. Zapisałbym ci, ale skończyły się długopisy.
Bierzemy to. - Świetny wybór.
Memo jest zatrudniony?
Kto? - Memo.
Chcę ci pomóc. Naprawdę.
Ale nie mógłbym kogoś zatrudnić bez przeprowadzenia...
Rozmowy kwalifikacyjnej.
Pójdę po niego...
Wybacz, nie ja tu ustalam zasady. Chwila.
A jednak ja.
O 18.00 wypuszczanie żółwi. To coś wyjątkowego.
Małe żółwiątka. - Isabel!
Wróciłaś!
Jak twoja podróż wokół Ameryki Południowej z Miguelem?
Było cudownie...
kiedy już pozbyłam się Miguela.
Okazał się palantem,
więc pewnego ranka w Limie
wymknęłam się z rzeczami z hotelu.
Moimi i jego.
No co? Zostawiłam mu dodatkowe skarpetki.
Nie jestem potworem.
Przykro mi, że wam się nie ułożyło.
Nie szkodzi. Cieszę się, że wróciłam! Tęskniłam za rodziną i za Acapulco.
I za tobą.
Nie chcę więcej wyjeżdżać.
A teraz
opowiedz o swoich zaręczynach!
Słyszałaś już o tym?
Połowa Meksyku słyszała! No już! Pokaż pierścionek!
Śliczny.
Co się dzieje?
Powinnam się tym wszystkim cieszyć. Ale...
Ostatnio układało się nam... różnie.
Nagle Chad postanowił
urządzić krępujące oświadczyny przed grupą nieznajomych...
Nie wiem, czy jestem gotowa.
Myślisz, że to ma sens?
Dla ciebie ma. Zawsze za dużo rozmyślasz.
Chcesz za niego wyjść czy nie?
Nie wiem! A jeśli podejmę złą decyzję?
To świetnie... Dowiesz się, jaka była ta właściwa!
Czasem trzeba podjąć złe decyzje, by znaleźć własną drogę.
Gdybym nie wyjechała z Miguelem,
nie wiedziałabym, że wolałabym, by pożarł mnie niedźwiedź,
niż być jego dziewczyną.
Niezależnie od tego, co zrobię, ktoś będzie rozczarowany.
To przestań zamartwiać się innymi.
Dokonaj wyboru i już.
Muszę już iść.
Kocham cię.
Roberto... mamy problem!
Smacznych tortilli!
Moja mama chyba coś podejrzewa!
O czym ty mówisz? Spotykam się z twoim bratem.
Cóż, „spotykam się”.
O nie. Wie, że to na niby?
Nie wiem, co ona wie!
Może widziała wczoraj, jak się przytulałyśmy.
Po co wyleczyła te cholerne oczy?
Kilogram tortilli? Pół kilo?
Co my zrobimy? To się może źle skończyć... Dla nas obu.
Tata by mnie zabił!
Dlatego nie możesz do mnie przychodzić, kiedy nie będzie Máximo.
Musimy się widywać gdzie indziej, na przykład tutaj.
Poproszę kilogram tortilli.
Proszę.
Bardzo dziękuję, nieznajoma osobo.
Memo!
Musiałem się nad tym napracować,
ale załatwiłem ci rozmowę z Héctorem.
Teraz, zanim zmieni zdanie!
Świetnie!
Ale jeśli nie skończę prania,
Lupe mnie zwolni. Muszę zostać.
Dobra wiadomość jest taka...
Że prawie skończyłem!
Przepraszam...
Nie zauważyłam tej sterty w kącie.
To już chyba wszystko.
Chociaż nie sprawdzałam innych kątów.
Chodźmy.
Tak, to moje królestwo, drogie panie.
Mówcie mi Héctor. Jestem dyrektorem wykonawczym basenu.
Przepraszam. Pilne sprawy basenowe.
Dziękuję, że się ze mną spotkałeś.
Chciałem... - Nazwisko?
Memo Reyes...
Historia zatrudnienia.
To konieczne?
Kto tu zadaje pytania? - Ty.
A teraz uważaj. - Dobrze.
Przyjmujesz zamówienia z dwóch leżaków jednocześnie,
ale jedzenie dla trzech innych leżaków czeka już w barze.
Jaki jest minimalny czas
na przyjęcie pierwszego zamówienia i dostarczenie drugiego,
żeby gazpacho pana Randalla nie wystygło?
To podchwytliwe pytanie. Gazpacho jest zimne.
Imponujące.
Nie odwracając się,
powiedz, co za nami wymaga naszej uwagi. Już.
Przy trzech leżakach brakuje ręczników,
przy dwóch trzeba pilnie uzupełnić drinki,
a kobieta w szarym bikini puszczała do ciebie oko.
Chyba masz u niej szansę.
To ostatnie było proste. Jasne, że mam u niej szansę.
Ale...
Nieźle.
Ale muszę spotkać się z innymi kandydatami
przed podjęciem ostatecznej decyzji.
Powodzenia, papi.
Zostaniesz zwolniony.
A ja będę dla niego harował przez resztę życia.
Żegnaj, jacuzzi. Żegnaj, idealny widoku.
Żegnajcie, zbyt teatralni, a jednak porywający śpiewacy znad basenu.
Hej. - To kiepska pora?
Mogę wrócić... - Nie. W porządku.
Próbowałam zająć się
sukniami, które twoja mama zamówiła do sklepiku.
Świetnie. Tak sobie myślałem
i chcę powiedzieć, że bardzo przepraszam za wczoraj.
Chciałem ci zaimponować,
urządzić coś wyjątkowego... To było głupie.
Myślisz, że byłeś głupi?
Naprawdę głupi.
Nie powinienem cię tak przypierać do muru.
Mamy dobrą relację.
Nikt nie każe nam się teraz pobierać.
Dam ci tyle czasu, ile potrzebujesz.
Ja i moje kruche ego... sobie poradzimy.
Jestem szczęściarą, że cię znalazłam.
Zawsze to powtarzam.
To znaczy o tobie, nie o sobie.
Ale naprawdę... Jesteśmy niesamowitą parą.
To prawda.
Dwoje niesamowitych ludzi...
którzy mają ślub do zaplanowania.
Zaraz, czy to znaczy...
Jesteś pewna? - Czemu nie? Zróbmy to.
Jestem taki podekscytowany. Powiem mamie.
Okej.
Hej, mamo! Kupiłam tortille.
Pomogę ci zrobić enfrijoladas na kolację!
Jutro mogę iść na targ.
Albo do apteki.
Czegokolwiek ci trzeba...
Chcę ci bardziej pomagać.
No tak. Mamy poważne kłopoty.
Dolatujemy do Acapulco.
O rany. Szybko poszło.
Tylko prywatne samoloty.
Prawda, Joe? - Pewnie, szefie.
Nie wiem, czemu każdy nie ma prywatnego samolotu.
Nadszedł czas, by wypuścić żółwie do oceanu.
Tak się złożyło,
że byli tam wszyscy, których unikałem.
Wszyscy na raz.
Zbierzcie się, proszę.
Podejdźcie bliżej.
Tak jest, chodźcie. Podejdźcie.
To jedna z moich ulubionych tradycji w Las Colinas.
Doroczne wypuszczenie małych żółwi.
Beto, wytłumaczysz, jak to wszystko działa?
Żółwie składają jajka w piasku.
Wiem, co czujesz.
Zakopujemy je na plaży. Wykluwają się małe żółwie.
Trzymają je w moim magazynie. A ja ich tam nie chcę.
Moje dłonie pachną żółwiami. Każdy mój drink pachnie żółwiami.
Nie znoszę tej tradycji.
A teraz, w ten piękny Nowy Rok,
wszyscy wypuścimy je do oceanu, gdzie zaczną cudowne nowe życie.
To samo czułam po podpisaniu dokumentów rozwodowych.
Nie przedłużajmy już.
Wypuśćcie swoje żółwie.
Dziękuję, Beto.
W tamtej chwili
czułem się tak, jakbym był tym żółwikiem, Hugo.
Byłem samotny, cierpiałem, unikałem tego, z czym musiałem się zmierzyć.
Czekaj. Naprawdę porównujesz się do małego żółwika?
A czemu nie?
Jestem rozkoszny.
Więc pogódź się z tym.
W tamtej chwili miało się wydarzyć coś niesamowitego.
Nagle mój żółw odzyskał wigor.
Nie zamierzał pozwolić, by ta plaża, to miejsce i ta chwila go pokonały.
Zamiast tego pomknął do wody i zanurkował.
Zrozumiałem wtedy, że nadszedł czas, bym i ja przestał wszystkiego unikać.
Przestań mnie dręczyć.
Czego chcesz za posadę Memo?
Połowy twoich napiwków?
Umowa stoi!
Czemu się zgodziłeś? Potrzebowałeś pieniędzy.
Bardziej potrzebowałem tej wygranej.
Ale to nie było moje ostatnie słowo.
Julia.
Przyznaję. Unikałem cię wcześniej.
Dziwnie było wczoraj oglądać twoje zaręczyny,
ale absolutnie cię wspieram.
Cieszę się i gratuluję wam z Chadem.
Dobrze. Ale na pewno nie jest ci smutno?
Nawet po wszystkim, co...
Proszę cię, to byliśmy my z 1984 roku.
Za to my z 1985 roku
na pewno będziemy świetnymi przyjaciółmi.
Oto i on! Mój „hermigo”.
Szczęśliwego Nowego Roku. - Wzajemnie.
I gratulacje.
Co za wspaniała para.
To nie było łatwe.
Ale w tamtej chwili czułem, że należy to powiedzieć.
Udało się, Hugo. Jesteśmy na miejscu.
Witaj w Acapulco.
Udało się, Hugo. Jesteśmy na miejscu. Oto nasza przyszłość.
Nie wierzę w to. Spełniamy marzenie i będziemy razem pracować.
Co powiedział Héctor?
On... Umie poznać się na talentach.
Mój jest bezsprzeczny.
Mój dzień nieco się poprawił,
ale musiałem zmierzyć się z jeszcze jedną sprawą z 1984 roku.
Z moją kłótnią z Don Pablo.
Zaraz wracam.
Memo Reyes, basenowy.
Don Pablo.
Máximo.
Przepraszam, że tak się wczoraj do pana zwróciłem. To nieodpowiednie.
Zapomnij o tym. Dzięki tobie i twojej matce
mój syn i wnuk znów są w moim życiu!
Jestem ci dozgonnie wdzięczny.
Martwisz się, że nie awansowałeś. Kierownik basenu...
To było piękne marzenie.
Nie wszystkie moje marzenia mogą się spełnić.
A może... powinieneś sięgać po więcej.
Posłuchaj...
Jeśli naprawdę chcesz awansować w ośrodku,
musisz zbliżyć się do ośrodka władzy.
A czy ci się to podoba, czy nie,
jest nim Diane.
Czy muszę zbliżyć się do Diane tak, jak zrobił to Héctor?
Nie, Héctor znalazł skrót.
Zaufaj mi, to nie potrwa długo.
Chcę, żebyś stał się dla Diane niezastąpiony.
Ja jestem jej prawą ręką,
a do lata ty będziesz jej lewą ręką.
A jak tego dokonamy?
To magiczny klucz? Prowadzi do innego świata?
Tak. To tajemny świat znany też jako...
spiżarnia.
Każdego ranka Diane oczekuje, że pod biurem
będzie na nią czekała kawa i gazeta.
Od jutra to twoje zadanie.
To faza pierwsza.
A potem wszystko jest możliwe.
Co ty na to?
Ten 1985 rok całkiem nieźle się zaczyna.
Jasne! Od tego jest barman, prawda?
Od zbierania śmieci.
Po co miałbym krążyć i serwować drinki...
KU PAMIĘCI
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK