‎(ผลงานซีรีส์คอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎(วิมานลอย)
‎เรตต์ เรตต์
‎เรตต์…
‎ถ้าคุณไป แล้วฉันล่ะ จะให้ฉันทำยังไง
‎พูดจากใจนะที่รัก ผมไม่สนครับ
‎พูดจากใจนะที่รัก ผมไม่สนหรอก
‎พูดจากใจนะที่รัก ผมไม่สนหรอกครับ
‎พูดจากใจนะที่รัก ผมไม่สนสักกระผีกเดียว
‎"ไม่สนสักกระผีกเหรอ"
‎ใครเขาพูดแบบนั้นกันบ้างเนี่ย
‎นึกออกมั้ยครับ คุณอยู่ที่ตอนจบ ‎ของสุดยอดหนังดังอมตะนิรันดร์กาล
‎คุณอยากจะได้ยินคลาร์ก เกเบิล ‎พูดประโยคอมตะประโยคนั้น
‎แต่สิ่งที่คุณได้…
‎"พูดจากใจนะที่รัก มันไม่ได้เป็นปัญหาของผม"
‎แย่มั้ยครับ
‎ดีนะที่มันแค่เกือบเกิดขึ้น
‎นั่นเพราะในปี 1939 มีสิ่งหนึ่งที่รู้จักกันในชื่อ
‎โมชั่นพิคเจอร์โปรดัคชันโค้ด หรือเฮส์โค้ด
‎แนวปฏิบัติทางศีลธรรม
‎ที่คอยกำหนดว่าสตูดิโอต่างๆ ‎จะใส่อะไรลงไปในหนังได้บ้าง
‎และในตอนนั้น "แดมน์" ‎คือคำที่ถูกสั่งห้ามโดยเด็ดขาด
‎เช่นเดียวกับคำอื่น "ลอร์ด" "ก้อด" "จีซัส"
‎"จีซัสไครสต์" "ไครสต์" ‎"ซันออฟอะบิตช์" และ "เฮลล์"
‎ดังนั้นทีมผู้สร้างจึงต้องคิดคำเพื่อใช้แทน ‎เต็มหน้ากระดาษ
‎เหมือนกับที่ผมเพิ่งอ่านไปตะกี๊นี้
‎ผมรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่
‎"แดมน์" แทบจะไม่ใช่คำสบถอีกแล้ว
‎มันผ่านตาเราตลอดจนไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ
‎(ให้ตายสิ)
‎(บ้าชิบ)
‎(ไอ้ฉิบหาย)
‎มันอาจเป็นคำที่เบาที่สุด ‎ในบรรดาคำหยาบของเรา
‎แต่มันเป็นคำสบถคำเดียว ‎ที่มีการกล่าวถึงในไบเบิล
‎ทั้งยังมีความสามารถ ‎สร้างความขุ่นเคืองให้คนอีกนับล้าน
‎ดังนั้นก่อนเราจะไปจบเรื่อง ‎ว่าพวกเขาเก็บ "แดมน์"
‎ไว้ในวิมานลอยได้ยังไง
‎ก่อนอื่นเราต้องเล่าเรื่องของคำคำนี้ ‎ให้คุณฟังก่อน
‎"พูดจากใจนะที่รัก มีแต่กลิ่นสาบเตะจมูกผม"
‎โธ่ บ้าเอ๊ย ไม่เอาน่า นั่นก็หยาบแล้วนะ
‎(ค็อก) ‎(การปฏิวัติ)
‎(หยาบคาย)
‎(ทวัตต์) ‎(คำไม่สุภาพ)
‎(ลามก) ‎(ชิต)
‎"แดมน์" ไม่ควรอยู่ในรายชื่อนี้ซะหน่อย
‎"แดมน์" มันจาบจ้วงไม่ได้ มันไม่ใช่คำสบถ
‎มันมีคำจริงๆ อยู่ ตัวบีเวอร์สร้างมันขึ้นมา
‎(แม่เจ้าเว้ย)
‎ใช่... เป็นคำสบถที่ง่อยไปหน่อย
‎ก็แค่แดมกับแด้ม
‎สูสีกันนะ "แดมน์" กับ "แครป"
‎(นักแสดงตลก ‎ซาราห์ ซิลเวอร์แมน)
‎แดมน์...
‎"แดมน์" จะรู้สึกแผ่วๆ
‎ผมว่า "แดมน์" ไม่ใช่คำสบถ ‎แต่ผมไม่ให้ลูกพูด ผมเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ
‎"แดมน์" เป็นคำสบถที่น่าสนใจ ‎เพราะมันคือคำสาปแช่งค่ะ
‎มันไม่เหมือนกับ "ชิต" หรือ "ฟัค"
‎และมันหมายถึงการส่งลงนรก ‎เหมือนการสาปส่ง
‎ในยุคกลางผู้คนเกรงกลัวการถูกสาปมาก
‎มันคือคำสาปของจริงค่ะ ถ้าคุณแดมน์ใส่ใคร ‎นั่นคือคุณกำลังสาปแช่งเขา
‎แล้วคำว่า "แดมน์" เปลี่ยนจาก ‎คำสาปที่ไม่ควรลบหลู่ไปสู่คำอ่อนโยน
‎จนถึงขั้นที่คนส่วนใหญ่ ‎เลิกมองมันเป็นคำสบถได้อย่างไร
‎เราเคยเชื่อ และบางคนก็ยังเชื่ออยู่
‎ว่าการนำคำทางศาสนาออกไปใช้ ‎ในบริบทที่ไม่เหมาะสม
‎คือการลบหลู่
‎และนั่นก็คือต้นตอของคำหยาบ
‎อันที่จริงมันคือที่มาของคำว่า "โปรเฟนิตี้"
‎คำว่า "โปรฟานัส" หมายถึงนอกวัด ‎และ "แดมน์" ก็เป็นตัวอย่างของคำนี้
‎ถ้าคุณพูดว่า ‎"เมย์ ก้อด แดมน์ ตามด้วยอะไรก็แล้วแต่"
‎คุณกำลังขอให้พระเจ้าทำบางอย่างใส่ใครบางคน
‎และนั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณจะทำเป็นเล่นได้
‎ในยุคนั้นผู้คนยังเชื่อเรื่องแบบนั้นกันอยู่
‎และที่สำคัญ ‎ศาสนาก็ไม่ต่างอะไรกับหนังสยองขวัญ
‎ในเวลาแบบนั้น ผมเข้าใจเลย ‎ว่าทำไม "แดมน์" มันถึงดูน่ากลัว
‎ฉันว่า "ขอให้แกตกนรก" จะมีพลังได้...
‎ก็ต่อเมื่อคุณเชื่อเรื่องนรก ฉันว่านะ
‎ถ้านรกมีจริง...
‎ขอพระเจ้าทำให้ฉันตายตอนนี้เลย
‎เห็นมั้ย
‎ย่าฉันเป็นคนธัมมะธัมโมขั้นสุด
‎แต่ก็ยังพูด "แดมน์"
‎รึเปล่าวะ
‎"แดมน์" ทำให้เราเห็น ‎วงจรชีวิตทั้งหมดของคำหยาบคาย
‎มันเริ่มจากคำที่แสดงกริยาของการสาปแช่ง
‎กลายมาเป็นคำหยาบ
‎พอเวลาผ่านไป สังคมก็เปลี่ยนไป ‎แล้วมันก็ค่อยๆ เบาลง
‎มันเหมือนกับสิ่งที่ "ชิต" อาจจะเป็น ‎ในอีกไม่กี่ทศวรรษข้างหน้า
‎และเหมือนกับสิ่งที่ "ฟัค" จะต้องเป็น ‎ก่อนสิ้นศตวรรษนี้
‎รู้นะ
‎มันเป็น ขอโทษนะ
‎เป็นกาแฟที่โคตรดีเลย
‎แรกเริ่มเดิมที "แดมน์" หมายถึงอะไรได้บ้าง
‎ความหมายแรกสุดของ "แดมน์" ‎เป็นแบบสองนัยค่ะ
‎มันมีนัยทางศาสนาเพื่อตัดสินโทษให้ตกนรก
‎ทั้งยังมีนัยทางกฎหมาย ‎เพื่อกล่าวโทษว่าเป็นคนผิด
‎แต่ที่สุดแล้วทั้งสองนัย ‎ก็มาจากคำกริยาในภาษาละตินคือ "แดมนาเร"
‎ซึ่งหมายถึงการตัดสินว่ามีความผิด
‎และมันเกี่ยวข้องกับคำนามในภาษาละติน ‎ที่แปลว่าแดเมจหรือ "ความเสียหาย" ด้วย
‎คำว่า "แดมน์" เทียบกับคำสบถคำอื่น
‎ก็คงเหมือนน้องชายคนสุดท้อง ‎ที่อยากออกไปเที่ยวกับคุณ
‎แต่คุณไม่อยากเอาไปด้วยนั่นแหละ
‎"ชิต" จะเหมือนพวกหัวโจกในโรงเรียนค่ะ
‎ส่วน "แดมน์ จะเป็นพวกส่งการบ้านตลอด ‎แต่ติดดื้อหน่อยๆ
‎"แดมน์" กับ "ฟัค" จะนั่งโต๊ะติดกัน ‎แล้วคุณก็ "พวกนั้นรู้จักกันหรอกเหรอ"
‎คุณเลยเข้าไปเผือก "โทษนะ คุยด้วยหน่อยสิ"
‎"ฟัค" ก็แบบว่า "ไปไกลๆ บาทาไป" ‎แล้ว "แดมน์" ก็ "เชี่ย"
‎ถ้าสังเกตที่คนหนุ่มสาว
‎พวกเขาจะมองกันว่า ‎คำนี้ไม่ใช่การจาบจ้วงไม่ต่างกับ "ถุงยาง"
‎หรือ "ต่ำตม"
‎ถ้าใครอุทาน "ฟัค" ‎คุณจะแบบ "ชิต มีอะไรเหรอ"
‎เราจะ... ‎เราช่วยอะไรเขาไม่ได้
‎แต่ถ้า "แดมน์" ให้ช่วยอะไรมั้ยครับ
‎"แดมน์" ยังถูกใช้เพื่อเน้นย้ำ ‎เพื่อทำให้ภาพชัดเจนขึ้นได้อีกด้วย
‎มันค่อนข้างหลากหลาย
‎คุณก็แค่ทำให้มันเป็นเสียงสูง ‎หรือไม่ก็ให้เป็นเสียงต่ำ
‎เหมือนกับ "เชีย"
‎หรือไม่ก็ "เชี่ย"
‎แต่ถ้าเอา "แดมน์" ไปต่อพยางค์ ‎นั่นแสดงว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ
‎ปกติก็จะแบบมีใครโดนฟาดเข้าที่หน้า
‎ผมเคยเรียกผู้หญิงว่า สาวเชียเชี่ย ‎ตอนคุณเธอหันหลัง
‎หุ่นเธอจะสุดยอดมาก สะโพกสุดยอด ‎ผมก็จะแบบ "เชีย"
‎แต่พอเธอหันหน้ามาเท่านั้นแหละ "เชี่ย"
‎(เกาะสวรรค์ บำบัดหัวใจ)
‎(เชีย)
‎คุณเข้าใจอารมณ์โตมาโดยไม่รู้ว่า ‎"แดมน์" สะกดไงมั้ย
‎คนส่วนใหญ่ไม่รู้นะครับ
‎คนดำส่วนใหญ่ไม่รู้ว่า ‎"Damn" มีตัวเอ็นต่อท้ายด้วย
‎ทุกคนจะแบบ "dam" ‎เหมือนเขื่อนกั้นแม่น้ำประมาณนั้น
‎แล้วพอวันนึงผมเห็นมันมีตัวเอ็น ‎ผมก็แบบ แปลว่าอะไรวะ "แดมน์"
‎ผมชอบนะ มีตัวเอ็มกับตัวเอ็นติดกัน
‎ไม่รู้ทำไมออกเสียงตัวเดียว
‎ไม่ออกเสียงเอ็น แล้วดันเหมือนชื่อเล่นผม ‎ตอนอยู่มัธยมปลายซะด้วย
‎นั่นถึงต้องมีตัวเอ็นครับ
‎"Damn" มาจาก "Damnation" แล้วที่มีเอ็น ‎ก็เพราะใครก็ไม่รู้บอกให้ทิ้งเอ็นไว้เถอะ
‎พอเขาว่างั้นอีกคนก็เลย "แดมน์"
‎ในช่วงครึ่งศตวรรษที่ผ่านมาก
‎การเข้าโบสถ์ในสหรัฐกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง
‎แต่ศาสนาก็ยังหลอมรวมอยู่ในสังคมของเรา
‎อยู่ในเงิน อยู่ในกีฬา และอยู่บนรถของเรา
‎ดังนั้น "แดมน์" จึงยังคงแกว่งไกวอยู่
‎และมันก็เป็นคำสบถแค่คำเดียวของเรา ‎ที่มีเพียงหนึ่งความหมาย
‎เพื่อตัดสินโทษใครบางคน
‎(ไปตายซะ)
‎(ขอให้พวกแกตกนรกหมกไหม้)
‎ในยุคโรมโบราณ
‎คำสบถถือเป็นคำต้องห้าม ‎ไม่ต่างอะไรกับยุคปัจจุบันค่ะ
‎ในแง่ของเพศสัมพันธ์และของเสียจากร่างกาย
‎เหมือน "ฟัค" กับ "ชิต" ในภาษาละติน ‎อะไรทำนองนั้น
‎ต่อมาในยุคกลาง ในภาษาอังกฤษ ‎มันกลายเป็นเรื่องของศาสนา เป็นการวิงวอนไป
‎ซึ่งคำที่เลวร้ายที่สุดที่คุณจะพูดได้ในยุคกลาง
‎ก็จะประมาณ "ด้วยกระดูกพระเจ้า"
‎กระดูกพระเจ้าเหรอ
‎มันยากสำหรับคนร่วมสมัย ‎ที่จะเข้าใจหรือจินตนาการว่ามันเป็นยังไงค่ะ
‎แต่ในธรรมเนียมของคาธอลิค
‎พระคริสต์จะมีรูปกาย ‎และถ้าคุณพูดว่า "ด้วยกระดูกพระเจ้า"
‎คำพูดคุณจะเหมือนกับคุณเอื้อมไป ‎ที่ร่างกายของพระองค์ แล้วทึ้งเอากระดูกออกมา
‎เชี่ย เล่นแรงชะมัด
‎พระเจ้าไม่มีกระดูกซะหน่อยนี่
‎แล้วรู้มั้ยว่าคนที่พูดแบบนั้น ‎จะไม่ใช่แค่กล่าวคำ "ด้วยกระดูกพระเจ้า"
‎แต่เขากล่าวพร้อมกับคุกเข่าลง
‎กระดูกพระเจ้า
‎สนุกแฮะ
‎ลบหลู่อีกล่ะ
‎แล้วคำสบถที่เกี่ยวศาสนา ‎ก็เป็นการยกอำนาจจากพันธสัญญาเดิมไปในที่สุด
‎พระเจ้า ในพระคัมภีร์จึงมีคำอธิบายยืดยาว
‎ถึงวิธีที่ต้องการให้ผู้คนสบถโดยอ้างถึงพระอง์
‎แบบไม่ลมๆ แล้งๆ
‎แน่นอนว่าในรุ่นติดเทอร์โบของคำว่า "แดมน์
‎รุ่นที่เรายังไม่เห็นกันในทีวีอินเตอร์เน็ต ‎หรือแม้แต่ในเคเบิลทีวี
‎เราไม่ได้ยินมันทางวิทยุ ‎และเราแทบไม่เคยได้อ่านมันในข่าวเลย
‎รุ่นใหญ่จริง
‎(ไอ้ฉิบหาย)
‎ก้อด" เป็นคำที่ทำให้ "แดมน์" มีน้ำหนักขึ้น
‎และนำเอาบริบททางศาสนากลับมา
‎ฉันมองว่าความแตกต่างระหว่าง ‎"แดมน์ กับ "ก้อดแดมน์" มันเหมือนกับ..
‎"ก้อดแดมน์" ไปขยายขนาดมันขึ้น
‎"แดมน์" เหมือน...
‎มันเหมือนคุณโดนอะไรบาดนิ้ว "อุ๊ย เชี่ย"
‎ผมคิดว่า "ก้อดแดมน์" มีแรงดึงดูด ‎สำหรับลากคุณเข้าโบสถ์ได้มากกว่า
‎ฉันไม่พูด "ก้อดแดมน์" ค่ะ ‎เพราะฉันไม่ใช่คนดำที่มาจากทางใต้
‎(แดมน์มีวิวัฒน์มาอย่างไร)
‎ก่อนยุค 1600 ว่ากันว่าคนฝรั่งเศส
‎จะรู้จักคนอังกฤษในฉายาว่า "เลส์ ก้อดแดมน์"
‎เพราะนิสัยที่ชอบสบถคำว่า ก้อด และ แดมน์
‎ผมชอบแนวคิดในการพูดถึงภาพรวมของวัฒนธรรม ‎โดยสะท้อนจากคำสบถที่มีเอกลักษณ์ที่สุด
‎เหมือนคำพูดที่ว่า "คุณสบถอะไรคุณก็สนใจสิ่งนั้น"
‎(แดมน์)
‎แล้วในส่วนอื่นๆ ของโลกล่ะ ‎ใครสนใจอะไรกันบ้าง
‎คำสบถที่ชาวรัสเซียใช้บ่อยที่สุดคือ...
‎เพียร์คิธ พ็อดซาลุปนา
‎นั่นแปลว่า "รังแคในรูฉี่"
‎ว้าว
‎ผมรู้สึกว่าถ้าใช้คำนี้กันเยอะๆ
‎ปูตินคงกลายเป็นปัญหาจิ๊บๆ ของพวกเขาไปเลย
‎ผู้ดีในเยอรมันชอบพูดว่า…
‎อาร์ชเกเกอร์
‎ผมสาบานว่านั่นหมายถึง "บั้นท้ายไวโอลิน"
‎ฟังดูมีเหตุผล ‎แม้แต่คำสบถของพวกเขาก็ยังมีระดับ
‎ส่วนนี่เป็นคำที่อุกอาจ
‎ในแอฟริกาใต้ เป็นคำสบถของชาวแอฟริกัน
‎แอ๊ค เวงส์ โจ เฟงเกอร์ เฟร์อันเดอร์ เอง ‎เวสซูเกอร์ เอ็น ยัว บาเล บาคัน เท เยอร์ก
‎แปลว่า "ขอให้นิ้วคุณจะกลายเป็นตะขอเบ็ด ‎และไข่คุณเริ่มคัน"
‎และนั่นก็คือเรื่องราวทั้งหมด
‎(กากชัดๆ)
‎ในศตวรรษที่ 16 คำว่า "แดมน์ ‎กลายเป็นคำสบถ
‎แต่ก็ยังคงปรากฏอยู่ในพระคัมภีร์
‎ในพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์พิมพ์คำว่า "แดมน์" ‎หรืออยู่ในรูปของ"แดมน์" 15 ครั้ง
‎แต่เมื่อพระคัมภีร์ฉบับคิงเจมส์ ‎ถูกแก้ไขในศตวรรษที่ 19
‎พวกเขาตัดคำว่า "แดมน์" ออก
‎ในปี 1781 มีการปรากฎขึ้นครั้งแรก ‎ของคำว่า "ดาร์น" ในเพนซิลวาเนีย แม็กกาซีน
‎และนั่นคือหนึ่งในคำมินซ์ โอธ ‎ที่คลอดมาจาก "แดมน์"
‎แล้ว "มินซ์ โอธ" มันคืออะไรล่ะ
‎มินซ์ โอธคือวิธี
‎พูดคำหยาบโดยไม่พูดออกมาตรงๆ
‎แทนที่คุณจะพูดว่า "ก้อด แดมน์ อิต" ‎คุณก็จะพูดว่า "กอช ดาร์น อิต" แทน
‎ไม่ก็ "ด็อกกอน อิต" หรือ "แดง"
‎หรือ "คอนซาร์น อิต"
‎"มินซ์ โอธ" มันฟังเหมือนซีเรียลแย่ๆ
‎ที่แม่ไม่รู้ว่าจะหาของดีใกล้ๆ ได้ที่ไหนน่ะ
‎แล้วคุณก็จะได้ก็อช ดาร์น โอส์
‎เรซิน แดรตส์, คอร์น ซอร์น อิตส์, ‎ฮันนี่ นัต ทาร์เนชันส์
‎ซึ่งจริงๆ ก็ใช้ได้นะ คุณยังลิ้มรสนรกได้อยู่
‎มันเป็นคำที่ใช้แทน
‎เพื่อสื่อถึงคำนั้น
‎มันเป็น...
‎ผู้รับมอบฉันทะ
‎แต่ถ้าคำนั้นมันพาคุณผ่านพ้นวันไปได้ ‎ก็ใช้แม่งมันเถอะค่ะ
‎คนใช้คำว่า "แดมน์" มากขึ้นเรื่อยๆ
‎คนใต้เรียกคนเหนือว่า "แดมน์ แยงกี้ส์"
‎คุณมีคำจำพวก "น็อต เวิร์ธ อะ แดมน์"
‎อันที่จริงก่อนช่วงเปลี่ยนผ่านของศตวรรษที่ 20
‎เมื่อพูดถึง "คำสบถหยาบๆ"
‎ก็จะมีคำพวกนี้แหละที่คนพูดกัน
‎ซึ่งนำเรากลับมาที่เรื่องราว ‎ของภาพยนตร์เรื่องวิมานลอย
‎เพราะการใช้ "แดมน์" ในภาพยนตร์ฮอลลีวูด ‎ตอนปี 1939 เป็นเรื่องใหญ่มาก
‎แม้สาธารณชนจริงๆ จะไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย
‎แต่คนที่จะเป็นจะตาย ‎ก็คือพวกที่อยู่เบื้องหลังโค้ดนั่นเอง
‎มีการบังคับใช้เฮส์โค้ดอย่างเคร่งครัด ‎และไม่จำเพาะแค่คำสบถ
‎การพาดพิงถึงการใช้ยาและการเห็นใจอาชญากร ‎ก็ถูกสั่งห้ามด้วยเช่นกัน
‎รวมทั้งการจูบที่เยอะเกินและหื่นเกินด้วย
‎อย่างไรก็ตามเนื่องจากผู้อำนวยการสร้าง
‎เดวิด โอ เซลส์นิค ‎ต้องการเปลี่ยนนิยายขายดีเรื่องวิมานลอย
‎ให้เป็นหนังทำเงิน
‎เขาจึงโต้แย้งให้มีการใช้คำว่า "แดมน์"
‎เพราะมันคือวิธีสื่อความของหนังสือ
‎แล้วเขาเป็นใครถึงกล้าเฉไฉ
‎วรรณศิลป์ของนักประพันธ์มาร์กาเร็ต มิตเชลล์
‎แต่กองเซ็นเซอร์ก็ไม่ยอมกระดิก ‎เซลส์นิคก็เลยต้องอุทธรณ์ไปหาตัวเอ้สุด
‎ท่านเฮส์
‎แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นจากนั้น ‎ก็ก้ำกึ่งระหว่างความจริงกับตำนานพื้นบ้าน
‎เซลส์นิคชนะอุทธรณ์ ‎ไม่ว่าจะด้วยผลบุญจากคำโต้แย้งของเขา
‎หรือ 5,000 ดอลลาร์ที่อ้างว่าเป็นค่าธรรมเนียม ‎ที่เขาเพิ่งจ่ายไปก็ตาม
‎คณะกรรมการยินยอมอนุมัติ พวกเขา...
‎เพิ่มภาคผนวกในโค้ด
‎โดยบอกว่า "เฮลล์" กับ "แดมน์" ‎สามารถใช้ได้ ตราบใดที่...
‎เป็นการใช้เพื่อความสมจริงทางประวัติศาสตร์
‎หรือความสมบูรณ์ของงานศิลปะ ‎สุดแล้วแต่พวกเขาจะพิจารณา
‎แล้วธันวาคมปี 1939 เรื่องวิมานลอยก็ออกฉาย ‎เรื่องอื่นที่เหลือก็กลายประวัติศาสตร์
‎(พูดจากใจนะที่รัก ผมไม่สนห่าอะไรแล้ว)
‎จากจุดนั้นก็กลายเป็นเขื่อนแตก ‎และแดมน์ก็ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด
‎วิลเลจออฟเดอะแดมน์ ‎ชิวเดรนออฟเดอะแดมน์
‎จนถึงสุดโปรดของผม อาลียาห์ ‎ในเรื่องควีน ออฟ เดอะ แดมน์
‎ละครเพลงสุดฮิตแดมน์แยงกีส์ ‎เปิดตัวที่บรอดเวย์ในปี 1955
‎สุดยอดวงร็อกแดมน์แยงกีส์เริ่มฉายแววที่ ‎งานอัลเลนทาวน์ แฟร์กราวด์ในปี 1990
‎ถ้าจำไม่ผิดผมน่าจะอยู่ในการแสดงนั้นด้วย
‎ในปี 1986 ผู้สร้าง ‎ทรานส์ ฟอร์เมอรส์ เดอะมูฟวี่
‎เพิ่มคำว่า "แดมน์" กับ "ชิต"เข้าไป ‎เพื่อเลี่ยงการถูกจัดให้อยู่เรตจีสุดสยอง
‎(ช่วงเวลายิ่งใหญ่ที่สุดของแดมน์คือตอนไหน)
‎ช่วงเวลายิ่งใหญ่ที่สุดของ "แดมน์" ‎ในวัฒนธรรมคนดำ
‎คือฉากจบในตอนหนึ่งของกู้ด ไทมส์
‎รู้สึกจะตอนที่ฟลอริดา อีแวนส์เสียสามีของเธอไป
‎แล้วเธอก็สติหลุด ตอนเธออยู่ในห้องครัว
‎บ้า บ้า บ้า
‎มันทรงพลังมาก เพราะมันเชื่อมโยงเรา ‎เข้ากับครอบครัวอีแวนส์
‎คำว่า "แดมน์" ในบริบทนั้น
‎จงใจให้เหมือนกับคำที่ผู้หญิงแก่ผิวดำใช้
‎คำที่เธอพูดก็คือคำเดียวกัน ‎กับคำที่เราได้ยินตอนยายเราพูด
‎เรารู้สึกแบบนั้นในฐานะผู้ชม
‎เรารู้สึกถึงความเศร้าและความสูญเสีย ‎แบบเดียวกันกับในครอบครัวเรา
‎ถ้ามองในแง่ของ...
‎คนที่ถือว่าเป็นผู้นำของคำว่า "แดมน์"
‎ผมจะนึกถึงเคนดริค ลามาร์ ‎เจ้าของอัลบั้มสุดเจ๋งที่มีชื่อว่า แดมน์
‎ผมว่า "แดมน์" ไม่ใช่คำสบถ
‎แดมน์ คือสุดยอดอัลบั้มของเคนดริก ลามาร์ ‎นั่นคือสิ่งที่ "แดมน์" เป็น
‎การได้ขึ้นท็อปชาร์ต และได้รางวัลพูลิตเซอร์
‎ด้วยอัลบั้มแรปสักอัลบั้ม... ‎มันเปลี่ยนทุกสิ่ง มันน่าเหลือเชื่อมากๆ
‎จากการต้องต่อสู้เพื่อให้ได้พูดคำว่า "แดมน์" ‎ในวิมานลอย
‎มาจนถึงเคนดิรก ลามาร์ แร็ปเปอร์มือทอง ‎เจ้าของอัลบั้ม "แดมน์"
‎อัลบั้มที่ได้รางวัลพูลิตเซอร์
‎นั่นแสดงว่า "แดมน์" เป็นคำที่ปราดเปรื่องที่สุด
‎"แดมน์" เดินทางมาไกลแล้วค่ะ ‎เดินทางมาแม่งโคตรไกล
‎(แดมน์)
‎ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ‎"แดมน์" ขึ้นไปอยู่กลางเวทีปราศรัย
‎ร่วมกับจิมมี แม็คมิลเลียนเครางาม
‎ผู้ก่อตั้งพรรคเดอะ เรนต์ อิส ทู แดมน์ ไฮ ‎ในปี 2005
‎ผมเป็นตัวแทนพรรค ‎เดอะ เรนต์ อิส ทู แดมน์ ไฮ
‎คุณใช้คำว่า "แดมน์ เพื่อจะเน้นย้ำและผลักดัน
‎และคุณไม่ได้คุกคามใคร
‎คุณแค่บอกว่า "ค่าเช่าแม่งแพงเกิน"
‎แล้ว "แดมน์" ก็ได้ทำหน้าที่อย่างที่คุณต้องการ
‎แถมมันยังจุดชนวนการโต้เถียงได้อีกด้วย
‎บารัค โอบามาต้องเผชิญปฏิกิริยาตอบโต้ ‎อย่างฉันพลัน เมื่อบาทหลวงเจอร์ไมห์ ไรท์
‎กล่าวคำเทศนาว่า "พระเจ้าแช่งอเมริกา"
‎นั่นคือโบสถ์ในชิคาโกที่โอบามาไปเป็นประจำ
‎แล้ววิดีโอที่เจอร์ไมห์ ไรท์กำลังเทศน์
‎ซึ่งมีคำว่า "ก้อดแดมน์" เยอะมาก ‎ก็กลายเป็นไวรัล
‎ผมเข้าใจที่บาทหลวงพูดว่า ‎"พระเจ้าแช่งอเมริกา" นะ
‎โดยเฉพาะในเรื่องวิธีปฏิบัติต่อคนดำ
‎ที่มีมาอย่างยาวนานในประเทศนี้ ‎เข้าใจได้เลย
‎แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าการพูดออกไปแบบนั้น ‎มันออกจะเกินไปหน่อย
‎เพราะการยืนสบถใส่ใครในโบสถ์ ‎มันประหลาด
‎เมื่อคุณเติมพระเจ้าลงไป ‎มันจะกลายเป็นคำที่มีพลังทันที
‎และถ้าคุณใช้มันในทางที่ไม่ถูกไม่ควร ‎ซึ่งโดยปกติก็ไม่ควร...
‎จะเห็นได้เลยว่าผู้คนต่างเริ่มไม่พอใจ
‎แล้วอนาคตของ "แดมน์" จะเป็นอย่างไร
‎พอมีหวังที่จะรอดบ้างมั้ย
‎ในโลกของคำหยาบที่ฟัคชิตต่างพากันจ้ำอ้าว
‎มันจะแข่งขันกับ "พุซซี่" และ "ดิ๊ก" ได้อย่างไร
‎"แดมน์" จะต้องจำนน ‎ต่อกฎแห่งผลตอบแทนที่ถดถอย
‎ประสิทธิภาพของมันจะลดลงเรื่อยๆ
‎จนอาจกลายเป็นแค่คำคุณศัพท์ทั่วๆ ไป
‎ฉันว่า "แดมน์" ยังมีอนาคตอยู่นะ ‎เพราะคนยังใช้มันอยู่ตลอด
‎และ ณ จุดนี้ ‎ยังไม่มีเหตุผลที่จะมองว่า "แดมน์"
‎เป็นการจาบจ้วงอย่างรุนแรงจนมันควรต้องฟื้นฟู
‎ณ ตอนนี้ถ้าถามคนหนุ่มสาว ‎คำที่จาบจ้วงที่สุดก็คือคำปรามาส
‎และจำไว้ว่าคนที่อายุ 18 ปีในวันนี้ ‎จะอายุ 40 ในปี 2042
‎เขาเหล่านั้นคือคนที่จะสร้างกฎ
‎และสอนเด็กๆ ถึงคำต่างๆ ที่เกี่ยวกับเพศ ‎การทำงานของร่างกาย และศาสนา
‎พวกเขากำลังก้าวออกไปตามทางของพวกเขา
‎ถึงวันนี้ผมว่ามันโอเคนะ ถ้าเด็กสี่ขวบจะพูดมัน
‎คำถามคือ "จะมีมั้ยวันที่เด็กสี่ขวบพูดคำว่า 'ฟัค'
‎โดยไม่มีใครสะอึกเลย"
‎คนที่รังเกียจคำนั้นยังเป็นคนที่เสียงดังที่สุดอยู่
‎ยังเป็นคนที่ส่งเสียงมากที่สุด
‎เป็นคนที่ออกไปลงคะแนนเสียง
‎ถ้าพวกเขายังไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์
‎ก็วางใจได้เลยว่าพวกเขา ‎จะโผล่ไปที่คูหาลงคะแนนแน่ๆ
‎และด้วยเหตุนั้น พวกเขาจึงยังแข็งแกร่ง ‎เกินกว่าจะมองข้ามได้
‎ฉันว่าก็มีแต่พวกป้าระเบียบนั่นแหละ
‎ที่ยังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตอนคนสบถน่ะ
‎ผมไม่ไว้ใจคนที่ไม่สบถหรอก
‎ฉันไม่เคืองนะ ถ้าคุณจะสบถต่อหน้าฉัน
‎ชอบเลยล่ะ เพราะนั่นแสดงว่า ‎คุณสบายใจที่อยู่กับฉัน ก็เลยโพล่งทุกอย่างออกมา
‎ฉันคิดว่าการสบถเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการสื่อสาร
‎การสบถเป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่ง ‎ในกล่องเครื่องมือของคุณ
‎ฉันคิดว่ามันช่วยบรรเทาความรู้สึกได้
‎ถ้าคุณกำลังรู้สึกไม่ดี มันจะช่วยคุณบรรเทา
‎แต่ถ้าคุณรู้สึกดี ‎มันจะถ่ายทอดและแบ่งปันออกไป
‎มันช่วยบรรเทาความเจ็บปวด ‎และหลายคนรู้สึกดีได้ก็เพราะมัน
‎ความเป็นมาของคำว่า "แดมน์" ‎คือความเป็นมาของคำสบถทั้งหมด
‎และด้วยเหตุนั้น ‎มันจึงเป็นความเป็นมาของวัฒนธรรมเราด้วย
‎ความเชื่อและความกลัวของเรา ‎แม้จะไม่หายไป แต่มันก็เปลี่ยนไป
‎คำสบถบอกให้รู้ว่าเราให้คุณค่ากับอะไร ‎ศีลธรรมของเราอยู่ตรงไหน
‎และเรานำความเครียดไปสู่การพูดในที่สาธารณะ ‎และชีวิตส่วนตัวของเราอย่างไร
‎มีบางสิ่งเกี่ยวกับคำสบถที่ติดตัวมนุษย์มาแต่กำเนิด
‎ตรงทางแยกระหว่างความสวยงาม ‎และความอัปลักษณ์
‎ระหว่างจิตสำนึกในสมอง ‎และเดรัจฉานในเนื้อหนัง
‎หรือสั้นๆ
‎คำสบถจะยังเป็นประโยชน์
‎ตราบที่เรายังมีหัวใจ ความคิด และความเลว
‎ผม นิโคลัส เคจ
‎ขอให้มีค่ำคืนที่โคตรเยี่ยม
‎(คำบรรยายโดย ปาริชาติ ชัยพิกุล)