[dramatyczna muzyka elektroniczna]
I jak, Mariola, podobał ci się film?
Może być, tylko niedobrze mi od tych okularów 3D.
Bo okularów się nie je.
No i te dwa popcorny, co wciągnęłaś, swój i mój, też pewnie nie pomogły.
[dramatyczna muzyka]
Ja pierdolę, Miras, ale to było zajebiste!
Kurna, nie dość, że profesor Bździna pokonał superkreaturę w naukowy sposób,
to jeszcze wszystko w 3D!
No, a jak mu wkładał w dupę ten plazmotron,
to czułem się, jakbym tam był.
Dokładnie, a jak wyskoczyły fiutokształtne małpy-zombie,
to myślałem, że narobię w zbroję.
Na szczęście przed filmem zrobiłem za fotelem.
Najlepiej wydane zero złotych w moim życiu.
To co, jutro też przychodzimy?
Buba, szósty dzień z rzędu na ten sam film?
Pewnie, że przychodzimy!
Ale teraz spadajmy do piekła, bo jak szef zauważy,
że wzięliśmy bez pytania wrota piekieł, to nam zrobi wrota wiesz z czego.
Weź nie kracz, bo znowu wykraczesz.
Zobaczysz, Mariolka, jeszcze kilka lat, jak dobrze pójdzie,
i uzbieram na samochód.
A wtedy każda laska moja!
- Co? - To znaczy każda latarnia moja.
Bo słabo jeżdżę.
No ale spokojnie, będziesz zadowolona.
Yyy…?
Zgubiliście się?
Nie, nie, już sobie idziemy, proszę pana.
Jakiś problem?
Yyy… Tego… Chodź, Mariola
Ała! Spokojnie, chłopaki, jakoś się dogadamy.
- Tylko, Miras, zastanawia mnie jedno. - No?
Skoro działko kwarkowe jest milion razy mocniejsze od plazmotronu,
to dlaczego profesor Bździna go nie użył?
To akurat proste. Działko kwarkowe nie zmieściłoby się w dupie superkreatury.
Czekaj, Miras. Patrz tego.
Ej no! No kurde! Ała!
Buba, myślisz o tym samym co ja?
No, jak superkreatura smarka, skoro zamiast nosa ma kuta…
Nie, nie to. Żeby przypierdzielić diabelską hipnozę młodemu.
Wiesz, takie hipnoopętanie.
I niech pokaże dresiarzom, gdzie diabeł mówi „dobry wieczór”.
Nie dasz rady, za daleko.
Dlatego zrobimy to razem. Uwaga. Trzy cztery!
A teraz, lamusiku, pożegnaj się z zębami.
[demonicznym głosem] Najpierw ty pożegnaj się z jajami.
Ło, ty!
[śmiech] Widzieliście? Tak to się robi! Jednym strzałem!
Musisz się bardziej postarać.
[dynamiczna muzyka]
No, to już teraz nie da rady.
Bejsbol plus tulipan równa się wstrząs mózgu i pocięta gęba.
Zapomniałeś, że jego mózg chwilowo nie funkcjonuje.
Zrobicie mu krzywdę!
Taki jest plan.
Dobrze się składa, że jesteś nieprzytomny.
Zostawię ci małą pamiątkę na mordzie.
[wrzask]
Yyy… Hę.
Marcin, wszystko z tobą okej?
[dramatyczna muzyka]
No i gdzie ten głąb?
Szefie, no co ty, przecież jestem.
Chodziło mi o tego drugiego jełopa.
- A, Marcinek. To może do niego zadzwonić? - A co robię?
- Nie odbiera. - Pewnie odsypia.
Wczoraj był na randce.
Pan pożyczy telefon, to zadzwonię do jego dziewczyny.
Pamiętam numer.
- A zepsuj… - No!
Halo? Cześć, Mariola.
Nie wiesz, gdzie jest Marcin? Bo czekamy na niego. Do pracy się spóźnia.
- Co? - Co?
- Co ty gadasz! - Co gada?
- O kurde! - No, gadaj wreszcie.
Szefie, lepiej usiądź, bo jak ci powiem, to spadniesz z krzesła.
Wczoraj na randce Marcin nalał czterech gości,
zabrał im portfele, a potem olał Mariolkę i poszedł na wódkę.
No nie gadaj!
A jednak! Mówiłem, że pod moim okiem w końcu się wyrobi?
Dobra, jedziemy na robotę. Wie, gdzie nas szukać.
- Wyskakuj, będziesz pchał. - O masz! Znowu?
Nie narzekaj. Dziś tylko trzy kilometry.
- Nie powinien być w kagańcu? - A jak by wtedy gryzł?
Dobra, gadaj pan, o co chodzi, bo nie mam całego dnia.
To znaczy mam, dlatego chciałbym go spożytkować.
Dobrze, powiem. Powiem wszystko, jak na spowiedzi.
Jak na tureckim kazaniu.
Zaczęło się dwa tygodnie temu od obory.
Coś złego do niej wlazło.
Krowy zrobiły się nerwowe.
A świnie… nerwowe.
Na początku wyglądało to niewinnie. Takie porykiwanie jednych na drugie.
Takie: „Muu… uj ci w dupę!”.
„Kwi… rdalaj!”
Wreszcie doszło do rękoczynów.
Bydło rzuciło się na trzodę.
I vice versa.
Zamieszki trwały kilka dni.
Dopiero się uspokoiło, jak ich rozdzieliłem elektrycznym pastuchem.
Wtedy złe wlazło też do chałupy.
Baba dostała szału. Pomyślałem: „Normalne”.
Potem baba wyniosła się do matki.
Pomyślałem: „I dobrze”.
Ale wyniósł się też zaprzyjaźniony dobry duszek Bej,
który koczował za piecem i przynosił szczęście.
Oraz delikatny fetor.
Ale jak nie oddychać nosem, to nawet bardzo nie czuć.
I wszędzie te szczurowate szkarady!
[dramatyczna muzyka]
Szczurodemony!
Panie Stasiu, mam dobrą wiadomość.
Ma pan więcej szczęścia niż rozumu.
To jeszcze nic nie znaczy. W szkole orłem nie byłem.
- Domino. - Tak, szefie?
Dawaj z żuka trutkę na demony
i rozkładamy w budyneczkach.
Robi się!
[muzyka pełna napięcia]
- Coś długo nie wychodzą. - Trutka była trochę zwietrzała.
Może dlatego.
Czyli 200 złotych na darmo wydałem?
Mam nadzieję. A nie, czekaj.
[muzyka pełna napięcia]
[jęczy]
Zaraz mi bęben eksploduje.
Kurde, Łucjan, mówiłem, żeby nie jeść tych różowych kuleczek.
No ale jak nie jeść, jak to takie pyszne?
Mniam, mniam!
Jakie dobre! O, jaki ból!
Pudło.
Co? Łucjan, pryknąłeś?
- Tak, a co? - A, no nic, ja też.
Aaa, boli!
Pudło, pudło.
Pudło, pudło, pudło i kiks.
- Kurna! - [dramatyczna muzyka]
[jęki szczurodemonów]
Gotowe, obejście oddiablone.
Jesteś pan pewien, że to wystarczy?
Skoro szef tak mówi, to znaczy, że prawdopodobnie
może się tak czasem, przy odrobinie farta, zdarzyć.
Ho, ho, ho!
[sepleni] Kurwa mać!
Bej!
U-ła! Ale zapaszek!
Nie oddychajcie przez nos, jeśli wam życie miłe.
Dziękuję! Dziękuję, panie Bogdanie. Dobry duszek wrócił!
Szczęście znowu zawita w moim domu.
[zirytowany] Nie zesraj się. Piwo jest?
- [śmiech] Żartowniś. - [demonicznym głosem] Coś przegapiłem?
Spoko, Marcinek. Gospodarstwo wyczyszczone ze szkodników.
To się zaraz okaże.
[dramatyczna muzyka]
Co on kombinuje?
[strzały]
Kurwa, do widzenia! Idę przynosić szczęście do mini-Las Vegas.
Właścicielowi, oczywiście.
[trzask]
[normalnym głosem] Yyy…? Coś się stało? Co ja zrobiłem?
Odkościelniłeś dom.
Co? O nie! Nie tak się umawialiśmy.
Oddawać kasę!
[krzyczy przeciągIe] Odwrót!
Marcinek był pod wpływem jakiegoś kusiciela z piekła.
Co?
Niezbyt silnego, bo działanie po jednym dniu samo ustało.
Ale wychodzi na to,
że jesteś podatny na opętania i tego typu pierdoły.
O kurde, już po mnie.
Spokojnie, dostaniesz szczepionkę na piekło
i za dwa tygodnie będziesz odporny na demony
- jak Domino na wiedzę. - [śmiech]
Czy to aby bezpieczne?
- Co to jest? - Nic nie bój. Sprawdzony skład.
Jad antychrystozaura plus wóda.
Ech, będę tego żałow… Ała!
No.
I teraz co?
Teraz czekamy parę minut, czy nie wystąpią jakieś skutki uboczne.
Jakie sutki? Ej, ja nie chcę żadnych sutków!
Luz, Marcinek, to się rzadko zdarza.
Widzisz, nic się nie dzieje.
[szeptem] Szefie, proszę spojrzeć na kompasik.
O-o! Coś jest nie tak.
Superkreatura!
Coś jest bardzo nie tak!
[demonicznym głosem] Nudy! Zabiję z nudów!
[Boner] O cholera! Domino, dawaj sznur!
Marcin, wyluzuj! To ja, Domino!
- Do kibla! - Zamawiam sedes!
Ale jak trzeba, to mogę też zrobić do zlewu.
Aua! Marcin, przestań, udusisz nas!
Poza tym mam łaskotki!
Zginiecie!
Albo czekaj. Lepiej.
Będziecie mnie zabawiać dowcipami.
[dramatyczna muzyka]
[Marcinek, ze śmiechem] Nie wiem.
Jak się odpowiednio dużo zapłaci, to niczym.
[śmiech]
No nie mogę! Ha! Chociaż nie do końca rozumiem.
Albo taki. Przychodzi seksoholik do sklepu obuwniczego.
Sprzedawca pyta: „W czymś pomóc?”.
„Nie, sam se zwalę”.
[śmiech]
Dobre! Idzie się zesrać ze śmiechu!
[śmiech]
O! Przepraszam na chwilę.
Kurde, dowcipy mi się już kończą.
Szefie, długo się utrzymują te efekty uboczne?
Niedługo. Kilka dni.
♪ Egzorcysta za niecałe trzysta ♪
♪ A dokładnie za dwie stówy Jak z fakturą, będzie drożej ♪
♪ Uważaj, Belzedupie Dostaniesz po dupie ♪
♪ Uważaj, Dupcyperze Na muszkę cię bierze ♪
[demoniczny śmiech]