W nocy jeden z naszych pracowników
przekazał informacje o gościni pismu Espectacular.
To Máximo...
pomoże mi w śledztwie.
Po odejściu Don Pablo to mój najbardziej zaufany pracownik.
Mów, co wiesz.
Ja nie... To nie... Proszę mnie nie zwalniać. To nie ja.
Nic nie wiem!
Nie wiedziałem, że można sprzedawać informacje!
Ile płacą? Hipotetycznie.
To nie my. Nie rozmawiamy z mediami.
I nie będziemy rozmawiać, dopóki do nas nie oddzwonią.
Chwila, kto teraz śpiewa?
Nie mówcie Madonnie, że płakałem.
Byłaby taka rozczarowana.
Źle to robicie.
Sztuka przesłuchiwania polega na wymyśleniu kary za kłamanie
surowszej niż kara za mówienie prawdy.
Gdzie środki perswazji?
Muszą być widoczne.
Niczego nie wiecie?
Wiem, kim jest kret.
Nie wierzę, że przyjaciel nam to zrobił.
To Memo.
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję, Memo.
Jak się czujesz przed jutrzejszym pogrzebem?
Jestem smutny, że pożegnam Don Pablo
i zdenerwowany, że przywitam się z całą resztą.
Niektórzy nie będą zachwyceni twoją obecnością.
Dobrze, że zabrałeś siostrzeńca w roli ludzkiej tarczy.
Rzuciłem ten sam żart.
Za drugim razem jeszcze śmieszniejszy. - Prawda?
Miałem właśnie opowiedzieć Hugo o wieczorze, gdy Chad i Julia urządzili...
kawalerski i panieński.
To była szalona noc.
Ekstra... Kolejne historie sprzed stu lat.
Memito. Nie naśmiewaj się.
Czemu nie znajdziesz pracy?
W twoim wieku pracowałem w pralni, na basenie i stałem przed szansą...
Bez spojlerów.
Hugo i tak nic nie zrozumiał.
Hej. - Mów dalej.
Chad miał swoje powody, by podejrzewać Memo.
HOLLYWOODZKA IMPREZA
Fabián musiał zdobyć informację
między dwoma wejściami na żywo o 18.00 i 19.00.
Przeglądałem materiał wideo
i trafiłem na to.
Fabián i Memo są tu razem.
Bum. Rozgryzłem sprawę. Genialne, co?
Jestem jak kobieta z Napisała: morderstwo. Młodszy i prawie tak seksowny.
Przykro mi, Máximo.
To twój przyjaciel, ale Chad ma rację.
Musimy się upewnić.
Nie chcemy zwolnić Memo, a potem przekonać się, że to nie kret.
Słusznie. Dziś mamy spędzić trochę czasu z Memo.
Mogę skłonić go do przyznania się.
Spróbujcie dziś coś ustalić.
W przeciwnym razie jutro z samego rana...
zwalniamy Memo. - Mogę to zrobić?
Nie zwolniłem nikogo od czasu tamtego ogrodnika.
To zadanie dla dużego chłopca.
Miałem jedną noc na oczyszczenie przyjaciela.
Była to noc wieczoru kawalerskiego Chada i panieńskiego Julii.
Omówmy plan.
Wspólna kolacja u Isabel,
potem karty z chłopakami,
a wam moja mama dała duży apartament. Ekstra, co?
Najbardziej się cieszę na kolację. Znajomi, żadnych dziwaków i nieznajomych.
O Boże, Chad.
Kelli. - No ba. A kto?
Kelli, to... To moja narzeczona Julia.
Cześć. - Julio...
Kelli to... stara znajoma z Los Angeles.
Tak nazywasz dziewczynę, z którą chodziłeś przez dwa lata?
Czemu...
Byłam niedaleko, na wybrzeżu i pomyślałam:
„Musisz odwiedzić Chada. Jak daleko może być Acapulco?”.
Jechałam sześć godzin taksówką. Niesamowite, że Meksyk jest taki duży.
Mnie też to zaskoczyło. - Co za odkrycie.
Świetnie się bawiłam. Jesteśmy z Kyle'em tacy zajęci,
że nie mam czasu na medytację.
To było tygodniowe odosobnienie. Wyobraź sobie mnie
na czymś takim. - Nie potrafię.
Mam masaż za pięć minut. Nadrobimy wieczorem zaległości?
My...
Chcielibyśmy, ale mamy dużą kolację...
Tak... - Brzmi świetnie.
Nie mogę się doczekać.
Widzę, że ty i ja jesteśmy kosmicznymi siostrami.
Wieczorem porządnie porozmawiamy.
Tak. - Tak.
A przynajmniej jedna z nas.
Przykro mi.
Próbowałem delikatnie powiedzieć: „Jesteśmy dziś zajęci”.
Moje „nie” było tak delikatne, że... Uznała je za „tak”.
Masz coś przeciwko? Jest walnięta, ale niegroźna.
Nie mam nic przeciwko.
Jasne, że mam! Co ona tu w ogóle robi?
Ufam Chadowi, ale nie ufam jej.
Saro.
Pomożesz mi trzymać ją z dala od Chada? - Pewnie! Máximo i Isabel też pomogą.
Dzięki.
Hej...
a jak im się układa?
Cóż...
Wiecznie są razem,
trzymają się za ręce,
śmieją się, całują...
To obrzydliwe.
Śliczna bransoletka.
Weź ją.
Znalazłam ją w ośrodku.
Uznajmy to za mój czynsz.
Na pewno? - Tak.
Dzięki!
Piękna.
Tymczasem
matka Estebana po raz pierwszy jadła kolację z moją mamą.
Tę koszulę włożysz na kolację?
Tak, mamo. Kolacja już trwa.
Spróbujesz mnie wspierać?
Przepraszam...
Myślałam, że ta kolacja jest dla ciebie ważna.
Mamo! Jest ważna.
Próbuję zrobić wrażenie na Norze. Nie podchodź do mnie tak negatywnie.
Oczywiście, kochanie.
Ja też chcę, żeby dobrze wyszło.
Dzięki, mamo.
Tym bardziej, że jest dla ciebie zdecydowanie za dobra.
A ty...
starzejesz się.
Otworzę!
Zapomniałam wspomnieć: przyjaciel wpadnie na krótką wizytę.
Ależ to sam Don Pablo Bonilla!
Don Pablo?
Tak. Znacie się?
On mnie nie zna.
Ale ja znam jego.
Proszę. Łap!
Nie, nie.
Trzymaj się z daleka...
Powinieneś być bardziej jak on.
Przynosi dumę swojej matce.
Jest przystojny, odpowiedzialny.
Tak, tak, mamo.
Szanowany.
I pomaga kierować Las Colinas!
Bardziej elegancki niż ten z zajezdni.
Założę się, że nie wraca do domu, cuchnąc benzyną.
Pachnie...
elegancją!
Nie dzisiaj, Don Pablo.
Nie dzisiaj.
Nie garb się tak, wyglądasz jak wielbłąd.
Spójrz, jak prosto stoi Don Pablo.
Noro.
Nie zamierzałem przeszkadzać w kolacji,
ale jutro wyjeżdżam do Mexico City.
Chciałem jeszcze raz podziękować...
za to, że pomogłaś mi odzyskać syna.
Są piękne, dziękuję.
Kwiaty! Co za uroczy gest!
Szkoda, że nie zostanie pan na tym kameralnym spotkaniu.
Dziękujemy.
Don Pablo, proszę zostać na kolację!
Z przyjemnością.
Pomogę ci!
Świetnie.
Przyszedł czas na uroczystą kolację Chada i Julii.
To była ostatnia szansa, by przekonać Chada,
że Memo nie jest kretem pisma Espectacular.
Narzeczeni!
Hej. - Miło cię widzieć.
Ślicznie wyglądasz.
Witajcie.
Jak tam?
Jak ci się mieszka z Julią? - Najlepiej!
Pozwala mi jeść słodycze, oglądać telewizję...
Sprawdza moją pracę domową, gasi światło o ósmej
i każe mi myć zęby sześć razy dziennie.
Dobrze, że jest w porządku. Pewnie nieprędko wrócisz do domu?
Dopiero gdy mama zaakceptuje, kim jestem.
Poza tym teraz mogę z wami wszystkimi imprezować!
Właśnie! Super!
Świetnie!
Nie pozwól jej pić. - Jasne.
Moja była, Kelli, w pewnym sensie się tu wprosiła.
Możesz trzymać ją z dala od Julii?
Widzę, że nie chce mieć jej dziś na głowie.
Zajmę się tym.
Ratujesz mi życie.
Dobra, „hermigo”.
Mamy dziś robotę do wykonania.
Jeśli Memo przekazał informacje Expac...
Exspatula... - Espectacular.
Do tego zmierzałem.
To oznacza, że ma teraz więcej kasy.
Jest zbyt inteligentny, żeby się z nią afiszować.
Musimy uważnie szukać najmniejszych oznak bogactwa.
Najdrobniejszych śladów zbytku.
Hej, patrzcie na mój nowy, elegancki garniak.
Och, Memo!
Wyglądasz wystrzałowo. - Dziękuję.
Nie uwierzysz, ile zapłaciłem.
Nie kupiłem go! Zmarł mój kuzyn. Dostałem jego ciuchy.
Nie jesteś stąd? Pokażę ci gorące miejscówki.
Na przykład moją sypialnię...
Jestem mężatką.
Nic mu nie powiem. - Jesteś niegrzeczny.
Jestem najlepszym, czego kiedykolwiek zakosztujesz.
Hej!
Chicos, gotowi, żeby zaszaleć?
Ja tak.
Flaquito, stawiam następną kolejkę!
Znalazłem gotówkę w kieszeni!
Tak zaczął się wieczór.
Chad próbował dowieść, że Memo jest kretem.
Ja próbowałem odwrócić uwagę Chada od Memo.
Sara próbowała trzymać Kelli z dala od Chada.
Isabel próbowała trzymać Kelli z dala od Julii.
Héctor próbował uwieść Kelli.
A Memo robił, co mógł, by wykopać sobie grób.
Mów, kosmiczna siostro. Kiedy zrozumiałaś, że Chad to ten jedyny?
Cóż...
Z Kyle'em to były natychmiastowe fajerwerki.
Boże, byłabyś nim zachwycona. Jesteśmy totalnie różni.
On jest z Encino, ja z Santa Monica i się kochamy. Więc...
Kelli... Chad chciałby z tobą pogadać.
Opowiem mu o Kyle'u.
Czekaj...
Isa, nie.
Hej, chłopcy. - Zamówmy jedzenie.
Świetny pomysł. Ktoś chce zamówić kreta?
Kreta? - Co?
Memo?
Chodzi ci o mole.
Wiesz co?
To twój dzień, twoja impreza.
Będę to wymawiał tak jak ty.
Kocham kreta. Kret, kret. To ja.
Czasem jem tego tyle, że możecie mi mówić Pan Kret.
Zabawny jest. - Zabawny jest.
Boże. Powiedzieliśmy to w tej samej chwili.
Czytasz mi w myślach. - Jestem empatką trzeciego stopnia.
O rany. - No wiem.
Czym jest „empatka”?
Chad, mieszamy metale.
Złoto i srebro nie mogą być na tej samej ręce.
Serio? - Saro.
Ściągnij Kelli! Dawaj!
Angielski twojej mamy
był wtedy jak twój hiszpański, no bueno.
Pamiętała tylko zdania, których nauczyła się na lekcjach.
Hej. - O, cześć.
Jak ci na imię?
Kelli. A tobie?
Mam żółty ołówek.
Nie wiem, co odpowiedzieć.
Chodź. - Okej.
Jestem popularna.
Memo, przyznajesz się do krecich aktywności?
Winny.
„Winny”.
Ty też medytujesz, czy to kręci tylko Chada?
To nie kręci żadnego z nas.
Serio? Dziwne.
Gdy byliśmy razem, bardzo go to kręciło.
To był ważny element jego wegetarianizmu.
Mają tu najlepsze steki.
Mogę na chwilę przeprosić? - Jasne. Ja też pójdę.
Okej. Fajnie było.
Nie, Saro.
Memo.
Ten tłuszczyk i chrząstki... - Musimy pogadać.
Hej.
Czemu nigdy nie słyszałam o tej całej medytacji?
Ty mi powiedz. Istnieje od tysiąca lat.
Nie o to mi chodziło.
Máximo, ty stawiasz.
Nie zwracaj na siebie uwagi.
O czym ty mówisz? - Nie panikuj.
Nie zamierzam.
Diane i Chad myślą, że jesteś tajnym agentem Espectacular.
Co? Nie!
Panikuję!
Máximo!
O Boże, nazwałem się „panem Kretem”!
Zwolnią mnie!
Jak będę zarabiał?
Będę musiał sprzedać mój garnitur, buty,
może nawet moje ciało...
Uspokój się. Wiem, że nie jesteś kretem.
Pomogę ci z Chadem.
Spytam, dlaczego widzieli cię z Fabiánem.
Powiedz prawdę.
Podszedł, ale nie chciałeś mieć z nim nic wspólnego.
Dobra.
Nie chciałem mieć z nim nic wspólnego.
Proste. - Proste.
Dobra.
O nie, Máximo.
Tak się stresuję.
Oddychaj.
Dobra.
Medytacja była tylko fazą.
Jak kiedy zostałem brunetem.
O tym też ci opowiem, ale dziś dobrze się bawmy, dobrze?
Dobrze. Zaraz wracam.
Hej. - Co?
Kim ona jest?
To Kelli... była Chada.
Chada?
Cholera. Nie wiem, czy mogę mu to znowu zrobić.
Co mu zrobić?
Nic! Nieważne.
Już postanowiłem, że znów to zrobię.
Oto nasz plan.
Pytasz Kelli, co u niej,
a cokolwiek odpowie, mówisz...
„Właśnie,
najbardziej imponującym elementem anatomii Héctora jest...”.
Nie ma mowy.
Proszę. Pomóż mi pomóc tobie...
Pomóc mnie.
Muszę dziś zatriumfować.
A ten triumf ma na imię Katy.
Kelli.
A ten triumf ma na imię Kelli.
Dasz radę. - Dam.
Memo, widzieliśmy cię wczoraj z Fabiánem Solaresem?
Prawda co szczerze o zeszłej nocy, chodzi o to, że naprawdę wierzę w tak.
Czasem po prostu idę
i robię rzeczy, których nie chcę, ale się dzieją.
Nie szkodzi, wiecie?
Bo takie jest życie. O to chodzi w życiu.
Życie polega na podejmowaniu ryzyka i popełnianiu błędów,
chociaż nie chcesz ich popełniać.
A zawsze postępuję, jak trzeba,
czyli robię to, co najlepsze dla hotelu, nigdy nie nie robię tego.
I to jest niewinność. Tak.
Rozrzutny Memo.
Przekonałem go?
O tak, przekonałeś.
Wyczuwam wibracje od jednego z chłopaków.
To dziwne. Jestem szczęśliwą mężatką. Już mówiłam.
Jestem bardzo, bardzo szczęśliwą mężatką.
Powiem mu na wszelki wypadek, że jestem szczęśliwą mężatką.
O nie.
Mój kot leży na łóżku.
Chciałabym rozumieć.
Chcesz drinka?
Którędy do biblioteki?
Tak!
Czekaj. Czy Sara chciałaby, żebyś opowiedział mu dalszą część?
Słuszna uwaga.
Po tym, jak nie mogły porozumieć się przez cały wieczór,
twoja mama i Kelli znalazły jedną rzecz, która je łączyła.
Sok pomarańczowy!
Daj spokój. Wiem, że tak naprawdę piły.
To ja opowiadam i mówię, że to był sok pomarańczowy.
...powiedziałem:
„Mam gdzieś, jaki kraj wybrał pana na prezydenta...
W naszym basenie nikt nie pływa nago”.
Słusznie.
Mnie przytrafiło się coś podobnego, ale zamiast prezydenta był pijak,
a zamiast basenu zajezdnia.
Znów ta zajezdnia.
Mój syn nie zawsze chciał zostać mechanikiem.
Kiedyś chciał być luchadorem.
Mamo, nikogo to nie interesuje.
Każdy mały chłopiec chce zostać luchadorem.
Jasne, ale on miał wtedy 28 lat.
Nazywał siebie
„Wiewiórem-Mścicielem!”.
Mamo! Możemy porozmawiać?
Oczywiście.
O co chodzi?
Przepraszamy.
Pewnie cieszysz się na urlop.
Pozdrów Victora.
To nie urlop.
Przenoszę się tam.
Wyjeżdżasz z Acapulco?
Chcę spędzać więcej czasu z rodziną.
Wszystkie dawne kłótnie...
wydają się bez znaczenia.
Nie chcę tracić więcej czasu bez syna i wnuka.
Rodzina jest najważniejsza.
Dziękuję, że mi o tym przypomniałaś.
Bardzo się cieszę.
Musiałem zamienić z mamą parę słów.
Chciałabym, żeby mój syn był taki jak pan. Jest zbyt wrażliwy!
Mamo, porozmawiajmy!
O co chodzi tym razem?
W restauracji
Sara i Kelli opijały się sokiem pomarańczowym.
Wszyscy imprezowali,
a ja opowiedziałem Isabel o swoich kłopotach z Espectacular.
Zwolnią Memo za coś, co zrobiłem.
Nie wiem, jak to naprawić.
Czuję się strasznie. Nienawidzę, kim się staję przez ten hotel.
Wybacz, że cię tym obciążam.
Zwykle proszę o radę Don Pablo, ale odszedł.
Cóż...
Może Don Pablo to odpowiedź.
Jak to?
Odejdź z Las Colinas.
Skoro nie podoba ci się, kim się tam stajesz,
pracuj tutaj.
Byłoby prościej.
Isabel miała rację.
Odejście z Las Colinas rozwiązałoby wszystkie moje problemy.
Hugo, w tamtej chwili
widziałem swoją przyszłość w restauracji, u boku Isabel.
Isabel dała mi rozwiązanie, którego szukałem,
ale...
Czy mogłem to zrobić?
Nie wiem. Chciałbym, by wszechświat dał mi znak.
Znaki nie istnieją, Máximo.
Są dwie drogi.
Wszechświat ma gdzieś, którą wybierzesz.
Powiem Flaquito, żeby przyniósł tort.
Boże. Nawet nie zauważyłam.
Nie zauważyłam, że włosy utknęły mi w drzwiach!
Mogę użyć telefonu? - Wiem, wiem.
Po raz ostatni wzięłam te suplementy.
Chodźmy na pocztę. - To prawda.
Dogadałyście się, co?
Tak, świetnie się bawię.
Nigdy się tak nie bawię.
Saro.
Piłaś? - Tak.
Sok pomarańczowy...
wymieszany z jabłkowym.
I szot żurawinowy...
Mocny jest!
O Boże.
Nie jestem szczęśliwa w małżeństwie.
Dobra, Memo. Dość.
Spójrz mi w oczy i powiedz prawdę.
Czy to ty sprzedawałeś tajemnice Expat... Expark...
Espectacular? - Więc to ty!
Nie, przysięgam, to nie ja. Nie znam żadnych tajemnic.
No jasne. - A gdybym znał,
zachowałbym je dla siebie. Przechowuję wiele tajemnic.
Lupe nie umie pływać. Beto był nastoletnią gwiazdą.
Diane ma romans z... - Co?
Romans? Z kim?
Nie ma między nami więzi.
Myślałam, że to ten jedyny. - Ten do kitu.
Tylu rzeczy o sobie nie powiedział. Nie ma nic gorszego,
niż wyjść za kogoś, a potem go poznać.
Jeśli masz wątpliwości, nie wychodź za mąż.
Piłaś sok?
Jesteś na to za młoda!
Nie mów Máximo.
Pogubiłem się. Powiedziałem „romans”? Chodziło o romans.
To to samo słowo. - Tak.
Słuchaj, Chad. Romans twojej mamy nie był poważny.
Był bez znaczenia. To nic nie znaczyło.
To nikt. I nic.
Miała romans ze mną.
I znaczył wszystko.
Ty skurwysynu. - Nie. Proszę! Przestańcie!
Żeby wyrównać rachunki, Chad musi przespać się z twoją mamą.
Co? - Zły pomysł.
Mamy być bratnimi duszami, a nawet go nie znam.
Zasługuję na kogoś wrażliwego i uroczego.
Hugo, wyrzuciłem tę bransoletkę do oceanu,
ale wszechświat sprowadził ją z powrotem.
Nie wierzę, że uprawiałeś seks z moją mamą.
Nie, przysięgam. Nie uprawialiśmy seksu.
My uprawialiśmy miłość.
Zaraz wracam.
Máximo.
Nic ci nie jest?
Skąd masz tę bransoletkę?
Twoja siostra znalazła ją na basenie. Jest śliczna.
Podoba mi się grawerunek.
„Szczęście to ta chwila”.
Skąd wiesz? - To Virginia Woolf.
„Nie mógł jej powiedzieć, że ją kocha.
Wziął ją za rękę.
»Szczęście to ta chwila« – pomyślał”.
Kupiłem ci ją.
Dobranoc.
Mamo, pomogę Norze posprzątać.
Ruszaj, widzimy się w domu.
Chętnie odprowadzę panią do domu.
Odprowadzi mnie do domu Don Pablo Bonilla?
Żałuję, że nie mieszkam dalej!
Udanej podróży.
Dziękuję!
Przepraszam za mamę.
Estebanie.
Wiem, że twoja mama...
bywa trudna.
Ale wyrosłeś na uczciwego,
pracowitego i przystojnego mężczyznę,
którego chciała wychować.
Mówisz poważnie?
Pytam, bo...
Nie jest za późno...
Jesteś niezwykłą kobietą.
Mogłabyś znaleźć sobie mężczyznę odnoszącego sukcesy jak Don Pablo.
A po co mi to?
Przecież mam już
Wiewióra-Mściciela!
Co ja zrobiłam? Mam męża.
To nic takiego.
Ja mam dziewczynę na odległość. - Jestem okropną żoną.
Nie jesteś. - Naprawdę tak sądzisz?
Nie, co ty robisz? Jesteś okropna.
Chcę do domu.
Dobrze. Zabiorę cię do Julii.
Nie, do mojego...
Tak, do Julii.
Uderz mnie tak mocno, jak chcesz.
Nikt nie zrani mnie tak jak twoja matka.
Chwila. Zraniła cię? - Bardzo.
Gdyby tylko rozumiała, ile przez nią wycierpiałem.
Nie możesz zapomnieć tego, co ci zrobiła, prawda?
Chciałbyś się na niej zemścić?
Nie martw się. Twoja męka wkrótce się skończy.
Byłbym dla ciebie takim dobrym ojcem.
Kupiłem ci tę bransoletkę po naszym pocałunku.
Kiedy się zaręczyłaś, wyrzuciłem ją do oceanu.
Czemu nie powiedziałeś, co czujesz?
Próbowałam z tobą rozmawiać, ale było tak, jakby to cię nie obchodziło.
Obchodziło. Ale przyjęłaś oświadczyny Chada.
Musiałem zapomnieć o uczuciach,
o pocałunku...
Ale nie mogłem zapomnieć.
Mówiliśmy, że to się nie wydarzyło. - Wydarzyło się!
I nie mogę zapomnieć o tamtej chwili.
Ja też nie.
Wszystko w porządku?
Tak. Nadrabiamy zaległości.
Kończymy wieczór?
Tak! - Tak.
Zaraz. Ta chwila z Julią wydarzyła się przed restauracją.
My też byliśmy przed restauracją,
gdy kazałeś Joemu sprawdzić, czy tajemnicza osoba jest w domu.
Czyżby? Kto by to spamiętał?
Tak!
Osobą, której unikasz, nie jest Isabel. Chodzi o Julię.
To z nią chciałbyś się spotkać.
Czas, by twój wujek opowiedział ci o...
Żadnych spoilerów.
Dobrze.
O rany. Czy to...
Ta bransoletka była wyczekiwanym przeze mnie znakiem od wszechświata.
Za jej sprawą wyznaliśmy sobie z Julią, co czujemy.
Ale co mogliśmy zrobić?
Pa.
Tymczasem Chad też był przekonany,
że znalazł osobę, której szukał.
Stary, co to, do cholery, było za przyjęcie?
Dobra, Memo. Jesteś czysty.
Wiem, kim jest prawdziwy kret. To jasne.
Miał okazję i motyw.
To musi być Héctor.
Chad, muszę przyznać...
że to ma sens.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK