Witaj w pięknym Acapulco.
To miejsce jest do kitu.
Czemu tu jesteśmy?
W dzieciństwie się tu bawiłem.
Bez przerwy przychodziliśmy tu z Memo.
Często łapaliśmy… Jak to się nazywa?
- Tężec? - Lucjany.
A w dalszej części opowieści posłużę się tą przystanią jako metaforą.
Metaforą. O rany, ekscytujące.
Prawda? Dobra metafora działa na mnie jak kocimiętka.
W Walentynki wróciłem wieczorem do domu po spotkaniu z Isabel.
Listy Roberty na stole
mogły oznaczać tylko jedno.
Mama musiała je znaleźć i odkryć tajemnicę mojej siostry.
Nic nie mów, posłuchaj.
Wiem, że jesteś smutna,
ale wszystko będzie dobrze.
Jestem przy tobie.
Kocham cię.
Ja też cię kocham.
Co się dzieje?
Gdzie Sara?
Pewnie jest z twoją byłą, Robertą.
Mamo, wytłumaczę…
Nie przejmuj się.
Już mi wszystko wytłumaczyła!
Powiedziała, że mnie nienawidzi.
Najwyraźniej nie wolno marzyć o idealnych dzieciach.
A ty co jej powiedziałaś?
Musimy o tym porozmawiać jako rodzina.
Właśnie to jej mówiłem.
Po cichu. Trochę się jąkając.
A raczej o tym myślałem.
Może nie wiesz,
ale nie lubię konfrontacji.
- Przepraszam. - Nie mam Sarze nic do powiedzenia,
dopóki mnie nie przeprosi.
Uważa, że może się tak po prostu wyprowadzić?
O nie.
Gdy wróci, przekona się że pozbyłam się rzeczy,
przez które wybrała ten styl życia.
Mamo, to nie jest styl życia…
Myślę, że trzeba też usunąć ten adapter.
Kto wie,
jakiej grzesznej muzyki słucha.
Dobry pomysł.
Czy twój adapter właśnie się nie zepsuł?
Wiesz co…
Całkiem możliwe.
Hej, to nie powinno tu stać.
Dzięki.
Przepraszam.
Co ty…
Nie jesteś siostrą Máximo?
Czekaj… spałaś tu?
Cześć!
Máximo, zgubiłeś coś? Na przykład siostrę?
Sara.
Jak się tu dostałaś?
Czekałam, aż strażnik pójdzie do toalety
i weszłam do środka.
Mały pęcherz Guillerma uderza ponownie.
Wiem, co się stało. Tak mi przykro.
Porozmawiajmy o tym jako rodzina!
Porozmawiamy,
kiedy mnie przeprosi.
Nie wiem, co zrobię,
ale nie wrócę do domu.
Moja siostra i mama się pokłóciły.
Zastanawiałem się…
Już pytała. Nie może tu zostać…
Julio, proszę.
Nie ma dokąd pójść.
Nie ma pracy ani pieniędzy i ma 16 lat!
Prawie siedemnaście.
Okej. Dobra. W północnym skrzydle są puste pokoje.
Ale jutro zaczynają remont.
Może tam zostać najwyżej na maksimum noc.
Máximo nie maksimum. I dziękuję. Jesteś najlepsza.
Hej.
Masz szczęście…
Jedyny dostępny pokój to apartament.
Dziękuję. Nie potrzebuję wiele.
To szaleństwo. Kapitalizm chce nam wmówić,
że potrzebujemy ekstrawaganckich rzeczy.
Zawsze uważałam, że to…
Jezu Chryste!
O rany.
Martwiłem się o rodzinę,
ale jedna osoba zawsze poprawiała mi humor.
Wszystkiego dobrego z okazji 30. rocznicy.
Niech dni wypełni wam radość. Bardzo się cieszę.
Dobra, może nie zawsze.
Co się stało?
Tęsknię za Loreną tak bardzo, że boli mnie serce.
Minęło tyle czasu. Zapominam jej twarz.
Żegnaliście się wczoraj wieczorem.
Wiem, ale czuję, jakby minęły już dwie noce.
O Boże. Spójrz na to.
Hugo Sánchez jest w mieście?
Mój ulubiony piłkarz!
Ale ekstra.
Wyobraź sobie, że go spotykasz.
Memo, nie pozwolę ci się smucić Loreną.
Podnosiłeś mnie na duchu setki razy. Dziś to ja będę twoim Memo!
- Będziesz moim mną? - Tak!
Zrobię dla ciebie wszystko, co robisz dla mnie, gdy mi smutno.
Będziesz mówił: „Możesz wszystko. Jesteś Máximo Gallardo”?
Tak! Tyle że użyję twojego imienia i nazwiska.
Co za sprytna podmiana.
To co robimy?
Idziemy poznać Hugo Sáncheza.
Ilekroć przyjeżdża, idzie do klubu Beach Baby w La Costera.
Tam właśnie się dziś wybierzemy.
Męski wieczór.
Męski wieczór!
Och, ale miałem coś dziś robić z Isabel.
Męski wieczór plus Isabel.
Chad, w czym mogę pomóc?
Przepraszam, że przeszkadzam, ale mam prośbę o skomplikowaną przysługę.
Boże, dlaczego mnie karzesz?
Oczywiście. Czego potrzebujesz?
Zarezerwowałem na nasz ślub mojego ulubionego DJ'a,
ale właśnie odwołał.
Julia wynajęła zespół salsy, ale ja nie umiem tańczyć salsy.
Więc…
Cóż, może…
Zapytałbym Beto.
Zabawne, właśnie pytałem Beto, a on kazał mi spytać pana.
- Istotne, zabawne. - Tak.
- Może zapytaj Héctora. - Pytałem. I też skierował mnie do pana.
Próbowałeś pytać…
Wszyscy mówili, że tańczy pan najlepiej w Las Colinas.
Boże, dlaczego mnie karzesz?
Dam ci dziś wieczorem jedną lekcję.
Ale wcześniej umyj mi samochód.
Widziałem Karate Kida.Czy to…
Tak nauczę się tych tanecznych ruchów?
Nie, tak będę miał czysty samochód.
Nie będę robił tego za darmo.
Mamo!
Przyszedłem się przebrać, nie jem dziś w do…
Co ty zrobiłaś? To wygląda jak miejsce, w którym rozpacza zakonnica.
I dobrze.
Kiedy Sara wróci do domu,
musi skupić się na proszeniu Jezusa o wybaczenie.
To nie Jezus, to Barry Gibb z Bee Gees.
Sprzedawali to pod kościołem, założyłam, że to Jezus.
Wyznawałem najmroczniejsze tajemnice Bee Geesom?
Nie mogę tu być. To nie przypomina już pokoju Sary.
Serce mi się kraje.
Przesadziliśmy?
Mogliśmy nie wyrzucać jej rzeczy.
Tak naprawdę niczego nie wyrzuciłem.
Przeniosłem pudła do siebie. Na wszelki wypadek.
Poważnie? I wszystko może tu wyglądać tak, jak wyglądało?
Dziękuję!
Zróbmy to szybko, lada chwila wróci do domu.
Dziękuję!
Biedna Sara. Pewnie ciężko jej bez matki.
W latach 80.
życie nocne w Acapulco nie miało sobie równych.
Znani i bogaci przyjeżdżali z Mexico City, żeby imprezować cały weekend.
Nie miałem pojęcia, czy wejdziemy,
ale Memo był przygnębiony, więc musiałem spróbować.
Dzięki za zaproszenie.
Obyśmy zobaczyli tego piłkarza, który mnie nie obchodzi.
Lubię ją. Jest zabawna.
Wy dwaj nie.
Jesteśmy z nią!
Nie obchodzi mnie to. Nie wejdziecie.
Nie ma szans. Może powinniśmy iść.
Jutro czeka nas długi dzień w Las Colinas.
Czekajcie, pracujecie w Las Colinas?
Następnym razem zacznijcie od tego.
To się nie wydarzyło.
Wydarzyło się.
Dzięki pracy w Las Colinas staliśmy się
częścią społeczności pracowników luksusowych lokali usługowych.
Pomagaliśmy sobie.
Kojarzysz palantów w klubach,
którzy omijają kolejkę
i mają się za lepszych od innych?
Dziś to my nimi jesteśmy!
Rozejrzałam się. Nie widzę Hugo Sáncheza.
Nie szkodzi. Noc jeszcze młoda. Zadbamy o to, byś dobrze się bawił, Memo.
Napijmy się i poczekajmy.
Czekajcie. Chcę czegoś spróbować.
Cześć. Pracujemy w Las Colinas.
W Las Colinas?
Każdy, kto tam pracuje, jest przyjacielem.
Pijecie dziś za darmo!
Raz, dwa, trzy.
- Raz, dwa, trzy. - Zwolnij.
Raz, dwa, trzy.
- Raz, dwa, trzy. Chad! - To boli.
To bardzo proste.
- Raz, dwa, trzy. - Tak właśnie robię.
Rozluźnij się.
Próbuję, ale mnie pan przeraża.
Problem w tym, że nie prowadzisz. Naśladujesz.
Naśladuję, bo nie wiem, co robić.
Naśladujesz, bo jesteś niepewny.
Musisz uwierzyć w swoje ruchy, w siebie.
Bądź liderem, prowadź.
Chętnie poprowadzę. Ale ktoś musi pokazać mi, jak to zrobić.
To właśnie naśladowanie!
Spróbujmy jeszcze raz.
Jezu.
Świetny wieczór!
Bardzo wam dziękuję.
Idziemy do domu?
Do domu? Nie. Musimy zaczekać na Hugo Sáncheza!
Co to za dźwięk?
Nie wiem, ale…
Dochodzi chyba z…
przyszłości.
Tak jakby wiele lat później
ktoś opowiadał o tej chwili,
a jego nietaktowny siostrzeniec nie wyciszyłby telefonu…
Dobra. Wybacz.
Hej, mamo.
Hej! Zapomniałeś napisać po wylądowaniu.
Przepraszam. Wujek Máximo opowiadał
o twojej wielkiej kłótni z moją abuelą
i o twoim wspaniałym dniu w ośrodku.
Twój wujek zawsze ubarwia opowieści.
Hej! Nie zawsze.
Dobrze się bawiłam w ośrodku. Ale miałam też wiele na głowie.
O części pobytu nikomu nie opowiedziałam.
Bez przerwy odtwarzałam w głowie tę kłótnię.
Mama pytała, jak mogę być pewna, że nie lubię chłopców,
skoro nigdy nie spróbowałam.
Może miała rację? Może to była tylko faza,
a spotkanie odpowiedniego chłopaka wybiłoby mi to z głowy?
Wtedy zdecydowałam, że jeśli mam gdzieś poznać chłopaka,
to właśnie tam, w Las Colinas.
Cześć, mamuśka.
- Ohyda! - Ohyda!
Przykro mi, że musiałaś to oglądać, mężczyźni bywają obleśni.
Zdecydowanie. Jeszcze nie spotkałam wyjątków.
Pozwól, że się przedstawię.
Jestem Daniel.
Dzwoni klient. Zaraz wracam.
Nie! Hej!
Skoro o złych narratorach mowa.
Tymczasem w klubie…
Może wrócimy do restauracji na kolację?
Tak! I może zadzwonię do Loreny z waszego telefonu.
Na pewno jeszcze nie śpi.
Nie! Muszę ci pomóc, pamiętasz?
Mam opuścić telefon do Loreny, żebyś pomógł mi
lepiej się poczuć z tęsknotą za Loreną?
Właśnie! Jestem twoim Memo!
Nie mam pewności, że jesteś mną takim, jakim ja byłbym dla ciebie.
Wszystko w porządku, Máximo?
Oczywiście!
Nie możemy się poddać.
Ja się poddaję. Do jutra.
Jestem. Na czym skończyłam?
Hej! Nie możesz mi tak przerywać. Hugo chce posłuchać mojej opowieści.
Żartujesz? Moja mama flirtowała kiedyś z facetem.
Chcę usłyszeć, co się wydarzyło.
Zdrajca.
Spędziłam z Danielem cały dzień.
Był inteligentny, zabawny. Zgadzaliśmy się we wszystkich ważnych sprawach.
Mamy, które siedzą w domu, też zasługują na pensję.
Tak!
W Świcie żywych trupów gonią ich zombie, ale prawdziwym zabójcą jest kapitalizm.
Tak!
Oposy wyglądają jak małe diabły i ich nienawidzę.
Tak!
Tak. Nienawidził oposów. Co za ciacho.
Wracajmy do Chada.
Dwa, trzy.
Hej!
Raz, dwa, trzy.
Przesunięcie.
- Tak! - Świetnie. Raz, dwa, trzy.
Obrót. Doskonale.
Raz, dwa, trzy. Tak!
- Raz, dwa, trzy. - Tak.
O rany! Robię to!
Tak! Zrobiłeś to!
- Udało mi się! - Czułem twoją pewność siebie.
- Prowadziłeś. - Wiedziałem. Umiem tańczyć salsę.
Zupełnie nie, ale jesteś trochę mniej beznadziejny.
„Trochę mniej beznadziejny”.
Podoba mi się.
Spędzałam wieczór z Danielem.
Było jak w komedii romantycznej.
Nigdy nie poznałem kogoś takiego.
Jesteś pewna siebie,
dowcipna,
masz oczy w kolorze zachodu słońca.
Saro,
z całą pewnością
jesteś najinteligentniejszą osobą w twojej rodzinie…
- Nie powiedział tego. - Skąd wiesz?
Zawsze musisz coś wymyślać?
Połowa tego, co opowiadasz Hugo, to kłamstwa!
Czyli przyznajesz, że połowa to prawda.
Nie ma się z czego cieszyć!
Jak mówiłam,
patrzyliśmy sobie głęboko w oczy.
I wtedy to się wydarzyło.
Wszystko nabiera sensu.
Tak! Czuję to samo!
Dopiero się poznaliśmy,
a ludzie uznają to za szaleństwo,
ale mam to gdzieś…
Co?
Co ty robisz? Nie!
Jesteś naprawdę niesamowity.
Nie zrozum mnie źle,
ale już nigdy w życiu nie chcę całować mężczyzny.
Jak mam to dobrze zrozumieć?
Zrozumiałam, dlaczego w podstawówce
nigdy nie chciałam bawić się z chłopcami w dom.
Dlaczego moje koleżanki zachwycały się Johnem Travoltą,
a ja nie mogłam oderwać wzroku od Olivii Newton-John.
Było tyle momentów, kiedy sądziłam, że coś jest ze mną nie tak.
Nagle wszystko nabrało sensu.
W końcu wiedziałam, kim jestem.
Tak. Najważniejsza chwila twojego życia.
Wróćmy do mnie.
Zostali sami frajerzy. Nie możemy wracać do domu?
Nie! Hugo Sánchez się pojawi, musimy tylko być cierpliwi.
Zresztą pokaż mi tu choć jednego frajera.
Hej, chłopaki!
Héctor!
Jestem zaskoczony, że stać was na wizytę w tym klubie.
Podają tu najdroższe drinki w Acapulco.
Gdy mówisz, że pracujesz w Las Colinas, dostajesz je za darmo.
Jasne. Wiedziałem o tym.
A co ty tu robisz?
Nic, po prostu szukam lasek!
Mogę się do czegoś przyznać?
Próbuję o kimś zapomnieć.
O kimś, kto złamał mi serce.
Wiem, że dbam o pozory, ale w głębi serca
jestem delikatną duszą, która chce kochać i być kochana.
- Głośno tu. Co mówiłeś? - Nie słyszeliśmy!
Och! Nic takiego!
Mówiłem, że szukam lasek!
Ten wieczór zszedł na psy. Możemy iść?
Nie! Proszę, zostańcie!
Całymi dniami siedzę sam w małym biurze,
z dala od słońca i ludzi.
Proszę… Zostańcie, jestem taki samotny.
- Co? - Mów głośniej!
Nic, nic!
Zostańcie! Impreza dopiero się rozkręca!
Ta piosenka jest niesamowita! Chodźcie!
Przepraszam, że pociągam nosem. Boli mnie szczęka i jestem pełen życia!
Przychodźcie, kiedy chcecie. Możecie na mnie liczyć.
To zasada Włóczykijów. To my!
Kim jesteśmy?
Włóczykijami!
Lubicie filmy? Może założymy klub filmowy? Klub Włóczykija?
Nie odmawiajcie.
Musimy obejrzeć Zwyczajnych ludzi. Ten film jest taki smutny.
Hej, DP.
Chciałem podziękować za wczorajszą lekcję.
Nie ma za co.
Masz rację. Pozwalałem, by inni mnie prowadzili.
Pokazałeś mi, jak prowadzić.
Cieszę się, że miałeś tę lekcję życia.
Życia? Mówiłem tylko o tańcu.
Boże, to faktycznie lekcja życia.
Na przykład tu w pracy moja…
„Ośrodek” narzuca pewne rzeczy,
ale może powinienem trochę się buntować przeciw temu, czego chce „ośrodek”.
Och, tak. „Ośrodek”.
Próbowałem wziąć więcej wolnego, żeby odwiedzić syna,
ale „ośrodek” na to nie pozwala.
Twój syn wiele traci. Mam nadzieję, że niebawem go zobaczysz.
Dziękuję. Też mam taką nadzieję.
- „Ośrodek” to moja mama… - Wiem, Chad.
Rozumiesz mnie.
Máximo, jestem taki zmęczony. Nie wierzę, że nie wróciłem wczoraj do domu.
Hugo Sánchez na pewno tam dziś będzie.
Męski wieczór.
- Męski wieczór. - Wciąż jesteś mną?
Jeśli tak,
potrafię być strasznym wrzodem na tyłku.
Hej!
Nie uwierzycie, kto był wczoraj w La Marea.
Hugo Sánchez!
Po wyjściu z klubu wpadłam tam na kolację i on tam był.
Poważnie?
Czyli gdybyśmy wczoraj wyszli z klubu, tak jak chciałem,
mógłbym poznać Hugo Sáncheza?
Jaki był? Miły?
Tak, ale…
Jak mogłeś to zrobić?
Chciałem poprawić ci humor.
Smuciłeś się Loreną…
Już nie jestem smutny,
teraz jestem wściekły!
Nie poznałem Hugo Sáncheza i nie pogadałem z Loreną!
I musieliśmy tańczyć z durnym Héctorem.
Czemu nie pozwoliłeś nam wrócić do domu?
Nie mogę wracać do domu!
To już nawet nie jest dom.
Mama i Sara strasznie się pokłóciły.
Sara się wyprowadziła…
Moja rodzina się rozpada, a ja nie mogę tego naprawić.
Od czasu śmierci taty myślałem:
„Okej, Máximo, teraz to ty musisz chronić swoją rodzinę”.
Seksistowskie.
Ale słodkie.
Nie chcę wracać do domu, bo przypomina mi to o porażce.
Nie, Máximo. To nie porażka.
One kochają się za bardzo, by tak miało się to skończyć.
To prawda. Czasem coś musi się rozpaść, żeby mogło odrodzić się mocniejsze.
Musisz po prostu je wspierać.
Poradzicie sobie z tym.
W końcu nie ma dla was rzeczy niemożliwych.
Jesteście Máximo, Sara i Nora Gallardo.
Znów jesteś Memo?
To naturalny porządek rzeczy.
Choć ona ma świetne zadatki na Memo.
Dzięki.
- Szkoda, że nie zobaczyliśmy Sáncheza. - Nie szkodzi.
Był bardzo miły. Tak się składa…
Mam autograf Hugo Sáncheza?
Wybacz. Mogłam wziąć czystą serwetkę.
Użył tej serwetki?
Pocałowałem Hugo Sáncheza.
Smakuje jak mole.
Posole.
Julia!
Hej, Sara. Co słychać?
Czy mogłabym zostać jeszcze na kilka dni…
albo tygodni…
w hotelu?
To nie musi być apartament. Choć łóżko king-size byłoby miłe.
Przykro mi, ale dziś zaczyna się remont pokojów.
Jesteś pewna?
Mogę spać gdziekolwiek. I jestem mała, więc zwykła szafka wystarczy!
Słuchaj…
Możesz użyć telefonu z recepcji,
jeśli chcesz zadzwonić do kogoś z rodziny albo znajomych.
Nie musisz mi mówić, co się stało, ale…
Możesz na mnie liczyć.
Jestem lesbijką.
O rany.
Powiedziałam to pierwszy raz w życiu.
Moja mama się dowiedziała
- i uważa, że pójdę do Piekła… - Nie, nie.
…Nie mogę wrócić, ale nie wiem, co robić.
Boję się mówić innym. Gdzie będę mieszkać…
Saro.
Możesz zamieszkać u mnie.
- Co? - Tak.
Możesz u mnie zamieszkać. Tyle, ile będziesz potrzebowała. Poważnie.
Jesteś pewna?
Mama uczyła mnie, że kobiety powinny się wspierać.
Nie powinnaś przechodzić przez to sama.
Możesz na mnie liczyć.
Boże… Dziękuję!
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Rany.
A ja myślałem, że dobrze się bawisz w ośrodku.
Choć nie wiedziałeś o wszystkim, co się działo…
Zrobiłeś to, co radził ci zrobić Memo.
Wspierałeś nas obie.
A teraz muszę nawrzeszczeć na prokuratora.
Kocham cię, chaparrito.
- Ja ciebie też. - Pa, Sarape.
Pa.
Chodźmy.
Wszystko sprowadza się do tego, co mówiła Isabel.
Czasem coś się musi rozpaść, żeby odrodzić się mocniejsze.
To, że coś jest złe, nie znaczy, że nie stanie się lepsze.
Tak jak… Gotów na metaforę?
Tak jak ta przystań.
Cała okolica wyglądała jak miejsce, od którego zaczęliśmy.
Po tym, jak odniosłem sukces, chciałem się nim podzielić.
O rany.
To ty to zrobiłeś?
Tak.
To pierwsza rzecz, jaką zrobiłem, gdy się wzbogaciłem.
Więcej opowiem ci na łodzi.
- To… To naprawdę ekstra. - Tak.
Czy dalsza część tej historii jest o tym, jak mama wróciła do domu?
Chciałbym.
Jeszcze nie wiedziałem,
ale poważniejszy problem miał wkrótce zmienić całe moje życie.
Máximo Gallardo. Dobrze cię widzieć, przystojniaku.
Wpadnij na chwilę do mojego biura.
Mam informacje, których nie chcesz przegapić.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK