ALPIN ARENA SENALES ITALIA
O obxectivo achégase.
Stone, como imos?
Xa case está. Estou sacando a clave de cifrado.
Catro horas e non deixou unha pataca frita.
Encerrada aí contigo, come polo estrés.
- Aburríchela coa leria do gato? - Leria?
Parker, as historias de Barry o Gato gústanlle.
Gústache Barry o Gato, a que si?
Cando te deas conta, vas querer un.
Os gatos ódianme. Síntocho, Bailey.
Creando código de acceso.
Vexo a Mulvaney. A información era correcta.
Non o podo crer. O traficante de armas máis buscado de Europa,
visto por primeira vez en tres anos.
Engadindo nomes e caras á lista de invitados.
- Canto tempo necesitas? - Pouco.
Espera, cambiou algo. Non me podo conectar.
O sistema está sen conexión. Só acceso local.
- Cómprenos outro plan para metervos. - Que plan?
Acceso directo a alguén que xa estea na rede.
O xefe de seguridade. Na barra.
Pódolle hackear o móbil, pero necesítoo cerca.
- Como de cerca? - A tres metros.
Stone, ti non es axente de campo. Non saias da furgoneta.
Pode facelo.
Demasiado perigoso.
Mulvaney está entrando.
O noso traficante de armas móvese e non o quero perder.
Non hai outra. Temos que collelo.
Que necesitas?
Cando estea a tres metros do xefe de seguridade, chámao.
Entendido.
Oe, Stone.
Ti podes.
Grazas, Bailey.
Non os podo seguir máis.
Stone, atende.
Camareiro á túa dereita. Colle champaña.
- Grazas. - Ben. Agora, bébeo.
Darache valor.
Vai cara á mesa do blackjack.
Sabes xogar?
Xogaba ao xadrez.
Ai, Deus.
Fai unha aposta.
- Benvida. - Tanto dá se perdes.
Cambio, señor? Claro. Cen?
Setenta e cinco e cen. Cambio de cen.
Está, teño acceso.
Cambio de cen, señor. Moi ben. Todos listos?
Sospeita algo.
Fagan as súas apostas.
Vai cara a ti.
Stone, vaite.
Vaite. Vaite...
Que fas?
Nunca xogara.
BLACKJACK GUÍA PARA PRINCIPIANTES
- Dezaseis. - Perdón.
Tes que dividir os oitos.
Divide os oitos. Dezaoito.
Dezaoito.
A banca ten 17.
- Gañaches. - Pasouse.
Mellor deixalo a tempo.
Grazas.
Moi boa, Stone.
- Nada mal para ser a primeira vez. - Perdín dous anos de vida.
- Funcionou? - Si. Entrei.
E onde está Mulvaney?
Téñoo. Pola cociña, baixando as escaleiras.
Hai dous mangallóns na porta.
Imos.
Métovos no recoñecemento facial.
Ola, guapa.
Está libre?
Pódela levar.
Vale.
Máis tarde?
Xa estades.
Case me dá medo ver o que sacou a Mulvaney do seu tobo.
Boas, meus.
De acordo.
Acéptanse apostas para a próxima partida, que empeza dentro de dous minutos.
- Tiñas razón, a Mulvaney vaille o xogo. - Nunca di que non a unha aposta.
Deben predicir a orde exacta das mortes.
Recibido, Delta Cero Seis. Elementos hostís...
Son operacións militares.
Apostan coas baixas.
Cunha aposta de catro mortes inmediatas, gaña o xogador número 46.
Apostan con sangue.
Yang, ensínamo.
Un pouco á dereita.
Hostia.
Son os SEAL da Armada dos EUA en tempo real.
E descifraron un código con seguridade militar.
Quen ten esa capacidade?
Deixa os tecnicismos. O obxectivo é Mulvaney.
A ver, doutora Yang,
quenta, que saes.
Provócalle o ataque ao corazón a Mulvaney. Vou arrancando a ambulancia.
Mulvaney sae!
Merda.
Ocúpome eu deste. Ti vai por Mulvaney.
Stone.
Telo á dereita. Noutro corredor de servizo.
Prepárate para a escuridade.
Merda!
Teño a Mulvaney. Bailey, sácanos de aquí, rápido.
Espectáculo!
Que si, vale. Que si!
O MI6, non?
Tedes que mellorar na sutileza.
Augástesme a festa.
Xa mo dicían aquelas voces na cabeza.
"Que veñen os británicos."
Comunicacións comprometidas.
- Non me digas! - Plan novo: ruta de exfiltración Bravo.
- E incomunicados. - Recibido. Véxovos alí.
Vamos.
Stone! Vamos!
Oe!
Non vou a ningures.
Aínda non acabei.
Máis homes de Mulvaney.
Van á estación do teleférico. Parker é un obxectivo fácil.
Hai que baixar.
- Stone! - Ide sen min. Estou ben.
Queda aí. Logo volvemos.
Jack, aquí Nove de Corazóns. Necesito predición urxente.
Nove, vemos a túa posición e o conxunto.
Proxectando cara a diante.
Os do MI6 non van dar baixado a tempo.
O Corazón dá un 93 % de probabilidade de que Parker morra e Mulvaney fuxa,
a menos que interveña a Carta.
Vou necesitar un paracaídas.
Vale.
A cincuenta metros, sobre a varanda que tes á dereita.
E non desveles a túa tapadeira.
Vou!
Oe!
O Corazón dá unha probabilidade de éxito do 32 %.
Non me axudas, Jack.
Oi, ho!
Stone, vas dereita a un precipicio. E grande!
- Como de grande? - Grandísimo.
Moi moi grande.
E aí seguimos.
Mira, teño cartos.
Máis do que imaxinas.
Non sería dabondo.
Oito minutos.
Non chegamos.
Stone, a seguridade de Mulvaney está chegando á estación.
Colle a vía á túa esquerda. Tes que apurar máis.
O terreo é moi chan e perdes altitude.
Se cruzas ata a pista, colles unha moto de neve.
Cables!
A posibilidade de éxito cae.
Porque non tes imaxinación.
Moi boa.
É unha broma?
Veña!
Darase defendido sen nós, non?
Agárrate!
Pódelas adiantar na próxima curva.
Ei! Estás ben?
Volvémonos ver.
Será o destino.
Será.
Ei!
Stone, Bailey e Yang á túa dereita.
Á Carta custoulle infiltrarte no MI6. Non podes quedar ao descuberto.
Ben o sei, Jack.
- Cantos hai na festa de benvida? - Seis.
Catro pistolas, unha escopeta e un francotirador
cun historial impresionante.
Saídeme de diante!
Apártate deles. Colle á túa dereita.
O francotirador vai por Parker.
Jack, dáme unha liña.
Luces fóra.
Detrás de ti!
Probabilidade de éxito no 85 %.
Só no 85 %?
Moi xusto non é.
Dous máis á dereita.
Mira.
Parker e o obxectivo vivos e coleando.
Estupendo.
Agocha os corpos e lisca sen que te vexa o MI6.
De acordo.
Que pasa?
- Yang. - Ei.
Onde van?
Onde vai quen?
- Mulvaney tiña un exército de seguridade. - Fuxirían ao oír as sirenas?
Non imos esperar. Hai que levalo.
Oi, ho! Bota escuma!
O cabrón tomou cianuro?
Moi retro.
Merda.
Hostia, está morto.
Unha perna cada un. Hai que subir á montaña onda Stone.
A ver, xenio. Agora que?
LONDRES, INGLATERRA
Unha boa cerellada.
Os italianos están furibundos. E Defensa e o primeiro ministro.
- Asumo eu a responsabilidade. - O "eu" é o teu problema, Parker.
Mulvaney está morto, Yang provocoulle o ataque a quen non era
e, Stone, como se che ocorre saír da furgoneta?
- Era o único xeito de... - Pono no informe.
Burocracia. Os homes de Mulvaney van saber quen manda.
Para.
Mulvaney foise. E a nosa esperanza de usalo como recurso.
Temos outro obxectivo.
Alguén descifrou código militar ao máis alto nivel, incluído o noso.
- Investigaron a rapaza? - A rapaza?
Si, pero imos necesitar máis ca iso.
Intentamos rastrexala, pero non hai nada.
- Eu podo buscar... - Temos xente para iso. Outra xente.
Vós centrádevos no papelame. Sandra.
Graciñas, Sandra.
Grazas, Sandra.
Querémoste, Sandra.
Por Stone.
- Por saíres da furgoneta. - Ei!
- Sen rebentar a operación. - Iso fixémolo soíños.
Unha mágoa. Todo saía ben desde que chegou Stone.
Pensei que eras o noso amuleto. Iso si, no blackjack gañaches.
E non penso volver apostar nin saír da furgoneta.
Que fixeches alá arriba?
Agocharme nos baños.
- Que? Mandástesme agocharme. - Certo.
Xa. Deixádea en paz.
Hai que falar de cousas máis importantes. Como a rapaza.
Agora en serio, sabemos para quen traballa.
- Ala. - Pois si. A Carta.
Agarrádevos.
O que queiras, pero identifiquei outra operación deles.
Desarticularon unha célula que secuestrara un petroleiro no Canal de Panamá.
Pero quen ía ter un poder así?
- Fíxeno outra vez, non? - Si.
Vale, burládevos de min, pero é certo.
Antigos operativos de intelixencia que só responden ante eles.
Sen lealdade a bandeiras nin a políticos,
apagando lumes que os seus gobernos non lles deixaban apagar.
Iso é a Carta.
Os axentes mellor adestrados,
xuntos para manter a paz nun mundo turbulento.
Non, é o argumento duns debuxos animados.
Ninguén sabe da Carta porque non existe.
Pásame o vinagre.
E a rapaza...
A rapaza é un dos membros. E sabédelo.
Non me xulguedes, voulle seguir o conto.
Se os da Carta son tan bos samaritanos, por que a tía interrompeu a nosa misión?
Boa pregunta. Si.
Síntocho, Bailey, non hai ningunha organización secreta tirando dos fíos.
Só estamos nós, Sandra e o seu papelame.
Foi un bo conto para antes de durmir. E, falando diso...
Xa?
Jet lag.
Hai unha hora de diferenza.
Boas noites.
- Boas noites. - Boas noites.
En todo o ollo!
- Úsoo para conducir! - Igual conduces mellor.
Peor imposible.
- Era broma. Retíroo. - Non.
Estasme espiando?
Un operativo está sempre alerta.
Dicías? Non che debín contar que me gusta nadar.
Un momento de debilidade.
Gustoume.
Entón...
a rapaza.
Que sabes?
Nada. Mandáronnos non investigar.
Moi mal mentes.
Se llelo deixamos aos burócratas do MI6, hackeará o mundo antes de termos un nome.
- Debín ir máis alá da misión e detela. - Xa tiñas bastante entre mans.
Ademais, non era o noso obxectivo.
Vive un pouco, anda. Pode ser divertido.
E aquilo de: "Non saias da furgoneta, Rachel"?
Isto é diferente.
As regras son as regras, menos para ti.
Dáme que me coñeces mellor do que eu a ti.
A ver que escoito un podcast aburrido dos teus.
- É cousa de Bailey. - Búrlate da nosa música
- e non che conto a miña teoría. - Labios selados.
É nova en todo isto. Ten que ser. Se non, teriamos oído falar dela.
- Para obter a lista de invitados... - Traballa cun veterano. Pero quen?
Facemos unha lista. Levo petiscos.
Síntoo, xa quedei para... comer.
Podo ir contigo?
Adeus, Parker.
A CARTA: CUARTEL XERAL DO EQUIPO DE CORAZÓNS
Ivo? Canto tempo.
Nove de Corazóns, alégrome de verte.
- Como ides? - Ocupados. É por aquí.
A Carta leva toda a mañá lidando con tres ameazas factibles.
Posible ataque con gas sarín en París.
O Corazón predixo a hora e lugar do ataque cunha certeza do 87 %.
Está Oito de Corazóns alí.
Seis está contendo un posible incidente internacional
no Mar da China Meridional.
E os Diamantes ocúpanse dun hackeo á rede eléctrica norteamericana.
Ese é o pavo real.
- Ola. - Viña coa casa.
Ola, Jack. Gústache a oficina nova?
Non todos podemos andar de meneo polos Alpes.
E Rei de Corazóns?
Está enfadada?
Estiveches con ela?
A ver. Perdiches o control da situación, o obxectivo morreu e mataches seis homes.
Un resultado glorioso. Digno da Cruz Vitoria.
Bos días, Nómade.
Eu tamén me alegro de verte. Quedouche moi ben o sitio.
Agora ten sentido do humor?
- Atopaches a rapaza? - Claro.
Keya Dhawan.
É de Pune, ao oeste da India.
- Orfa desde os oito anos. - Como aprendeu a programar?
Sóache Niam Kharche?
Investidor multimillonario, farmacéuticas.
Tiña negocios en Pune. Ofrecía cursos de informática a nenos desfavorecidos.
Descubriuna nun deses programas.
Si. Viu que era un prodixio e decidiu protexela, adestrouna
e logo acabaron a mal.
Por que?
O Corazón dáche o "que", non o "por que". Apartouse de Kharche e desapareceu.
Agora ten 22 anos.
Pouco máis que cando te coñecín.
Pero ela foi dar cunha banda de delincuentes.
Algúns levan a sorte toda.
Cremos que Keya montou o Casino de Sangue.
Sabía que Mulvaney xogaba e usouno como reclamo.
Por que?
Mulvaney obsesionárase cunha arma nova, un mito.
Un ordenador cuántico que puidese hackear calquera cousa en calquera lugar.
O Corazón.
Agora onde está ela?
O Corazón predí, cun 96 % de certeza,
que vai cara a Lisboa á inauguración do Club Moritz.
Ímoslle filtrar a súa posición ao MI6
e a túa operación estará en marcha en 24 horas.
Non cadra.
Keya decidiu hackearnos as comunicacións na montaña.
Quedou ao descuberto, miroume aos ollos.
Non creo que debamos ignorar o Corazón,
o máis parecido que temos á intelixencia perfecta, por unha mirada nun bar.
- Igual por iso segues solteiro, Jack. - Ti fíate das cifras.
A túa misión é Lisboa.
E se non está alí?
Come unhas tapas.
Pero non cos do MI6.
Así que agora me espías a min.
Só rastrexo o meu recurso.
Xa sabes onde te metiches. Nada de relacións, nada de amigos.
Nin conversas privadas en piscinas.
O que facemos é demasiado importante.
Se os gobernos fallan, o único que queda é a Carta.
É parte da miña identidade secreta.
- Está todo baixo control. - Ben.
Que siga así.
O teu obxectivo é Dhawan.
"KEYA DHAWAN"
"KEYA DHAWAN" + "QUE VEÑEN OS BRITÁNICOS"
Veña, Keya, pica o anzol.
SOLICITUDE DE MENSAXE DE USUARIO DESCOÑECIDO.
ACEPTAR
DESCOÑECIDO: ESTASME BUSCANDO?
Sorrí.
É VENRES Á NOITE. NON TES AMIGOS?
OFRECÍCHESME UN BRINDE NO CASINO. POR QUE?
QUERÍA QUE SOUBESES DE QUEN ERA A FESTA NA QUE TE COARAS.
ISTO NON É UN XOGO, KEYA. QUE QUERES?
ESTÁS A PIQUES DE DESCUBRILO.
DESCONECTADO
Ola, Bailey.
Ola. Temos unha pista sobre a hacker. Imos para Lisboa.
Chama a canguro do gato.
Non, Barry está ben. Está...
Xa lle dixen que nada de festas.
Veña, que durmas ben.
Saímos ás 08:00.
Entendido.
- Boa noite. - Boa noite.
E isto?
Por favor. Xusto cando pensaba que non podía ir a peor.
- Estás cantando, Parker? - Estaba aclarando a gorxa!
Canción.
- Mira para aí! - Non!
Canta coma os anxos.
LISBOA PORTUGAL
Tiñas que coñecer a miña avoa. Compartides gusto musical e peiteado.
- A miña furgoneta, a miña música. - O mesmo que di ela.
Perdón.
Un pouco máis forte para a próxima, a ver se rompo un dente.
Todo ben aí atrás?
Si, estou ben. Só estou...
Mareada.
É a música de Bailey.
Ven, cámbioche o sitio.
- Que? Non, estou ben. - Non hai fallo. Aparta.
Vale.
- Hostia! - O cinto.
- Bailey! - Ti non eras un condutor de elite?
Perdón.
- Estás ben? - Si.
A que hora abre o bar?
Saímos dentro dun par de horas.
Oe, Stone.
Mira o que che mandei.
CASA DE MONECAS VITORIANA FEITA Á MAN
- Que é? - Para o aniversario da miña sobriña.
Que che parece?
É moi...
rosa.
Parker, esta música é do ano da pera.
- Que tes, 100 anos? - Chámase cultura.
Xa, síntocho, Parker, pero estou con Yang. Yang!
Si!
Aí, aí!
Isto si que si!
Veña, Bailey, estalo desexando.
Pois si!
Stone?
- Si! - Stone, veña.
Estalo desexando. Vamos!
Iso!
Diso nada.
Coidado, igual ata o pasas ben.
- Está sorrindo. - Si, si!
Seis elementos hostís no edificio...
Nove, estou contigo.
Seis elementos hostís polas escaleiras. Máis fóra.
Van botar a porta abaixo en catro...
tres...
dous...
un.
Parker.
Ímoste sacar.
Stone! Agora!
Nove, a ventá.
Sae. Xa.
Stone, vas morrer.
Jack, necesito axuda!
Trazando rutas de saída... Xa.
Veña. Parker, veña!
Vou volver entrar.
O que? Non.
- Salvalos non é a túa misión. Sae. - Jack, por favor.
No mellor dos casos, descóbrente. Ou morres antes.
SINAL PERDIDO
Stone?
Stone!
- Arre demo! - Veña.
Hai que marchar.
Van vir máis. Vamos.
Á furgoneta non. Veña!
Algunha vez funciona?
Si, pero non con todos os coches.
Aí! Rápido!
Stone, agora é bo momento.
Aparta, ocúpome eu.
- Fuxe das armas, Stone. Fuxe! - Un momento.
Abaixádevos!
Dálle!
Stone, xa podes ir falando.
Hackeas, pelexas e conduces. Parker, ti enténdelo?
- Tres vehículos. Moitas armas. - Nótase polas balas.
- Stone! - Estouche algo ocupada.
Frea!
Vale, todo controlado.
Yang.
- Lista. - Ás túas tres en punto.
En tres, dous, un.
Recámara baleira!
- Quéresnos matar? - Máis ben ao contrario.
Isto igual se pon intenso.
Non pinta ben.
- Stone, seguen aí. - Xa sei.
Agarrádevos.
Non sei os demais, pero eu digo que estás para o traballo de campo.
Sae da estrada e deixamos a furgoneta.
Rachel.
Rachel!
Stone.
Pero ti quen es?
É complicado.
Eu vexo unha axente novata que acabou cunha banda de matóns.
- Bailey, por que tardas tanto? - Merda.
A Carta? Es da puta Carta?
Queres deter a Dhawan pola túa conta?
Traballas con ela?
Contesta.
Débesnos a resposta.
Nós tamén imos por ela.
Deus santo!
A Carta existe.
- E es unha deles. - Oxalá vos puidese contar máis.
Pero queremos o mesmo.
Non tal.
Non es a única que ten segredos.
Significaban algo para ti?
Veña, Rachel. Só interpretas un papel, non?
- Quen es, Parker? - Por que non llo preguntas ao Corazón?
Se me quixeses morta, disparábasme primeiro.
Necesito saber algunha cousa.
Sobre ti, sobre a Carta.
Pero poida que o máis importante é que estaba desexando pelexar.
Fala.
Keya e eu soubemos que a Carta se infiltrara no MI6.
Tiña que descubrir quen era. Primeiro, pensei que era Yang,
pero que alegría que foses ti.
Keya traballa para ti?
Trémeche a man.
Apenas me rozaches.
Era o que quería.
Punta envelenada.
Un pouco básico, si, pero fai o choio.
Empeza a notarse a parálise.
Levo seis anos buscándovos, Stone.
E o destino tráete dereitiña a min.
Es moi boa axente.
Pero, por deixares unha máquina pensar por ti, paseiche desapercibido.
Aquí mesmiño,
diante de ti...
desde o principio.
E Mulvaney?
Tampouco lle gustaba a tecnoloxía.
Gardábao todo aquí.
Keya e mais eu montamos o noso Casino de Sangue para atraelo.
Tiñamos que falar sobre o Corazón.
Vale.
Fala.
Si, eu...
O Corazón é o que lle dá á Carta o seu poder.
Unha arma formidable que nin sabías que puidese existir.
Pode hackear calquera cousa en calquera lugar.
Móbiles, redes eléctricas, bancos, gobernos, exércitos, rexistros sanitarios.
Os teus segredos.
Coñécete mellor do que te coñeces a ti mesmo.
É determinismo.
Con acceso a trillóns de datos á vez, a súa modelaxe é tan precisa
que pode predicir o futuro.
O Corazón é coñecemento e poder.
Pode afundir mercados ou facer caer avións do ceo.
Quen necesita roubar unha bomba nuclear cando as podes controlar todas?
Se posúes o Corazón...
posúes o mundo.
Onde está?
Só cho pode dicir un membro da Carta.
O veleno é un anticolinesterásico.
Parálise da Guerra Fría.
Ao meu químico vanlle os clásicos.
Coma o cianuro.
Tranquila, Rachel.
Matarte non está no plan. Primeiro, necesitamos que entregues un paquete.
Encantoume traballar contigo.
Co corazón na man.
Stone?
Espertou.
Agárraa aí.
Merda!
Toma isto. Axúdame aquí.
Que non se mova.
Colinest...
Espera. Dáme atropina, 5 ml. É colinesterasa.
Jack.
- Entráronnos. - Como?
Metéronnos un troiano por unha conexión sen cable.
- Está burlando a seguridade. - Restrinxe acceso.
Nómade, xa probei e nada. Queren acceder ao Corazón.
Desde onde? Temos o cortalumes.
É un sinal sen fíos, moi feble. Vén de...
dentro do edificio.
Stone.
Rápido. Controla as vías respiratorias.
- Vai. - Agárraa ben.
Aperta.
Non foi.
Stone, que pasou? Necesito saber que pasou.
Canto estivemos expostos?
Tres minutos e 45 segundos. Comprobando o sistema.
A onde accederon? A Cámara está segura?
A Cámara segue voando ben alto co Corazón dentro, a 25 000 metros.
Aí non se chega sen lanzadeira.
Sobrevoa o Atlántico cara á África Occidental.
Os outros paus teñen acceso ao Corazón?
- Iso parece. Mi madriña. - Que?
Houbo 100 000 intentos de acceder a arquivos.
Os Trevos estano analizando, seica a seguridade aguantou.
Hai que apagar todo.
- Apagar o que? O Corazón? - Ata que saibamos o que fixeron.
Non sabemos do que son capaces.
Non hai que apagalo para sabelo.
- Sería peor. - Non os coñecemos. Non é parva.
- Nin nós. - Seguro? Porque agora mesmo...
Rachel, ten razón.
- Solucionámolo nós. - "Nós"?
Imos falar en privado. Xa.
Díxencho. Sabía que Keya xogaba con nós, co Corazón.
Non tal. Tiñas un presentimento.
Nada concreto, nada factible.
- Intuición, unha merda! Aquí non vale. - Sabía que ela non ía estar.
- Ignoraches o Corazón e volviches. - Para salvar o equipo!
Non eran o teu equipo e morreron igual por volveres!
Quedaches ao descuberto.
Se fuxises cando cho dixemos, Parker seguíate,
colliámolo e Yang e Bailey estarían vivos.
- Só tiña que facerlle caso ao Corazón? - Si.
A Carta existe por unha razón.
Maximizar as vidas salvadas. É a nosa única métrica moral
e é un cálculo. Un cálculo puro e obxectivo.
Que nos fai unha máquina.
Esqueceuche o radical que é iso?
Non significa que o que facemos sexa doado nin agradable.
Terás as súas voces na cabeza para o que che queda de vida
e nunca deixarás de sentirte responsable. Nunca.
Pero o fin xustifica os medios.
Estiven a diario con Parker durante un ano e non o vin vir.
Non.
Nin o Corazón.
E agora que facemos?
Vou...
tomar decisións difíciles. E esta é a primeira.
Voute cesar, Rachel.
Vai para a casa e descansa. Pasa desapercibida, non fagas parvadas.
Non podes facelo.
Estante cuestionando.
Parker sabe quen es. E Dhawan. E os demais reis, con razón,
dubidan que sexas de fiar.
E ti?
Eu quero protexer o que levamos construíndo 20 anos.
Así que vou fóra.
É polo ben común.
Non é persoal.
Non.
Xa o estou vendo.
SIGO QUERENDO XOGAR
Diga.
- Stone? Equivocouse. - É para min.
É o meu móbil...
Que fai unha axente da Carta por aí soa unhas horas despois de que a envelenen?
Non están coidando moito o seu activo máis valioso.
- Que queres? - Non teñas tan mal perder.
Pensarías que nos pareciamos. Agora xa sabes que son mellor.
Mellor? Mataches os meus amigos.
Que?
Non o sabías, non?
Xa che dixen que isto non era un xogo.
Con Corazón ou sen Corazón,
vou por ti.
- Bo día, señora. - Bo día.
Nómade. Moi bo o sitio.
Os catro reis na mesma sala. Canto había, tres anos?
Aínda había ser máis.
A ver, quen é o tal Parker e como non o detectamos?
Axente de intelixencia de carreira. Naceu en Belfast, vive só.
Non ten ninguén que lle importe. Nin moito polo que vivir.
Dedicoulle a vida a un país que o ve como prescindible.
De acordo, entendido, todo iso botoulle leña ao lume,
pero o lume non empeza sen unha chispa.
A iso ía.
Tiven que apertar moito uns amigos moi de vello por isto.
Chechenia, decembro do 2015.
Isto que é?
É anterior á túa época. E anterior ao Corazón tamén.
Un xefe militar checheno tiña vía libre por parte dos gobernos checheno e ruso.
Occidente, coma sempre, miraba para outro lado.
Aniquilaba aldeas enteiras para acabar coa disidencia.
Pero isto que ten que ver con Parker?
El estaba alí.
Con outra identidade, sen rexistros electrónicos.
Pero estaba alí, co MI6,
entregando armas para derrocar o xefe militar.
Hai traza deles?
Hai hora de chegada?
Van vir.
Interceptamos unha comunicación. Era unha trampa.
Chegou información do MI6 que dicía que executaran o equipo enteiro.
Pensamos que non había a quen salvar.
A rexión era unha polvoreira ao bordo da guerra civil.
Non podiamos deixar as armas nas mans do xefe militar.
Tería custado miles de vidas.
Tiñamos un dron que sobrevoaba a zona, armado con mísiles.
Dei a orde eu mesmo.
Montámolo coma se unha forza rebelde ordenase o ataque do dron.
O MI6 enterrou o seu erro.
Sen informe, sen investigación.
Sen rexistros do persoal que estivera implicado.
Pensabamos que morreran todos.
Ata hai unhas horas.
Que desastre.
Entón, pensas... que el sabe que fomos nós?
Dáme que é bastante probable.
E agora quere destruír a Carta.
Mataches a Bailey e a Yang?
O plan non era ese.
Céntrate na tecnoloxía e déixame a min a estratexia.
Lémbroche que somos socios, vale?
Se queres que eu faga o meu, cóntame o que vas facer antes de facelo.
Lémbroche que á Carta tanto lle dá a xente coma Bailey e Yang.
Se queres que saia ben, tampouco che debían importar.
Ola, Barry.
Son amiga de papá.
Non pasa nada.
Estou eu aquí.
SORRÍ!
A cámara.
Hackeou a cámara.
Imos ver se deu tapado ben o rastro.
Aí a está.
Que hai no deserto, Keya?
A vida nocturna non será.
Estás de carallada?
África Occidental. A Cámara.
Algunha vez subiras co helicóptero a máis de 12 000 metros?
Pregunta trampa. Iso non se fixo nunca.
Pero miña nai dicía que eu podía facer o que fose.
- Canto temos ata que a Cámara descenda? - Once horas, sete minutos.
E a Carta descubrirá o que pasa.
En nove minutos e 26 segundos, a Cámara baixará a 12 000 metros
e temos oito minutos para coller o Corazón e saír antes de que o controlen.
Moi preciso.
Seguro?
Non. Estarei segura cando descenda.
Se detectaron o meu código, estarán agardando e morreremos.
Ola.
Bos días.
Que hora é?
Son case as sete.
O que? Merda.
Houbo sorte?
Nada, pero nalgún momento asomarán a cabeza.
Vou mirar se...
Non.
Chama a Nómade. Xa!
Ti súbeme aí. Xa fago eu o resto.
Nómade vaime colgar por isto.
Dille que che roubei a chave.
Vas ter que confiar en min.
Vale. O momento da verdade.
Como sabemos se funcionou?
Mira para aí.
A Cámara baixou 4600 metros nos últimos dous minutos.
Segue baixando.
Os sistemas de seguridade caeron. Quedei fóra.
Como pode ser? Outro hackeo?
Non. O primeiro foi para isto. Leva latente no noso sistema ata agora.
- Control manual? - Iso intento.
- Abriron o compartimento estanco. - Contacta cos axentes da rexión.
Non hai ninguén en 800 km.
Achegándonos ás coordenadas en cinco, catro, tres...
- Espero que saibas o que fas. - Eu tamén.
- Temos un "algo" que se achega rápido. - Un "algo"?
- A trinta segundos. - Que é?
Creo... Creo que é un "alguén".
Quen é?
Achégate.
É...?
É Stone.
Teño que baixar e reducir a velocidade do rotor.
Recibido. Ata dentro de sete minutos.
Non o vai conseguir.
Mira quen é.
- Dáme un momentiño. - Non!
A nave está chea de hidróxeno. Unha chispa e morremos.
Non dou falado con ela.
Veña, Rachel.
Veña!
Acabou, Keya.
Para quen?
Díxenche que quedases na furgoneta.
Tamén que me divertise un pouco.
Foise.
O CORAZÓN
PERMISOS DE ADMINISTRADOR PARA KEYA DHAWAN
E agora respondes ante min.
Perdemos o Corazón.
Aínda non.
Parker. Temos 90 segundos. Vamos.
Unha mágoa o do paracaídas. Valo necesitar.
Sóltame!
Non!
- Vai atrás delas! - Imposible! Chegar á base vai ser moito.
Aparta!
Déixame!
Bos días, bonita.
Dámo antes de que alguén...
Vai ser que non.
A cousa vai ser así.
Cos teus dotes de axente secreta, volves á civilización e eu vou detrás coa arma.
- Onde está o Corazón? - Teno Parker.
Pero cifreino con biometría. Non o pode usar sen min.
Veña, arriba.
Se che disparo agora, acabou todo.
Coa clemencia que tiveches ti con Bailey e Yang.
É a xogada lóxica, Rachel.
O que che mandaría o Corazón.
Eu non son coma ti.
De pé.
Hai que seguir.
DESERTO DE LOMPOUL SENEGAL
Cal é o plan, Keya?
Facerllas pagar a Niam Kharche por botarte do ático?
Xa. Cres que o sabes todo.
O Corazón diríache que me adoptou, que me rescatou da nada. Díxoche por que?
Usou os meus pais como cobaias nun ensaio clínico que os matou.
Encubriuno todo e acolleume como un favor. Eu deixeino porque sabía que, algún día,
sería forte abondo para facerlle pagar polo que fixera.
- Iso dáche dereito a rebentar o mundo? - Non é só por min. É pola xente coma min.
Parker vai destruír a Carta.
Eu teño unha lista de malos e ímolos expoñer.
Sen pensar o que virá despois.
Es una nena.
Ti cres que a Carta é mellor?
Que te salvasen a ti non os fai bos.
Cres que non te investiguei?
De cantos colexios te botaron?
Sete? Oito?
Sempre unha rebelde. Sempre un problema.
- Violenta, soa, indefensa. - Para.
E chega a Carta e dáche a disciplina pola que claramente devecías.
Pero colléronte porque eras boa?
- Ou porque estabas rota? - Chegou.
Poida que estivese rota.
Pero unha muller que só coñezo como Nómade rescatoume, adestroume,
ensinoume o que podes facer cando che cobren as costas.
Onde está agora?
Vamos.
Parker vén por ti e quero unha arma máis grande cando chegue.
Veñen cara a nós.
Igual é Parker.
A Carta non é, seguro.
Mercenarios?
A ver, contámoslles unha historia crible,
mantéñennos vivas para pedir rescate, distraémolos e "pum".
Conste que o "pum" é que os liquides.
Xa o pillara.
Quen sodes?
E que facedes aquí?
Necesitades quen vos leve?
É vostede un anxo.
A Carta pode acabar con Kharche.
A de Parker non é a única vía.
Como lle podemos pagar?
Xa está pago.
Ven comigo.
Fuxiu.
O trato non era ese.
Matala tampouco. Agora tesme que pagar.
O trato cambiou.
Moi difícil é atoparte.
Seis de Corazóns.
Nómade manda saúdos.
Dhawan volveu con Parker. Púxenlle un localizador.
Van cara ao norte. Agora vos poño ao tanto.
Ola, Rachel.
Alégrome de oírte. Tíñasme un pouco preocupada.
Ai, si?
Xa a teño. Van cara a Islandia.
Entendo que xa non se me cuestiona.
Teñen o Corazón. Ninguén está seguro.
Parker vai ir pola Carta. Imos para un lugar seguro.
Os Trevos están montando un equipo. Estarán no terreo cando chegues.
E se chegamos tarde?
Ti chega o antes posible.
Se dan conectado o Corazón, quen sabe do que serán capaces.
Vou.
Non é inexpugnable, pero é o que hai.
Se o Corazón quere, vainos atopar.
Esta ferrallada chegará a Islandia?
Ben seguro!
NESJAVELLIR ISLANDIA
Moi boa a de onte co recoñecemento facial.
Gardando con cadeado o xoguete.
Se non, ías volver por min?
Somos un equipo, Keya.
Non o volvas facer.
Creo que o teño.
Ao laboratorio de informática da Universidade de Reykjavik.
Unidade de crioalmacenamento e varios pisos de servidores.
O localizador vai para aí.
Ves, Keya? Non digas que non cumpro as promesas.
Moi ben, todos listos. Xa tedes as instrucións.
Un par de minutos e empezamos.
Conectados?
Conectados.
A túa lista de malos?
Emails, mensaxes, contas. O Corazón usa o meu algoritmo para examinar todo.
Podemos atopar a calquera? Acceder a todo?
A meirande chave mestra do mundo.
Ensíname.
Aí o tes.
Anos de experimentos de Kharche con inocentes en todo o país.
Aí está a verdade, para que a vexa o mundo.
Impresionante. A ver que máis pode facer esta cousa.
Atópame os reis.
Que fas?
Nancy Morrison, Rei de Diamantes. Antes na CIA.
O Corazón di que se dirixe a un refuxio coa familia.
Fai caer o ascensor.
En serio?
Non. Non...
De nada.
Esperade. Teño outro.
- Este vaiche gustar. - Que?
Un avión militar sen identificar aterrou nun campo privado hai 33 minutos.
Aí está.
Jiang Hsu. Serviu 35 anos no Servizo de Seguridade do Estado da China.
O Rei de Trevos aquí, en Islandia.
Mellor aínda. Onde está agora?
Dous minutos.
Mandámosche os planos. Stone vai de camiño.
Non podemos esperala. Dille que entre atrás de nós.
Hai algo de Picas e Corazóns?
Por agora nada.
Había máis xente no ascensor. Na entrada.
Acouga, Keya.
Dixeches que iamos deixar ao descuberto a Kharche e a Carta, non asasinalos.
Rei de Corazóns co seu equipo. Están nun búnker ás aforas de Londres.
Ben.
Liquídaos.
Estámonos achegando.
- Vémonos ao outro lado. - Vas entrar ti?
Ordenei eu o ataque contra Parker. É o xusto.
Que saibas... que eu tería feito o mesmo en Chechenia.
Grazas. O correcto...
Perdín o contacto.
O Corazón conectouse.
Non.
Estamos pechados.
Ai, Deus. Cortáronnos o sistema de ventilación.
Non.
OSÍXENO
Jack,
canto tempo temos?
A este paso, unha hora e quedamos sen osíxeno.
A Carta leva por diante a quen sexa e nós tamén.
Están pechados. Unha hora e mortos.
- Para isto, por favor. - Alguén ten que controlar este poder.
- Por que non nós? - Non quedaramos nisto.
Segues sen ver máis aló.
Isto non vai dunha reclamación ao home que matou os teus pais.
Isto vai de poder,
concentrado nas mans dos poucos, moi poucos, que podían usalo para ben,
que podían cambiar algo, pero non o fan.
Neste momento, estamos extraendo trillóns de datos.
En cuestión de horas,
vou poder acabar cos membros que quedan da Carta.
Levan usándonos e manipulándonos toda a vida.
É hora de tomarmos o control.
UNIVERSIDADE DE REYKJAVIK
Vai!
Os Trevos entraron no edificio da universidade.
Que estás facendo?
Sabes como se fan co poder os grandes, Keya?
Non é porque o gañen...
nin porque o merezan.
É porque, cando chega o momento,
tómano.
Stone está a un minuto.
En posición. Estamos listos.
Achégase á universidade.
SUBINDO
Stone, tes que saír xa.
- Non teño moito tempo. - Keya?
O modo seguro desactiva o Corazón.
Non van poder acceder sen min.
Estou fóra. Pero iso xa o sabes.
Non estás, non. É unha trampa.
Atopei o localizador.
O laboratorio é un reclamo. Saca o equipo de aí.
- Por que ía crelo? - Porque tiñas razón.
Avisáchesme sobre Parker e tiñas razón en todo.
Meus pais non habían querer isto.
Por favor, escóitame.
Saca o teu equipo de aí pero xa.
- Dime onde estás. - Vale.
Mándoche as coordenadas. Deixo a porta de atrás aberta.
Merda.
Son Nove de Corazóns, dáme a radio.
Vai.
Aquí Nove de Corazóns. Saíde de aí. É unha trampa.
Oídesme? Atopou o localizador. Saíde de aí.
Oídesme?
Si... Óiote.
Que pasa?
Onde está?
Que fixo?
Canto leva amañalo?
Pois... poden ser minutos. Ou horas.
Tedes ata que volva.
A porta non se move.
OSÍXENO
- O carallo! - Ten que haber un sistema de emerxencia.
Pasamos algo por alto.
Jack, hai xeito de contactar con Stone?
Non, seguimos incomunicados.
E se...? E se probas co fixo?
Vale.
- Stone, menos mal. Onde estás? - Os Trevos morreron.
A universidade era unha trampa.
Teño información nova.
Unha localización.
Perdemos os Trevos?
Que información?
Keya. Apagou o Corazón.
- Como sabes que non xoga contigo? - Non o sei.
Imos morrer dentro de menos dunha hora.
- Cortáronnos o aire. - O que?
- Cortouno ela. - Foi Parker.
Créoa, Nómade.
Estaría morta se non lle fixese caso.
Eu confío nela. Ti confía en min.
Cincuenta minutos.
Algo poderei facer.
Ata logo.
Si, ata logo.
Perdoa, necesito o teu camión.
Sei que estás aquí dentro, Keya.
Aínda podes escoller.
Aínda podes formar parte disto.
Só estás atrasando o inevitable.
- Queres que espere? - De ningunha maneira.
Pero grazas!
Veña, Keya.
OSÍXENO
Acouga.
Conserva o aire.
Anda.
Volve conectar o Corazón.
Faino!
Levanta.
Levanta!
Moi ben. Por onde empezamos?
Dedos?
Non, ímolos necesitar. Xeonllos?
Si.
Última oportunidade.
Vale, xa o fago.
Dálle.
Teño que volver entrar.
Hai de desconectalo e volver conectalo aos servidores.
Calquera interferencia apaga automaticamente o sistema. Sábelo.
Anda.
Non vas acabar ben, Stone. Un paso máis e ela morre.
Tanto me dá. Vin por ti.
Unha merda.
Os dous sabemos que, sen esta,
o Corazón queda apagado e os do búnker morren,
a menos, claro, que xa morresen.
Teño o Corazón e os reis. Unha man gañadora.
Vale, xa a pouso.
Moi ben. Agora, apártaa co pé.
Pero dime unha cousa.
Que queres demostrar?
E por que tes que matalos?
Servín toda a miña vida, Rachel, e non valeu para nada.
O mundo segue sendo un caos.
O Corazón ten o poder de cambiar todo,
pero a Carta úsao para manter as cousas como están.
Ti non queres cambiar nada, só queres estar ao mando.
O primeiro que fas con ese poder é matar xente.
O problema cos homes coma ti, Parker,
é que o voso poder só se basea en ameazas e violencia.
E, cando maltratades a quen vos rodea, incluso o voso equipo...
nunca tedes o único que eu sei que sempre terei.
Si?
E que é, Rachel?
Alguén que me cubra as costas.
Se cadra na próxima vida.
Vémonos cando chegue alá.
Nómade, dime que estades ben.
Seguen todos con nós?
Si.
Alégrome de oírte, Stone.
Sabía que te ía oír.
CATRO SEMANAS MÁIS TARDE
Ola, Barry.
Que é iso?
- Non sei. - Que bonita.
Pero que é? Quen cho mandou?
Véxote ben.
Voume render ao clixé e usar o cárcere para facer músculo.
Xa tiveches obxectivos peores.
Iso me din os avogados.
Ti volviches á Carta?
Si, volvín á Carta.
Con dúas condicións.
O Corazón é unha ferramenta incrible. Pero é só iso.
Se só atendemos á probabilidade, nunca faremos nada rompedor.
E se a probabilidade che di que non fagas nada?
Aí é cando me mandan a min.
E a segunda condición?
Gustábame o meu equipo.
Bótoos de menos.
Quérome rodear de xente que vaia cambiar o mundo para ben.
Como imos, Jack?
Unha boa nova e unha mala.
A boa: examinei a praza e o teu plan podería funcionar.
A mala:
non hai leite de avea.
Jack.
Que? Mandáchesme integrarme.
Entramos na rede eléctrica?
Si. Non foi difícil, porque o contrasinal é "contrasinal".
O teu café.
Grazas.
Está frío.
Sabes que aínda te podemos mandar á cadea, non?
Ei.
Quedade na furgoneta.
Quedamos na furgoneta, xefa.
O Corazón está listo.
- A manobra de diversión? - Preparada.
Vai por eles e "pum".
Sempre.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández