DISNEY DO ZJEDZENIA
LEKASZ
Jesteśmy w pokoju Andy'ego, gdzie dużo się dzieje,
gdy zabawki zostają same.
Witaj, pani Doktor.
O, nie.
Przepraszam. To tylko ja, możesz się dalej ruszać.
To dobrze, bo mam straszne skurcze w nogach.
To się rozciągnij, bo musisz nam pomóc. Ramię Miłego Robota 3000
utknęło w pudełku z zabawkami i się odłamało.
- O, nie. - Andy nie widział, ale jak zobaczy…
Na pewno go odda.
Musimy mu pomóc. Próbowaliście go naprawić?
Nie, może ty mu pomożesz.
Ale dopiero skończyłam studia.
Nie umiem operować zabawek.
Co mogę zrobić? Po kolei.
Andy nie może zauważyć. Musimy odwrócić jego uwagę.
Trzeba go czymś zająć.
Masz rację. Jego inne zabawki
muszą mieć przygodę, która przyciągnie jego uwagę.
W tym czasie ty naprawisz robota.
Wiem, kto nam pomoże.
Fajnie! Byłoby świetnie.
Trzy wyjątkowe drużyny światowej klasy artystów kulinarnych.
Przed wami…
Cake, Crust and Pixie Dust. Drużyna artystek z Nowego Jorku.
Whichcraft.
Drużyna animatorów próbujących swych sił w sztuce kulinarnej.
Oraz The Slayers. Drużyna supermam o wielu talentach.
Która z tych drużyn odwróci uwagę Andy'ego, by lekarka miała czas
naprawić Miłego Robota 3000.
Kto wygra pożądaną przypinkę Disney do zjedzenia,
która jest rzadsza niż figurka action mana w idealnym stanie
z Hali z zabawkami Ala.
Witajcie, chłopcy i dziewczynki.
Dzięki pomysłowi ożywających zabawek,
Toy Story to jeden z najlepiej rozpoznawalnych filmów w historii.
Oto Disney do zjedzenia.
Świat, gdzie ożywają zabawki i sztuka kulinarna.
Jak w piosence „We mnie druha masz”.
Jesteśmy wdzięczni za druhów, którzy są z nami.
Oto Amirah i Benny.
Nasi eksperci. Macie dziś za zadanie pomóc zabawkowej lekarce,
aby jej najlepszy przyjaciel Miły Robot 3000
nie skończył w pudełku do oddania.
Macie stworzyć scenkę z Toy Story,
która będzie tak wciągająca, że Andy nie będzie mógł się od niej oderwać.
Ale to nie wszystko.
Macie umieścić dwie ze sławnych zabawek z Toy Story
w całkiem nowej scence.
Wspaniale.
Wyglądacie jak dzieci,
które chcą się pobawić nowymi zabawkami.
Nie tak szybko.
Ten plac zabaw ma swoje zasady.
Benny, pomożesz?
Pokażcie talent techniczny.
JUROR TECHNICZNY
Najlepsze w Toy Story jest oglądanie, jak zabawki ożywają i się ruszają.
JURORKA KREATYWNOŚCI
Chcemy mieć wrażenie ruchu.
Jedzenie, którego nie użyjecie zostanie przekazane na cele charytatywne.
Wiecie, co macie robić.
Jak sprawdzamy upływ czasu w pokoju Andy'ego?
Tak samo jak Andy. Na ścianie wisi zegar z Myszką Miki.
O rany.
Kiedy mała wskazówka dojdzie do 12,
koniec zabawy.
No to na co czekacie?
Pomóżcie naszej lekarce naprawić przyjaciela,
tworząc świetną przygodę dla Andy'ego.
Idźcie się bawić.
Dobra.
Dobrze.
Mamy pomóc lekarce uratować przyjaciela.
Stworzymy piękną przygodę pod wodą.
Odwrócimy uwagę Andy'ego,
a zabawka nie zostanie oddana.
Andy dostanie bzika na punkcie tej scenki.
Wszystkie trzy jesteśmy cukiernikami.
Na początku byłyśmy rywalkami w miejscowych konkursach,
ale się zaprzyjaźniłyśmy.
- Witajcie. - Cześć.
- Jesteście The Slayers? - Tak.
Dobra.
Ciekawa jestem, co wymyśliłyście.
Mamy sporo pomysłów.
Mamy piękny wrak okrętu pirackiego
w całości z makaronu i chleba.
Buzz i Kosmici będą z czekolady plastycznej i masy cukrowej.
A dno morskie pokryjemy różnymi warzywami i owocami.
Skrzynia ze skarbami będzie z czekolady.
O rany.
- Dużo elementów. - Tak.
Sądzicie, że wystarczy wam czasu
na wykonanie całości projektu?
Tak, jestem szybka. Więc tak.
- Nasz demon prędkości. - Tak jest.
Mamy odwrócić uwagę Andy'ego, żeby robot nie wylądował w puszce.
Co może być fajniejsze niż przygoda w Nowym Jorku?
W dodatku to nasze miasto, więc dobrze je znamy.
METRO
W naszej scence Rex i Hamm lądują w metrze, gdzie spotykają szczura
- i są przerażeni. - Uwielbiam Hamma. Jest przemądrzały,
- typowy nowojorczyk. - Tak.
Rexa obłożymy brokułami.
Ramiona będą z łodyżek brokułów.
Hamm będzie pokryty różową solą himalajską.
Na koniec mamy szczura.
Pokryjemy go kokosem. Andy będzie zachwycony.
Oto Cake,
- Crust and Pixie Dust. - Hej!
Opowiedzcie o swoim projekcie.
Mamy tu Rexa, który zostanie wycięty z wafli ryżowych.
Jesteśmy cukiernikami i możemy zrobić całość z ciasta.
Ale ponieważ to Disney do zjedzenia, pokryjemy go…
Brokułami!
- Tego jeszcze nie było. Ale… - Tak.
…warto rzucać sobie wyzwania. Lubimy utrudniać sobie życie.
- Dokładnie. - Tak.
Martwicie się, jak umocujecie brokuły?
- Bardzo. - Tak.
Pilnujcie, żeby każdy kawałek trzymał następny.
- Muszą być bardzo ciasno. - Tak, ciasno.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Dobrze się bawcie. - Na pewno.
- Miło was poznać, pa. - Dziękujemy.
Dekoruję ciasta, a nie brokuły.
Trochę się martwię, jak to wyjdzie.
Aby odwrócić uwagę Andy'ego, żeby nie oddał robota
mamy Zurga. Zurg to nowy bohater.
- Tak. - Aha.
Będzie bronił malutkich kosmitów
przed wielką łapą.
Zurga zrobimy ze stopionych taffy.
Kosmitów zrobimy z arbuza,
a Łapa będzie ozdobiona bajglami.
- Może Łapa będzie się obracać? - Świetny pomysł.
- Będzie obrotnicą. - Tak.
To nie będzie duży ruch.
- Ale przerażający. - Zgadza się.
Ale może być fajna i urocza.
Wszyscy zajmujemy się animacją, pracujemy za kulisami.
Ale jesteśmy gotowi pokazać, co potrafimy.
Zrobiłam wielką figurę Remy'ego.
- Mike zbudował statek Wall-E. - Statek kosmiczny Wall-E.
A Katherine, Boże. Zrobiła wielką rzeźbę Te Kā.
Jest bardzo utalentowana.
- Witajcie, Whichcraft. - Hej.
- Co zaplanowaliście? - Dobra,
zrobimy Zurga ze stopionego taffy.
- Rany. - To się do niego przyklei.
Ile będzie mierzył?
- Dużo, ze dwa i pół metra. - Tak, dwa i pół.
- Co? - Tak.
- Nie skończyłam. - To nie koniec.
Zrobimy Łapę, która będzie się nieco obracać.
Ludzie.
Ważne, żeby się nie przewróciła.
Raczej ambitne.
Może jakiś złoty środek.
- Ruszamy. - Dobra.
O Boże.
- Ale fajne. - Super fajne!
- Rany. - Masz wszystko?
- Romanesco! - Super.
- Wezmę ciasto. - To na pewno nam się przyda.
- Potrzebujemy wielu. - Nie chcę nic upuścić.
Za mało. Musimy mieć więcej. No dalej, dzięki.
- To wszystko? - Nie, jeszcze.
Wybaczcie, jak na początku będę bardzo powolna.
- Nie przejmuj się. - Nie chcę się zaciąć.
- Nie skalecz się. - Uważaj.
- Krwawa przyjemność. - Dobra.
Zrobię szkic.
Potem narysuję jeszcze raz, jak w animacji.
Jak w animacji!
Na początek zrobię logo Star Command.
Żeby Andy wiedział, że Zurg jest dobry.
Zrobię je na jadalnym papierze.
Jestem przyzwyczajona do rysowania, więc to dla mnie typowe zajęcie.
Praca animatora pomaga nam tworzyć sztukę z jedzenia,
bo mamy różne talenty, by razem stworzyć coś wspaniałego.
Różnimy się od innych drużyn.
Jesteśmy fajną drużyną.
Na kohakutou potrzeba dużo cukru.
Zacznę robić koral z izomaltu.
Co u ciebie, Amy?
Zacznę topić ganache.
Jak nie zrobimy elementów podwodnych,
nie będzie widać, że nasza scenka dzieje się pod wodą.
Musimy się tym zająć.
Wszystkie trzy jesteśmy mamami, więc myślimy jak typowe mamy,
czyli o milionie rzeczy naraz.
Robię mnóstwo rzeczy naraz, ciągle piekę ciasta w domu,
jednocześnie gotuję obiad i zajmuję się dziećmi.
Normalka.
Nie może być za gorące, żeby nie roztopiło lodu.
Jestem szybka i skupiona, bo mam czworo dzieci.
Nie mam czasu na głupoty.
Zawsze szybko się poruszam i dobrze pracuję pod presją.
Popatrzcie.
Zaczynam robić korale z wafelków z kohakutou.
Trzeba wymieszać mąkę, wodę, cukier i trochę oleju,
a potem usmażyć.
- Piękne. - Ale fajne.
- Ładnie pachnie. - Może coś przekąsimy.
- Możemy zjeść? - Chętnie bym zjadła.
Zobacz, jakie piękne. Wygląda jak koralowiec.
Ale się cieszę.
Boże, mam brokuły na twarzy.
Ładne.
- Moja jest inna. - Przepraszam…
O Boże.
Dobra.
Postanowiliśmy wyciąć głowy małych kosmitów
z arbuzów, ponieważ są zielone.
Oby się udało.
Dobre ćwiczenie na mięśnie ręki.
- Tak. - Na końcu…
Jasne.
Espresso. Dobra.
Inae, po co nam czosnek?
- Zęby Rexa. - No tak.
W naszym projekcie staramy się używać
jedzenia, które ma kształt, kolor i fakturę
rzeczy, które dodajemy do naszej scenki w Nowym Jorku.
Zazwyczaj po prostu robimy wszystko z ciasta.
Ten pasternak wygląda dla mnie dokładnie jak ogon szczura.
Szczur musi być realistyczny, choć będzie wielki.
Ale w Nowym Jorku mamy dość duże szczury.
Ile zębów ma dinozaur?
- Co najmniej ze sto. - Jeden pomaluj na złoto.
W stylu Nowego Jorku.
Są tak długo w Nowym Jorku, że mają złoty zgryz.
- Hej, Mike. - Tak?
Praca z tobą to prawdziwy...
- Wiedziałem. - …smakołyk.
To śmieszne.
Uwielbiam moją drużynę.
Czas płynie, musimy się streszczać.
Zacznę suknię Zurga.
Mam fioletowe taffy, które stopię w mikrofalówce.
Włożę na 45 sekund, a potem rozsmaruję na pergaminie,
o tak.
A następnie przyczepię je do Zurga.
Mamy doświadczenie z małymi przedmiotami,
ale budowanie czegoś o takim rozmiarze…
Mamy nadzieję, że czegoś tak dużego jeszcze nie widzieliście.
Może porwaliśmy się z motyką na słońce…
W przenośni.
Tak.
- Co u was? - Dobrze.
- A ty, Amy? - Dobrze.
W tej chwili robię skrzynię skarbów z czekolady.
Boki i dno wlałam do metalowych foremek.
Nie wygładzam, żeby była faktura.
Użyłam różnych rodzajów kakao,
żeby uzyskać wiele barw i głębię.
Wszystko skleję czekoladą.
I spryskam lodem w sprayu.
Zaokrągloną pokrywę zrobię tak, że zagnę arkusz,
żeby wyglądał jak pokrywa prawdziwej skrzyni.
Rany.
Mamy skórę dinozaura.
Mój Boże.
- Dobrze wygląda. - Co sądzisz o brokułach?
- Nieźle się trzymają. - To był dobry pomysł.
- Fajnie. - Hura.
Obkładanie Rexa brokułami to spore ryzyko.
Nie wiadomo, czy się utrzymają, czy wyschną.
Ale póki co jest nieźle, kolor pasuje.
Faktura też jest fajna. Jest dobrze.
Ile potrzeba brokułów, żeby zakryć Rexa?
Nie wiem.
- Nieskończoność… - I poza nią.
Brawo.
- Witajcie. - Hej.
- Ale dużo brokułów.
Keke, chciałaś surówkę?
Wygląda świetnie, ale martwi mnie,
że mocujecie go na krem maślany.
- Tak. - A na dole?
Dodajecie tyle brokułów,
że jeśli będzie za ciężkie, może być źle.
- Właśnie. - Póki co robimy tak.
- Myślę, że się uda. Powinno. - Tak.
Może zacznę nakładać bajgle na rurę.
Dobry pomysł.
Łapa będzie z rury, którą Mike nagnie.
Następnie nadziejemy na nią bajgle.
Hashtag: nadziej bajgla.
Właśnie sobie wyobrażam, jak będzie wyglądała peleryna Zurga.
Suszony mus owocowy jest elastyczny i pyszny.
Można je wyginać,
można je wygładzać.
Świetnie wygląda.
Czas ucieka.
Nie.
- Spokojnie. - Mamy mniej czasu.
Dobra.
Buduję kosmitów.
Użyję podwójnej warstwy czekolady plastycznej i masy cukrowej,
żeby uzyskać gładką powierzchnię.
Jakie urocze.
Masujesz mu plecy?
Czas na relaks.
Dzięki czekoladzie plastycznej
można uzyskać gładką powierzchnię i ukryć łączenia.
Ma połysk i przypomina plastik.
Pora na spa.
Odpalam.
Zajmuję się zewnętrzną stroną naszego wraku.
Bardzo podoba mi się też przypalony efekt.
Chleb nabiera wyglądu drewna, które spoczywało pod wodą
przez sto lat. Fantastycznie.
Hej, Whichcraft.
Jakie tosty lubicie? Ciemne, średnie czy jasne?
Ale fajne. Zdecydowanie ciemne.
- Jessico. Muszę powiedzieć… - Hej, Keke.
- …że te buźki są świetne. - Dziękuję.
Co tu się dzieje? Mamy Buzza.
- Tak. - Jasne, wygląda bosko,
choć jeszcze nie ma głowy.
Używasz… Czy to czekolada plastyczna?
Czekolada plastyczna i ganache z białej czekolady.
Potem pokryję go masą cukrową.
Jaka jest wasza ulubiona postać z filmu Toy Story Pixara?
- Buzz. - Buzz, tak.
Zawsze chciałam zostać astronautką.
Nawet byłam w Akademii Sił Lotniczych USA,
żeby zostać astronautką.
Ale na miejscu zmieniłam zdanie.
Więc prowadzę firmę zajmującą się dekorowaniem ciast.
- I to kocham. - Coś wspaniałego.
Dziękuję.
Poczuję się lepiej, jak Zurg będzie gotowy albo prawie gotowy.
- Dużo pracy. - Pomówmy o Whichcraft.
Obawiam się, że mają problemy z organizacją czasu.
Ich scenka wymaga jeszcze masy pracy.
To prawda.
Moment, zróbmy krem maślany.
- Chwila. - Zróbmy krem maślany.
Tak!
Dam radę. Pracujcie dalej.
- Podoba mi się, to się cieszę. - Dzięki.
Potem pójdzie szybciej.
Mike, spójrz na ten kolor.
- Doskonały. - Dobra!
- Niemal się nie odróżnia. - Jestem świetna.
Czas płynie. Tik-tak.
Cukiernicy używają brokułów.
Świetny pomysł.
Ma naderwane ucho?
- Tak. - Rany.
- Szczur swoje widział. - Wychował się na ulicach Nowego Jorku.
Robię właśnie szczura, który będzie gonił Hamma i Rexa w metrze.
Jest z wafli ryżowych, brwi ma z masy cukrowej, uszy z gumy do żucia,
ogon z rzepy, stopy z szynki konserwowej i łapki z gumy do żucia.
Co jakiś czas podgrzewam i modeluję.
Cake, Crust & Pixie Dust.
- Mamy faktury. - Cieszę się, że używają brokułów.
- Bardzo fajne. - Sprytne.
Używają zielonego produktu.
- Nie muszą farbować. - Ale nie zmieniają
- wyglądu postaci. - Nie.
Można je poznać.
Co to było? Odpadł spory kawałek.
Ten odpadł?
Chyba więcej odpada.
O Boże. Musimy się pospieszyć.
Dajemy czadu, bo jesteśmy cicho,
skupione i skoncentrowane.
- Rany, ale fajne! - Robię je tak szybko, jak mogę.
Slayers. Są jak…
Idealny przykład taktyki dziel i rządź.
Każda zajmuje się innym elementem.
Każda znajduje się we własnym świecie.
Obawiam się jedynie, że ich scenka
jest naprawdę bardzo ambitna.
Wskazówka znów się przesunęła i mam nadzieję, że ze wszystkim zdążą.
Może się za nie pomodlę.
Okręt jest w połowie gotowy. Co u was?
- Ja robię twarz Buzza. - A ty, Jess?
Robię podwodne stworzenia i koralowiec.
Byłoby dobrze, gdybyśmy mogły przyspieszyć.
Artyści tworzą scenki, by odwrócić uwagę Andy'ego…
a nasza lekarka naprawia Miłego Robota 3000.
Jak ci idzie?
Idzie. Jestem zabawką od czterech od sześciu lat,
a to zabawka od dziesięciu lat.
Przydałaby mi się pomoc dorosłego,
ale dorośli nie mogą mnie zobaczyć.
Andy wrócił z treningu. Masz mało czasu.
Możecie jeszcze trochę czymś go zająć?
Jak?
Nie wiem. Może dajcie mu coś do jedzenia?
Po treningu jest na pewno bardzo głodny.
Wiesz, jak mali chłopcy lubią pizzę.
Świetnie. Na wszelki wypadek dorzućcie też popcorn.
Dobry pomysł. Zaraz się tym zajmę.
Superowo.
Artyści!
Andy wrócił z treningu.
Chce iść do pokoju i bawić się zabawkami.
Patrzcie.
Jakie urocze.
Hej, RC.
Popcorn?
Tak, to jedna z ulubionych przekąsek Andy'ego.
Macie nowe zadanie, bo historia się skomplikowała.
Żeby zapewnić Andy'emu zajęcie,
musicie dodać do swoich scenek ulubione dania i przekąski Andy'ego,
żeby go dłużej zająć.
Popcorn i moją ukochaną pizzę.
Tempo, dzieciaki. Czas płynie.
- Co zrobicie? - Dobra.
Musimy dodać pizzę.
I popcorn.
Popcorn możemy nadziać jak szaszłyk i dodać do koralowca.
- Dobra. - Ale pizza…
- Pizza. - Co zrobimy z pizzą?
- Fajnie. - A pizza…
Może zrobimy oczy z pepperoni.
Popcorn możemy dodać na środku.
Łapy, żeby wyglądał jak światła.
- A pizzę damy… - Szczurowi.
- Tak. Szczur z pizzą. - Szczur z pizzą.
Popcorn możemy rozrzucić na peronie,
bo na ulicach Nowego Jorku i tak zawsze tak wygląda.
A może umieścimy ster na pizzy,
żeby była z nim jakoś połączona?
- Doskonale. - Ale fajnie.
- Dobra. - Do roboty.
- Weźmy składniki. - Ja wezmę pizzę.
- Ja wezmę popcorn. - Mam pizzę.
- Dobra. - Do dzieła.
- Weźmiesz to? Fajnie. - Tak.
- Planeta Pizzy. - Dalej.
To Planeta Pizzy.
- Tempo, tempo! - Mam ochotę ją zjeść.
- To sam ser. - Sam ser?
Nie ma pepperoni.
To zróbmy oczy z ciasta.
A może logo Zurga zrobimy z pizzy?
- Tak. - Fajny pomysł.
- Jak z solą? - Słona.
- Dobrze wychodzi. - O Boże! Jakie ładne. Super.
Hamm będzie pokryty różową solą himalajską.
Mówimy na niego „Peklowany Hamm”.
Spójrzcie na zegar.
- Tempo. - Nie! Zobacz…
Brokuły dalej odpadają.
- Duży kawałek. - Nie udało się.
Brokuły puszczają sok i odpadają od kremu maślanego.
Rex cały czas sprawia problemy.
Spójrz, o tym mówiłem.
Próbują przymocować brokuły od dołu,
ale odpada. Grawitacja!
Te brokuły tak mi się podobają,
że lepiej, żeby coś wymyśliły.
Jaki mamy plan B?
Znalazłam pistacje, które są zielone.
Ale mają tylko tyle.
Przyniosłam też kokosa. Możemy go dodać.
Mieszamy pistacje z kokosem
i dodajemy zielonego proszku,
żeby dopasować odcień.
Podjęłyśmy ryzyko, nie robiąc całości z ciasta.
Mam nadzieję, że się nam w efekcie opłaci,
ale to spory stres i musimy kombinować.
Boże, Benny. Nowe rozwiązanie.
Spróbujmy. Jeden, dwa, trzy.
- Dobra! - OK.
Kolor pasuje.
Świetne, tak.
Udało się.
Ponieważ plastikowa figurka Rexa ma żółtawy fragment po środku,
wyszło idealnie.
- Udało się, brawo. - Tak.
Fajny kolor.
Świetnie!
Rozsmarowuje się jak masło.
Czas ucieka. Musimy użyć kremu maślanego.
Ja jestem po uszy w serze.
Nic tylko ser.
Robię to, co zwykle, czyli oklejam letnim serem
łapę i środek. Mamy popcorn,
który przyciąga wzrok. Jak skończę tego potwora,
ustawimy łapę na podstawie, przetestujemy silnik,
żeby sprawdzić rozłożenie wagi.
Jak wszystko innego, okazuje się, że zajmuje to sporo czasu.
„Jak wszystko inne”.
Wszystko jest trudne i trwa dwa razy dłużej, niż byśmy chcieli.
Patrzę w oczy Myszki Miki, a on patrzy na mnie.
Jego ręce wciąż się przesuwają, a ja się boję.
- Podniosę… - Wy naprowadzajcie.
- Podniosę tak wysoko, jak mogę. - Dobrze.
Nie chcę nic zniszczyć.
Dalej.
Łapa to największy element naszej scenki.
To ruchomy element, olbrzymi i dynamiczny.
- Prawdziwe wow. - Teoretycznie.
- Ser odpada. - Wiem.
Największy problem łapy stanowi waga.
- Nie chcę puścić. - Nie puszczaj.
Patrzcie. Niesamowite.
Kurka blaszka!
Wszystko spada.
- Straszliwe. - Ojej.
Powoli.
Ostrożnie.
- Siedzi? - Tak.
Powoli postawimy tutaj.
Brawo!
- Dobra robota! - Ale nie będzie się ruszać.
- To nie… - Nie ma mowy.
- Włączy. - Złapię. Gotowy?
Śmiało.
- Będę łapać. - Dobra.
Benny, włączają łapę.
Zadziała?
- Gotowi? - Trzy…
dwa…
jeden!
O Boże!
Działa! Ale czad!
Świetne!
Dziękuję!
Działa.
Zostaw na chwilę, żeby zobaczyć, co potrafi.
Wyłącz! Wyłącz!
Działa!
- Udało im się. - Tak.
Mike, jesteś geniuszem!
Dobra robota!
Świetnie wygląda. „Łapa!”.
Ale fajne! Szkoda, że nie umiem robić takich rzeczy.
- Hej! - Niesamowite.
Wspaniałe!
- Nie. - Nie!
Rany, wskazówka się przesuwa.
Dobra, kończmy krater i ustawiamy całość.
- Teraz szybko. - Dacie radę. Damy radę.
O rany.
Wszystkie trzy mają niesamowite tempo.
Mamy suszone mięso i pizzę,
- zrobimy z nich ster. - Dobra.
Ster z pizzy.
- Cudo! - Doskonałe.
Ile chcecie szaszłyków z popcornu?
- Może cztery lub pięć. - Dobra.
Buzz jest gotowy na masę cukrową.
Chcę się przyłożyć, żeby wyglądał jak Buzz.
Ma kask z cukru.
Używam izomaltu, co zawsze powoduje stres,
szczególnie przy dużych elementach.
Mam nadzieję, że uda mi się przy pierwszym podejściu.
Trzymajcie kciuki.
O Boże!
- Rany, wygląda fantastycznie. - Ma ekstra podbródek.
Ręka Myszki Miki się rusza.
- Rany, już? - O rany.
Żartujesz? Mamy tyle do zrobienia.
Nie skończyłam Buzza.
Robię kask.
Kask napawa mnie strachem.
To jeden z najważniejszych elementów.
Leje do formy.
Izomalt jest jak szkło z cukru, jest bardzo kruchy,
więc musimy bardzo uważać.
Teraz musi zastygnąć,
a potem wyjmiemy go z formy, co jest najbardziej stresujące.
Będzie musiała wyjąć formę z izomaltu,
żeby nic nie popękało.
Jeśli pęknie, stracimy efekt podwodnego świata.
Kask musi się udać.
Tak.
Doskonały, ale strasznie mleczny.
Musiałam go lekko rozgrzać, żeby był przejrzysty.
Trzeba uważać, bo jak się za mocno ogrzeje,
może się zniekształcić.
Nie. Nie!
Nie, nie, nie.
Nie udało mi się.
Stracił kształt, bo za szybko go podgrzewałam.
Nie mam kasku.
O Boże! Ale mi przykro.
To prawdziwy pech w czasie takiego konkursu.
Próbuję się nie załamać.
Chcę zrobić jeszcze jeden,
bo wiem, że naprawdę jest nam potrzebny,
bo Buzz jest pod wodą.
- Nic nie idzie po mojej myśli. - Już dobrze.
Czas się kończy, ale spróbuję.
Artyści, została wam godzina.
Tempo!
Mamy godzinę. Tempo, tempo!
Szybko. Prawie skończyłyśmy.
Mogę pokryć szczura kokosem.
- Potem go pomaluję. - Trochę go potarmoszę.
Daj znać, jakbym weszła na ser.
- Dobrze wygląda? - Tak.
Marj?
- Dawaj śmieci. - Świetnie. Już?
- Pewnie. - Doskonale!
To dobre miejsce,
a jednocześnie zakrywa nierówności.
Zbliżamy się do końca.
Kochani, robimy kosmitów.
Przyklejamy do nich różne rzeczy,
oczy z pianek, uszy z papryki.
Dawaj.
Udało się.
Twój kot będzie z ciebie dumny.
Tu jest więcej koralowca.
- Ustawmy cały. - Dobrze.
Poziom jest wysoki, nie mamy dużo czasu.
Kylie biega jak szalona.
Pójdę sprawdzić, czy mamy coś, z czego możemy zrobić piasek.
Podoba mi się, że tak biega…
Amy, jak ci idzie?
- Dobrze. Musi być przejrzysty. - Dobra.
Kask. Dasz radę.
Tak.
- Więcej piasku? - Nie, weź mapę.
Mam nadzieję, że nic nie zniszczy.
- Tak. - Bo ciągle biega.
Przewróciłam skrzynię.
Mamy lód w sprayu?
Weź pokrywę i zobacz.
Masz?
Artyści, za minutę czas minie.
Dalej! Tempo.
Prawie gotowe, damy radę.
Kask nie wychodzi.
Zostaw i pomóż dokończyć.
Co jeszcze?
Zrób w ten sposób.
Trzyma łapami. Może być?
Popcorn się rozsypał, wygląda jak śmieci.
Robimy, póki możemy.
Jak macie jakieś łączenia, które chcecie zakryć,
hashtag: nadziej bajgla.
Pięć sekund.
Co jeszcze?
- Co jeszcze? - Nie mogę…
- Trzy… - Rzucisz na środek okruchy?
…dwa…
- Trzymaj się. - …jeden!
Czas minął. Odłóżcie narzędzia!
O rany.
Tak! Udało nam się!
O rany! O Boże.
Udało nam się.
- Naprawdę nam się udało. - O Boże.
O rany.
- Chcę iść spać. - O rany.
Pora ustawić się jak żołnierzyki do inspekcji.
Whichcraft!
Wasza kolej.
Proszę, proszę, Whichcraft!
Wszystko gotowe i działa.
Jasne.
Czego nowego nauczyliście się o jedzeniu?
- Mam już dość taffy. - Tak.
Ale bajgle mi się nie znudzą.
Przejdźmy do scenki. Opowiedzcie mi, co się dzieje.
Zurg jest dobry
i broni swoich małych kosmitów na księżycu
przed wielką mechaniczną łapą.
Kosmici są z arbuza i masy cukrowej,
a Zurg jest prawie w całości z taffy.
Środek jest z czarnej lukrecji…
i fioletowego kremu maślanego. Oczy i znaczek Z ma z pizzy.
Palce łapy są z sera i popcornu.
A stelaż to masa bajgli.
Ile to bajgli?
- Rany. - Pięćdziesiąt.
Chyba raczej 50 opakowań.
- Tak. - Tak, jasne.
Dużo?
Wasza scenka jest bardzo ekscytująca.
W stylu Pixara i Toy Story.
Fajnie, że zły jest teraz dobry,
i walczy ze złem.
Chyba dobrze opisałam.
Łapa daje wrażenie ruchu,
i nie chodzi mi tylko o silnik.
Mówię o formie, jest dynamiczna.
Jest jak wąż, który atakuje tą łapą.
Bardzo dynamicznym elementem
jest oczywiście również peleryna.
Sprawia wrażenie ruchomej,
cała scenka jest bardzo spójna.
Technika malowania peleryny jest idealna.
- To jej dzieło. - Ona to zrobiła!
- Świetne. - Dziękuję bardzo.
Zbudowaliście wspaniałą, niesamowitą scenkę.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Wiem, że macie już dość topienia cukierków…
- Tak! - …ale to jeden
- z najfajniejszych elementów. - Dobrze!
Sprawia wrażenie plastiku.
Nie podoba mi się tylko to, że wygląda jak zrobiony z dwóch części.
Dół jest piękny i lśniący,
wygląda jak plastik, a góra
- to krem maślany. - Tak.
Trochę psuje efekt. Ale ogólnie
naprawdę świetnie się spisaliście.
- Dziękuję. - Dobra zabawa.
Ożywiliście zabawki, jak Pixar.
- Tak. - Tak!
- Co u was, Cake, Crust and Pixie Dust? - Świetnie.
- Siedzicie w metrze?
- Tak. - Czekacie na pociąg?
- Tak. - Jak zawsze.
Jak się czujecie?
- Wyczer… - Wyczerpane, ale nam ulżyło.
Jesteśmy zaskoczone, że nam się udało.
Użyłyśmy jedzenia w całkiem nowy sposób.
Opowiedzcie mi, co się dzieje w waszej scence.
Musimy odwrócić uwagę Andy'ego, żeby uratować Miłego Robota 3000,
więc stworzyłyśmy przygodę w najbardziej ekscytującym mieście
na świecie, w Nowym Jorku.
Zabawki Andy'ego są w nowojorskim metrze,
gdzie trafiają na typowego szczura z metra.
Świetne.
Rex jest z wafli ryżowych.
Jest pokryty kokosem, pistacjami i brokułami.
Ramiona ma z łodyg brokułów, a zęby z czosnku.
Hamm jest z ciasta pokrytego różową solą himalajską.
Ogon i uszy wymodelowałyśmy z różowej gumy do żucia.
Szczur jest z wafli ryżowych
pokrytych kremem maślanym i wiórkami kokosowymi.
- Oczy ma z pomidorków koktajlowych. - Fajne.
W środku są lampki LED, żeby wyglądał na złego.
Mamy też kubek po kawie
z Nowego Jorku, z którego wylewa się kawa.
Najbardziej podoba mi się u was faktura.
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak użył brokułów, a to świetny pomysł.
Na początku martwił mnie ciężar brokułów,
ale pokryłyście Rexa brokułami
i pistacjami, uwielbiam pistacje,
genialne.
Dziękuję!
Ich ruchy, Hamma, który zawsze chce mieć wszystko pod kontrolą,
i Rexa, który się wszystkiego boi, zostały idealnie oddane.
Bardzo w stylu Toy Story.
To, że użyłyście jedzenia, które ma odpowiedni kolor,
soli himalajskiej, brokułów z pistacjami,
łodyg brokułów na ramiona… jestem pod wrażeniem.
Bardzo kreatywne. Trochę inaczej podeszłabym
do elementów, które dodaliśmy, kiedy historia się skomplikowała.
Nie jestem zachwycona, że pizza to pizza.
Chciałam…
Coś bardziej kreatywnego.
Mnie też nie podoba się ten popcorn.
Szkoda, że po prostu go rozrzuciłyście.
Ale scenka jest naprawdę fantastyczna.
Powinnyście być z siebie dumne, bo w pełni oddałyście Nowy Jork.
- Świetnie. - Dziękuję.
Witajcie, Slayers.
Hej!
Jak się czujecie? Pracowałyście tak szybko.
Jessico, ciągle pracowałaś na najwyższych obrotach.
Ulżyło nam.
- Tak. - Czujemy wielką ulgę i bardzo chcemy
wam pokazać, co stworzyłyśmy.
W naszej scence Buzz i Kosmici chcieli stworzyć
podwodną przygodę, by odwrócić uwagę Andy'ego,
żeby zabawkowa lekarka mogła naprawić robocika.
Buzz jest z czekolady plastycznej, masy cukrowej.
Skrzynia ze skarbami jest w całości z czekolady,
a wypełniona jest cukierkami.
Kosmici są z masy cukrowej i czekolady plastycznej.
Na dnie morskim mamy wiele rzeźbionych owoców i warzyw.
Z popcornu zrobiłyśmy koralowiec.
Mamy też koralowce z izomaltu.
Rozdymka jest z pitayi.
Rybki z cytryn.
Piasek to pokruszone krakersy.
Okręt to istny koszmar w diecie keto.
Jest z makaronu i chleba.
Maszt to bagietka,
a burty są zrobione z płatów lasagne.
Z czarnego makaronu
są dziury? Bulaje!
A ster to cała pizza i paski suszonego mięsa.
Miałyście stworzyć przygodę, by odwrócić uwagę Andy'ego.
To odwraca uwagę.
Mogłabym godzinami oglądać wszystkie detale.
Kiedy zapowiedziałyście, że robicie scenkę podwodną, pomyślałam,
że to wielkie wyzwanie, ale mu podołałyście.
Macie bańki powietrza,
to bardzo kreatywne,
że bańki go przewracają
i mamy wrażenie ruchu.
Kiedy historia się skomplikowała, doszły elementy,
które dodałyście w genialny sposób.
Wykorzystałyście oryginalny kształt, ale zmieniłyście go
w coś nowego. Na pewno dodanie kasku do Buzza
pogłębiłoby wrażenie, że scenka rozgrywa się pod wodą.
Zabrakło czasu.
- Takie elementy robi się najpierw. - Tak.
Na początku, bo jeśli coś się wydarzy,
- macie czas na naprawy. - Tak.
Scenka jest fajna i ma dużo detali. Od strony technicznej
podoba mi się skrzynia, jej stare, rustykalne drewno.
To, jak użyłyście makaronu,
jest genialne, bo wykorzystałyście jego kształt,
żeby stworzyć konkretne elementy.
Buzz i Kosmici wyglądają dokładnie tak jak w filmie.
Świetnie wyszło.
Wyrzeźbione detale, różnorodność kolorów,
bardzo mi się to podoba.
Żółwie z arbuza.
Tak! Urocze.
To oszałamiająca i piękna praca.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Powodzenia i niebawem się zobaczymy.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
- Rany. - Trudny wybór.
Nienawidzę tej części programu.
Uwielbiam ten film.
Wszyscy się świetnie spisali. Whichcraft zrobili piękną scenkę.
Zurg naprawdę wygląda jakby był z plastiku.
- Tak. - Tak!
Cake, Crust and Pixie Dust…
Wspaniałe faktury.
Postaci są idealne. Rex jest puszysty.
The Slayers
- stworzyły wspaniałego Buzza. - Boże!
Niesamowite, że użyły tak różnorodnych materiałów.
Wiecie już, kto wygrał?
- Wiemy. - Tak.
- No to chodźmy.
Cudowne.
Magiczne Królestwo!
Jak widzieliście, podobają się nam wasze scenki
i Andy byłby na pewno zachwycony,
ale wygrać może tylko jedna.
Patrzcie!
Bańki.
- Ale fajne! - Naprawdę fajne.
Drużyna, która stworzyła najbardziej disnejowską scenkę,
by zająć Andy'ego to…
- Jaka wielka bańka. - Tak!
Coś w niej jest.
Ale świetne.
The Slayers!
Chodźcie po wasze przypinki Disneya do zjedzenia.
Gratulacje. Załóżcie je, proszę.
Co za emocje,
ale jako mamy szybko stworzyłyśmy plan i go wykonałyśmy.
Jestem zachwycona i dumna z tego, co stworzyłyśmy.
- Niesamowite! - Świetnie się spisałyście!
Niewiarygodne!
Przyszłyśmy dać czadu i dałyśmy.
Tak!
Pamiętajcie, nie przestawajcie bawić się jedzeniem.
The Slayers udało się zająć Andy'ego,
więc zobaczmy, czy nasza Lekarka dała radę naprawić Miłego Robota 3000.
- Udało nam się. - Naprawiłaś Robota.
Pewnie. Musimy tylko pilnować łączenia,
- ale jest prawie jak nowy. - Świetnie! Andy też się dobrze bawił.
Ogólnie
powiedziałabym, że to niezły dzień.
Przepraszam, ale Kosmici dorwali się do markerów.
Hej! Nie po ścianach, bo was odeślę do Łapy!
„Łapa!”
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink