O rany.
To miejsce się nie zmieniło.
Zawsze chciałem tu wrócić.
Ekstra.
A teraz opowiedz o miejscu, do którego nie chcesz wrócić.
Co masz na myśli?
Nie ma takiego miejsca.
Chodzi mu o to miejsce.
Cofam zaproszenie na lunch, Joe.
- Możesz poczekać w aucie. - Okej.
Albo dołącz do nas.
Daj spokój, wujku Máximo. Ewidentnie czegoś unikasz.
Albo kogoś.
Serio? Kogo?
Przyszła kelnerka. Nie mogę ci teraz powiedzieć.
- Nieprawda. - Nie wołaj jej.
Będę musiał odpowiedzieć na twoje pytanie później.
Zamówisz po hiszpańsku?
Pewnie.
La cheeseburger. Bez bułki.
Cheeseburger?
Przylatujemy do mojego rodzinnego miasta i zamawiasz „la cheeseburger”.
Wczoraj jadłem Taco Bell.
To… To nie…
Jeszcze chwila.
Opowiadam dalej.
To był dla mnie trudny okres.
NIE PRZESZKADZAĆ!
Sara obwiniała mamę o swoje rozstanie z Robertą.
Ponieważ nie mogła o tym mówić, po prostu siedziała w pokoju.
Między mną a Julią nadal było dziwnie.
W pracy szło mi niewiele lepiej,
bo Héctor wciąż przejmował połowę moich napiwków.
Dziękuję.
Ale na jedno nie mogłem się skarżyć.
Panienko Isabel!
Co dziś ukradłaś?
Pilot?
Po co ci on?
To tylko szkodzi gościom.
Daj mi przynajmniej baterie.
Wciskam wyciszenie.
Czemu nie działa?
Wspominałeś, że lubisz lucha libre.
Rodzice mają na jutro cztery bilety,
a moi bracia nie mogą iść…
Masz ochotę?
Tak! Kocham lucha libre!
Fantastycznie!
Rodzice ucieszą się, że wreszcie cie poznają.
Wreszcie?
„Wreszcie”?
O rany.
Nie wiedziałem, że to taka poważna sprawa.
Ja też nie! Nawet nie byliśmy na randce.
Czemu opowiada o mnie rodzicom?
Bo jej się podobasz.
Uważam, że to słodkie.
Podoba ci się?
Pewnie… Ma trzy wielkie zalety…
Piękno…
Osobowość…
I bilety na lucha libre.
Nie mogę tam po prostu iść… i nie robić wielkiego halo?
Słuchaj…
Isabel ma duża rodzinę. Taką jak moja.
Kiedy jedno z nas kogoś przyprowadza,
to może oznaczać dożywocie.
Trzy lata temu jedna z moich sióstr przyprowadziła chłopaka,
Antonia.
Miał poznać naszych rodziców.
Nie opuścił już naszego domu.
Jest za wcześnie na poznawanie rodziny.
Chyba że… Okej!
A jeśli włożę maskę luchadora?
- Wtedy… - Nie! Przestań! Niedobry Máximo!
Jeśli nie jesteś gotowy na coś poważnego, odwołaj tę randkę.
Tak, masz rację.
Dziś wieczorem powiem jej w restauracji.
Właściciel najbielszego tyłka w Meksyku
proszony do recepcji.
Kto zabawia się nagłośnieniem?
Hej. To nie jest śmieszne.
Przyjaciele Chada z bractwa dowiedzieli się o zaręczynach.
Nie wierzę.
Zrobili mu niespodziankę.
Nie pamiętam ich imion.
To byli trzej blondyni i studiowali na University of Southern California.
Czyli kolejni Chadowie?
Tak, świetny pomysł. Sami Chadowie.
- Chad! - Chad, ziom!
I Chad!
Nie wierzę! Chad!
- Co tam, Chad? - Co tam?
- Chad! - Chad!
Znam ich od pierwszego roku.
Twój narzeczony był legendą na uczelni.
Nazywaliśmy go „Klawym Chadem”.
- Przestańcie. - Przewodniczący bractwa,
mistrz beer ponga i siłowania się, wynalazca gry, którą nazywamy…
„Kto wypije najwięcej piw w minutę?”.
Tak!
- To chyba skomplikowana gra. - Dość prosta. My…
Żartowałam.
Te chłopaki wymiatają. Chad pracuje na Wall Street.
Chad też jest na Wall Street.
A Chad przez rok pisał obszerne, proustowskie wspomnienia,
ale teraz też jest na Wall Street.
Stary, za to twoje życie to nieustające wakacje.
To szaleństwo, bo myśleliśmy,
że na tym etapie będziesz prezydentem.
Mam dość intensywne życie.
Właściwie kieruję całym ośrodkiem.
Chad.
Twoja mama ma dla ciebie bardzo ważne zadanie.
Musisz znów zawieźć jej sukienkę do pralni.
Nie pozbyli się plamy z czerwonego wina.
Mówiła też, cytuję:
„Nie pozwól, by Manuel cię dręczył. Musisz być twardy”.
- Już podaję frytki. - Dzięki.
Máximo! Hej. Musisz sprawić, żebym dobrze wyglądał.
Po pierwsze musisz się opalić.
- Twoja skóra… - Chcę dobrze wypaść przed przyjaciółmi.
Niestety nie mogę teraz pomóc. Ale znam do tego idealną osobę.
Memo.
Pomóż Chadowi dobrze wyglądać.
Po pierwsze musisz się trochę opalić.
Nie. Nie jestem aż taki… Mam delikatną skórę i … Nieważne.
Chcę, żebyście poprawili moją reputację w oczach przyjaciół.
Ja… Sam nie wiem. Grupy facetów mnie przerażają.
Pewnie dlatego, że mam pięć sióstr.
Też mnie przerażają.
Daj spokój. Świetnie ci pójdzie.
Bez obaw, to twoja supermoc.
Dzięki tobie bohater świetnie wypada.
Jesteś idealnym bohaterem drugiego planu.
Idź i opowiedz o Chadzie rzeczy, w które nie wierzysz.
Macie nieograniczone zasoby historyjek o wymiotach.
Tak.
No dobra. Muszę wracać do pracy.
Miło się z wami rozmawiało.
- Bawcie się dobrze. - Pa.
Chłopaki, to mój amigo, Memo. Mój „Memigo”.
Memo.
Memo, to Chad, Chad, Chad, Chad i Chad.
Cześć.
Mam nadzieję, że zapamiętam wasze imiona.
Don Pablo, jak minął panu pierwszy urlop od 20 lat?
Cudownie.
Ilekroć robię taką minę, mój wnuk…
Och, nie obchodzi to pani.
Nie.
Ostatni obchód dla inwestora, Ricardo Very…
Jego przedstawiciel miał wskazać zmiany, jakich oczekuje,
- zanim zainwestuje miliony w to miejsce. - Tak. To jutro.
Przedstawiciel pojawił się dziś.
Ponieważ pana nie było, oprowadził go ktoś inny.
Skoro to nie było żadne z nas, to kto?
Paco, konserwator.
- Trzeba ci czegoś? - Pracuję dla pana Very, nowego inwestora.
Przyjechałem na obchód.
Ekstra.
Mogę cię oprowadzić. Czipsa?
Podczas obchodu Paco przystał na zmianę menu barowego,
ograniczenie moich wydatków na podróże,
wynegocjował 20% podwyżki budżetu na konserwację ośrodka
a potem, przy basenie…
I to…
Panu Verze nie podoba się to śpiewanie amerykańskich piosenek po hiszpańsku.
Muzyka klasyczna byłaby lepsza.
Pamiętaj moje imię. Sława! Będę żyć na zawsze…
Jesteście zwolnieni!
Nauczę się latać…
Wysoko…
Diane, to pomyłka, tak?
Paco i facet w garniturku nas zwolnili.
Potrzebujemy tej pracy.
Też nie chcę was tracić. Porozmawiamy z nim.
A na razie znajdę wam tu inną pracę.
Dziękujemy, Don Pablo.
- Możemy robić wszystko. - Tak.
Do roboty.
Nie! Żadnego harmonizowania! Żadnej zabawy!
Hej, mamo! Esteban!
Co się stało?
Nic… Twoja mama i siostra trochę się pokłóciły.
Zaszyła się w pokoju i nie chce wyjść.
Twoja siostra. Twoja matka jest tutaj.
Zajmiesz się tym, o co cię prosiłam?
Mamo, daj mu zjeść!
Nie, nie… Już i tak się najadłem.
Zupa pęcznieje w żołądku.
Traktujesz go jak pracownika, a nie chłopaka.
Zresztą po co ci wieszak?
Wiesz, co mówią…
Lepiej mieć wieszak i go nie potrzebować,
niż potrzebować wieszaka i go nie mieć.
Nikt tak nie mówi! Nikt.
Jak to? Właśnie tak powiedziałam.
Nagle jestem nikim?
Potem wyprzedził potężny głaz.
I choć Chad boi się węży,
wskoczył do gniazda węży i uratował dziewczynę.
Stary, przestań. Zawstydzasz mnie.
Zaraz wracam.
Szef musi zwolnić paru pracowników kuchni.
„Szef musi zwolnić paru pracowników kuchni”.
Coś ty powiedział?
Nic. Żartowałem.
To brzmiało dokładnie jak on.
Jeszcze raz.
„Szef musi zwolnić paru pracowników kuchni”.
Nie wierzę.
Trzeba jeszcze zarzucić na końcu włosami.
„Jestem Chad. Mama wygląda seksownie w spandeksie.
Kołnierzyk ze stójką rządzi”.
- Stary! - Świetne! Genialne!
Isabel, jesteś świetna i śliczna.
Ale muszę odwołać jutrzejszą randkę. Nie jestem gotów na twoich rodziców.
Nie szukam niczego poważnego.
To ta restauracja.
Zgadza się.
Pracowała tu Isabel.
Musiałem tylko ją znaleźć i odwołać randkę,
żeby nie poznawać jej rodziny.
Nie, Máximo!
Spodziewałem się innego powitania.
Jest dużo gości, a zmywarka padła.
Zanim zapytasz…
Tak. Mam zakaz kelnerowania.
Czemu?
- Durny klient… - Znam odpowiedź.
Okej.
Isabel… Jesteś świetna…
Isabel! Czy to Máximo?
Na pewno.
Ma to chłopięce oszołomione spojrzenie, które opisywałaś!
Kto to? Jesteście podobni.
To mój tata!
To rodzinna restauracja.
To restauracja twojej rodziny?
Mercedes!
Chodźcie wszyscy i poznajcie Máximo!
Powinienem już…
To moja mama Mercedes, ciocia Raquel,
moi bracia Flaquito i Giraffe są kelnerami…
A to moi wujkowie…
kuzynki…
A babcia Marina siedzi w kącie i na wszystkich syczy.
O rany. Lubi cię.
Witaj w rodzinie.
Ta dziewczyna jest rozpieszczona.
Obyś podchodził do tego poważnie.
Máximo chciał mi coś powiedzieć.
Mów, śmiało…
Zaczekaj z tym. Nie może rozmawiać, dopóki nie skończy zmywać.
Wracajmy do pracy! Szybko.
Porozmawiajmy jutro na randce.
Pomogę ci z naczyniami!
To była Wigilia dla personelu
i byłem na dwóch randkach na raz.
Obie panny na mnie leciały.
- Mistrzu! - Pięknie, stary.
Memo!
- Hej, chłopaki. - Stary, Memo jest najlepszy.
Najlepszy! Opowiedz nam kolejną śmieszną historię.
Dobra. No więc kiedyś Chad zapytał,
- czy Hiszpania to stolica Meksyku. - Beer pong!
- Czas na beer ponga! - Tak!
- Tak! Chodźmy! - Idziemy!
Beer pong!
Od zawsze prowadzicie to miejsce?
Nie, kiedy dorastałam, mieliśmy restaurację w San Diego.
Ale sprawy… się pokomplikowały.
I tęskniliśmy za Acapulco.
Więc tu wróciliśmy.
O rany, mieszkałaś w USA?
Ale ekstra.
Tutaj jesteśmy szczęśliwsi.
To nasz dom.
Nie wierzę, że spędzacie ze sobą całe dnie i się dogadujecie.
My nie potrafimy nawet zjeść razem zupy.
Okej, wiem, że uwielbiasz spędzać ze mną czas,
ale zmywałeś ten talerz już dwa razy.
Powiesz mi, co się dzieje?
Och, no tak…
- Isabel… jesteś świetna i… - Mamy problem.
Luisa poślizgnęła się i skręciła kostkę.
Mamy o jedną kelnerkę za mało.
Mogę ją zastąpić, tato.
Jesteś wredna wobec klientów.
Tylko wobec durniów, którzy nie zasługują na jedzenie.
Widzisz? Nie.
Ja mogę to zrobić.
Robię to całymi dniami. Chętnie pomogę.
Komu bardziej ufam…
Córce?
Czy komuś, kogo poznałem dzisiaj?
Proszę, pozole. Smacznego.
- Flaquito, daj. - Dzięki.
Dawaj.
- Wal się, Chad! - Dawaj!
Szybki!
Chad, dasz radę. Jeden strzał.
Jesteś przygnębiony. Piwko?
Nie, dzięki. Po prostu mi przykro.
Dobrze się bawiłem, kiedy byłem w centrum uwagi,
ale Chad skupił na sobie…
Jesteś przygnębiony. Piwko?
- Tak! Klawy Chad uderza ponownie! - Oto on.
Tak!
„Mówię o sobie Klawy Chad,
ale w głębi serca jestem Smutny Chad, bo mam za sobą dni chwały,
a jedynych przyjaciół zatrudnia mamusia”.
- Niezły cios! - Memo, jesteś en fuego!
To znaczy, że „płoniesz”. Właśnie się nauczyliśmy.
Hej, Memo. Nauczysz mnie nowego słówka po hiszpańsku?
Dzięki za pomoc, ale możesz trochę wyluzować?
- Przepraszam. - W porządku. Ale…
Prosiłem, żebyś pomógł mi dobrze wypaść.
Wiem, że naśladujesz mnie, by oddać mi hołd,
ale mogą pomyśleć, że mnie wyśmiewasz.
Wiem, ale zawsze jestem na drugim planie.
Co?
Przyjaciel, który pomaga bohaterowi.
Fajnie było choć raz być gwiazdą.
Czekaj, to znaczy, że się nie wycofasz?
Ziomki, tak sobie gadaliśmy.
Zakładamy się o to, kto wygra w siłowaniu się. Ty czy Memo.
Pewnie.
Umiem pokonać większość swoich sióstr.
Dziwna metoda, by mnie nastraszyć. Wchodzę w to.
Idealnie.
Dziękuję, Esteban.
Nie ma za co. Teraz masz wieszak, choć go nie potrzebujesz.
Ale ja potrzebuję tego wieszaka.
Byłeś tu tyle razy…
I siedziałeś w kapeluszu tyle razy…
że zasługuje…
na własne miejsce.
Mogę?
To od teraz twój wieszak.
Noro, to…
Moja mama mawiała…
„Bądź cierpliwy, Estebanie. Miłość przyjdzie z czasem. I wieszakiem”.
A teraz… Uczyniłaś mnie częścią tego domu.
Nie zawiodę cię. Nigdy.
Może zacznę wieszać tu kapelusz na noc.
Nie przesadzajmy.
Ach, tak.
Jeśli to grają w Niebie, cieszę się, że tam nie trafię.
To szkodzi interesom.
Zamiast pić, goście zasypiają.
Pan Vera mówił, że koniec z amerykańskimi piosenkami po hiszpańsku.
Żadnych wyjątków.
To może kompromis?
Pan przekona pana Verę do drobnej zmiany, a my…
zadbamy o to, by żona nie dowiedziała się o pańskim romansie.
Chyba pójdę porozmawiać z panem Verą.
Przepraszam.
Skąd wiedziałeś, że ma romans?
Nie wiedziałem.
- Dobra. - Rozgrzewka.
- To kluczowe. - To ważne.
Tak, ale musi się przygotować.
Dawaj!
- Co tu się dzieje? - Siłowanie. To ważne.
- Tak. - Tego zdania nie użyto
- w historii ludzkości. Chodź. - Hej!
Co się tak naprawdę dzieje?
Udaję, że świetnie mi poszło w życiu.
Czasem nie czuję, żeby tak było, a chciałbym być taki jak oni.
Ja bym nie chciała.
Kiedy cię poznałam, byłeś identyczny.
Ale teraz masz większe doświadczenie, jesteś mądrzejszy
i bardziej zaręczony niż oni wszyscy.
I lepiej znasz hiszpański.
- Powiedziałam „Lepiej…” - Zrozumiałem.
Naprawdę.
Chad zrozumiał,
że może zaszedł w życiu dużo dalej, niż sądził.
Zdecydował, że pozwoli Memo wygrać.
Niestety Memo wpadł na identyczny pomysł.
Start!
Dawaj, Chad.
Dawaj.
Czemu się nie starasz?
Pozwalam ci wygrać. Potrzebujesz tego. Jestem bohaterem drugoplanowym.
Nie dzisiaj. Dziś jesteś na pierwszym planie.
Sprawię, że mnie pokonasz.
Nie pozwolę na to.
- To oznacza… - Tak jest, Hugo!
To było odwrotne siłowanie się.
Jesteś naprawdę silny.
Mówiłeś, że przegrywasz z siostrą.
Jest zakonnicą.
Ma Boga.
I bicepsy jak kule do kręgli.
Jesteś taki silny!
- Ależ jesteś silny! - Nie jestem! Naprawdę!
- Jestem taki słaby! - Jesteś silny!
Memo, mój łokieć!
Chad.
Przegrałem!
Memo!
- Szoty! - Tak jest!
- Szoty! - Świętujcie.
Zaraz przyjdę.
Dziękuję.
Chad spojrzał z optymizmem na swoje życie w Las Colinas,
ale ja, pomagając Isabel i jej rodzinie…
Czułem się…
Jakbym odnalazł zupełnie nowe życie.
Wezmę to.
Tak jest. Dziękuję.
Dwa flany.
Proszę.
Dziękuję.
Nie musisz mi płacić.
Zbieramy napiwki i dzielimy się nimi.
Nie robicie tak w Las Colinas?
Nie.
Muszę oddawać połowę napiwków szefowi. To zupełnie nie przypomina mojej pracy.
Ani mojej rodziny.
Dziękuję, że tak ciepło mnie przyjęliście.
To my dziękujemy ci za pomoc, synu.
Zasłużyłeś na to. Prawda?
Zdrowie!
Adriana! Augusto! Wracacie na basen.
- Tak! - Robiłam się taka blada!
Zróbcie coś dla pana Very…
Zaśpiewacie czasem meksykańską popową piosenkę
po angielsku?
Chodźmy.
Dobrze, że sprawa rozwiązana.
Żałuję, że cię tu nie było. Ten problem by się nie pojawił.
Pojawił się dzień wcześniej. A ja odwiedziłem rodzinę.
Wiem. Ale niech to się nie powtórzy.
- Cześć. - Hej.
Chciałem ci podziękować, Chad. Naprawdę to doceniam.
Nie ma sprawy. Też się dobrze bawiłem.
Zrozumiałem, że nie muszę się martwić, co myśli o mnie Chad.
Ani Chad. Ani Chad czy Chad, czy nawet Chad.
Muszę się martwić tylko o to, co myśli o mnie jedna osoba.
Chad.
Dobrze się bawiłam.
Chociaż to dziwne, że chciałeś tak szybko poznać moją rodzinę.
Szczęście
to w dużej mierze znalezienie miejsca, w którym dobrze się czujesz.
Esteban zawsze wiedział, że to miejsce jest u boku Nory.
Tego wieczoru zrozumiał, że Nora czuje to samo.
Chad uświadomił sobie, że był szczęśliwszy niż kiedykolwiek.
Dla Don Pablo tym miejscem zawsze był hotel.
Ale nagle nie był już tego taki pewny.
A ja znalazłem miejsce, w którym było mi dobrze, choć nawet go nie szukałem.
Hej…
Chciałeś mi coś powiedzieć.
Och, racja… Tak. Chciałem.
Isabel…
Jesteś świetna i śliczna…
I…
Cieszę się na naszą jutrzejszą randkę.
Ja też.
A teraz po hiszpańsku!
Te oklaski należą się wspaniałej publiczności.
Dziękujemy, Las Colinas!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK