OBCY: ZIEMIA
Zwykłe bóle dorastania. Nic więcej.
Nic pani nie jest?
Tu nie jest bezpiecznie. Wracajmy do placówki.
Brak łączności.
Sądzimy, że cyborg przeciął podwodną linię.
Yutani blokuje satelity.
Odcięto nas.
Ewakuowano zbędny personel.
Hybrydy ukryto w celi pierwszej,
której jednak nie zbudowano z myślą o syntetykach.
Nie wiem, ile wytrzyma,
jeśli postanowią uciec.
Dorosły Ksenomorf wydostał się na wolność.
Siły Prodigy przeczesują wyspę,
ale ich liczebność spada.
To coś ich zabija.
Inne stwory pozostają w zamknięciu, jednak brakuje nam ludzi.
Szkodliwe zmienne się piętrzą.
Moim zdaniem należy rozważyć ewakuację.
Proszę pana?
Lecę na Księżyc?
Nie, głuptasku.
Będziesz pierwszą osobą, która przejdzie z ludzkiego ciała
do syntetycznego.
Chciałbym cię usłyszeć.
Dużo widziałeś.
To by była zajebiście ciekawa rozmowa.
Co zrobiłeś?
Wiem, czemu one tu są.
A wy pewnie zrobiliście coś głupiego.
Ale ja jestem ulubienicą.
- Ty pewnie doniosłaś. - Doniosła?
- Nie doniosłam. - Na kogo?
Wiedzieli, gdzie będziemy, bo im powiedziałaś.
- Nieprawda. - Na nas też doniosłaś?
- Nawet nie wiem, co zrobiliście. - Tylko tobie powiedzieliśmy.
Nie doniosłam. Wtedy bym tu nie siedziała.
Znaleźliśmy groby.
Rose, Marcy, Chrisa, Aarusha...
i Jane.
- Twój. - Ja nie umarłam.
Dała nam po kwiatku i zaprosiła na stół.
Uratowali nas. Teraz nie umrzemy.
Izaak umarł.
Umarł.
Miał na imię Steven.
Mama mówiła na niego Steve-O.
- My nie umrzemy. - Czemu? Mucha zeżarła mu twarz.
Jestem ulubienicą. Nie powinno mnie tu być.
W książce to Wendy Darling jest ulubienicą Piotrusia Pana.
Ona później dorasta.
Wtedy Piotruś się wścieka i porywa jej córkę, Jane.
Jesteśmy tu zamknięci, bo nie możemy być już dziećmi.
- A dorosnąć nam nie pozwalają. - Jesteśmy duchami.
Co robią duchy?
Nawiedzają domy.
Przez cały ten czas
baliśmy się ich.
Myślę, że oni powinni bać się nas.
Nie.
- Kirsh. - Tak?
Kamery padły. Stwory są zamknięte?
Działamy na własnym zasilaniu. Wszystko dobrze.
- Aklimatyzuję nowego Ksenomorfa. - A cyborg?
W celi z bratem.
Duże ryzyko. Yutani po niego przyjdzie.
Wiemy, że lecą tu statki.
To co, mam go ot tak oddać?
Przybył nas pozabijać i ukraść zabawki.
Wściekasz się.
Nie wściekaj się. Zachowaj rozsądek.
Ja?
Mózg wielki jak planeta.
Tylko gdzie masz jaja? Ona ze mną zadziera?
Yutani? Niech, kurwa, spróbuje!
Klasyczny objaw ekstremalnego ADHD jak u ciebie,
to kłopoty z kontrolowaniem impulsów.
Twoje ostatnie wybory...
...hybrydy...
Kirsh?
Twoje leki...
Kirsh?
Kretyni. Sami kretyni.
Lubisz swoje oczy?
Słucham?
Znajdź Atoma.
Ma zresetować kamery i łączność, a potem do mnie przyjść.
Tak dla pewności dam ci kogoś słabego.
- Czysto. - Nic mi nie jest.
Zamknij drzwi.
Alarm pomarańczowy.
Zbędny personel ma opuścić wyspę.
Chętnie dołączę.
Przestań.
Mamy znaleźć innych i ochronić pana Kavaliera.
Proszę tu zostać. Wkrótce wrócimy.
Tu jest ekstra. Wszyscy tacy mili. Bardzo fajnie.
Sama nie wiem. Mam mieszane uczucia, bo wydaje mi się...
Nie wiem.
Będę mogła robić fajne rzeczy, bo będę miała supermoce...
Chciałabym być niewidzialna. Zakradać się za ludźmi
i chodzić w fajne miejsca bez innych.
Będzie dobrze.
Prawda?
Ej.
Już dobrze. Niech no spojrzę.
Lepiej dziś nie będzie. Pozwól się nacieszyć.
Nic ci nie jest?
Bywało lepiej.
Serio byłeś na tamtym statku?
Pytasz o przeszłość.
Nie myślę o niej.
Postrzeliłeś mnie.
Uratowałem ci życie.
Jak tam płuco?
Chłopak mi powiedział.
Aarush.
Przyjemne uczucie, co? Być więcej niż człowiekiem.
Ale to ma swoją cenę.
Gdy korporacja coś ci daje, to zawsze za jakąś cenę.
Wiesz jaką?
Chcą wszystkiego.
To mało powiedziane.
Dowództwo, tu TR-1, odbiór.
Dowództwo...
Łączność padła. Co robimy?
Przepisy każą spotkać się w zbrojowni.
Z tymi stworami dookoła?
Działamy krok po kroku.
- Nie chcę umrzeć. - Wiem.
- Nie pisałam się, by zostać obiadem. - Chodźmy do zbrojowni po lepszą broń.
Wzywałaś?
Bóg oszczędził mi kłopotu.
No chodź.
Zimne powietrze ucieka.
- Rozpoczynam samozniszczenie. - Boże.
- Winda wybuchnie za 30... - Otwórz.
- ...29, 28... - Otwórz te drzwi!
- Otwieraj! - ...27, 26.
Dwadzieścia pięć, dwadzieścia cztery.
- Podsadź mnie. - 23...
- Szybko! - Dwadzieścia dwa...
- Dwadzieścia jeden. - Co ci odwala?
Dwadzieścia.
Kurwa, co jest?
- Jesteś na niego zła? - Postrzelił Stalówkę.
Bo ona kogoś zabiła.
Wybrał ich.
Tak... ale to jeden z nas.
Drogi Joe, mam nadzieję, że u ciebie dobrze.
Jest dobrze?
U nas chyba tak.
Pielęgniarki są miłe.
Poza jedną.
Często używa słowa na „s”.
Ziemniaki mają smaczne. Galaretkę też.
Wiśniowa najlepsza.
Tata siedzi w domu.
Coraz mocniej kaszle.
Z nogą też źle.
Mówi, że to nic,
ale źle to wygląda i nie może często wpadać.
Wybacz, że same złe wieści. Próbuję być radosna,
ale jestem tu sama
i w nocy się boję.
Naświetlanie jest okropne. Robi mi się strasznie niedobrze.
Szkoda, że nie możesz wrócić. A może byś jednak wrócił?
- Musisz o niego dbać. - Kocham cię. Marcy.
Musisz o niego dbać.
Prawda, Marcy?
Czekaj.
Kolego, masz może cygaro? Na przykład cohibę?
Zamknij się.
Wiem, ale muszę się odlać, a ten dupek mi nie pomoże.
Przestań. Zabijesz go.
Nie dotykaj mnie.
Ocalę tych, których mogę.
Lepiej ratuj dzieci,
bo puszczę tę norę z dymem.
Znasz historię Johna Henry’ego i pięciokilowych młotów?
Całą noc machał stalą.
Mierzył się z maszyną. Kto kopie głębiej, szybciej?
Koniec końców człowiek zawsze wygrywa. Liczy się jego wola.
Czy John Henry nie umarł z wycieńczenia?
Dopiero się rozkręcam.
Siły młodszej Yutani są w drodze.
W jej imieniu odbieram to, co nasze.
Dzieci.
No i klops.
Co za smutny widok.
Moi Zagubieni Chłopcy
zamknięci w klatce.
Z kim mam się bawić?
Chcesz się bawić?
Wypuść nas.
A będziecie grzeczni?
Może zamiast tego bajka?
Nie.
Kłamca. Miałam być twoją ulubioną.
Mówiłem tak? Nie sądzę.
Ale może...
Może i tak mówiłem. Kto by spamiętał?
Co to za bajka?
Słuchajcie.
Kiedy byłem mały, miałem tatusia pijaka.
Ostatniego z długiego rodu baranów.
Co nowy, to gorszy.
Temu troglodycie urodził się cud.
Chłopak geniusz, który miał władać światem.
Chyba że zabiłby go zazdrosny tatuś.
Dlatego ten chłopiec, czyli ja, zbudował maszynę.
Androida. Miałem sześć lat. Zrobiłem dorosłego człowieka.
Nieprzeciętnego.
A potem...
Pewnego dnia tatuś wrócił z fabryki.
Czekał na niego android.
Siedział na sofie.
Tatusia spotkał koniec.
Starego tatusia, bo przeprowadziliśmy się i android został nowym.
Bo wiecie, nikt...
nikt nie da sześciolatkowi imperium...
Dlatego stworzyłem marionetkę.
Zabiłeś swojego tatę?
Nieważne, kto kogo zabił. Ważne, że mam firmę wartą wiele bilionów,
a jeszcze nawet nie zacząłem sprzedawać nieśmiertelności.
Nie jesteś naszym właścicielem.
Oczywiście,
że jestem. Skarbeńka...
jesteście na pokaz.
Te piękne ciała mogą być wasze, ale na razie zjebaliście sprawę.
Zjebaliście, a tak dalej być nie może.
Na ziemię.
Ostrożnie.
Już.
Nie!
Uciekaj.
Zabawa w chowanego.
Stalówka,
znajdź Sylvię.
Ja zajmę się Boyem K.
Smee, Drobinka.
Znajdźcie Kirsha i cyborga.
Kędziorek.
Idź do żołnierzy.
Jane.
Mam na imię Jane.
Nikt nie tknie mi brata.
Panie Hermit, szukałem pana.
Pan Kavalier prosił, bym pana znalazł.
Chciałby złożyć propozycję.
Jest z pańską siostrą.
Zapraszam.
Tędy.
Będzie pan zadowolony.
- Myślisz, że wciąż tam jest? - Kto?
Arthur. Zostawiliśmy go.
Nie myśl o tym.
Zrobiliśmy coś złego.
To nie nasza wina.
Zmusili nas.
Nie nasza wina.
Ruchy.
- Gdzie byliście dziesięć minut temu? - Czemu leży na podłodze?
Złamał kręgosłup.
Macie, zwiążcie go.
Szybko, zanim się obudzi.
Co robisz?
Twój czas minął. Teraz czas na nas.
Nie skrzywdziłem twojej matki.
Nie chcę psuć niespodzianki,
ale spodoba się panu oferta...
Nie odejdę bez siostry.
Nawet byśmy o to nie prosili.
Nie jesteśmy potworami.
Wiemy, że pańska siostra ma prawa.
Czyli co, płuco jest za darmo,
ale całą resztę zabieracie?
Zapraszam.
Trochę prywatności.
Dzień dobry?
Dzień dobry.
Pomocy.
Mówiłem, że zmarnuje technologię.
Po co czynić nieśmiertelnymi dzieci?
Żeby wiecznie pytały: „Daleko jeszcze?”.
Ale w sercu jest dzieckiem. Nasz założyciel. Niech Bóg mu błogosławi.
On wie lepiej ode mnie.
Ale gdyby oprogramowanie mi pozwoliło, powiedziałbym: „A nie mówiłem?”.
Nie.
Ja decyduję, co dalej.
Nie będziesz nas krzywdził.
Joe.
Co z nim?
Jest mechaniczny i podłączony do sieci
jak drzwi czy kamery.
Zrobi, co mu każę.
Przykro mi z powodu Stalówki.
Nie miałem wyboru.
Masz pomagać ludziom.
Pomagałem.
Krzywdziła moich przyjaciół.
- A ona nie należy do ludzi? - Tego nie powiedziałem.
Może mów o mnie „to”?
Przestań. Nie ja stworzyłem ten świat. Mówisz jak dziecko.
Lepiej tak, niż być chciwym i kłamać.
Co mam zrobić?
Świat jest skomplikowany. Życie też jest skomplikowane.
Wiesz, czemu ich lubię?
Obcych.
Są uczciwi.
To drapieżniki.
Żywią się nami.
Nie, żywią się wami.
A ja...
Ja nie wiem, czym jestem.
Bo dzieckiem nie.
Ani dorosłym.
Nie jestem Marcy.
Nie jestem Wendy.
Nie mogę być taka, jakiej inni oczekują.
Dobrze. Przepraszam.
Zjebałem. Nie wiedziałem, co robić.
- To skomp... - Nie powtarzaj tego.
Tak mówią bezsilni ludzie, żeby nic nie robić.
Nie jestem bezsilna.
Musimy iść. Zbieramy dorosłych.
Gdzie jest Boy?
Bawi się w chowanego.
Szuka go ktoś wyjątkowy.
Tu założyciel.
Idę do sterowca. Mój ochroniarz padł.
Milion dolarów dla tego, kto mnie znajdzie.
Czekać.
Chyba się posikałem.
Zachować czujność.
Czają się tu złe rzeczy.
Pójdę w lewo.
Służby bezpieczeństwa. Jest tu kto?
Kurwa!
Dowódca Yutani ląduje.
Schodzimy i odbieramy towar.
Wendy? Kochanie.
Przepraszam, przykro mi.
Wcale nie.
Myślisz, że robiłaś dobre rzeczy.
A zakopałaś szóstkę dzieci.
Rozgryzłam ją.
Twoją grę.
Piotruś Pan to nie ty.
To był chłopiec, który nie dorastał, a ty...
nie byłeś chłopcem.
Zawsze byłeś mężczyzną.
Podłym, wściekłym, małym mężczyzną.
Który postanowił nienawidzić.
Tak jak tatuś.
Trochę...
Pozwolisz jej tak do mnie mówić?
Potwór roślinny i oko uciekły.
Ale one nie mogą nas skrzywdzić.
Co teraz robimy?
Teraz rządzimy.
Napisy: Cezary Kucharski