[energiczna muzyka]
[ryk Tadzia] Kartofli!
[Tadziu kontynuuje] Ziemniaków!
Ziemniaczków!
[ryk]
[uderzenie]
Mamo, pospiesz się.
[mama] Już nakładam. Odsuń się od drzwi.
Nie drażnij go.
[Tadziu] Bul, bul, bul, bul…
bulwy dawać! [ryk]
Mamo.
Niosę.
[oddycha z przerażeniem] Otwórz.
Tadziu. Pyry z koperkiem.
Pyry to są między Ursynowem a Piasecznem.
Ziemniaki z koperkiem.
Koperek syf.
Nie jestem koprofilem.
A tak się starałam. To co mam z nim zrobić?
Wypierdol.
- Proszę. - Dawaj to!
[odgłosy pożerania i mlaskania]
Mało!
Cały garnek nałożyłam. Nie ma więcej.
- Zjadłaś! - Spróbowałam tylko, czy do soli dobre.
[ryk wściekłości]
[ryk Tadka]
[mama] Tadek, nie!
[złowieszcza muzyka]
[warczenie Tadka]
Kopytek mi się chce.
Kiedy będą?
- Kamień! - Nożyce!
[Domino] Kur… Dobra. Trzy cztery!
- Kamień! - Nożyce!
[Domino] Kurde, co jest?
Dobra, jeszcze raz.
- Trzy cztery, nożyce! - Kamień!
Ja pierniczę.
- Masz dość? - O nie.
Domino nie poddaje się nigdy.
Jedyne, co klepie, to biedę.
- Trzy cztery, nożyce! - Kamień!
Oszukujesz!
To ty grasz jak frajer. Cały czas nożyce pokazujesz.
Jak w totka będziesz obstawiał ciągle te same liczby,
to w końcu wygrasz.
Tak samo jest tutaj.
- Trzy cztery, nożyce! - Kamień!
A co to za opierdzielanie się? Za co ja wam płacę?
No mi to za nic.
O, właśnie, szefie, à propos wypłaty…
Co, w papier, nożyce gramy? No to trzy czte…
[pukanie]
Nie wierzę. Klient. Domino, szybko, do kibla.
Ktoś się może twojej rogatej gęby wystraszyć.
Kurde, wiedziałem, że jak tylko szef nasmrodzi,
to zaraz ktoś zapuka. [nabiera powietrza]
Dobry, można?
A nawet trzeba. Remoncik czy opętanie?
Nie no, raczej to drugie.
Ech. Nie dadzą zarobić.
No nic. Siadaj, młody, i gadaj, o co chodzi.
Dobrze, policjanci powiedzieli, że to nieszczęśliwy wypadek,
bo w zabobony nie wierzą.
Chłopie, za dwie stówy, to ja uwierzę we wszystko.
Chyba że z fakturą, to trochę drożej będzie uwierzyć.
Nie, nie. Faktura niepotrzebna.
A więc od początku.
Ojciec nie zawsze był taki.
Jeszcze kilka lat temu
wyglądał i myślał jak większość mężczyzn w jego wieku.
No, zaczekajcie tu na tatę.
[dramatyczna muzyka]
Ot, zwykły tata.
[chrapanie]
Ojciec zawsze lubił ziemniaki.
Tego…
Pod każdą postacią.
Tłuczone, krojone, talarki, purée, frytki, kopytka, placki ziemniaczane.
Streszczaj się, młody, bo głodny się robię.
Dobrze, do rzeczy.
Na początku nikt nie zwracał na to uwagi.
- Dziękuję. - Co „dziękuję”?
Ledwo dziabnął i „dziękuję”.
Znowu się jakichś świństw na mieście najadłeś.
Oj, najadłem się już po prostu. Poza tym kebab to nie żadne świństwo.
Kotleta dojedz. Ziemniaki możesz zostawić.
Teresa! Nie bluźnij.
Nie będziemy kartofli wyrzucać. Przełóż do mnie, jak frajer nie chce.
Mamo, ja też nie mogę.
[złowieszcza muzyka]
Z czasem ziemniaczana obsesja ojca zaczęła się pogłębiać.
Każdy posiłek musiał je zawierać.
Na śniadanie, na obiad, kolację,
a nawet na deser
kazał sobie podawać kartofle.
Co gorsza, ojciec zaczął się zmieniać.
Sporo przytył.
A jego skóra pociemniała.
Pod koniec sierpnia wywalili go z roboty,
bo w czasie posiłku na stołówce rzucił się na kierownika,
któremu rzekomo trafiło się na talerzu więcej kopytek.
Od tamtej pory cały wolny czas, a miał go ze 30 godzin na dobę,
zaczął spędzać przed telewizorem,
pochłaniając coraz większe ilości bulw.
Baliśmy się go.
Oj, jak baliśmy.
A stary kazał robić zapasy.
I żarł.
Pewnego razu wróciłem do domu i zastałem
brata leżącego koło jego fotela.
Był martwy.
A ten bydlak siedział spokojnie w fotelu
i oglądał Jednego z dziesięciu.
Panie Piotrze, jaki film według rankingu IMDb
został najgorszym filmem świata?
- Yyy, Katyń. - Było blisko.
Policja stwierdziła, że brat zadławił się kartoflem
i uznała to za nieszczęśliwy wypadek.
Minęło kilka miesięcy.
Z czasem i ja przyjąłem tą wersję za prawdziwą, ale wczoraj…
znowu to zrobił.
Tym razem zabił matkę.
Mówię policjantowi, że starego opętało,
a policjant w śmiech, że w zabobony wierzę,
i do protokołu znowu…
„Nieszczęśliwy wypadek”.
Mówię, ostatnia nadzieja w egzorcyście.
Poszedłbym do księdza, ale forsą nie sram, jak widać.
Dobrze zrobiłeś, młody, że przychodzisz z tym do nas.
Ale ostrzegam,
jeżeli twój stary zmienił się w to, o czym myślę,
[złowieszczo] biada nam wszystkim.
[pełna napięcia muzyka]
Jesteśmy na miejscu. To ta kamienica.
Marcinek, bierz srajtaśmę, jakbyś się za bardzo przestraszył.
Młody, prowadź na kwadrat.
Czy to naprawdę wszystko, co macie do zaoferowania?
A co się spodziewałeś za dwie stówy?
Zresztą jeżeli się okaże, że mam rację,
to nawet papier nie pomoże.
Za mną. Ty przodem.
Szefie, nie wydaje się to panu trochę dziwne?
Co?
Że jak się komuś na rękę położy klocek, to nic się nie stanie.
Ale już jak się mu na tą rękę postawi klocka,
to od razu wielkie halo.
[Boner wzdycha]
Te drzwi.
No to co tak stoisz jak świnia na peronie?
- To nie Gdynia. Ładuj się do środka. - O nie.
Ja tam nie wejdę.
To coś nie jest już moim ojcem.
[przerażony] To coś nie jest już człowiekiem.
Miętus.
No i co on chce?
Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda normalnie.
Jak po tradycyjnej polskiej domówce.
By zobaczył chatę po mojej osiemnastce.
Coś czuję, że to będzie łatwa sprawa.
Cicho, Marcinek.
To, że mieszkanko zadbane, nie znaczy, że wszystko gra.
Halo, panie gospodarzu!
Goście przyszli!
Sprawdźmy w pokoju.
[szeptem] Śpi.
- Albo zdechł. - Albo przyczaił się jak ropucha.
Uważaj. Nie podchodź za blisko.
O kurczę. Widział pan kiedyś coś takiego?
Widziałem. Na drugi dzień po promocji w kebabie.
Tylko moje bez tych wąsów było.
Spoko, nawet nie oddycha.
- [beknięcie] - [Tadzio wącha]
Frytki! Zwracaj albo zabiję.
Yyy. Nie umiem tak na zawołanie.
[Tadzio warczy]
Ło ty!
[warczenie]
Marcinek, odwrót!
[trzaśnięcie drzwi]
Jest gorzej, niż myślałem.
- Czyli jak? - Czyli nieźle.
Myślałem, że będzie super.
Niestety nie mam dobrych wiadomości.
Twój ojciec jest vampire.
Jak to wampirem?
Nie wampirem, tylko vampire.
Dużo groźniejszy niż zwykły wampir, bo zamiast krwi
łaknie skrobi ziemniaczanej.
A dla tej
[złowieszczo] gotów jest zabić.
Co najgorsze, jest prawie nieśmiertelny.
Strzał z pistoleta tylko go rozśmieszy, a wtedy…
[złowieszczo] zamorduje dla jaj.
Dlatego broń Boże nie możemy wzywać policji,
bo tylko ich pozabija.
Żeby go pokonać, trzeba dalej tuczyć ziemniakami.
- Szefie, zwariowałeś? - Zaufaj mi, Marcinek.
To jedyny sposób.
[dramatyczna muzyka]
- I jak? - Żre.
Żre jak świnia.
No ale nie dziwne, w końcu uraczyliśmy go parowanymi ziemniakami dla trzody.
Kilkadziesiąt kilo.
Mam nadzieję, że trochę mu to zajmie.
Gdzie ten kretyn Domino?
Jak zawali, to zmarnujemy dwa parniki kartofli.
- Kto to jest Domino? - [dzwonek]
Halo?
Co? Czekaj, czekaj. Powoli.
Jak to?
Ech. Nara.
Jak chcesz powiedzieć, że nie przyjdzie, to lepiej zamknij mordę.
No i?
- No przecież miałem zamknąć mordę. - Kur…
Nie przyjdzie tutaj na górę, ale jest pod blokiem.
Tylko go policja aresztowała.
Znowu kretyn bez przebrania po mieście lata.
To nie dziwne, że go aresztują.
Ha! Dziwny dowód.
Widziałeś, Mariusz? To chyba ten nowy.
Albo stary.
O kurna, diabeł.
Panowie, chwileczkę, ja zaraz wszystko wyjaśnię.
Nie przeszkadzać w czynnościach, bo Marcin pisze,
a nie może się pomylić, bo jeden bloczek mamy.
- Ale ja tylko… - Czekać!
Ale ładnie pachnie.
No i taki obiad to ja rozumiem,
a nie te pizze świńskie, co teraz te młode jedzą.
[wącha] To stąd.
A zapukam. Niby to cukru pożyczyć.
Może zaproszą.
[ryk]
Zaczęło się.
Puśćcie Domino, bo wszyscy zginiemy!
No i pomyliłem się, bo stoi i mi tu pierdoli ciągle nad uchem.
Widzisz, coś pan narobił? Dowodzik!
A nie, czekaj. Nie mamy już bloczków?
Ziemniaczki!
Ten jaki! Panie, ciszej trochę. Po dwudziestej drugiej jest.
[ryk]
O cholera. Ręce do góry, gacie w dół, pieniądze na stół!
Myli mi się z tekstem z przedszkola. Ręce do góry tylko!
Kartofli!
Idzie w stronę centrum.
Pieprzyć to!
O ty! Zatrzymać się, bo użyję broni!
A że słabo strzelam, to wszyscy zginiemy!
Może być nawet zupa.
Ale kartoflanka.
A co powiesz na rój stonki ziemniaczanej?
[ryk]
Tato, nie!
A nie, czekaj. Właśnie dobrze.
To już nie jest mój stary.
[jęk ostatkami sił]
[pierdzenie]
Uff, udało się.
Ha, ha! I kto jest teraz górą?
Na pewno nie ty. Mamy cię!
- Eee. Tego… - [Boner] Panowie, puśćcie go.
Tak, to diabeł. Ale niegroźny, oswojony.
Panie, jaki diabeł?
My jesteśmy z miasta. Nie wierzymy w zabobony.
Przejechał rowerem na czerwonym.
Mandat 200 złoty dajecie w łapę i do widzenia.
Chyba że oficjalnie mamy wypisać, to będzie drożej.
Czyli się nie opyla.
Yyy…
♪ Egzorcysta za niecałe trzysta ♪
♪ Dokładnie za dwie stówy Jak z fakturą, będzie drożej ♪
♪ Uważaj, Belzedupie Dostaniesz po dupie ♪
♪ Uważaj, Dupcyperze Na muszkę cię bierze ♪
[złowieszczy śmiech]