Wiesz co, Hugo?
Wiecznie mówię o sobie.
Opowiedz mi o swoim życiu.
A więc…
masz dziewczynę?
Cóż, jest taka jedna, Natalia.
Jesteśmy w parze w laboratorium.
- Ale pewnego dnia… - Tak.
…chciała pożyczyć długopis, chociaż już go miała.
- A może to był ołówek mechaniczny. - Niesamowita historia. Świetna.
To były Walentynki 1985 roku.
Czekaj. Jeszcze nie skończyłem.
Skończyłeś.
Były Walentynki 1985 roku.
W Las Colinas byliśmy podekscytowani.
Tani korpo-wyrób z USA opanowuje nasz kraj
i co roku upodabnia go do innych?
Nie, dziękuję.
Walentynki to świąteczny fast food.
Może nie wszyscy.
Dokładnie taką minę zrobił Máximo,
gdy powiedziałam, że nie chcę dziś tandety.
Jest taki słodki.
Ile się spotykacie, dziewięć dni?
Tak?
Dziwne, że ty to wiesz, a ja nie.
Kto tak monitoruje relację?
Dziewięć dni.
Uwielbiam monitorować tak naszą relację.
Gratulacje, „hermigo”.
Macie na dziś jakieś plany?
Ona nie przepada za Walentynkami.
Tym lepiej dla mnie.
Nie ma presji.
No jasne.
A ty? Chad organizuje coś wyjątkowego?
Nie, nie jest takim facetem. Nigdzie dziś nie wychodzimy.
Będzie miło.
Hej.
Byliśmy szczęśliwi.
Choć między Julią i mną wciąż było niezręcznie.
Ale Walentynki ujawniły wiele problemów.
Naprawdę wiele.
Do końca dnia niektóre relacje miały stać się bliższe
jedna się rozpadła, by stać się jeszcze silniejsza,
a jedna zakończyła się na zawsze.
Naprawdę? Wiecznie musisz robić tajemnice?
Sam nie wiem. Naprawdę?
Opowiedz już tę historię.
Walentynki wywierają presję na związkach.
Włącznie z tymi sekretnymi.
Fajnie było.
Było oszałamiająco, a twoje włosy nawet nie drgnęły.
Po miesiącach schadzek
coś się zmieniło w relacji Diane i Héctora.
Dla jednego z nich był to wciąż romans bez znaczenia.
Ale dla drugiego to stało się czymś dużo, dużo ważniejszym.
Sprzątaczki już zaczęły. Wyjdź od tyłu, żeby nikt cię nie widział.
A tak w ogóle
szczęśliwych Walentynek.
Obrzydliwe.
- Już myślałam, że mówisz poważnie. - Jasne, że nie.
Ohyda.
- Tylne wejście. - Och, tak.
DLA DIANE BĄDŹ MOJĄ WALENTYNKĄ
To był ostatni dzień Loreny
przed powrotem z Acapulco do Mexicali.
Odkąd zaczęli spotykać się z Memo,
ciągle nie mieli okazji pobyć sami.
Bez rąk!
Memo chciał jednak przekonać Lupe,
by ta pozwoliła im spędzić ten ostatni wieczór razem.
Lupe.
Przychodzę tu, by wyznać miłość.
- Co? - Nie do ciebie! Do Loreny.
Twojej siostrzenicy…
Moja wielka, prawdziwa miłość jutro wyjeżdża.
Dlatego nalegam, byś pozwoliła nam na randkę,
w tym wyjątkowym dniu miłości.
Nie przyjmę odmowy.
- Nie. - Okej.
Wciąż szukałem sposobu,
by udowodnić swoją wartość Diane.
Postanowiłem wyjść poza jej codzienną gazetę.
Oto kawa i gazeta.
I ciastko.
I roślina, która upiększy twoje biuro.
I paczka miętówek.
I muffinka, w razie, gdyby nie smakowało ci ciastko.
Dziękuję za te wszystkie przedmioty.
Mam dla ciebie ważne zadanie.
Od miesięcy oferowaliśmy luksusowy pakiet Walentynkowy
w apartamencie prezydenckim, ale nikt go nie zarezerwował.
Aż do dziś.
I co obejmuje ten pakiet?
To najlepsze. Nie mam pojęcia.
Ale państwo Teller zapłacili tyle, że musi być wyjątkowo.
Mam coś wymyślić? Uwielbiam Walentynki.
Uwielbiam miłość. Uwielbiam opakowania.
Cudownie.
Wiem, że to poważne zadanie, ale bez obaw. Nie będziesz z tym sam.
No dobrze. Wypełnijcie ten apartament miłością.
Biorę ten pokój!
Ja jakiś inny!
Tymczasem Sara wciąż miała złamane serce.
Obwiniała twoją abuelę za rozstanie z Robertą.
Nie mogła tego powiedzieć, więc jej gniew przyjmował dziwne postaci.
Za głośno.
Ściszę telewizor.
Mówię o twoim przeżuwaniu. Jest zbyt głośne.
Jem banana. Ledwo przeżuwam.
A brzmi, jakbyś miała usta pełne śrub.
Nic nie słyszę. A zobacz, jak blisko ust są moje uszy.
Jak cudownie mieć wieszak.
Esteban! Porozmawiaj z nami. Proszę!
Szczęśliwych Walentynek!
A teraz sobie idź.
Mam sobie iść?
Jeśli możesz. Robię dla ciebie kolację-niespodziankę.
Przygotuję pulpo enamorado. Cholera, to miała być niespodzianka.
Tak, mamo…
Idź sobie.
Dobrze.
Ale musisz iść ze mną.
Potrzebuję twojej pomocy… Nic mu nie kupiłam!
Tak, idźcie obie…
Nie możecie zobaczyć mojego flanu w kształcie serca.
Znowu?
Idziemy.
Kwiaty. Balony.
Szampan. Płatki róż.
Beznadzieja, co?
Totalna tandeta.
Co zrobimy?
Truskawki w czekoladzie!
Don Pablo nauczył mnie robić łabędzia z serwetki.
Mogę zrobić na łóżku dwa całujące się łabędzie z ręczników.
Pewnie.
Rety, Susan. Łabędzie z ręczników.
Mówiłem, że warto zapłacić.
Wybacz, że to nie takie oryginalne jak „Truskawki w czekoladzie!”.
Czemu jest tak dziwnie?
Nawet nie możemy być w tym samym pokoju.
Wiem, to dziwne.
Tęsknię za naszą przyjaźnią.
Co się wydarzyło?
Wydarzył się balkon…
Héctor kobieciarz.
Obczajasz tę laskę.
- Nie. - Jakieś plany na Walentynki?
Pewnie kręcisz z tyloma pannami…
Chciałbym kręcić tylko z jedną panną.
Rany, wygląda na to, że ktoś wreszcie poskromił bestię.
Opowiedz mi o tej lasce. Mów.
Jak wygląda? To mój typ?
W pewnym sensie.
Macie wiele wspólnego.
Daj spokój. Chcę więcej szczegółów. Jest młodsza czy starsza?
Jest… starsza.
Wiedziałem. Gorąca mamuśka. Mama, mama.
Proszę, nie mów „mama”.
- Mamuśka jest gorąca! - Okej.
Lepiej uważaj, bo jeszcze do niej podbiję.
Oby nie.
Numerek Chada i mamacity. Wyobraź to sobie.
- Próbuję tego nie robić. - Wiesz co?
Gdyby popsuło się z Julią…
- Ma siostrę? - Nie.
Tylko syna.
O rety. Papacito, będziesz tatusiem.
- Nie. - Tak.
To i tak nie ma znaczenia.
- Straciła zainteresowanie. - W dniu Walentynek?
Tak, wiem.
Kupiłem jej wielkiego pluszaka, a teraz…
Wielkiego pluszaka?
Stary, spotykasz się z kobietą. Matką.
Gdyby ktoś dał mojej matce wielkiego pluszaka,
roześmiałbym mu się w twarz.
Jeśli ci się podoba, musisz zaszaleć. Dać z siebie wszystko.
Podjąć ryzyko. Daj jej coś ładnego, na przykład „bihuterię”.
Bo nie wymawiacie „J”, prawda?
Miło robi się z tobą interesy.
Chcesz… porozmawiać o balkonie?
Tak! Nie. To znaczy…
Mówiłeś, że to, co się wydarzyło, to był błąd…
Zgadzam się.
Tak. To było głupie.
Takie głupie. To nic nie znaczyło.
Mniej niż nic! Absolutnie nic.
Ale to się wydarzyło! I doprowadza mnie to do szału.
Jeśli nie powiem, co mi leży na sercu, wybuchnę.
- Ale nie mogę nikomu powiedzieć. - Mnie możesz.
Nie. Nie mogę.
Jestem zawstydzona.
Masz, zasłoń oczy.
To dziwny moment na piñatę.
Kiedy nie będziemy na siebie patrzyli,
łatwiej będzie powiedzieć, co nam leżeć na sercu.
Pokażę ci.
To ja zjadłem jogurt Lupe w zeszłym tygodniu.
Od razu mi lepiej!
Okej… Moja kolej…
Okej.
Zaczynam.
Noszę na barkach potężne brzemię po tym…
pocałunku.
Czuję, że powinnam powiedzieć Chadowi, ale to mogłoby zakończyć naszą relację.
Czuję też, że powinnam powiedzieć Isabel, ale to mogłoby zakończyć naszą relację.
Chcę porozmawiać o tym z tobą,
ale zrobiło się między nami dziwnie.
Rozczarowuję wszystkich, niezależnie od tego, co robię.
Jestem taka przytłoczona.
To się nie wydarzyło.
W jakim sensie?
Skoro to się nie wydarzyło, nie masz nic do ukrycia przed Chadem i Isabel.
Nie musisz czuć się przytłoczona.
Skoro to się nie wydarzyło…
możemy znów być przyjaciółmi.
Tylko my dwoje tam byliśmy.
To nasza opowieść.
Wystarczy, że powiemy, że to się nie wydarzyło…
I tak właśnie będzie.
To się nie wydarzyło.
Paryż.
Co?
Światełka kojarzą mi się z tymi w Paryżu…
Mamy też chyba modele z imprezy ONZ, którą organizowaliśmy.
Kuchnia mogłaby przygotować coq au vin i croissanty…
Chad ma stary gramofon, który fajnie by tu wyglądał…
Zaczynajmy.
Miałaś więcej szczęścia z Lupe?
Nie. Chce nas pilnować, ilekroć jesteśmy razem.
Nawet teraz.
Wygląda na to, że takie będą nasze Walentynki.
Cóż, zadbajmy o to, by były niezapomniane.
Ach, być młodym i zakochanym.
Wiesz, kogo mi przypominają?
Ciebie i tego z chudymi nogami, który pracował w ogrodach.
Mauricia.
Niech spoczywa w pokoju.
Te chude nogi nie pomogły mu uciec przed rekinem.
Patrzyliście na siebie w ten sam sposób…
Pewnie nachodzą cię wspomnienia.
Wiem, że nie lubisz rozmawiać z matką o pewnych sprawach,
ale chcę, żebyś wiedziała, że możesz na mnie liczyć.
Dzięki. Skupmy się na prezencie dla Estebana.
Myślisz, że to mu się spodoba?
Tak, idealne.
Jestem Esteban, buntownik bez powodu!
Ale trzymam się ograniczeń prędkości.
Czy są tu pasy bezpieczeństwa?
Daj spokój, Saro. Nie.
Raczej tak…
Uważaj.
Zaczynamy…
Jestem Esteban, król rock and rolla!
Ale jeśli jest za głośno, mogę przyciszyć. Tak będzie dobrze?
A właściwie po prostu wyłączę.
Tak jak ustalaliśmy,
daję ci znać z wyprzedzeniem o sprawach osobistych.
W przyszły weekend odwiedzam syna i wnuka.
Chciałabym móc się zgodzić,
ale jest masa roboty przed hollywoodzką imprezą w przyszłym miesiącu.
Musimy zacząć omawiać zaproszenia, catering…
Wróćmy do tej rozmowy innym razem.
Dobrze.
To jakiś żart?
Jeśli miłość do ciebie to żart, to jestem największym klaunem.
Diane, byłem z setkami… Nie, z dziesiątkami kobiet.
Ale żadna nie może się z tobą równać. Diane Davies, mi amor.
Chyba doszło do nieporozumienia.
Nigdy cię nie opuszczę. Zawsze będę przy tobie.
Co? Nie. Co to jest?
Zgodziłeś się. To miało być niezobowiązujące.
Ale, mi amor…
Przestań tak mówić.
Wiesz co?
Wszystko zepsułeś.
Przykro mi, Héctor, to koniec.
Czekaj.
Koniec?
Dobra. Nie musimy się kochać.
Tylko seks. Trzy razy w tygodniu.
Od czasu do czasu kolacja przy świecach i wyznawanie sobie tajemnic.
Boże, nie.
Dobra. Bez kolacji. Tylko seks.
I luźne rozmowy. O tym, co oglądamy w telewizji.
Héctor, musisz już iść.
Jeśli ktoś się o tym dowie, jesteś zwolniony.
Dobrze.
Idę.
Ostateczna oferta.
Nie odezwę się słowem. Tylko seks. Ty mówisz kiedy.
Będę tylko rekwizytem.
- Wynoś się! - Mówiłem, że idę.
Oto i on!
O rany, dobrze wyglądasz.
- Jak poszło? - Kiepsko, Chad.
Kiepsko.
Nie.
Proszę. Możesz to dać Julii.
Dzięki, stary, ale to nie jest jej styl.
Hej, Héctor.
Syn tej, która cię odrzuciła, stracił wspaniałego tatę.
To zaczyna przypominać Paryż.
Byłaś tam kiedyś?
Nie, ale kiedyś na pewno tam zamieszkam.
Może zaprezentuję swoje ubrania na Fashion Weeku.
Odwiedzę cię swoim prywatnym odrzutowcem.
Umowa stoi.
Są świetne.
Ręce do góry! To policja modowa!
Nie martwcie się, to nie jest prawdziwa broń.
Chociaż kiedyś obrabował mnie gość, który mierzył do mnie z palców.
Było bardzo ciemno.
Muszę zrobić ci zdjęcie. Gdzie aparat?
Chyba na mojej komodzie.
Nie zdejmuj!
Jedzenie pięknie pachnie!
Przepis na pulpo enamorado jest w mojej rodzinie od pokoleń.
Moja prababcia przekazała go mojej babci,
ta przekazała go mojej matce, a w końcu trafił do mnie.
Trzeba starannie wszystko wymierzyć. Liczy się każdy składnik.
To niesamowicie skomplikowane,
więc zrobiłem kurczaka.
Ta historia jest bardzo…
Mamo, co tak długo?
Aparat jest na…
Memo, to straszne.
Błagałam tía Lupe, żeby pozwoliła nam pójść na randkę,
ale kazała mi pracować. Dziś.
Spędzimy wspólnie czas tylko,
- jeśli pomożesz mi w pralni. - W pralni?
Mamy spędzić Walentynki, składając prześcieradła?
Jesteś taki wściekły!
Podoba mi się to.
I ręczniki? I poszewki na poduszki?
Wymieniaj dalej! To takie sexy.
I obrusy?! I serwetki?!
To nasz ostatni wspólny wieczór!
Nie. Ma. Mowy.
„Miłego wieczoru – Lupe”
Więc przez cały ten czas
nie chodziło o Robertę i Máxima,
a o… Robertę i ciebie.
Jak mogłaś to zrobić?
- To grzech! - Ale my…
A jeśli ludzie się dowiedzą? Co by powiedzieli?
Nie wiem…
Policja modowa!
Aresztuję was za niestawienie się na kolację…
Mogę ją przykryć folią.
A co z twoją przyszłością? Jak założysz rodzinę?
Nie ma nic ważniejszego.
Moje życie nic by nie znaczyło bez dzieci.
Nie wiem. Po prostu…
Nie jestem pewna, czy chcę męża.
Skąd możesz wiedzieć? Nie próbowałaś być z chłopakiem!
Nigdy nie miałam ochoty.
Nie mogę w to uwierzyć!
Co by powiedział twój ojciec?
Przepraszam…
Gdzie trzymacie folię?
Sam ją znajdę.
- Udało nam się. - Udało się.
Jak się mówi „dobra robota” po francusku?
Och, to…
Cóż…
Ciebie też.
Cieszę się, że znów jesteśmy przyjaciółmi.
Ja też.
Niedługo tu będą. Robimy ostatni obchód?
Droga pani Teller,
mogę oprowadzić panią po naszym paryskim apartamencie?
Panie Teller, jest bosko.
Drogi szampan. Oh la la.
Bez obaw. Kosztował tylko milion dolarów.
Skończył im się szampan za dwa miliony.
Niesamowite.
Sami to zrobiliście?
Tak, ale powinniśmy lecieć. Tellerowie zaraz tu będą.
Nie, kochanie.
To my jesteśmy Tellerami.
Zarezerwowałem apartament, żeby cię zaskoczyć.
Mówiłem, że zatrzymamy się w hotelu, ale nie mówiłem gdzie.
Boże. Jesteś niesamowity.
Nie wierzę, że musiałaś przygotować nasz apartament.
Cóż, przyjaciele, udanego wieczoru.
Dzięki. Wzajemnie.
O Boże.
Mam identyczny gramofon.
Będzie dobrze. Zrobimy tak:
będziemy udawać, że to się nie wydarzyło, więcej nie wspomnimy o Robercie,
a ty wyrośniesz z tej fazy.
Fazy? Mamo…
Jesteś nastolatką. Jesteś pogubiona.
Zapomnimy o tym i pójdziemy dalej.
Mamo, posłuchaj mnie! To nie…
Nie mogę tego zrobić.
Nie chcę tego zrobić.
To grzech.
W moim domu nie może mieszkać ktoś… kto tak postępuje.
A ja nie będę mieszkać gdzieś, gdzie muszę udawać, że jestem kimś innym.
Saro…
Nie mogę zaakceptować tej części ciebie.
Mamo. Mówiłam poważnie.
Tak nie wolno.
Przykro mi.
Nie mogę ci powiedzieć, że to jest w porządku.
Przykro mi.
Nienawidzę cię!
I wtedy, Hugo,
twoja matka i abuela powiedziały sobie rzeczy,
których nigdy ci nie powtórzę.
Minęło dużo czasu, zanim zapomniały o tamtym dniu.
Wtedy oczywiście miałem inne rzeczy na głowie.
Máximo.
Jesteśmy umówieni na jutro,
ale chciałem wpaść i dać ci to.
Czekoladki. Jak…
tandetnie.
To nie są zwykłe czekoladki.
Ukradłem każdą z nich z poduszek gości w Las Colinas.
Tylko dla ciebie.
Są idealne!
Joe…
Ten dodatkowy przystanek w grafiku?
Czekaj, chwila.
Ten, którego zdecydowanie nie chciałeś
i o który się wściekłeś?
Tak. Właśnie ten.
Możesz się tym jednak zająć?
Świetny pomysł, szefie. Chętnie się tym zajmę.
Więc spotkasz się z Isabel.
Nie wiem.
Tak?
Wyobraź sobie, jak się dla niego pracuje.
- Nie wiem, jak to robisz. - Tortura.
Jak mówiłem,
tamte Walentynki wszystkich nas odmieniły.
Niektóre relacje stały się bliższe.
Jedna zakończyła się na zawsze.
A choć pewnego dnia sytuacja miała się zmienić
i choć nikt tego nie chciał,
jedna relacja została rozbita.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK