‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ขอต้อนรับสู่อุทยานสัตว์ป่าออสเตรเลีย ‪แหล่งรวมสัตว์ที่น่ารักที่สุดในโลก
‪ถึงแล้ว ดูสิ
‪โอ้โฮ
‪แม่คะ หนูขอเลี้ยงตัวนี้นะ นะคะ
‪ลูกบิลบี
‪อยากเอากลับบ้านจัง
‪ถ่ายรูปให้ผมหน่อย
‪อุ๊ย พริตตี้บอยมาแล้ว
‪เย่ พริตตี้บอย
‪ใจเย็นๆ ขอความกรุณาอย่ามุงครับเด็กๆ
‪เขาเหนื่อยแล้ว
‪แต่เว็บแคมเขาเปิดทุกวันตลอด 24 ชั่วโมง
‪หนูๆ เข้าไปดูเขาในแอปพริตตี้บอยได้นะ
‪เย่
‪- รักนะ ‪- รักๆ
‪- บาย ‪- บายพริตตี้บอย
‪หนูอยากเห็นสัตว์น่าเกลียด
‪โดโลเรสอย่าไป สัตว์พวกนั้นอันตรายนะ
‪หนูไม่เห็นกลัวสัตว์หน้าโง่ตัวเหม็น…
‪(บ้านสัตว์ร้าย)
‪เสียงอะไรน่ะ
‪แจ็คกี้หลอกเด็กอีกคนแล้วเหรอ
‪ใช่
‪เรียกร้องความสนใจสุดๆ ยังไม่ถึงเวลาโชว์เลย
‪เขาไม่ได้กัดใครใช่ไหม
‪ไม่ แค่ทำให้เด็กขวัญอ่อนตกใจนิดหน่อย
‪สงสัยเพิ่งเคยเห็นจระเข้ใกล้ๆ ครั้งแรก
‪รอเจอแมดดี้ก่อนเถอะ
‪ถึงเวลาโชว์แล้ว
‪ทำไมต้องเป่าแตรด้วย เป่าขลุ่ยอินคาไม่ได้เหรอ
‪นายเป็นแมงป่องมีพิษนะไนเจล ‪จะมาเป่าขลุ่ยอะไร
‪ฉันไม่อยากขึ้นโชว์เลย
‪เราปลุกแมดดี้ขึ้นมาอธิบายงานก่อนดีไหม
‪อย่าเลย ให้เขาพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวก็ได้รู้แล้ว
‪ไม่ชอบคีมปากนกแก้วเลย
‪เอาเหล็กไปอุ่นก่อนไม่ได้เหรอ
‪เอาละ หันหน้าเข้ากระจก
‪อย่า หยุดก่อน ผมจั๊กจี้ เดี๋ยว
‪ระวังหนามขาด นั่นเนื้อเยื่ออ่อนนะ
‪โชคดีนะแมดดี้
‪ว่าไงคนสวย
‪ว่าไงแชซ
‪เป็นยังไงบ้างจ๊ะ
‪พร้อมจะออกไปเปิดตัวรึยัง
‪ค่ะ
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่เข้าใจหรอก ‪แต่ฉันจะทำให้คุณภูมิใจสุดๆ
‪นี่ยิ้มแล้วเหรอ ไหน โชว์เขี้ยวสวยๆ หน่อยสิ
‪แมดดี้ คนดูต้องกรี๊ดเธอแน่
‪เราออกไปโชว์ความสวยของเธอกันเถอะ
‪พวกมันน่ากลัว พวกมันน่าขนลุก
‪พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายที่สุดในโลก
‪แต่ไม่ต้องกลัวครับ
‪เพราะมีฮีโร่ที่ทั้งอึด ‪และกล้าหาญที่สุดในโลกคอยคุมพวกมันอยู่
‪เขาทำให้ชาวออสซี่เจ๋ง ‪เขาเป็นชาวออสเตรเลียที่เท่ที่สุด
‪แชซ ฮันท์พ่อผมเองครับ
‪ขอบใจมากแชซซี่
‪ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นฮีโร่ไหมนะ
‪แต่ลูกชายผมพูดถูกอยู่เรื่องนึง
‪สัตว์พวกนี้มีพิษร้ายแรง
‪ถอยไปลูก ถอยไป
‪ขอเชิญทุกคนพบกับ ‪จระเข้น้ำเค็มที่ชื่อแจ็คกี้ได้เลยครับ
‪สัตว์ร้ายจากบึงคดเคี้ยวที่กินคุณได้ทั้งตัว
‪แต่ผมไม่ยอมหรอก
‪มากัดฉันสิไอ้จระเข้หน้าโหด
‪เดี๋ยวก่อน ใจเย็น
‪พ่อครับ
‪เดี๋ยวพ่อจัดการให้เอง
‪ใจเย็น คุณพระ
‪โหดกว่าตอนปล้ำกับเสือแทสเมเนีย ‪ที่กำลังล่าเหยื่ออีก
‪วันนี้เราไม่ได้มีแค่จระเข้นะครับ
‪แชซซี่ เอาเจ้าตัวจิ๋วออกมาซิ
‪นี่ครับพ่อ
‪เจ้าตัวนี้เป็นสัตว์ป่าออสเตรเลียที่มีพิษร้ายแรง
‪ทั้งที่ตัวเล็กกว่าฝ่ามือ
‪ต่อยๆ เจ็บๆ
‪ไม่ค่อยน่ากลัวเหรอ คุณอยากจับ ‪แมงมุมพิษขนปุกปุยตัวนี้ไหมล่ะ
‪ตอนนี้เขากำลังคึกมาก
‪เพราะนี่เป็นฤดูขยายพันธุ์ของแมงมุมพิษ
‪เขาก็เลยกำลังเปลี่ยว
‪พูดแบบนี้ออกมาได้ไงเนี่ย
‪ช่วงนี้นายดูเครียดๆ นะแฟรงก์
‪จ๊ะเอ๋ อะไรเอ่ย ‪น่าเกลียดน่ากลัวแฝงตัวอยู่ใต้หมวก
‪หน้าคุณไง
‪กิ้งก่าหนามครับ
‪แต่ปัจจุบัน ‪สัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลกคืองูไทปัน
‪ไม่มีสัตว์ชนิดไหนที่อันตรายและมีพิษกว่านี้อีกแล้ว
‪ทุกคนระวังนะครับ
‪ผมฝึกเขากับมือตั้งแต่ฟักออกมาเป็นตัว
‪ขอให้พวกเขารักฉันทีเถอะ
‪อย่าตั้งความหวังสูงนักสิแมดดี้
‪ชอบ ขอให้พวกเขาชอบฉัน แค่ชอบก็พอ
‪อีกหน่อยอาจจะกลายเป็นรัก แค่ชอบก็เลิศแล้ว
‪- ไปดีนะแมดดี้ ‪- จะให้ไปไหนล่ะ
‪ไม่ใช่ที่ชอบๆ แน่
‪ขอเชิญพบกับ…
‪เมดูซ่า
‪แสงแดด
‪โอ้โฮ ขอบคุณค่ะ
‪ดีใจมากเลยที่ได้เจอพวกคุณแล้ว
‪ฉันยังไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ด้วยซ้ำ
‪ทีนี้ก็ยิ้มสวยๆ อวดพวกเขาสิ
‪ผมเตือนแล้วใช่ไหมครับ ‪ว่าเขาเป็นฆาตกรเลือดเย็น
‪ฮะ ว่าไงนะ
‪ดูเขี้ยวน่าเกลียดนั่นสิ
‪"น่าเกลียด" เหรอ ไหนว่า…
‪ได้ยินเสียงขู่ไหม แปลว่าเขากำลังจะจู่โจม
‪ดูสิครับ
‪พิษของงูชนิดนี้แค่หยดเดียวฆ่าคนได้เป็นร้อย
‪ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที
‪เอาสัตว์ร้ายนั่นไปไกลๆ ลูกชายฉันนะ
‪"สัตว์ร้าย" เหรอ
‪เอาละ กลับลงกล่องได้แล้ว
‪เข้าไปซะไอ้งูร้าย
‪เก่งมากลูก
‪แต่ฉันไม่ใช่สัตว์ร้ายใช่ไหม
‪วันนี้สวนของเราปิดทำการแล้ว
‪แต่อย่าลืมเปิดแอปพริตตี้บอย
‪เพื่อส่งโคอาลาตัวโปรดของทุกคนเข้านอนนะครับ
‪ราตรีสวัสดิ์เจ้าหนู หลับให้สบายนะ
‪ฝันดีนะพริตตี้บอย
‪ศูนย์ควบคุมเชื่อมต่อกับแอปพริตตี้บอยแล้วครับ
‪เธอโอเคไหมแมดดี้
‪ลงไปเลยไอ้จระเข้บ้า
‪ระวังด้วยนะแจ็คกี้ พวกเขาไม่รู้ว่าคุณล้อเล่น
‪พวกเขาชอบจะตาย
‪แล้วมันก็ช่วยให้ฉันกระชุ่มกระชวย
‪คืนนี้ลูกๆ ฉันเป็นยังไงกันบ้าง
‪แมดดี้ เกือบลืมแน่ะ ‪ว่าวันนี้เป็นวันเปิดตัวของหนู เป็นไงจ๊ะ
‪แย่มากเลยเหรอ
‪โธ่ หนูเอ๊ย
‪หันมาสิจ๊ะ โชว์หน้าสวยๆ ให้ป้าแจ็คกี้ดูหน่อย
‪หนูไม่สวยค่ะ หนูเป็นสัตว์ร้าย
‪เพราะมนุษย์สองสามคนกรี๊ดใส่เหรอ
‪พวกเขากลัวมากค่ะแจ็คกี้ ‪หนูทำให้พวกเขาร้องไห้ด้วย
‪แล้วไง ก็แกล้งทำตัวโหดเหมือนฉันสิ
‪มองให้มันเป็นการแสดง แฟรงก์ เธอเป็นใคร
‪แมงมุมพิษแห่งซิดนีย์ ฮาโดรไนคีเซอร์เบเรีย
‪ไม่ใช่ป้ายที่กรงสิจ๊ะ ‪ฉันหมายถึงลึกๆ แล้วเธอหลงใหลอะไร
‪การเต้นเชิงตีความ
‪ทำไม ขำอะไรนักหนาโซอี้
‪แดนเซอร์ต้องมีคู่เต้นก่อนไม่ใช่เหรอ
‪อย่าร้ายกับเพื่อนสิ แฟรงก์ไม่ผิดนะ ‪ที่ถึงฤดูผสมพันธุ์แล้วหาแฟนไม่ได้
‪โอ๊ย ไหว้ละ ช่วยเลิกพูดเรื่องนี้ซะทีได้ไหม
‪ฉันอยากเป็นโสด ฉันเลือกแล้ว
‪ส่วนไนเจลก็อยากให้โลกนี้มีแต่เรื่องดีงาม
‪ฉันกลัวสีเบจ
‪แล้วโซอี้ก็ฉลาดมาก
‪ถึงขั้นหาทางหนีแบบเหนือชั้นได้ตลอด
‪สุดท้ายก็เธอ เธอ…
‪ฆ่าคนได้เป็นร้อยภายในสิบวินาที
‪คิดได้เนอะ
‪นี่ฉันชมความอำมหิตสุดขั้วของเขานะ
‪ไม่ช่วยเลยแฟรงก์
‪เธอจะเป็นอะไรก็ได้
‪ไม่ต้องแคร์หรอกว่าพวกมนุษย์หน้าโง่จะคิดอะไร
‪แต่แชซบอกว่าพวกเขาต้องรักหนู ‪เพราะหนูเป็นงูพิเศษ
‪หนูพิเศษจริงๆ นะ
‪ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ
‪ไม่พิเศษแบบเขา
‪- แหวะ ‪- ฉันเกลียดเขา
‪น่ากอดจัง
‪เอ๊ย เห่ย
‪มีแต่คนรักเขา ‪ยอมต่อแถวตั้งหลายชั่วโมงเพื่อกอดเขา
‪ไม่มีใครอยากกอดหนูหรอก
‪ถ้าเธอขู่ว่าจะกัดให้ตายต้องรีบมากอดแน่
‪- แฟรงก์ ‪- แค่แนะนำเอง
‪หนูต้องทำยังไงรู้ไหม
‪- ฟังนิทานก่อนนอนให้สบายใจไงจ๊ะ ‪- เย่
‪พวกเธอเข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กๆ
‪เลยคงจำเรื่องเอาท์แบ็คไม่ได้หรอก
‪หนูจำได้นิดหน่อยค่ะ จากเพลงที่แม่เคยร้องให้ฟัง
‪ร้องให้พวกเราฟังหน่อยสิ
‪แล้วให้แฟรงก์เต้นก็ได้
‪สงสัยแฟรงก์จะไม่ไหว
‪ฉันรู้ว่าเป็นกิ่งไม้ แต่หัวใจมันพาไป
‪โอ้เธอจงนอน
‪ให้สบาย
‪ทั่วทั้งกายชื่นเย็นในค่ำคืน
‪ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องฝืน
‪พรุ่งนี้ค่อยตื่นเมื่อวันใหม่มา
‪เพราะมากเลยจ้ะ
‪แม่หนูต้องรักหนูมากแน่
‪หนูไม่เคยเจอแม่หรอกค่ะ
‪ฉันก็ไม่เคยเจอแม่หนูหรอกนะ
‪แต่ก่อนจะมาอยู่นี่ ฉันไปเที่ยวมาทั่วเอาท์แบ็คเลย
‪- ชอบที่ไหนที่สุดครับ ‪- แหม ตอบยาก
‪เขาบอกเราทุกคืนนะไนเจล
‪ฉันว่าที่โปรดของฉัน ‪คือเทือกเขาที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เด็ก
‪- ว่าแล้ว ว่าแล้วต้องพูดงี้ ‪- เขาก็พูดงี้ทุกคืน
‪มันเป็นเทือกเขาที่สวยที่สุดในโลก สูงเสียดฟ้า
‪- สีอะไรครับ ‪- สีแดงเหมือนบุชเบอร์รี
‪ยกเว้นตอนพระอาทิตย์ตก ‪ที่จะกลายเป็นสีจริงของเอาท์แบ็ค
‪สีน้ำตาลปนแดง
‪ใช่จ้ะ
‪พวกเธอก็มาจากที่นั่นแหละ
‪ฉันมั่นใจว่าสักวัน
‪พวกเธอจะได้กลับไปที่เทือกเขานั้น
‪ไปอยู่กับครอบครัว
‪นอนได้แล้วละจ้ะเด็กๆ
‪โชว์ครั้งแรกจะยากที่สุดอยู่แล้ว
‪ครั้งต่อๆ ไปจะง่ายขึ้น เชื่อฉันสิ
‪ตื่นได้แล้วๆ
‪ตื่นเร็วๆ
‪ตื่นเดี๋ยวนี้เจ้างู เร็ว!
‪พริตตี้บอยนี่
‪แม่ โคอาลา แม่สัญญาแล้วนะว่าจะซื้อให้ผม
‪พริตตี้บอย นั่นไงพริตตี้บอย
‪ว้าย
‪กลับเข้ากล่อง
‪อยู่เฉยๆ สิไอ้จระเข้แก่
‪ต่อยๆ เจ็บๆ
‪กลับเข้ากล่อง
‪ช่วยด้วย มีเด็กตกลงไปในบ่อจระเข้
‪จระเข้หลุด
‪- พ่อ ‪- แชซซี่
‪แจ็คกี้!
‪ช่วยด้วย
‪มันจะกินผม
‪อะไร เปล่า ฉันแค่จะช่วยเธอ
‪พ่อ!
‪ตายแล้ว
‪มันไปหาเขาแล้ว
‪อย่าให้สัตว์ร้ายเข้าใกล้ลูกฉันนะ
‪ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ พ่อเธอกำลังมา
‪อะไร ทำไมมีเสียงหวอ ฉันไม่ชอบเสียงหวอเลย
‪- สงสัยไฟไหม้สวนสัตว์ ‪- สงสัยพริตตี้บอยตาย
‪ไม่ งานศพของเขาต้องมีคณะประสานเสียง
‪แจ็คกี้น่ะ
‪พวกนั้นคิดว่าแจ็คกี้ทำร้ายลูกชายแชซ ‪แต่เขาแค่จะช่วย
‪เอาตะกร้อครอบปากสิ จับไปเร็ว ‪มันขัดขืน ใจเย็นนะ ใจเย็น
‪ปล่อยแจ็คกี้นะ
‪เขาไม่ได้ทำอะไร เขาแค่จะช่วย แจ็คกี้
‪- แมดดี้ ‪- ฉันจะออกไปช่วย
‪- ปล่อยฉันนะ ‪- แมดดี้!
‪เดี๋ยวฉันออกไปดูให้
‪(หน่วยงานกำจัดสัตว์ดุร้าย)
‪โธ่ แจ็คกี้
‪ไม่นะ
‪ผมไม่ผิดนะ จริงๆ ครับ ‪ผมแค่อยากเป็นเหมือนพ่อ
‪พ่อไม่ได้โกรธลูกนะแชซซี่
‪เหรอครับ
‪พ่อก็เสียใจที่เห็นสัตว์โดนจับไปแบบนั้น
‪จระเข้ตัวนั้นรนหาที่เอง ‪แต่ลูกต้องจำไว้นะว่าพวกมันเป็นสัตว์ผู้ล่า
‪พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก
‪ไม่ใช่เด็กทุกคนที่เผชิญหน้ากับจระเข้หนักสองตัน
‪แล้วจะรอดมาได้ง่ายๆ ลูกกล้ามาก
‪ขอบคุณครับพ่อ
‪พ่ออ่านนิทานก่อนนอนให้ฟังดีกว่า
‪ถึงไหนแล้วนะ
‪บทที่สี่
‪"พ่อสู้กับงูเหลือมยักษ์จนเสียแม่ไป"
‪"หนองน้ำอบอวลไปด้วยกลิ่นความตาย
‪ตั้งแต่วันแรกของการฮันนีมูน"
‪"พ่อพายเรือแคนูทวนน้ำ…"
‪แล้วใครจะเล่านิทานก่อนนอนให้เราฟังล่ะ
‪แมดดี้
‪เล่าเรื่องเทือกเขาให้ฟังหน่อยสิ
‪ไม่
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะฉันพูดถึงมันจนเบื่อแล้ว
‪ฉันว่าเราไปที่นั่นให้เห็นกับตาเลยดีกว่า
‪- ฮะ ‪- หนีออกไปคืนนี้เลย
‪จะบ้าเหรอ
‪เทือกเขาในเอาท์แบ็ค ‪ห่างจากนี่หลายร้อย หลายพันเก้าห้าสิบไมล์นะ
‪ไม่ไป ฉันออกจากตู้ไม่ได้ ตู้คือฉัน
‪- ฉันคือตู้ ‪- หายใจเข้าไนเจล หายใจ
‪ตายไปแล้วหนึ่ง
‪ทุกตัว ฟังนะ
‪ฉันรู้ว่ามันน่ากลัว ‪แต่พวกนายอยากเป็นอย่างแจ็คกี้เหรอ
‪โดนจับไปโชว์เหมือนตัวประหลาดทั้งชีวิต
‪เพราะพออยู่ในนี้เราเป็นสัตว์ร้ายไง
‪แต่พออยู่ที่นั่น เรามีพ่อมีแม่ มีพี่มีน้อง…
‪มีครอบครัว
‪- ถ้าอยู่ที่นั่น เราเป็น… ‪- แดนเซอร์
‪เป็นตัวเองได้
‪โซอี้ ปีนออกมาไขกรงให้เราหน่อย
‪คืนนี้เราจะหนีกลับเอาท์แบ็คกัน
‪(สวนพฤกษศาสตร์)
‪ฉันว่าเราต้องทำได้แน่
‪อย่าพูดเป็นลาง เวลามีใครพูดแบบนั้นจะ…
‪เสียงมาจากไหนน่ะ
‪นั่นไง
‪พริตตี้บอย
‪- โทษนะ อย่าทำเสียงดังได้ไหม ‪- ฮะ
‪เรากำลังจะหนี ฉันกลัวคนได้ยิน
‪ขอโทษนะ ฉันไม่รู้น่ะ
‪ไม่เป็นไร แต่…
‪- จะให้ฉันเลิกทำแบบนี้เหรอ ‪- ใช่ หยุด
‪ขอโทษนะ เสียงดังกลบหมดเลย
‪เราโดนจับได้แน่
‪ขอร้องละ
‪เราแค่จะหนีกลับไปหาครอบครัวที่เอาท์แบ็ค
‪โอ้โฮ น่าประทับใจจริงๆ
‪ครอบครัวก็สำคัญกับฉันมากเหมือนกัน
‪เธอเป็นงูนะ จะหนีไปไหนรอด
‪แล้วครอบครัวไหนจะอยากได้ ‪เด็กอัปลักษณ์อย่างพวกเธอ
‪นายนี่ใจร้ายจริงๆ
‪แต่หน้าตาจิ้มลิ้ม
‪จริงด้วย ฉันทำแบบนี้ดีกว่า
‪ทางนี้ครับคุณตำรวจ
‪มีสัตว์จะฆ่าผม ผมแย่แล้ว โคอาลาแย่แล้ว
‪หยุดนะ ไปจับไว้เร็ว
‪ก็มาสิ งูปีนต้นไม้ไม่ได้
‪- ปีนได้ด้วย ถอยไป ‪- เงียบๆ สิ
‪อย่ามาแตะต้องฉัน ปล่อยนะ ช่วยด้วย
‪เงียบหน่อยสิ
‪ฉันยังตายไม่ได้ อายุยังไม่ถึง 27 เลย
‪ซวยแล้ว ฉันฆ่าพริตตี้บอย ฉันฆ่าคนดัง
‪ไม่หรอก พิษของนายแค่ทำให้สลบน่ะไนเจล
‪เดี๋ยวเขาก็ฟื้น แล้วอาจจะปวดหัว
‪งั้นเราต้องพาเขาไปจากที่นี่ ‪นับสามนะ หนึ่ง สอง สาม
‪เหวอ
‪เราหนีได้แล้ว!
‪ฉันรู้สึกอิสระเสรีและซูซ่ามาก
‪แต่เรายังไม่ปลอดภัยนะ ไปเร็ว
‪- ดูนั่นสิ ‪- ว้าว
‪ภูเขาของแจ็คกี้ เรามาถึงแล้ว
‪เย่
‪ฉันว่านั่นเป็นเมืองนะ
‪นั่นสินะ ไม่น่าเป็นอย่างอื่น
‪มันจะง่ายไปเนอะ
‪แต่เรากำลังไป
‪พอข้ามแสงไฟพวกนั้นไปได้ ก็ถึงเอาท์แบ็คแล้ว
‪ฉันก็ไม่อยากขัดนะ
‪แต่กว่าจะถึงแสงไฟ เราต้องข้ามน้ำไปก่อน
‪แล้วพวกเราก็ว่ายน้ำไม่เป็นกันเลย แบบนี้จะ…
‪แฟรงก์เป็นอะไร
‪- แฟรงก์ ทำอะไรอะ ‪- ไม่รู้เหมือนกัน
‪เหมือนพอหลุดออกมาสู่ธรรมชาติ ‪แล้วสัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำ
‪อย่าบอกนะ…
‪น่าจะเป็นการเต้นหาคู่
‪โอเค ถ้าเขาจะยึกยือไปตลอดทาง ‪ฉันขอนั่งรถเมล์นะ
‪มีรถเมล์เหรอ
‪ตั้งใจกันหน่อยสิ
‪เราต้องหาทางข้ามน้ำไปให้ได้
‪- มีใครมีเพื่อนเป็นเต่าไหม ‪- หรือหาแพก็ได้
‪ฉันกำลังจะพูดเลย
‪- อะไรคือแพ ‪- อะไรก็ได้ที่ทำจากไม้
‪จะเอายังไงกับหมีผีบ้านี่ดี
‪เราต้องพาเขาไปด้วย ไม่งั้นเขาก็ทำเสียงดังอีก
‪พอเข้าเมืองแล้วค่อยปล่อยไป
‪ขอกอดหน่อย
‪ขนก็ดก ร้อนก็ร้อน
‪ไปกันเถอะ
‪นายหาแพที่ไม่มีรูพรุนไม่ได้เหรอ
‪โจทย์นายคือ "ทำจากไม้" ไง
‪ทุกตัวอย่าเถียงกัน ดูสิ เราออกเดินทางแล้ว
‪ดูท้องฟ้าสิ ‪เกิดมาเพิ่งเคยเห็นท้องฟ้าตอนกลางคืน
‪จุดระยิบระยับพวกนั้นคืออะไร
‪รู้สึกจะเรียกรังแคนะ
‪- "รังแค" เหรอ ‪- ใช่
‪มันจะร่วงลงมาเวลาคนเกาหัว
‪พอตกกลางคืนก็ลอยขึ้นไปเปล่งแสงบนฟ้า
‪โอ้โฮ รังแค
‪ดูสิ เรือใบจิ๋วน่ารักจัง
‪ใช่เรือที่ไหนละไนเจล นั่นฉลาม!
‪พายเร็วๆ
‪มันว่ายวนพวกเรา
‪พายเป็นวงกลม
‪หือ ทำอะไรกัน ทำไมก้นฉันเปียก
‪ดีท็อกซ์ลําไส้กันเหรอ
‪หยิบกิ่งไม้มาช่วยพายเร็ว
‪ยัยหนอนโรคจิตลักพาตัวโคอาลา
‪อยากปากสว่างทำไมล่ะไอ้หมีซกมก
‪- เดี๋ยวไปถึง… ‪- แย่แล้ว
‪ขอโทษที่ทำให้กลัวนะ มีแต่คนตกใจหน้าฉัน
‪นี่ฉันยิ้มนะเนี่ย
‪ฉันเคยเรียนการแสดง เคยฝึกละครใบ้มานะ
‪แต่มันไม่ใช่ฉันไง
‪ฉันเลยคิดว่า ‪"นี่ ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนตัวเองหรอก"
‪"เป็นตัวของตัวเองเถอะ เป็นมฤตยู
‪- เป็นจาซินต้า" ‪- ว่าไง
‪เอ๊ะ เธอใช่งูที่ฆ่าคนได้เป็นร้อย ‪ภายในสิบวินาทีรึเปล่า
‪ไม่ถึงนะ
‪แค่ 94 - 95 คนเอง
‪แต่คุณคงกินคนมาเยอะกว่านั้นใช่ไหม
‪ขอโทษค่ะ ฉันหลุดปากน่ะ เสียมารยาทจัง
‪ไม่หรอก มันจริงนี่ ‪พวกเธอหนีออกมาจากสวนสัตว์เหรอ
‪ใช่ รู้ได้ไง
‪มีสัตว์หนีออกมาประจำ เดือนที่แล้วก็ด้วงมูลสัตว์
‪ดันแคนเหรอ ผมนึกว่าเขาได้กลับเข้าป่า
‪เขาได้เข้าไปอยู่ในท้องนกนางนวลน่ะสิ
‪น่าเศร้า ฉันไม่สบายแค่คืนเดียวเอง
‪หลงตัวเองมากไปนะ
‪ทุกตัวช่วยสนใจฉันสักครั้งได้ไหม
‪ฟันเลื่อย ถ้าไม่อยากเป็นหูฉลาม ‪ก็พาฉันกลับสวนสัตว์เดี๋ยวนี้
‪- "ฟันเลื่อย" เหรอ ‪- ไม่มีอะไร
‪เราไม่กลับหรอกนะ เราจะไปเอาท์แบ็ค
‪งั้นก็มาถูกที่แล้ว เพราะฉันเป็นสายลับ
‪มือพิฆาต มีหน้าที่ซุ่มโจมตีและ…
‪ขอโทษๆ ฉันนี่ไม่ได้ช่วยเลยเนอะ
‪เพราะครีบจิ๋วนี่แหละ ฉันเลยถักนิตติ้งไม่ได้
‪- ฉันว่าเดี๋ยวเรา… ‪- ไม่ได้ๆ
‪ฉันเป็นสายลับจริงๆ นี่ฉันมาช่วย
‪ฉันเป็นสมาชิกสมาคมส.อ.น
‪- "สอน" เหรอ ‪- ไม่ใช่ ส.อ.น
‪- "ซ่อน" เหรอ ‪ - ส.อ.น
‪- ซ้อน ‪- เสียงสูงและรวบคำเกินไป ส.อ.น
‪- ยังไงนะ ‪- ส.อ.น สมาคมลับอัปลักษณ์น่าเกลียด
‪เป็นแก๊งสัตว์อ่อนโยนที่ชอบโดนเข้าใจผิด
‪ประเทศนี้มีโคอาลาน่ากอด ‪คนเลยมองว่าเราเป็นสัตว์ร้าย
‪แต่ไม่ต้องห่วง ส.อ.นมีเครือข่ายอยู่ทุกที่
‪ถ้าเธอมีปัญหา
‪ให้แจ้งรหัสผ่านแล้วสมาชิกส.อ.นจะมาช่วย
‪รหัสผ่านคืออะไร
‪"ฉันน่าเกลียด คุณน่าเกลียด ‪เราก็น่าเกลียดแบบนี้แหละ"
‪"มันคือความงามรูปแบบใหม่"
‪ฮะ
‪"ฉันน่าเกลียด คุณน่าเกลียด ‪เราก็น่าเกลียดแบบนี้แหละ"
‪"มันคือความงามรูปแบบใหม่"
‪หยอกๆ
‪เป็นรหัสผ่านที่ยาวมาก
‪ไม่ได้เร่งนะ แต่เราจะจมแล้วน่ะ
‪อ๋อได้ จัดให้
‪รีบไปให้ถึงอีกฝั่งก่อนพระอาทิตย์ขึ้นดีกว่า
‪เดี๋ยวสิ่งมีชีวิตสุดสยองจะโผล่มา
‪ตัวอะไรเหรอ
‪มนุษย์
‪แม่เจ้า นี่เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪พวกมันหายไปแล้ว
‪แล้วดูพวกมันทำพริตตี้บอยสิครับ
‪คุณพระ
‪พ่อจะทำยังไงครับ
‪พ่อจะทำยังไงเหรอลูก
‪พ่อจะออกไป
‪โทรแจ้งศูนย์ควบคุมสัตว์พาหะ
‪โทรแจ้งศูนย์ทำไม
‪- พ่อจะไม่ตามล่าพวกมันเองเหรอ ‪- ฮะ
‪เหมือนตอนพ่อล่าหมาป่าที่กินเด็กกำพร้าไงครับ
‪อ๋อ ใช่ๆ แต่พวกมันกินเด็กกำพร้าน่ะ
‪พ่อบอกว่างูตัวนั้นมีพิษร้ายที่สุดในโลก
‪พวกมันเป็นภัยต่อสังคม ‪และพ่อเป็นคนเดียวที่หยุดพวกมันได้
‪นะครับ
‪เอาปืนกับกางเกงในสะอาดๆ ไปนะลูก
‪- เย่ ‪- เย่
‪เราจะไปล่าสัตว์ร้ายกัน
‪พอออกจากเมืองได้แล้ว ‪ให้มุ่งหน้าไปที่บลูเมาเทนส์นะ
‪ชื่อเพราะเชียว สีน้ำเงินเฉดไหนครับ
‪สีน้ำเงินยูคาลิปตัสหม่นๆ
‪น้ำเงินเข้มหรือ…
‪ก็เทือกเขาน่ะไนเจล เราหาเจออยู่แล้วแหละ
‪ขอบคุณค่ะจาซินต้า
‪แล้วอย่าลืมนะ ‪ถ้าต้องการความช่วยเหลือ ให้เรียก…
‪ส.อ.น
‪น่ารักจริงๆ
‪นี่ เดินดูทางหน่อยสิ
‪- มนุษย์เต็มไปหมดเลย ‪- อาจจะมีคนนิสัยดีก็ได้นะ
‪- พวกเขาฆ่าเราแน่ ‪- ใช่ ลืมเลย รีบไปกันเถอะ
‪ฉันก็อยากเล่นด้วยนะ
‪แต่พอดีมีนัดกับโลกแห่งความจริงน่ะ
‪ระวังหน่อย
‪แล้วเธอก็ไม่มีวันไปถึงเอาท์แบ็คหรอก
‪ถ้าไม่อยากพาเพื่อนๆ ไปตายก็เลิกคิดเถอะ
‪แล้วเจอกันนะพวกกระจอก
‪นิสัยแย่มาก
‪แต่ดูก้นเขาสิ ปุ๊กลุกเหมือนเทวดาปั้นมาให้เลย
‪ใช่ เราเอง พริตตี้บอยกลับมาแล้ว
‪เราเพิ่งผ่านเรื่องสะเทือนขวัญมา
‪ตอนนี้เลยอยากอาบคลื่นเสียง ‪แล้วก็อาบน้ำมากเลย
‪ช่วยโทรเรียกเบรนด้านักบำบัด ‪ให้ส่งเฮลิคอปเตอร์มาทีสิ
‪- ทิมมี่อย่าเข้าไปใกล้มัน ‪- อ้าว ทิมมี่ นี่เราเอง พริตตี้บอย
‪ดูบีดูบีดู
‪นี่เราเอง พริตตี้บอยไง
‪(ประกาศ ‪จับเป็นหรือจับตาย)
‪(สัตว์มีพิษร้ายแรง ‪มีรางวัล)
‪(โคอาลาบ้า)
‪บ้าที่ไหน เราไม่มีเชื้อบ้านะ
‪นี่พริตตี้บอยไง ถือร่มเข้ามาทำไม
‪ฟาดเลย เดี๋ยวมันกัดคน
‪ไม่กัดหรอก เราใส่ที่ดัดฟันแบบใสอยู่
‪- ดูสิ ‪- มันชักกระตุกแล้ว
‪ฆ่ามัน!
‪ทางสะดวก
‪- โอ๊ย ‪- เธอหนามแหลมแบบนี้มานานแล้วเหรอ
‪นายซื่อบื้อแบบนี้มานานแล้วเหรอ
‪ไม่นึกเลยว่าความใกล้ชิดจะทำให้เจ็บปวด
‪ไปกันเถอะ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ทาง งูมีเรดาร์ในตัว
‪ค้างคาวต่างหาก
‪ถ้างั้นฉันก็หลงทางแล้ว
‪ลองถามพริตตี้บอยดูสิ
‪ช่วยด้วย
‪- อย่าให้หนีนะ ‪- จับไว้
‪ช่วยฉันด้วย พวกเขาจะฆ่าฉัน
‪พวกนี้ไงที่อยู่ในประกาศจับ
‪โคอาลาซอมบี้มากับแมงป่องแล้วก็มากับงู
‪- ถอยไป ‪- นั่นมันงูไทปันที่กัดแล้วตายนี่
‪- ไม่จริง ‪- จริง จับไปเลย
‪- เอ๊า ‪- ได้รางวัลก้อนโตเลยนะ
‪ทำไงดีเรา
‪พระเจ้า อย่าให้ลูกตายกับสัตว์น่าเกลียดนะครับ
‪สมาคมลับอัปลักษณ์น่าเกลียด ‪รหัสผ่าน รหัสผ่านอะไรนะ
‪- น่าเกลียดๆ ไม่ดีๆ อะไรงี้ ‪- ไม่ น่าเกลียดก็ไม่แย่
‪น่าเกลียดคือดี แต่… ไม่สิ ไม่ถูกนี่นา
‪ฆ่ามัน!
‪- เร็วๆ สิ ‪- ฉันน่าเกลียด คุณน่าเกลียด
‪เราก็น่าเกลียดแบบนี้แหละ ‪มันคือความงามรูปแบบใหม่
‪ฆ่ามันเลย
‪ทุกคนถอยไป
‪พริตตี้บอยหายไปไหนล่ะ
‪หวัดดีค่ะ
‪มีใครอยู่ไหม
‪พวกเธอเป็นกระแตใจดีเหรอ
‪ฉันว่าไม่ใช่กระแตนะ
‪แมงมุมหลังแดง
‪ห้ามขยับนะ
‪พิษของพวกเขาร้ายแรงกว่าของฉันสิบเท่า
‪เกิดมาเพิ่งเคยคึกขนาดนี้นี่แหละ
‪รักษาทรงหน่อยแฟรงก์
‪คุณอยู่…
‪สมาคมลับอัปลักษณ์น่าเกลียดเหรอ
‪ใช่
‪เขี้ยวสวยนี่ เธอใช่งูที่…
‪ฆ่าคนได้เป็นร้อยภายในสิบวินาทีเหรอ ‪ใช่ ฉันเอง
‪ได้ยินทีไรชื่นใจทุกที
‪น่าประทับใจ ขอต้อนรับสู่ส.อ.น. ‪ฉันเลกส์ ลูเชียโน่ เจ๊ใหญ่แห่งอีสต์โคสต์
‪ผมแฟรงก์ เสร็จแล้วไปไหนต่อจ๊ะ
‪ไปกินสามี
‪แล้วหลังจากนั้นล่ะ
‪เธอหาเราเจอได้ยังไง
‪จาซินต้าให้รหัสผ่านมา
‪สายลับมือดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์
‪- คุณพาเราข้ามเมืองนี้ไปได้ไหม ‪- ได้สิ
‪และไม่ต้องห่วง ทุกตัวรู้ว่าเธอผ่านอะไรมาบ้าง
‪พวกเราก็เคยโดนสังคมประณาม
‪จนต้องหนีมาอยู่ในท่อ พวกเธอปลอดภัยแล้ว
‪โล่งอก
‪ยกเว้นเขา เขาหน้าตาดีมาก
‪ต้องโดนฆ่าทิ้ง
‪ไม่เป็นไรเลกส์ เขาเป็นเพื่อนเรา
‪ก็ได้
‪แต่ถ้าสะดุดเพราะเขากลายเป็นจุดสนใจ
‪ฉันไม่รับผิดชอบนะ
‪ไม่หรอก รับรอง ผมจะเกาะแบร์รี่ไว้
‪- แมดดี้ย่ะ ‪- ก็ใช่ไง
‪- นายพามนุษย์มาหาเราทำไม ‪- มนุษย์คิดว่าฉันอันตรายและน่ารังเกียจ
‪คิดว่าฉันเป็นเธอ
‪นายกลับไปที่สวนไม่ได้แล้ว ‪ต้องอยู่กับแบร์รี่ตลอดไป
‪- แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม ‪- ได้
‪ออกไปโดนแฟนคลับตีตายข้างนอกไง
‪พาดหัวข่าวเท่ดีนะ
‪โอเค ไปกันเถอะสาวๆ สเตซี่ ‪ทีน่า คิว พวกเธอคุมหลังนะ
‪ฉันไม่เคยมีเพื่อนน่ารักเลย ‪ขอเรียกนายว่าพีบีได้ไหม
‪- ไม่ได้ ‪- ขอเช็ดก้นกับขนนายได้ไหม
‪- ฮะ ‪- ไหวไหมไนเจล
‪พูดแบบนั้นออกมาได้ไง
‪- ฉันล้อเล่นนะ มุกอะ ‪- ใช่เหรอ ถามจริง
‪นี่รอรถมารับเหรอ
‪เปล่า รอชักโครก
‪เดี๋ยว ว่าไงนะ
‪แย่แล้ว
‪- แหวะ ‪- เย่
‪ขนสวยๆ เสียทรงหมดเลย
‪สุดยอด บินได้แล้ว
‪ดูสิ ฉันว่ายน้ำได้
‪ไม่ได้แฮะ
‪ดูสิ ฉันเล่นเซิร์ฟด้วย
‪ดูนี่นะ
‪ไปเลยโซอี้
‪โซอี้ระวังนะ เหมือนท่อเป็นสนิม
‪นั่นอะไร ลูกตารึเปล่า ต้องใช่ลูกตาแน่เลย
‪ลงคอไปแล้ว
‪เกล็ดลื่นเชียว
‪- เอาขนเปียกน้ำชักโครกไปไกลๆ นะ ‪- เอาเขี้ยวไปไกลๆ นะ
‪คลื่นไส้จังเลย
‪สนุกจังเลย
‪ขนเสียทรงหมดเลย ต้องเรียกมาร์ทีนแล้ว
‪มาร์ทีน
‪มาร์ทีน ผมพูดไม่ได้ ผมตกจากที่สูง
‪เป็นเพลีย
‪อยู่โน่นไงพ่อ
‪แชซกับแชซซี่
‪ข้างๆ ป้ายเฟอร์นิเจอร์กลางแจ้งลดราคา
‪บ้าเอ๊ย คลาดกันซะงั้น
‪นี่ ไม่ต้องห่วงลูก
‪พ่อเคยจับมังกรโคโมโดโดยใช้แค่
‪กางเกงว่ายน้ำลายนกบัดจี้ ‪กับเวจจีไมต์ พวกมันไม่รอดหรอก
‪ไปกันแล้ว
‪ดื่มจ้ะ
‪หน้าไม่อายใส่หมวกขนสัตว์
‪พริตตี้บอย
‪เขาทำอะไรน่ะ
‪(ข่าวด่วน ‪ทั่วโลกแห่ไว้อาลัยให้พริตตี้บอย)
‪(เราจะรักพริตตี้บอยตลอดไป)
‪(เลตไนต์วิทแฮร์รี่)
‪เธอคงไม่มีวันกลับมาหาฉันได้แล้ว
‪แต่ฉันก็ต้องเสี่ยง…
‪บทเพลงไว้อาลัย
‪บทเพลงจากฟิล คอลลินส์ ‪เจ้าของรางวัลโนเบลร่วมกับพริตตี้บอย
‪โคอาลาใจกล้าที่เสียชีวิตเพราะติดเชื้อสุนัขบ้า
‪จากกลุ่มสัตว์มีพิษร้ายแรงที่ยังหลบหนีอยู่
‪และเชื่อกันว่าพวกมันอันตรายมาก
‪ข่าวต่อไป
‪- กิกเกิลส์ ควอกกาที่น่ารักที่สุดในโลก ‪- ฮะ
‪นั่นผ้าของฉัน เขาขโมยผ้าฉันไป
‪ฉันรู้นะว่าบ้านแกอยู่ไหน แกตายแน่
‪แมดดี้ จะทำอะไรน่ะ ปล่อยเขาเหอะ
‪โซอี้ หนังสติ๊ก
‪หนังอะไร…
‪- ไปนะเลกส์ ‪- ท่อระบายน้ำจะอยู่ในใจเสมอ
‪โชคดีนะ
‪พ่อ
‪เอาละ ทุกตัวจับฉันไว้
‪ไปไหนแล้วล่ะ
‪นั่นไง
‪โอ้โฮ
‪เราทำเต็มที่แล้วแชซซี่ พ่อว่าเรา…
‪ต้องแฮ็กเข้าระบบ ‪หาเจ้าของรถจากเลขทะเบียนเหรอครับ
‪ฮะ
‪เป็นรถตู้จัดเลี้ยงจากโรงเรียนเวสเทิร์นเพลนส์
‪- แต่เราไป… ‪- ไม่ทันเขาแน่ ถ้าไม่ฝ่าไฟแดงใช่ไหม
‪ใช่ แต่…
‪พ่อผมเจ๋งที่สุดในโลกเลย
‪ไปเร็ว
‪ที่ไหนเนี่ย
‪ไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็ไม่มีมนุษย์
‪ยกเว้นคนนั้น ที่ดูเหมือนจะไม่สบาย
‪อ๊ะ ดูนี่สิ
‪เมื่อผู้ชายรักผู้หญิง…
‪อะไรน่ะ เสียงอะไร
‪ฉันว่าเสียงมาจากหลังตู้ปลานะ
‪ฉันกลัวจะเป็นมนุษย์จัง
‪ไม่มีมนุษย์ที่ไหนร้องเพลงได้แบบนี้หรอก
‪เขาจะมองไม่เห็นข้อเสียของเธอ
‪เหมือนเสียงสวรรค์เลย
‪เธอทำอะไรก็ไม่ผิด
‪ถ้าเพื่อนรักดูถูกเธอ เขาจะเลิกคบเพื่อน
‪เป็นหูดสีเหลืองบุษราคัมที่สวยและหายากมาก
‪ว่าไงทุกตัว มาตั้งแต่เมื่อไหร่
‪จะยืนทำไม มาสิ ลากเก้าอี้มา นั่งชิลกัน
‪โอ้โฮ วันนี้เริ่มน่าขยะแขยงขึ้นเรื่อยๆ เลย
‪หวัดดีค่ะ ฉันแมดดี้ นี่เพื่อนๆ ฉัน ‪แฟรงก์ โซอี้ ไนเจล และพริตตี้บอยค่ะ
‪ฉันชื่อดั๊ก ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ฉันยอมแทะอุ้งเท้าตัวเองดีกว่า
‪และสิ่งมีชีวิตแสนสวยในกรงข้างๆ
‪คือดอรีนแฟนฉันเอง
‪- เธอโดนจับเหรอ ‪- ไงจ๊ะ
‪ฉันโดนยิง ตรงริมฝีปากพอดีเลย จะตายไหมเนี่ย
‪ขอโทษที่ไม่ได้ยืนนะ แต่เราเป็นนักโทษ
‪ที่โดนมนุษย์จับมาขังน่ะ
‪มนุษย์มีหนวดไหม
‪เป็นผู้หญิง แต่คิดว่ามีนะ
‪กลิ่นยังอยู่เลย น้ำลายคางคก
‪แย่จัง เสียใจด้วยนะคะ
‪มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายที่สุดในโลก
‪แมดดี้ อย่าไปว่าพวกเขาเลย ‪พวกเขาทำดีที่สุดแล้ว
‪อย่าแก้ตัวแทนเลยดั๊ก พวกเขาแย่จริงๆ
‪เจ็บตา ทำไมฉันโดนอยู่คนเดียวเนี่ย
‪แมดดี้
‪ถ้าเธอช่วยเปิดกรงให้ได้ เราจะขอบคุณมากเลย
‪แมดดี้ ขอคุยหน่อย
‪เมื่อผู้ชาย…
‪นี่เป็นช่วงแมงป่องขอแย้ง
‪มนุษย์อาจจะมีเหตุผลที่จับพวกเขาแยกกรงก็ได้นะ
‪โซอี้ คางคกคู่นั้นรักกันนะ
‪- เสียหายตรงไหนล่ะ ‪- แต่…
‪ดูพวกเขาสิ
‪โชคดีที่เขาพบเธอ
‪เดี๋ยวฉันเปิดให้ค่ะ
‪- ดั๊กกี้ ‪- ดอรีน
‪เหงาชะมัดเลย
‪ขอบใจนะแมดดี้ เราจะไม่มีวันลืมน้ำใจเธอเลย
‪ถ้ามีอะไรให้เราช่วย…
‪เรากำลังจะไปเอาท์แบ็คน่ะค่ะ
‪รู้ไหมคะว่าจะข้ามบลูเมาเทนส์ไปได้ยังไง
‪อย่าเข้ามานะ
‪ง่ายมาก
‪รถโรงเรียนกำลังจะออกพอดี
‪ฉันมั่นใจว่าต้องมีสักคันที่ไปถึงเทือกเขา
‪ให้เด็กๆ ช่วยก็ได้
‪พวกเขาน่ารักทุกคนเลย
‪โอ้โฮ
‪- เสียงอะไรน่ะ ‪- ขลุ่ยอินคา
‪แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าคันไหนขึ้นเขา
‪ตามโบสีน้ำเงินไป
‪ฉันเหมือนมนุษย์ต่างดาวเลย
‪ที่จริงมันไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ
‪หน้าตาเหมือนสัตว์ร้าย
‪โบสีน้ำเงินมีอะไรพิเศษเหรอ
‪ไม่ใช่แค่สีน้ำเงิน สีน้ำเงินเข้มแซมสียูคาลิปตัส
‪แถมยังใส่ต่างหูกัมนัตอีก
‪เด็กคนนั้นมีความบลูเมาเทนส์ชั้นสูง
‪สุดยอดเลยไนเจล
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไม่
‪พอๆ ฉันไม่ไหวแล้ว
‪ฉันโดนลักพาตัว โดนฉลามงับ โดนแมงมุมกัด
‪โดนคางคกเลีย
‪ฉันไม่ได้คุยกับนักบำบัดมาสองวันแล้ว ฉันไม่…
‪พูดเยอะเจ็บคอ
‪พรุ่งนี้เจอกัน
‪กลับบ้านเหอะ
‪- เดี๋ยวทักแชตไปนะ ‪- ได้ๆ
‪ผมไม่รับของหวานครับ
‪ขอดูรถเข็นชีสดีกว่า
‪เราขึ้นรถผิดคันแล้ว
‪ดูนั่นสิ
‪ฉันคิดออกแล้ว
‪- พริตตี้บอยหลุดมือ ‪- อุ๊ย แย่จัง
‪เย่ เราทำได้แล้ว
‪เวรกรรม
‪อย่า หยุดนะ
‪ว่าไงเด็กๆ ฉันชื่อแชซ ฮันท์ ‪เรามาตามหาสัตว์ที่มีพิษร้ายแรง
‪ถ้าไม่อยากโดนต่อยก็บอกมาว่าพวกมันอยู่ไหน
‪เออ มันต้องอย่างงี้
‪ใช่ เขาเป็นโซฟาที่น่ารักกว่าโคอาลาเยอะเลย
‪หวังว่าฉันคงมีความสุขที่เอาท์แบ็คเท่าตอนนี้นะ
‪มีความสุขสิ เพราะเราจะได้อยู่กับครอบครัว
‪ถ้าเราไม่ชอบครอบครัวเราล่ะ
‪หรือถ้าพวกเขาไม่ชอบเราล่ะ
‪บางทีไนเจลก็เยอะนะ
‪จริง ฉันเยอะ
‪แล้วครอบครัวคืออะไร
‪พวกเราไม่เคยมีครอบครัว ‪มันหมายถึงอะไรยังไม่รู้เลย
‪อาจจะหมายถึงการได้อยู่กับ ‪คนที่รักเราไม่ว่าเราจะเป็นยังไงมั้ง
‪ก็เหมือนพวกเรานะ
‪บนนี้ดีเนอะ เงียบดี
‪มีแค่รถจี๊ปหน้าตาคุ้นๆ ที่ซิ่งตามเรามา
‪- แชซกับแชซซี่! ‪- อะไรนะ
‪ในที่สุดฉันก็รอดแล้ว
‪เอาครีมนวดแบบไม่ต้องล้างออกมาให้ผมไหม
‪ศัตรูอยู่ข้างหน้าครับ เบียดให้ตกถนนเลย
‪อย่าเพิ่งใจร้อนสิลูก มีเด็กอยู่เต็มรถเลย
‪โธ่เอ๊ย
‪- เดี๋ยวผมขับ แล้วพ่อโดดขึ้นหลังคา ‪- ฮะ
‪ดีนะที่พ่อสอนผมขับรถตั้งแต่หกขวบ
‪เราแค่ส่งสัญญาณให้เขาจอดก็ได้มั้ง
‪พ่อนี่ตลก
‪เอ้อ เหมือนตอนที่พ่อ…
‪กระโดดจากเฮลิคอปเตอร์ ‪ลงไปบนหลังแรดที่กำลังวิ่งอยู่เลย
‪ก็ได้ๆ
‪เข้าไปใกล้ๆ หน่อย
‪พ่อจะลุยแล้ว นิ่งๆ ลูก นิ่งๆ หน่อย
‪ทางนี้ ผม…
‪- หวัดดี ‪- งู!
‪เอาใจยากแฮะ
‪งู!
‪แมงมุมไต่ตัวหนู!
‪เอาละ นั่งก่อนเด็กๆ
‪ฉันเป็นผู้ประสานงาน ‪การแสดงสัตว์ที่ผ่านการฝึกมา
‪ตอนนี้ฉันกำลังตามหาสัตว์ที่มีพิษร้ายแรง
‪อย่า ไม่เอาแฟรงก์
‪ที่สุด
‪เปล่า ไม่ใช่นะ เรา…
‪- เดี๋ยวเขาได้ยิน ‪- ฮะ
‪เผื่อพวกหนูคิดจะช่วยสัตว์…
‪ฉันขอย้ำว่าพวกมันน่ากลัวแค่ไหน
‪โคอาลาตัวนี้เคยโด่งดังที่สุดในโลก
‪แค่แฟนคลับในจีนก็ 100 ล้านคนแล้ว
‪ร้อยยี่สิบ
‪แต่เขาตายแล้ว
‪ปากเขาขยับนะคะ
‪โดนสัตว์ร้ายพวกนั้นฆ่าตาย
‪อย่างน้อยเราก็ยังมีกิกเกิลส์
‪ไม่!
‪เอาละ พวกมันอยู่ไหน
‪(รถโรงเรียน)
‪เขากลัวเพราะคิดว่าเธอจะกัดเขาน่ะ
‪แต่ฉันว่าเธอแค่หลงทางใช่ไหม
‪อาจจะกำลังหาทางกลับไปเอาท์แบ็ค
‪ที่สุด
‪ขอบใจนะ เธอก็ที่สุดเหมือนกัน
‪โชคดีจ้ะ นี่
‪ขอให้หาทางกลับบ้านเจอนะ
‪เธอมีเพื่อนเป็นมนุษย์แล้ว
‪มนุษย์คงไม่เหมือนแชซทุกคนมั้ง
‪แล้วพริตตี้บอยล่ะ
‪น่าสงสาร เขาคงตกหน้าผา…
‪เหวอ!
‪เป๊ะ
‪เจ้าเมฆก้อนจิ๋วที่มองโลกในแง่ร้าย
‪ฉัน… หยดน้ำมันยูคาลิปตัสอีกหน่อย
‪ลุกได้แล้ว เราต้องรีบไปต่อ
‪- ไม่เอา ‪- ตื่นได้แล้ว
‪อย่านะกิกเกิลส์ นั่นแฟนคลับฉัน ‪ฮะ เข้าเฝ้าพระสันตะปาปาเหรอ
‪เธอนี่เอง
‪เราต้องรีบเดินทางต่อ
‪ไม่
‪ขอร้องละ ไปเร็ว เดี๋ยวแชซต้องมาแน่
‪ก็ดี ฉันอยากกลับบ้าน
‪เขาโยนนายออกจากรถนะ เขาไม่เอานายแล้ว
‪เดี๋ยวนายก็จะมีบ้านใหม่กับครอบครัวเราไง
‪พวกเขาต้องรักเราแน่
‪พวกเธอเป็นสัตว์สยอง ไม่มีใครรักเธอหรอก
‪ทำไมนายต้องใจร้ายตลอดเวลาด้วย
‪ขอโทษนะ
‪"เกิดเป็นงูช่างแสนลำเค็ญ ดูสิ ‪ทุกคนเกลียดฉัน มุแงๆ"
‪ก็เรื่องจริงนี่ เพราะพวกเขากลัวโดนเราฆ่าตาย
‪"ดูสิ มันฆ่าคนได้เป็นร้อยภายในสิบวินาที "
‪นายอยากโดนมอง ‪ว่าเป็นสัตว์ประหลาดทั้งชีวิตเหรอ
‪ฉันโดนตามติดชีวิตทุกวันตลอด 24 ชั่วโมง
‪แค่จะฉี่ยังมีคนตามดูเลย
‪ไม่เหมือนกันนะ ‪ทุกคนรักนาย ชีวิตนายเพียบพร้อม
‪เพราะฉันดูเพอร์เฟกต์ ชีวิตเลยต้องดีแน่
‪- เธอคิดแบบนั้นเหรอ ‪- เปล่า แต่…
‪ฉันมีดีอยู่อย่างเดียวคือหน้าตา
‪แล้วเธอก็ย่ำยีฉัน
‪ฉันหล่อน้อยลงกว่าเมื่อก่อนนิดนึงเลย
‪เป็นเพลีย
‪ฉันอยากกลับบ้าน
‪ฉันอยากกอดผ้าห่ม
‪ฉันอยากนวดแล้วก็นอนวันละ 17 ชั่วโมง
‪โอเค ขอโทษนะที่ฉันพานายออกมาจากสวนสัตว์
‪แต่กรงที่มีผ้าห่มก็ยังเป็นกรงอยู่ดี
‪อย่างน้อยพอออกมานายก็เป็นตัวของตัวเองได้นะ
‪นายไม่เคยอยากมีดีมากกว่าหน้าตาเหรอ
‪มีดี…
‪อยู่ไหนเนี่ย พ่อเห็นไหม
‪ไม่เห็น ต้นไม้รกเกินไปน่ะ คงหาไม่เจอแล้วละ
‪ออกไปนะ ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้
‪สุดยอด! แจ๋วมากครับ พ่อจับได้แล้ว
‪ฮะ ใช่เหรอ
‪จริงด้วย จับได้แล้ว
‪- แมดดี้ ‪- หนีไป
‪ไม่หนี ผมเกลียดสีเบจที่คุณใส่มานานแล้ว
‪พวกเรา ลุย!
‪ไม่เห็นเหมือนที่คิดไว้เลย
‪พ่อจับได้แล้วแชซซี่ ทุกตัวเลย พ่อทำได้แล้ว
‪ผมรู้ว่าพ่อต้องทำได้
‪เขาชื่ออะไรครับ แชซ ฮันท์ ‪ชื่ออะไรนะ แชซ ฮันท์
‪รู้แล้วว่าเก่ง รอตั้งนาน รีบพาผมกลับบ้านเถอะ
‪ไปไกลๆ แกตกกระป๋องแล้ว
‪"ตกกระป๋อง" เหรอ
‪ส่วนแก นังงูพิษ…
‪อย่านะ
‪- นี่ๆ จะทำอะไรเขาน่ะ ‪- ไม่ต้องห่วงนะแมดดี้
‪- อย่า ‪- แค่ยาคลายเครียด
‪- ฉันจะพูดแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย ‪- ฉันไม่จับตายหรอก
‪ฉันน่า…
‪ฉัน…
‪เร็วเข้า พูดออกมาสิพริตตี้บอย
‪อย่า
‪ฉันน่าเกลียด คุณน่าเกลียด
‪เราก็น่าเกลียดแบบนี้แหละ ‪มันคือความงามรูปแบบใหม่
‪แชซซี่
‪เยี่ยมครับพ่อ พ่อคือตำนาน
‪เอ๊ะ นายเป็นแทสเมเนียนเดวิลไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ นั่นเพื่อนฉัน ลูซิเฟอร์กับบีลเซบับ ฉันชื่อเดฟ
‪แล้วทำไมไม่อยู่แทสเมเนีย
‪มาเที่ยวน่ะ แต่เพื่อนอัปลักษณ์เดือดร้อนก็ต้องช่วย
‪เข้าใจผิดแล้ว ฉันเป็นสัตว์หน้าตาดี
‪มากอะ งั้นฉันก็เฟรนช์พูเดิลละ
‪- เธอโอเคไหมจ๊ะ ‪- ค่ะ ขอบคุณมากเดฟ
‪สบายมาก ปล่อยตัวอื่นด้วยนะเด็กๆ
‪จะเป็นหมันไหมเนี่ย
‪ช่วยพ่อด้วย โยนเชือกลงมา ‪พ่อโดนสัตว์รุมทำร้าย
‪เหมือนตอนที่พ่อปีน…
‪รีบโยนเชือกมาสิวะ
‪ดึงขึ้นไปเร็วแชซซี่
‪- สุดยอด ขอบคุณครับคุณลูซิเฟอร์ ‪- เทพมาก
‪แทสเมเนียนเดวิลนี่ไม่ธรรมดา
‪สบายมาก เอาละ รีบเผ่นกันเถอะ
‪เดี๋ยวลุงหนวดกางเกงรัดติ้วจะเรียกพวกมา
‪ขอบใจนะพริตตี้บอย นายช่วยชีวิตฉัน
‪ไม่ต้องขอบใจ ไม่ต้องเอ่ยเลย ห้ามกอดด้วยนะ
‪แปลว่าอะไรรู้ไหม นายไม่เกลียดฉันแล้ว
‪ราศีมังกรอย่างฉันน่ะเกลียดทุกคนแหละ
‪รีบๆ ไปกันเถอะ
‪ถ้าเจอเครื่องบินส่วนตัวเมื่อไหร่ ‪ฉันจะเทพวกเธอเลยนะ
‪พ่อ เร็วสิ พวกมันหนีไปแล้ว ลุกขึ้น
‪ไม่ไหว พ่อต้องพัก พ่อคอแห้ง ขอน้ำฟิจิหน่อย
‪หมดแล้วครับ เหลือนี่
‪น้ำอะไร
‪ฉี่ผมเอง
‪ผมเลียนแบบตอนที่พ่อตามรอยสิงโต
‪- ฮะ ‪- พ่ออดน้ำอดอาหารตั้งสิบวัน
‪แถมยังต้องนอนคลุกมูลสัตว์ ‪เพื่อไม่ให้สิงโตได้กลิ่นตัวอีก
‪เราทำแบบนั้นบ้างสิ เรา…
‪พ่อไม่เคยตามรอยสิงโต
‪แรด หมาป่า แม้แต่พัสดุไปรษณีย์ออนไลน์
‪แต่พ่อโตในเอาท์แบ็คนี่
‪เปล่าหรอกแชซซี่
‪พ่อโตที่ร้านขายชุดชั้นในของป้า
‪ในแทมปา ฟลอริดา
‪แล้วเสียงพ่อเป็นอะไรครับเนี่ย
‪เสียงพ่อเป็นแบบนี้ นี่เสียงจริงของพ่อ
‪ตอนเด็กๆ พ่อโดนเพื่อนๆ แกล้งบ่อยมาก
‪แล้วมีอยู่วันนึง
‪พ่อเห็นคนออสเตรเลียคนนึง ‪ปล้ำกับจระเข้อยู่ในทีวี
‪เสียงเขาเท่มาก
‪แย่แล้วครับ อันตรายๆ
‪พ่อเลยหัดพูดเหมือนเขา
‪แล้วตั้งแต่นั้นพ่อก็เลิกเป็นชาร์ลี ฮันติงตัน
‪พ่อเป็นแชซ ฮันท์
‪เป็นตำนานแห่งเอาท์แบ็ค
‪มีแต่คนนับถือพ่อ
‪พ่อไว้หนวด
‪ย้ายมาอยู่นี่ แล้วก็กุเรื่องที่เหลือขึ้น
‪แล้วแม่ผม…
‪ไม่ได้โดนงูเหลือมยักษ์เขมือบ
‪แม่หนีไปกับภูมิสถาปนิกชื่อเบร็ท
‪แล้วที่พ่อบอกตอนโชว์ ‪ว่าสัตว์พวกนั้นอันตรายมากล่ะ
‪นั่นก็โกหกเหมือนกันเหรอ
‪เปล่าลูก นั่นเรื่องจริง
‪สัตว์พวกนั้นอันตราย ‪ดีแล้วที่เราล่ามัน พ่อรู้ตัวแล้ว
‪พ่อจะชดเชยที่เคยโกหกเอาไว้
‪พ่อจะเป็นฮีโร่เพื่อลูก ‪แล้วก็จะไม่ทำให้ลูกผิดหวังอีก
‪เราจะทำให้สำเร็จ ถึงจะยากแค่ไหนก็ตาม
‪ต่อให้ต้องบุกป่าฝ่าดง ต้องกินฉี่กันเราก็จะทำ
‪ไม่รู้สิพ่อ
‪หรือเราควรจะกลับบ้านไปเล่นเกมดี
‪หนักแค่ไหนพ่อก็จะทำ
‪พ่อจะจับไอ้ตัวประหลาดพวกนั้นให้ได้ ‪เพื่อประกาศให้โลกรู้จักพ่อ
‪ว่าพ่อเป็นคนสำเนียงออสเตรเลียที่อึดถึกทน
‪ผมว่าพ่อใส่กางเกงก่อนดีกว่า
‪ถ้ำนี้จะโผล่ไปถึงตีนเทือกเขาเลย
‪พอไปถึงเอาท์แบ็ค
‪สมาคมลับอัปลักษณ์น่าเกลียดจะดูแลพวกเธอเอง
‪ฉันน่าเกลียด คุณน่าเกลียด ‪เราก็น่าเกลียดแบบนี้แหละ
‪ไม่ต้องกลัว พวกเขาดื่มแต่เลือดอุ่น
‪โล่งอก
‪โทษนะเพื่อน ทำตัวไม่ถูกเลย
‪หยุดนะวแล็ด อย่าขย้ำคอเขา ไอ้ค้างคาวเกเร
‪เราพาผ่านฝูงไปได้ ‪ถ้าพวกเธอทำตัวกลมกลืนกับพวกเรา
‪ฉันไม่ปลอมตัวเป็นด้วงมูลสัตว์หรอกนะ
‪ใครบอกจะให้เป็นด้วงล่ะ
‪ไม่น่าไหว ฉันไม่เหมือนก้อนอึ…
‪อ่ะ เหมือนแล้ว
‪เดี๋ยวนี้ต้องสัตว์มีพิษเท่านั้น ‪เด็กๆ ชอบกันเหลือเกิน
‪สมัยฉันกับเดียร์เดร ‪เข้าสมาคมลับอัปลักษณ์น่าเกลียด
‪เราภูมิใจในความอัปลักษณ์มาก
‪ตอนนี้เหมือนแข่งคะแนนนิยม ‪เห็นว่าล่าสุดตุ่นปากเป็ดได้เข้าแล้วนะ
‪ฉันน่ารักหรือน่าเกลียด ‪ฉันเป็นเป็ดหรือเป็นบีเวอร์ มัน…
‪ฉันใส่เสื้อผ้าสำเร็จรูปไม่ได้เลย ก้ม!
‪เกลียดงานนี้จัง
‪ผมแชซ ฮันท์
‪ผมมาตามล่างูพิษ แมงป่อง แมงมุม และกิ้งก่า
‪ใครจะไปยกมือขึ้น
‪ลองถามร้านข้างๆ ดู
‪ผมชื่อแชซ ฮันท์
‪ผมมาตามล่างูพิษ แมงป่อง แมงมุม และกิ้งก่า
‪ใครจะไปยกมือขึ้น
‪ไป!
‪ไปเว้ย
‪ลุยๆ
‪จักรวาลนี่กว้างใหญ่จังเลยเนอะ
‪เห็นแล้วฉันรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าไปเลย
‪เราก็ต่ำต้อยด้อยค่าอยู่แล้วนะ
‪เห็นแล้วฉันสงสัยว่าตัวเองเป็นพระเจ้ารึเปล่า
‪จริงๆ นะ กลุ่มดาวนั้นเหมือนฉันออก
‪เห็นแล้วฉันคิดถึงแจ็คกี้
‪ถ้าได้มาเห็น เขาคงมีความสุข
‪ร้องเพลงให้เราฟังหน่อยสิแมดดี้
‪เพลงที่แม่เธอเคยร้องให้ฟังตอนอยู่ในไข่
‪โอ้เธอจงนอน
‪ให้สบาย
‪ทั่วทั้งกายชื่นเย็นในค่ำคืน
‪ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องฝืน
‪พรุ่งนี้ค่อยตื่นเมื่อวันใหม่มา
‪แสงของดวงจันทร์ และแสงดาวฉาย
‪สายลมพรายเพลงให้หลับตา
‪ความฝันจะรอ จนได้เวลา
‪รุ่งเช้าจะพาเธอคืนสู่ฉัน
‪เพราะจัง
‪ดีเนอะที่เธอจำเรื่องแม่ได้
‪นายจำแม่ตัวเองไม่ได้เหรอ
‪ไม่ พอฉันคลอดแม่ก็โดนรถชนตาย
‪เสียใจด้วยนะ
‪ฉันก็เสียใจ
‪แต่ก็มีคนใจดีมาดูแลฉันนะ
‪แชซด้วย ฉันรู้ว่าเขาทั้งงี่เง่าทั้งโรคจิต
‪แต่เขาก็โอเค
‪โอเคกับนายคนเดียว ไม่ใช่ฉัน
‪อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ‪แต่เธอก็อันตรายมากจริงๆ นี่
‪- ฮะ ‪- พูดถึงน่ะ
‪นายไม่เข้าใจ
‪พอออกมาจากไข่ ฉันก็เห็นแชซเป็นคนแรก
‪ฉันนึกว่าเราผูกพันกัน นึกว่าเขาห่วงใยฉัน
‪เขากลับเห็นฉันเป็นแค่เครื่องมือหากิน
‪แต่มันเป็นอดีตไปแล้ว
‪มีชีวิตใหม่รอพวกเราอยู่
‪ชีวิตที่เราเคยได้แต่ฝัน
‪ฉันเริ่มคิดแล้วว่าเธอก็มีข้อดีเหมือนกันนะ
‪ขอบใจนะพีบี
‪นายก็เหมือนกัน
‪เราเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอ
‪ก็เราออกเดินทางด้วยกัน
‪เธอเห็นฉันในสภาพโทรมๆ มาสามอาทิตย์
‪ถ้าเราจะเริ่มสนิทกันก็ไม่แปลก
‪ดูสิ
‪รังแคร่วง
‪พอไปถึงนายจะทำอะไรเป็นอย่างแรก
‪ฉันจะสร้างคลับเฮาส์ให้เรามารวมตัวกัน
‪ไม่เอาหรอก ฉันจะหาแฟน
‪- แล้วพีบีล่ะ นายจะทำอะไร ‪- ยังไม่รู้เลย
‪นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไม่มีใครสนใจฉัน
‪ฉันอยากพูดคุยแบบเปิดอก
‪อยากฝึกโยคะ อยากทำสมาธิ
‪ไม่อยากยึดติด ‪กับความงามภายนอก ชื่อเสียง และ…
‪ของสวยๆ งามๆ
‪จริง นายคงอยากเดินหรือรีบแจ้นไปตรงนั้น
‪เดี๋ยวสิ พีบี
‪นายลืมอะไรรึเปล่า
‪จริงด้วย ฉันนี่โง่จัง
‪ฉันรู้ว่านายไม่…
‪เหวอ
‪ถามจริง
‪แค่นี้เหรอ จะไปแล้วเหรอ
‪ตามใจ ไปได้ก็ดี
‪ดีใจเนอะที่ไปซะที พวกนายว่าเขาง้องแง้งไหม
‪ก็ไม่นะ
‪จริงๆ นะ เขาง้องแง้งมาก
‪ทำเป็นเก๊ก แต่เขาต้องคิดถึงฉันแน่
‪เอ๊ย เรา เขาต้องคิดถึงเราแน่
‪ถ้าเธอจะคิดถึงเขาด้วยก็ไม่เป็นไรนะแมดดี้
‪พูดเป็นเล่นน่า
‪ที่จริงเขาเป็นสัตว์ที่มีกระเป๋าหน้าท้องนะ ‪ไม่ใช่หมี ตลกจัง
‪ไปหาเทือกเขากันเถอะ
‪จะถึงแล้ว
‪ฉันรู้สึก
‪ฉันได้กลิ่น
‪กลิ่นเหมือน…
‪บ้านเลย
‪ดูสิพวกเรา นั่นไงเทือกเขาที่แจ็คกี้เล่าให้ฟัง
‪ใหญ่สุดๆ
‪เหมือนภูเขาเลย
‪สีน้ำตาลไหม้ด้วย
‪จะรออะไรอยู่ล่ะ
‪ใครถึงตัวสุดท้ายตัวนั้นเป็นสัตว์มีพิษน่ารังเกียจ
‪เย่
‪โอ้โฮ ดูทรายสิ นี่แหละทรายเอาท์แบ็คของแท้
‪หินก็ไม่ใช่พลาสติก
‪ดูดีมีระดับ
‪ดูสิ พวกเขาออกมาต้อนรับเรา
‪หน้าตาเหมือนเราเป๊ะเลย
‪ขอโทษนะ ฤดูผสมพันธุ์เพิ่งหมดเมื่อวาน
‪พวกเขาจะรู้ไหมว่าเรามาจากในเมือง
‪คุณแต่งบ้านสวยจัง ‪ดูธรรมชาติทั้งสีสันและผิวสัมผัสเลย
‪รู้แล้วแหละ
‪เก่งมากไนเจล ‪นายไล่พวกที่มาต้อนรับไปหมดเลย
‪พวกเขาไม่ได้หนีไนเจลหรอก
‪ไปซ่อนตามโขดหินเร็ว
‪แฟรงก์ ไนเจล
‪ทางนี้
‪แล้วแมดดี้ล่ะ
‪ทุกคน แยกย้ายกันไป
‪ต้องจับเป็นนะ ยิงยาคลายเครียดเท่านั้น
‪ไม่ต้องอายลูก ออกไปเลย
‪แมดดี้
‪จับมันเลย
‪อย่านะ
‪เสร็จฉัน
‪พ่อครับ
‪แกกลัวตัวสั่นเลย
‪ฉันก็กลัว
‪เก่งมาก ลูกจับได้แล้ว
‪สมเป็นนักล่าตัวจริง
‪แต่…
‪คราวนี้ไม่มีใครมาช่วยแกแล้ว
‪กลับกันเถอะ
‪ไป!
‪อย่างน้อยเราก็พยายามแล้ว ใช่ไหม
‪ไม่นะ
‪อย่าไป เดี๋ยวก่อน
‪เอาพวกเขาคืนมา
‪ช่วยด้วยค่ะ
‪ขอร้องละ
‪เราต้องตามพวกเขาไป
‪ไม่ละ มันน่ากลัวเกินไป
‪แต่คุณจะไม่ช่วยคนในครอบครัวเหรอ ‪เราดั้นด้นมาหาคุณถึงนี่นะ
‪ขอโทษนะจ๊ะ แต่พวกเราไม่เคยไปไหนเลย
‪งั้นก็ต้องไปแล้วค่ะ
‪ใช่ ถ้าคุณไม่ช่วย ‪เราจะฉีกแผงคอคุณเอามาทำรองเท้า
‪- พริตตี้บอย ‪- รองเท้าไม่สวยด้วย
‪รองเท้ากระจอกๆ
‪ได้ยินไหมคุณงูสีน้ำตาล อย่าหันหน้าหนี…
‪พวกเขาหันหลังให้เราแล้ว เดินหนีเลยด้วย
‪ฉันน่าจะสงบปากสงบคำเนอะ
‪นายมาทำอะไรเนี่ย ทำไมไม่อยู่กับพวกโคอาลา
‪อ๋อ ฉันอยู่ไม่ได้น่ะ
‪มันต่างกับที่ฉันคิดไว้เยอะเลย
‪บอกว่าเป็นเพื่อนรักฉัน ‪แต่พวกเธอเห็นเขากินกัมนัตไหม
‪โทษนะ แบบนั้นไม่ใช่ขนฟู ‪เขาเรียกอ้วน ไม่เข้าพวกอย่างแรง
‪ถามจริงๆ นะ เธอว่าบางที ‪โคอาลาก็บ้องตื้นไปไหม
‪ฉันไม่เหมาะกับพวกนั้นเลย
‪เอาจริงๆ ฉันรู้สึกว่าฉันควรจะอยู่…
‪กับเธอ
‪จริงเหรอ
‪ใช่ ฉันนี่เพี้ยนเนอะ
‪แล้วถามจริงเหอะเอ็ม ฉันไม่อยู่แป๊บเดียว
‪เธอก็ปล่อยให้พวกนั้นโดนจับแล้ว มัน…
‪ใช่ๆ ฉันไม่น่าพาพวกเขามาที่นี่เลย
‪ทำยังไงดีล่ะ
‪ก็พาพวกเขากลับมาสิ
‪ลุยกันเองเนี่ยนะ
‪ทำไมล่ะ ก็เราเป็นส.อ.นนี่
‪- เราเป็นเราเหรอ ‪- ไม่ใช่ ส.อ.น
‪สมาคมลับอัปลักษณ์น่าเกลียดเหรอ
‪ไม่รู้สิ ฉันว่าน่าจะเปลี่ยนชื่อได้แล้ว
‪เป็นสมาคมสัตว์โดดเด่นเป็นพิเศษดีไหม
‪เหมือนพวกเราเลย
‪พีบี!
‪- ผิดๆ เดี๋ยวนะ ‪- แบบนี้ได้ไหม
‪ใจเย็น
‪- ฉันว่าเธอขยับ… ‪- แบบนี้ล่ะ
‪ฉันหายใจไม่ออก
‪โอเค
‪ไปพาเพื่อนๆ เรากลับมากัน
‪จำไว้นะ ถ้าใครถาม
‪ให้บอกว่าเราเป็นนักแสดงผาดโผน ‪เรื่องแมดแม็กซ์ มาหาช่างแต่งหน้าทำผม
‪เราเอาไปไม่ได้หรอก
‪ได้สิ แค่ยืมใช้เอง
‪แล้วพวกเขาก็รักฉันจะตาย
‪นี่ ดูสิ
‪ถอยไป ฉันจะพังกระจก
‪อ่านสติกเกอร์ก่อนแฟรงก์
‪"ซัลก์เอลบาเคเอิร์บนู" แล้วไง
‪อะไรวะ…
‪- แมดดี้ ‪- ไปเอารถเท่ๆ มาจากไหนเนี่ย
‪ฉันบอกแล้วว่าอย่าสอนเขาขับรถ
‪จบๆ กันไปเลยดีกว่า
‪- ฉันจะไปหาพวกเขาได้ยังไง ‪- ลองนี่ดู
‪ฟิล
‪ขับแทนพ่อที ลูกจะได้เห็นว่าฮีโร่ตัวจริงเป็นยังไง
‪ไม่เป็นไรครับ พ่อไม่ต้องทำก็ได้
‪ไปจับมัน
‪- เล่นอะไรของเขาน่ะ ‪- น่าจะเล่นเกมบันไดงู
‪ว้าย
‪เดี๋ยวฉันจะรีบพาออกมานะ
‪จะออกยังไง มันล็อกอยู่
‪ใครขับรถเนี่ย
‪ฉันว่าก็ปลอดภัยดีนะ
‪ฉันต้องไปเอากุญแจที่แชซ
‪แมดดี้ เดี๋ยว
‪เราขอโทษนะ
‪- เรื่องอะไร ‪- ที่พรากเธอจากครอบครัว
‪พวกนายไม่ได้พรากฉันไปไหนเลย
‪ฉันได้กลับมาหาพวกนาย ‪ที่เป็นครอบครัวฉันต่างหาก
‪- ทุกตัวเลย ‪- พวกเราทำไม คุยอะไรกัน
‪- ฉันรักพวกนาย ‪- น่ารักจัง
‪และฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว
‪หายไปอีกแล้ว
‪ช่วยอีท่าไหนเนี่ย โอเค ถอยไป ฉันจะทุบกระจก
‪ไม่ได้หรอก มันซัลก์เอลบาเคเอิร์บนู
‪เฮ้ย ไนเจลกลายเป็นสีเบจ
‪(กระจกแตกง่าย)
‪แย่แล้ว ฉันเกาะไม่อยู่
‪มือฉันนิ่มเกินไป
‪เอาฉันไปสตัฟฟ์ด้วยนะ
‪ขอบใจนะเอ็ม
‪- ปีนข้ามมาเร็ว ‪- โดดเลย
‪- รีบเลย ‪- ไปๆ
‪- เร็ว ‪- รถเท่นะ
‪ดูสิ
‪เลี้ยวยังไงเนี่ย
‪ตามพวกมันไป
‪เขาเข้ามาใกล้แล้ว
‪พอกันที ปรานีมานานเกินไป
‪นั่นบาซูก้านะพ่อ
‪พ่อว่าจะให้เป็นของขวัญวันเกิดลูก ‪แต่นี่เหตุฉุกเฉิน
‪ระวัง
‪พ่อ หยุดเถอะครับ
‪พ่อทำเพื่อลูกนะแชซซี่
‪เข้าไปอีก
‪ใกล้ๆ หน่อย
‪เสร็จฉัน
‪หวัดดี อากาศดีเนอะ
‪กิ้งก่าแผงคอ แมงป่อง โจมตีเลย
‪- ดูสิ ‪- พวกนั้นนี่ มาจนได้
‪คุณมาแล้ว
‪ครอบครัวเดียวกันก็ต้องช่วยกัน
‪ไม่เคยมีใครบอกเหรอ ‪แถมยังสนุกกว่านอนเฉยๆ ตั้งเยอะ
‪ตายแล้ว สกายลาร์ พวกนั้นมาทำอะไรเนี่ย
‪"กิ่งไม้จะหัก" นางบอกว่า "แต่ฉันไม่มีหมัดนะ"
‪ฉันบอก "อะจ้า" เดี๋ยวนะ
‪นี่ไม่ใช่งานวันเกิดของคีช่านะ นั่นแหละ…
‪ฉันสงสารเขานะ เมื่อก่อนเขาดีมาก
‪จนเราเริ่มสนิทกัน แต่… อุบาทว์ที่สุด
‪ฉันเหมือนที่ปรึกษาด้านแฟชั่นมากกว่า
‪บุก! พุ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆ
‪แดนเซอร์ตัวจริง
‪ก็ต้องดิ้นรนต่อไป ทำใจเหอะ
‪นั่นไงไอ้มนุษย์ที่จับน้องฉันไป ‪เห็นแค่หนวดดกๆ ก็จำได้แล้ว
‪วงล้อแห่งมูลสัตว์หมุนกลับมาแล้ว
‪ก้อนนี้เพื่อดันแคน
‪ออกแรงให้เต็มเหนี่ยว
‪หนึ่ง สอง สาม
‪คุณพระ
‪โล่งอก
‪เราปลอดภัยแล้ว หน้าผาช่วยไว้แท้ๆ
‪เบรกเร็ว
‪- หมดแรงแล้ว ‪- พีบี!
‪ฉันนับถือหนูแฮมสเตอร์เลย
‪- รีบลงมาเร็ว ‪- ไม่ได้
‪- โดดเลย ‪- ไม่ได้
‪โดดสิ
‪จับได้แล้ว
‪แชซซี่ ลูกปลอดภัย
‪แชซซี่
‪พ่อ
‪จับไว้นะลูก เดี๋ยวพ่อไปช่วย
‪โอเค มัน…
‪เร็ว หาอะไรมาค้ำไว้
‪สเตลล่า!
‪อย่าทำร้ายลูกฉันนะไอ้สัตว์ร้าย
‪ฉันเป็นงูที่อันตรายที่สุดในโลก
‪พิษของฉันหยดเดียวฆ่าคนได้เป็นร้อย
‪แต่ฉันไม่ใช่สัตว์ร้าย
‪พ่อ
‪พ่อขอโทษนะที่เกือบพาลูกมาตาย
‪ไม่เป็นไรครับพ่อ เรารอดแล้ว
‪สำเร็จแล้วเอ็ม เราช่วยพวกเขาได้
‪เธอผอมลงรึเปล่าเนี่ย
‪เอ็ม เอ็ม!
‪แมดดี้จากไปแล้ว ‪เพื่อนฉันเหลือแต่เปลือก ตัวละลายไปหมด
‪พีบี นั่นผิวเก่าของฉัน
‪ฉันอยู่นี่
‪โอ้โฮ
‪ใช่ เขาทำแบบนี้ประจำ
‪ใช่ ฉันว่าน่าแหวะอยู่นะ
‪แมดดี้ เธอสวยจัง
‪ขอบใจนะพีบี
‪เขาสวยแบบนี้มานานแล้ว ‪นายไม่เคยสังเกตต่างหาก
‪- โอ๊ย ‪- ทิ่มตาเขาแล้ว
‪- ฉันเข้าหูเขา ‪- ฉันหายใจไม่ออก
‪ฉันเผลอกัดเขาแหละ
‪- ปล่อยซะที ‪- เขินเลย
‪- โทษที ‪- ไม่เป็นไร เจอมาทั้งอาทิตย์แล้ว
‪ขอบใจนะ
‪ด้วยความยินดีค่ะ
‪เอาไงต่อดีเรา
‪กลับบ้านไง
‪ที่ไหนล่ะ
‪ลองถามพวกเขาสิ
‪แล้วกิ่งไม้ล่ะ
‪ไม่รู้สิ อยู่ๆ ก็หักเฉยเลย
‪ดูสิ ดั๊กกับดอรีนก็มา
‪ว่าไง พวกเธอมาถึงจนได้ เก่งมาก
‪เย่
‪- พวกนี้ใครคะ ‪- ลูกๆ เราเอง
‪ตั้งแต่วันอังคารเหรอ
‪ฝีมือดั๊กเขาละ
‪เบรเดน เฮเดน เจเดน ไคลี่…
‪น่ารักทุกตัวเลย
‪อะไร ไม่เอา อย่ามาเกาะ
‪เทอร์รี่ ทิฟฟานี แทมมี่ เชวี่ ดเวย์น…
‪ดั๊กคะ
‪หัวหน้าสมาคมลับอัปลักษณ์น่าเกลียด ‪อยากมาแสดงความยินดีกับพวกเธอน่ะ
‪- หัวหน้าเหรอ ‪- ใช่จ้ะ
‪คิดว่าใครเป็นคนสั่งให้สายลับดูแลพวกเธอล่ะ
‪ว่าไงจ๊ะลูกๆ
‪แจ็คกี้!
‪แต่คุณโดนจับตัวไปแล้วนี่คะ
‪กลัวที่ไหน
‪ฉันเป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัยนานาชาตินะ
‪แล้วฉันก็ลักจำวิธีหนีฉลาดๆ จากแม่หนูนี่มา
‪นี่คุณคอยดูแลเรามาตลอดเลยเหรอคะ
‪ก็ทำตามหน้าที่ของแม่ไงจ๊ะ
‪น้ำลายคางคกไม่น่าดีต่อขนฉันนะ หรือว่าดี
‪น้ำลายคางคกช่วยบำรุงขนไหม ‪เคยมีใครเห็นงานวิจัยบ้าง
‪กลับบ้านกันดีกว่า
‪อย่าเข้ามานะ
‪(พวกเราเคารพชาวพื้นถิ่นของออสเตรเลีย)
‪(และชื่นชมในความผูกพันต่อประเทศ ‪ภูมิปัญญา และเรื่องราวต่างๆ)
‪(เราจึงขอแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโส)
‪(เจ้าของดินแดนดั้งเดิม ‪และผู้ปกปักษ์รักษาแผ่นดิน)
‪คำบรรยายโดย นวลักษณ์ เกียรติ