DISNEY DO ZJEDZENIA
Nasza historia zaczyna się o zmierzchu nad afrykańską Lwią Ziemią,
gdzie młoda Przewodniczka…
Co właściwie robisz?
Na boginię. Wystraszyłeś mnie. Przygotowuję się do pierwszego dnia
- w pracy. Trochę się denerwuję. - Będziesz świetna
- i wyglądasz na przygotowaną. - Żebyś wiedział.
Od antylopy po zebrę. Przeczytałam o wszystkim.
Ale przy ludziach sztywnieję jak guziec w kąpieli lodowej.
Rozumiem. Uspokój się. Spójrz w gwiazdy.
Wielcy przewodnicy przeszłości patrzą na nas spośród tych gwiazd.
- Pamiętaj, kim jesteś. - Masz rację. A kim jestem?
Moment. Musisz…
Pamiętać, kim jesteś.
Jesteś królową przewodników. Pokaż, co przygotowałaś.
Dobra. Słońce podróżuje po nieboskłonie.
Wszystkie zwierzęta patrzą w górę, pyski mają pełne trawy.
- Może mniej naśladownictwa? - Widzisz? Nie dam rady.
Może jakieś rekwizyty pomogą mi opowiedzieć tę historię?
Dobry pomysł. Znam nawet ludzi, którzy mogą ci w tym pomóc.
Tak!
Oto trzy wyjątkowe drużyny najlepszych na świecie artystów kulinarnych.
Wielokrotnie nagradzani rzeźbiarze, Lucky Charms.
Storytellers, doświadczeni kucharze i ich protegowana.
Oraz zwycięzcy konkursów cukierniczych, Ladies and the Champ.
Która z tych drużyn pomoże Przewodniczce opowiedzieć o Simbie
i wygra pożądaną przypinkę Disneya do zjedzenia?
Nagrodę tak rzadką, że godną króla.
Odkąd zobaczyliśmy
Rafiki unoszącego nowo narodzonego Simbę, by wszystkim pokazać,
wpisało się to w naszą świadomość jako symbol władzy,
monarchii i uroku.
Wszyscy już kiedyś trzymaliśmy tak szczeniaka lub kociaka. Nie kłamcie.
Oto Disney do zjedzenia!
Pomożecie dziś naszej Przewodniczce opowiedzieć historię
Simby z Króla Lwa.
Poznajcie naszych Timona i Pumbę.
Geniusze sztuki kulinarnej Benny Rivera i Amirah Kassem.
Co?
- Hej! - Hej, kochani.
Hej.
Cudowne.
Macie dziś za zadanie odtworzyć jedną z najbardziej ikonicznych scen z filmu.
Simbę przechodzącego z przyjacielem przez wodospad na kłodzie.
Te kamienne płyty przedstawiają trzy etapy podróży Simby.
Młodego, dorastającego i dorosłego Simbę. Każda drużyna dostanie jedną,
i tego Simbę zbuduje. Aby dopełnić kręgu życia,
wasze trzy budowle stworzą dużą dioramę,
przedstawiającą całą podróż Simby.
Benny i Amirah, co chcecie dziś zobaczyć?
Talent techniczny. Chcemy zobaczyć, jak odtworzycie…
JUROR TECHNICZNY
…ikoniczny wygląd postaci. Pamiętajcie o detalach,
dzięki którym ożywa magia Disneya.
Mnie, oczywiście, zależy na kreatywności.
Chcę poczuć tę opowieść. To naprawdę…
JURORKA KREATYWNOŚCI
…ikoniczny film.
Pamiętajcie też, że jedzenie, którego nie zużyjecie do waszych scenek,
zostanie oddane do banku żywności.
Chętnie dalibyśmy wam mnóstwo czasu,
ale jak powiedział Mufasa: „Czas króla jako władcy wschodzi i opada jak słońce”.
Kiedy słońce zajdzie za horyzontem,
wasze scenki muszą być gotowe.
Wierzcie mi, nie chcecie być po zmroku na Lwiej Ziemi.
Zabierajcie płyty i bierzcie się do pracy.
Szybko!
Co mamy?
Młodego Simbę.
- Młodego? Fajnie. - Super.
- Hej, mamy małego Simbę. - O rany.
Mamy dorosłego Simbę.
Ale fajnie. Tak.
- Zaczynajmy. - Zrobimy kłodę.
No i dorosłego Simbę.
Pomożemy Przewodniczce opowiedzieć o Simbie i Zazu.
Tutaj pustynia, cmentarz słoni.
- Dodamy wodę. - Tak.
Użyjemy brokułów i czekolady na drzewa.
Poznaliśmy się na targach cukierniczych na Florydzie, blisko Disneya.
Dla mnie to magia.
Moi rodzice dorastali, gdy budowano park rozrywki
i chodzili tam, gdy powstał w Orlando.
Zaczniemy tutaj,
- a potem zbudujemy dalej. - Tak.
To największa scenka, jaką stworzyłem.
Dużo pracy. Musimy dobrze zaplanować.
Zacznę od Simby, bo to potrwa najdłużej,
ale to dużo pracy i musimy się uwijać.
- Szybko i wydajnie. - Bardzo szybko.
Idealnie. Tak.
Skupiamy się na tym, żeby pomóc Przewodniczce.
- Zdecydowanie. - Tak.
- Dodamy młodego Simbę. - Tak.
I będziemy mieć…
Timona. Będą spacerować,
śpiewając „Hakuna Matata”. Będą
z wafli ryżowych, ciasta, ganache i czekolady plastycznej.
Drzewo możemy zrobić z mikrogąbki.
London, chyba ty powinnaś zająć się Simbą i Timonem…
- Tak. - …bo jesteś,
- najlepszą rzeźbiarką. - Jak najbardziej.
Masz super artystyczny umysł.
Niech wyglądają jak z Disneya.
Jak zrobimy krąg życia?
Pomożemy Przewodniczce opowiedzieć o Simbie i Pumbie.
Może Simba podgryza ogon Pumby, jakby się wygłupiał.
- Podgryza ogon? Wygłupia? - Tak.
- Świetnie. - Jak dzieci.
Simbę i Pumbę zrobimy z chleba.
- I makaronu. - I makaronu.
Kły będą z rzodkwi japońskiej.
Witajcie, Lucky Charms.
Jak się macie?
Opowiedzcie o sobie. Czym się zazwyczaj zajmujecie?
Ja rzeźbię w drewnie,
podróżuję, startuję w konkursach. Tak poznałem jego.
Rzeźbię w lodzie.
Poznałem Chrisa na Mistrzostwach Świata w Sztuce Lodowej.
To prawdziwy gwiazdor. Jest taki fajny.
- A to mój syn, Trey. - Dobra. Ciekawi mnie, co zaplanowaliście.
O czym opowiada wasza scenka?
To krąg życia.
W Królu Lwie Simba nie może być ze swoim tatą.
W moim życiu
miałem problemy rodzinne, ale dzięki nim poznałem jego.
Mamy tu młodego Simbę,
który w tej historii jest mną.
Gryzie w ogon Pumbę, czyli Chrisa.
Tacy jesteśmy, trochę rozbawieni.
Trey został moim synem w wieku siedmiu lat.
Jest ważną częścią naszej rodziny. Na pewno sądzi, że mu pomagamy,
ale to on pomaga nam.
- Nie mogę. - To… wiem.
- Wiem. - Wiem. To…
typowo disneyowska historia.
Trey jeździ ze mną na konkursy.
Pomaga mi, trochę się uczy
i poprawia kolory, farby.
Uczę go jak artystę, a nie jak ojciec syna.
To było fajne doświadczenie
i jest to coś wyjątkowego również tym razem.
Jestem ciekawa, jak wyjdzie wasza scenka.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Idziemy do spiżarni. - Dobra.
Wspaniałe.
- Jak w magicznej dżungli. - Rany.
Potrzebujemy dużo brokułów.
Pszenica jest świetna.
Nadałaby się na nasz teren zielony.
Zabiorę całą kukurydzę.
Potrzebuję białą mąkę ryżową.
London, przyda nam się kokos?
Tak, mogą się przydać.
Zacznę od razu robić makaron.
- Tam jest chleb na Pumbę. - Będzie super. Tak!
Zobaczcie te grzyby. Niesamowite.
Wezmę wszystkie ciasta.
- Nazbierałam. - Ale nie masz ciasta.
Ale dużo kukurydzy.
Potrzebuję więcej.
Nieźle wygląda. Super.
Najlepszy będzie koralowy.
Tak, fajnie.
Barwię pastę gumową na ten sam kolor
i zrobię kamienie rzeczne.
Nadaję im przypadkowe kształty, ale muszą być płaskie.
Będą na dnie mojej rzeki.
Fajne kamienie.
- Różne rozmiary, kształty, ale płaskie. - Całkiem przypadkowe.
Zazu, zaczynamy.
Robię Zazu z wafli ryżowych
i pokrywam czekoladą.
Będzie się zrywał do lotu, więc to wyzwanie,
żeby miał rozłożone skrzydła. To dla mnie nowość,
więc jestem ciekawa, czy mi się uda.
Lecisz.
Grzywę Simby robię z kłosów kukurydzy.
Dobra.
Po wyschnięciu i ufarbowaniu wygląda jak prawdziwe włosy.
Niestety jest to trudny i czasochłonny proces, ale jest tego warty.
Zaczynamy.
Póki co podoba mi się efekt,
więc myślę, że świetnie wyjdzie.
Skupiam się na Simbie i Timonie.
Ale kula masy cukrowej.
To moje zadanie. Muszą wiernie przypominać
zabawne postaci Disneya.
Właśnie barwię masę cukrową na Simbę.
Chcę uzyskać takie same kolory.
Trochę się stresuję,
ale jeśli się skupię,
zbuduję obie postaci.
Trochę stresu pomaga, ale nie wątp w siebie,
bo jesteś niesamowita i utalentowana.
W naszej drużynie wszyscy niesamowicie się szanujemy.
Znamy się ze szkoły kucharskiej.
- Ja jestem tam wykładowcą. - Ja byłem jej asystentem.
A London była jedną z naszych uczennic.
Czemu się przekrzywiasz? Przestań.
Wszystko gra? Mów prawdę. Co potrzebujesz?
Buduję w górę, żeby ciało nie wyszło za małe.
London niesamowicie ozdabia ciasta. Testowała moje przepisy.
Taka była dobra.
Nie jestem przekonana.
Dasz radę, London.
Zwróciłam na nią uwagę drugiego dnia. Jest bardzo utalentowana.
Cała klasa wciąż powtarzała: „London jest taka utalentowana”.
Tak samo twoi poprzedni nauczyciele.
- Już ja wiem. - Wszyscy ciągle
- plotkujemy. - Też już wiem.
- Hej, Storytellers. Jak wam idzie? - Hej. Co słychać?
Jak się czujecie?
Dobrze.
Stresujesz się?
Martwię się o proporcje.
Tak, to bardzo ważne.
Czyli zrób większą głowę.
Próbuję wiernie odtworzyć.
Wiem, co czujesz. To duży stres.
Zdecydowanie.
Odsuń się na chwilę
i spójrz na proporcje. Pamiętaj o tym.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Do zobaczenia.
Chyba mówił, że głowa powinna być większa.
Tak, wiem, o to się właśnie martwię,
ale jak ją powiększyć?
Benny ocenia, czy wszystko się zgadza. Czuję, że to ważne.
Podziwiam i uczę się od takich ludzi jak on.
Pokryj całą głowę waflami ryżowymi, a potem ją powiększymy.
Albo dodam czekoladę plastyczną.
- Tak. - Dobrze?
To ucho musi być większe.
Muszę skończyć rzeźbienie Simby.
Kiedy będę zadowolona z kształtu, pokryję go czekoladą
i dodam wszystkie szczegóły.
Któraś łapa jest już gotowa do pokrycia?
Możesz pokryć, ale muszę je wyrzeźbić.
Nie ma nic do pokrycia?
- Nie. - Dobra.
- Nie. - No to poczekamy.
Największe wyzwanie to rozmiar. Jest olbrzymi
i trzeba pilnować wszystkich kątów
i struktury mięśni.
To chyba dobry kształt, jak myślisz?
Tak, ale po pokryciu będzie większy.
- Wiem. - Wtedy będzie za duży, więc skończcie
wszystko, co musicie.
Ja skończę tutaj i gotowe.
Tammy, nie poprawiaj już. Wygląda świetnie.
Ale trochę za gruby.
To trochę trudne, kiedy inni mają własne wyobrażenie, jak coś zrobić.
Spowalnia to pracę całej drużyny.
- Mamy masę roboty. - Tak.
Powiedz jej, że noga jest OK.
Próbowałam.
Król Lew to moje dzieciństwo.
Jeden z pierwszych filmów Disneya, jaki widziałem.
Dobrze wygląda, zaczyna nabierać kształtów.
Powoli.
Wiele łączy mnie z Simbą.
Zagubiona dusza, która potem znajduje rodzinę.
Tak siebie postrzegam.
- Jak ci idzie? - Nieźle.
Zacznę układać te elementy na górze,
żeby lukier się nie zsunął.
Dobra.
Robi się gorąco,
więc próbuję kontrolować temperaturę.
- Trochę ciepło. - Tak.
Stoimy tuż obok zachodzącego słońca.
Wcześniej mi się podobało, teraz już nie tak bardzo.
To straszne słońce musi być obok nas?
Robię Pumbę i Simbę z chlebów na zakwasie.
Tator, wyglądasz jak sprzedawca chleba.
Nigdy dotąd nie rzeźbiłem z chleba,
ale póki co chleb mi się podoba,
bo jest bardzo wytrzymały od strony strukturalnej.
Zdejmę więcej, wytnę tyle.
Może trochę więcej, tak.
Trzeba wyrzeźbić ogólny zarys mięśni,
żeby po nałożeniu makaronu wyszedł odpowiedni kształt.
Zaczyna przypominać Pumbę.
Prawda? Powoli, ale jednak.
- Jak wam idzie? Wszystko gra? - Zacznę owijać nogi,
- zrobię makaron. - Dobra.
Robiąc skórę zwierząt, chcemy odejść od ciast i słodyczy.
Budujemy zwierzęta z wytrawnych składników,
więc muszę czymś zastąpić masę cukrową.
Muszę użyć świeżego makaronu,
bo chcę to na czymś udrapować.
- Połóż tu. - Tak.
Dotknij chleba, tego na wargach. Boże, ale dziwaczne zdanie.
Mam trzy rodzaje makaronu. Makaron czekoladowy nada koloru Pumbie.
Potem zrobię makaron jajeczny z kaszy, który mam nadzieję,
będzie pasował kolorem do Simby.
Na koniec makaron barwiony na czarno, z którego będą kopyta.
Chcemy używać naturalnych barwników i mam nadzieję, że będzie to widać.
Lucky Charms.
- Hej! - Jak wam idzie?
- Co tam? - Dzięki.
- Widzę kilka nierówności i dużo szwów. - Tak.
- Denerwuję się. - Tak.
Jaki macie plan?
Pokryjemy włosami i futrami i będzie świetnie wyglądało.
Uważajcie, żeby nie było widać szwów.
- Jasne. - Dobra?
Dzięki, Benny.
Zaczęłam szykować warzywa
i zrobię więcej kwiatów lotosu z cebuli.
Zrobię jeszcze kilka grzybów,
a z tego kilka lilii.
Pocięłam mandoliną
i przycięłam karbowarką. Powinno być dobrze.
Mamy jesienną akację.
Przygotuję mikrogąbkę, Schellie?
Tak? Dobrze.
To drzewo będzie super.
Pokryjemy całe drzewo akacjowe.
Potrzebujemy dużo mikrogąbki, bo zrobimy z niej liście.
Tego ciasta użyjemy na liście.
Używam dwutlenku azotu do spulchnienia ciasta.
Wrzucam je na chwilę do mikrofali, żeby uzyskać ładne,
puszyste ciasto, które można rozerwać, by uzyskać elementy,
jakie przymocujemy do naszego drzewa.
Też byś tak zrobiła, Schellie?
- Na pewno. - Dobra.
Pomówmy o Storytellers.
Ma trochę za krótki kark, dobuduję z czekolady plastycznej, ale…
- Dobrze wygląda. - Ucho też? Dobra.
London to uczennica i bardzo się bała budowy Simby.
Wprowadziła sporo poprawek, które naprawdę pomogły.
Rzeźbię pysk, dodając materiału.
Denerwuje się,
bo pysk jest naprawdę ważny.
Martwiłem się o proporcje głowy…
- Tak. - …początkowo,
ale chyba zacznie nakładać czekoladę…
- Na grzbiecie. - …więc oby głowa
- była proporcjonalna do ciała. - Tak.
Martwię się o drużynę Ladies and the Champ.
Obcięłam więcej niż powinnam.
Nie zaczęli jeszcze okładać Simby.
Trzeba tylko dodać czekoladę.
Muszę jeszcze to obciąć, Dylan.
Muszę ściąć, bo jest za grube.
Mam nadzieję, że będą w stanie współpracować.
Pomówmy o Lucky Charms.
Nadal nie do końca rozumiem pomysł warstwy makaronu…
- Tak. - …na postaciach, bo póki co widzę
wiele warstw w różnych miejscach.
Ale to artyści, a dla mnie to wygląda na skórę.
Te fałdy przy kolanie sprawiają wrażenie ruchu.
Rozumiem, ale wygląda jak łaty.
Powinno być gładsze i bardziej…
- Zgadza się. - …bezszwowe, ale jak mówisz,
te szwy są nawet fajne, trochę awangardowe.
Zdecydowanie.
Wszystko zależy od tego, jak ułożą włosy,
bo chcę zobaczyć futro Simby.
Cieszę się, że nie jestem jurorką.
Drużyny próbują odtworzyć Simbę, a my zobaczmy, co u naszej Przewodniczki.
Chcę ci powiedzieć, że pomoce wizualne są budowane.
Rety. Nie wiem, co powiedzieć.
Rozwiązujesz moje problemy.
Jesteś Timonem, a ja Pumbą. A może ty Pumbą, a ja Timonem?
Tak czy inaczej. Gładkie przejście do kolejnej części twojej historii.
A w tej następnej części o czym mam mówić?
O tym, jak Simba wyrósł na dużego, silnego lwa.
Tak, w tej części Simba
z przyjaciółmi wiódł beztroskie życie.
- Mów dalej. - No i…
Była tam trawa, kłoda i coś jeszcze.
- Pomogę ci. Jedli larwy. - Tak, larwy.
Jakie larwy?
Chyba przyda mi się jeszcze jedna pomoc wizualna.
Witajcie artyści.
Wszyscy próbowaliśmy już szalonych diet,
ale nic nie równa się diecie Simby,
kiedy czuł Hakuna Matata z Timonem i Pumbą.
Pamiętajcie, co jadł?
- Tak. - Larwy.
Racja.
Rany. Ale fajnie.
To dla nas czy… Rany.
Oślizgłe i pyszne.
Artyści, historia się skomplikowała.
Musicie dodać dwa najważniejsze pokarmy
z Lwiej Ziemi do swoich scenek.
Trawę i larwy.
Drużyna, która najbardziej kreatywnie wkomponuje te elementy w swoją scenkę,
ma większą szansę na zwycięstwo.
Słońce jeszcze nie zaszło, więc do dzieła.
Przewodniczka bardzo nas potrzebuje. Ruszajcie do spiżarni!
Ja tu zaczekam.
Tak.
- Tak. - Tak.
- Tak! - Dobra.
- Ale fajnie. - Hej!
O rany.
- Mam. - Idealne.
Hej! Próbowałaś kiedyś?
Jesteś bardziej Timonem czy Pumbą?
Poczęstujesz się?
Masz coś w brodzie. Trochę… Tak.
- Pyszne. - Naprawdę?
Niesamowite.
- Dobra. - Dobra.
Możemy dodać do kłody.
Albo zrobić z nich mech.
Zabarwimy je na zielono. A trawę afrykańską
dołożymy do grzywy Simby.
- Obok kłosów kukurydzy. - Może się przydać na grzywę.
Bum. Gotowe.
Może je podwiniemy.
- Tak. - Dobra.
Tego potrzebowaliśmy.
- Tak. - Będzie idealne na ogon.
A Simba
będzie miał larwy w pysku. Taka przekąska w czasie spaceru.
- Dobra. - Tak było w filmie.
Chyba wiem. Wezmę makaron
i obtoczę w lukrze,
i dodamy larwy, żeby kapały mu z pyska.
- Tak. - Trawa z kłody
- wyglądałaby super. - Tak.
A ja nadal jem larwy, wciąż mam je w ustach.
Próbuję pokryć ciało czekoladą.
Wolisz wiórki kokosowe czy włókna?
Czekam.
- Chwilę to potrwa. - Dobra.
Używam włókien kokosowych, które są zbite w dużą bryłę.
Dodaję wody, żeby łatwiej je odrywać.
Chcę do nich dodać czekolady, żeby zrobić nasz głaz.
Chcę skończyć postaci i wszystko poustawiać.
Zajmę się ciałem, jeśli ona zrobi pysk.
Nie rozumiem.
Robisz pysk?
Zajmę się pyskiem.
Skup się tylko na tym.
- Dobra. - To twoja działka.
Wiem. Próbuję to skończyć.
Wiem, ale może Michelle zrobi ciało.
Musimy się streszczać. Ty zajmij się pyskiem,
- a my ciałem. - Tak.
Trochę mnie to stresuje, ale wiem, że wiedzą, co robić.
Na pewno zdążymy, ale musimy koniecznie pracować razem jako drużyna.
Zgadza się. Pracuj dalej…
- Doskonale. - …żeby ze wszystkim zdążyć.
- Zacznę już. - Dobrze.
Dziękuję.
Mamy coraz mniej czasu,
więc będziemy wspólnie wykańczać Simbę.
To teraz najważniejszy element.
Myślę, że czekolada plastyczna zajmie za długo.
Może pokryjmy go proszkiem curry.
No może.
Postanowiliśmy użyć przypraw, by spróbować nowej techniki.
Używam parownicy, żeby czekolada się lepiła
i w ten sposób przyprawy się trzymają.
Jest to fajny element i oszczędza nam trochę czasu.
Tammy, powiem szczerze, że wygląda bardzo majestatycznie.
- Statycznie? - Nie, majestatycznie.
- Wygląda jak Król Lew… - „Statycznie”.
- Ale… - Naprawdę.
- Mogę ci w czymś pomóc? - Weź futro
- i zacznij robić to, co ja. - Dobra.
Robię to tak, że przykładam blisko,
uzyskuję pokrycie, a potem weźmiemy
- futro i zrobimy tak. - Przyklep tutaj.
Tak.
Benny wspomniał, że widzi szew w makaronie.
Musimy go więc zakryć, ale żeby wyglądało naturalnie,
i żeby przypominało guźca.
- Może trochę może wystawać. - Będzie bardziej organicznie.
Guźce nie mają jednolitego futra. Ale są w łaty.
Zrobiłem kły z rzodkwi japońskiej.
Z izomaltu zrobiłem oczy, więc Pumba zaraz będzie gotowy.
Przyznam, że nie wiedziałem, że wyjdzie tak fajnie.
Fajnie. Cieszę się.
Super.
- Prawdziwa praca zbiorowa. - Nabiera rumieńców.
Cieszę się, że mnie ze sobą zabraliście.
To dla mnie wspaniała lekcja.
Szczerze, coś pięknego.
Praca u boku Traya w konkursie Disneya to spełnienie marzeń.
Łatwe. Tylko dotknij i przejdź. Dobrze.
Coś wspaniałego. Za nic bym tego nie zamienił.
Ciekawy jestem min jurorów, kiedy to zobaczą.
Albo im się spodoba, albo kłamią.
Kłamią.
Szybko przygotuję ostatnie makarony.
Szukam najlepszego sposobu, żeby zakryć szwy u Simby.
Może masa bezowa
zabarwiona kaszą manną do uzupełnienia.
Popatrzcie.
Mam łatki puszku, żeby zakryć szwy.
Ta jest spora.
Mam kłopot, żeby zrobić w materiale,
do którego nie nawykłem.
Ale nic nie jest w tej scence ważniejsze od Simby.
I próba oddania tego, co widzimy na obrazkach Disneya.
Zacznę od tej strony kłody.
Używamy czekoladowego kremu maślanego, by stworzyć piękną, rustykalną kłodę.
- Super, Schellie. - Tak.
Potem dorobię dziurki i żywicę, ale chcę najpierw dużo nałożyć.
Wygląda strasznie.
Dobrze się czujesz?
- Nie. - Co wygląda strasznie?
Simba.
Wcale nie strasznie, tylko fantastycznie.
- Tak. - Świetnie wygląda, London.
No nie wiem.
Dobrze wygląda, London.
- To wielka budowla. - Tak.
Schellie, zobacz, ile się zmieniło, odkąd byłem twoim asystentem.
London bardzo się rozwinęła, odkąd była uczennicą.
- Dziś bardzo się rozwinęłam. - To prawda.
Pomówmy o Storytellers.
Zauważyli, że ich druga postać, Timon…
- Tak. - …jeszcze nie istnieje.
Kiedy buduje się małą postać obok tak dużej,
trzeba dobrze dopracować detale, inaczej
będzie wyglądał jak zwykły krzak albo robak.
Tak.
Dawaj, mały. Zaraz kończymy.
Denerwuję się dokończeniem Simby.
Chcę dobrze zrobić detale i jego cechy.
Ale muszę też zająć się Timonem,
bo słońce zachodzi i mamy coraz mniej czasu.
- Zaczniesz grzywę? - Tak.
Ja skończę Simbę, a ty zrób Timona.
- Tak. - Proszę.
Dobra.
- Może się nachodzić? - Może.
- Zaraz skończę. - O rany.
Najważniejsze to dokończyć Simbę.
- Skończyłam z tyłu. - Dam radę.
Zajmijmy się grzywą.
Moment, chciałabym wziąć się za kłosy kukurydzy,
a potem zrobię oczy, nos i resztę.
Muszę wykończyć drzewo i górę,
- więc zacznę… - Brokuły?
Tammy zajmuje się lwem, więc ja postawię drzewo.
- Musimy skończyć Simbę. - Tak.
- Simba. - Oczywiście.
- Wiem. - Trzeba skończyć Simbę.
- Coś tu nie pasuje, nie? - Wygląda całkiem fajnie.
- Tak? - Tak.
Robimy grzywę z trawy afrykańskiej.
Nie jest delikatna. Można zrobić tak i…
- Zobaczyć, jak wyjdzie. - Podoba mi się. Zrób tak.
Mamy problemy z wagą i konstrukcja.
Musimy mieć pewność, że góra jest stabilna,
żeby dodać detale, które chcemy.
Zielona grzywa wygląda śmiesznie, ale wiem, że ją pomalujemy.
Nie planowałam malować.
- Zostanie zielona? - Tak.
Trawa ma zielonkawy odcień, który mi się podoba.
Słońce zachodzi, musimy kończyć.
- Kończymy. - Damy radę.
Szybciej. Robi się.
Zaraz będę wylewać rzekę.
Z przodu będzie przezroczysty izomalt.
Tak.
Izomalt to substytut cukru zrobiony z buraków.
Jest bardziej wszechstronny niż cukier.
No to siup.
- Wygląda doskonale. - Dobra.
Eksperymentuję z kolorami. Tu będą wiry
i bąbelki, więc będzie fajny efekt.
Jak ci się podoba przejrzysty środek
- i granatowe brzegi? - Podoba mi się.
- To też fajnie wygląda. - Tak.
Wmieszaj trochę ten kolor.
Nie wiem, jak to się może nie udać.
Artyści,
została wam godzina.
Nasza Przewodniczka potrzebuje was jak Sahara deszczu.
Tempo.
Musimy zasuwać, dalej.
- Szybko. - Turbo.
O rany. Dobra.
Skupiam się na Timonie,
bo to druga główna postać w naszej scence.
Biegiem.
Zrobię jego ciało z kulek ciasta
i pokryję czekoladą plastyczną.
Wyrzeźbię go tą samą metodą, co Simbę.
Ale cztery razy szybciej.
To jakaś dziwna fryzura?
Tak. Przesuń.
Wygląda jakoś nietypowo. To, tak.
Może to trochę niżej…
Bez tego loczka Supermana.
Mam włókna kokosowe.
Dodaliśmy barwnik.
Owiniemy tym konar, by drzewo ożyło.
Mamy liany z mchu.
Historia się skomplikowała przez robale.
Wyleję izomalt na makaron i dodam robaki.
To będzie ślina spływająca mu z pyska.
Ale fajne.
Rozrzucam robaki po pustyni.
Zabarwiliśmy robaki na zielono i mają udawać mech.
Tylko tyle wymyśliłem.
Świetnie wygląda, Tammy. Kiedy skończysz Simbę…
Nie skończyłam. Jeszcze drugie oko.
Wiem, że skończę,
ale możliwe, że poniżej moich oczekiwań.
Czas się zaraz kończy! Za minutę zajdzie słońce.
Sześćdziesiąt sekund.
Damy radę.
Rzucaj.
Minuta.
London, ile jeszcze?
Myślałam, że już skończone.
- Musimy się pospieszyć. - Tak.
Jeśli nie zdążymy…
Boże, jego stopy.
Damy radę.
Kwiaty.
Damy radę. Wszyscy razem.
Muszę to skończyć.
Właśnie skończyłam.
Piękne.
Już!
- O Boże. - Trzy,
- dwa… - Dalej.
…jeden!
Timon gotowy.
Artyści! Słońce zaszło, czas minął.
Świetna robota.
- Świetnie. - Dobrze.
Wspaniałe.
W obliczu tego zadania nawet poskramiacz lwów by zbladł,
ale udało się wam skończyć przed zachodem słońca.
Pora zobaczyć, jak sobie poradziliście.
- Spójrzcie tylko! - Świetne.
Co słychać, Ladies and the Champ?
Mieliście dorosłego Simbę. Jak się czujecie?
- Ulżyło nam. - Tak.
Mieliśmy bardzo ambitny plan,
ale daliśmy z siebie wszystko i jesteśmy zadowoleni.
Omówmy scenkę. Powiedźcie mi o niej.
Pomagamy Przewodniczce opowiedzieć historię Simby i Zazu.
Młody Simba musiał przejść przez cmentarz słoni,
a w wodzie jest wizerunek Mufasy.
- A także… - Mamy jego towarzysza, Zazu.
- Tak! - …zadaje szyku,
mówiąc: „Wróć na Lwią Skałę i bądź królem”.
Podoba mi się, że Zazu patrzy w górę z miną: „Dasz radę”.
Odbicie jest namalowane na masie cukrowej.
A Zazu jest z wafli cukrowych i czekolady plastycznej.
Mamy dużo owoców i warzyw wokół terenów zielonych.
Mamy pory.
I liście ananasów.
Trawa dokoła jeziora to łupiny kukurydzy.
Mamy też małe robaczki ze skrzydłami ze skórki cebuli.
Dwie czaszki słoni są z wafli ryżowych i czekolady plastycznej.
Drzewa są z brokułów, bo różyczki brokułów przypominają drzewka.
- Tak. - Cudowne.
Ciało Simby jest pokryte białą czekoladą,
a fakturę uzyskaliśmy za pomocą ząbkowanego noża.
Kolory to mieszanka curry i cynamonu.
Podoba mi się.
Użyliśmy kłosów kukurydzy.
- A także obowiązkowej trawy. - To jego grzywa.
Larwy zabarwiliśmy na zielono, dodaliśmy złotego połysku
i tak powstał mech na kłodzie.
Serio.
- Również… - Patrz.
…wysypują się z pniaka,
a część jest w piasku pustyni.
Nie położyliście larw,
ale zgnietliście je, zabarwiliście i zrobiliście z nich mech.
- Bardzo sprytnie. - Kreatywnie.
- Zgadza się. - Ogólnie myślę,
że historia jest bardzo spójna.
Podoba mi się cmentarz po lewej stronie.
To dodatkowy element głównej sceny…
Tak.
Naprawdę super.
Dzięki żelatynie dekoracyjnej stworzyliście iluzję,
że woda płynie w tym kierunku.
Światło przebija.
- Zgadza się. - Fajnie.
Futro Simby jest chyba najlepsze ze wszystkich.
Podoba mi się, że użyliście trawy do grzywy,
bo uzyskaliście dwie całkiem różne faktury.
Myślę, że tak by to wyglądało u lwa.
Tak.
Mam jednak zastrzeżenia do zielonych włosów.
Ja bym je ufarbowała,
bo jest to cecha charakterystyczna dorosłego Simby.
Pracując z postacią Disneya,
trzeba pamiętać o cechach charakterystycznych.
- Tak. - Ale to piękna scenka.
- Dziękuję bardzo. - Dzięki.
Storytellers, wy mieliście młodego Simbę. Zanim zaczniemy,
powiedzcie, jak się czujecie?
Ulżyło nam.
Byłam zaszczycona pracą u ich boku.
Trochę się wzruszasz, dlaczego?
Przepraszam.
Jestem nauczycielką już od dość dawna
i jest to bardzo miłe, kiedy pracuję
ze wspaniałymi uczniami, od których sama się uczę.
Był to dla mnie zaszczyt.
Mam nadzieję, że się spisałam,
bo mi zaufali i chciałam się naprawdę przyłożyć.
Mogłam zrobić jakąś głupotę…
Moja mama zawsze powtarza,
że jeśli dałaś z siebie wszystko, to najlepsze, co mogłaś zrobić.
- Właśnie. - To wystarczy.
- Jak najbardziej. - Tak.
Opowiedzcie mi o swojej scence.
By pomóc naszej Przewodniczce, zrobiliśmy Simbę i Timona,
którzy świetnie się bawią, śpiewając „Hakuna Matata”.
Trafiają na mączniaki.
Więc postanawiają spacerować i jeść.
Ciało Simby jest wyrzeźbione z ciasta,
a pokryte jest masą cukrową i czekoladą plastyczną.
Kłoda jest pokryta kremem maślanym.
Użyliśmy też mielonej kawy, by dodać faktury.
Na górze są grzyby z rzodkiewki i ciasta dekoracyjnego.
Timon to połączenie kulek ciasta i czekolady plastycznej.
Mamy wiele kwiatów
zrobionych z marchewki, cebuli i rzodkiewek.
Akacja jest z czekoladowego ganache i mikrogąbek.
Cudowne.
Na dole mamy
wartką wodę z kremu maślanego i żelatyny dekoracyjnej.
Z trawy zrobiliśmy ogon Simby,
żeby miał puchatą końcówkę.
A larwy rozsypaliśmy po kłodzie.
Timon trzyma kilka w łapce
i wrzuca je Simbie do pyska.
Kilka z nich wystaje też Simbie z pyska.
London zajęła się Simbą i Timonem.
Patrzę na młodego Simbę i mam pytanie.
Ile masz lat?
- Dwadzieścia. - Serio, 20?
Tak.
Dziewczyno, masz talent.
Pysk wyszedł ci naprawdę świetnie.
Dziękuję.
To zdecydowanie młody Simba.
Mają miny, które idealnie pasują
do tego okresu w jego życiu.
Simba wygląda na nastolatka, a Timon wygląda,
jakby mówił: „Mały, musisz się dużo nauczyć”.
Proszę, nie porzucaj tej dziedziny, bo jesteś świetna.
Dobrze.
Ciało jest trochę nieproporcjonalne.
Upewnij się, że proporcje się zgadzają.
Podoba mi się roślinność, wykorzystane kolory,
piękne sztuczki, wycięte warzywa i owoce.
Podoba mi się, że użyliście trawy do ogona.
Macie zaznaczoną i puszystą fakturę.
Chętnie zanurzyłabym się w tej wodzie.
Decyzje, żeby dodać żelatynę dekoracyjną na wierzchu kremu maślanego jest świetna,
bo nadaje wodzie połysk.
Sam krem maślany byłby bez wyrazu.
Brakowałoby też ruchu.
Pomówmy o drzewie, bo to chyba mikrogąbki.
To ciekawe, bo to inna technika, która polega na skręcaniu i opieraniu.
Drzewa akacjowe to ikoniczny widok z filmu
i od strony kreatywnej super się spisaliście.
Tak!
Dziękuję.
Lucky Charms. Witajcie!
Mieliście małego Simbę.
Jak się czujecie?
Ja czuję się świetnie.
To nasz pierwszy duży wspólny konkurs. Podoba mi się,
że choć ja i Tator jesteśmy doświadczeni,
Trey naprawdę wykonał jedną trzecią pracy.
Szybko dorósł i kiedy widzę, co potrafi,
to dla mnie jak przebudzenie.
Na początku nie miałem pojęcia, jak będzie wyglądało.
Uczyłem się na każdym kroku. Więc jestem bardzo zadowolony.
Opowiedzcie nam o swojej scence.
Nasza scenka ma pomóc Przewodniczce opowiedzieć
o młodym Simbie i Pumbie, który jest dla niego jak ojciec.
Głównie zależało nam, żeby pokazać zabawę.
Simba podgryza go w ogon,
jakby chciał się zatrzymać i pobawić.
Simba jest z makaronu jajecznego z kaszy. Futro powstało przez nałożenie
arkuszy makaronu i warstwy masy bezowej
oraz posypanie kaszą manną.
Ogony są z włókien kokosowych,
a oczy z izomaltu
wylanego na jadalny papier.
Pumba jest z chleba, z bagietek,
które zaznaczają mięśnie, a następnie pokryty makaronem czekoladowym,
na zewnątrz. Mamy czarny makaron
wokół kopyt. Kły są z rzodkwi japońskiej.
Język to pasta gumowa i makaron.
Wąsy są z trawy zamoczonej
w izomalcie. Więcej trawy jest w kłodach.
Rzeka jest zrobiona ze słodyczy.
Tator wylał rzekę z izomaltu,
a Trey zrobił kamienie, które są dookoła.
Larwy były świetnym dodatkiem do Pumby.
Zrobiliśmy mu ślinę z larwami, zwisającą z pyska.
- Bardzo fajne. - Tak.
Mieliście młodego Simbę, to mój ulubieniec,
bo jest taki rozbawiony i to wspaniała opowieść.
Nigdy w życiu nie widziałam całej budowli
zrobionej ze świeżego makaronu barwionego innym jedzeniem.
Bardzo awangardowe.
- Dziękuję. - Piękna scenka.
Podoba mi się kłoda oraz to jak użyliście chleba,
by stworzyć fakturę.
Wiem, że używaliście makaronu i podoba mi się ta technika.
Muszę przyznać, że futro Pumby wygląda świetnie.
Podobają mi się wasze techniki. Simba wygląda jakoś dziwnie.
Nie wszystkie miejsca są całkiem gładkie, więc widać szwy.
Więc jeśliby zdjąć Simbę z tej kłody,
to czy dałoby się rozpoznać Simbę?
Rozumiem.
Kiedy pracuje się z Disneyem,
trzeba zachować możliwie duże podobieństwo do oryginału.
Amirah, wiem, że masz odmienne zdanie.
Więc chcę usłyszeć twoją opinię.
To program o sztuce. To sztuka.
Użyliście materiał w nieznany mi sposób.
Jest to dla mnie bardzo inspirujące.
Dla mnie też.
Jestem pod wielkim wrażeniem niektórych rzeczy i wyborów,
których tu dokonaliście.
- To świetna scenka. - Bardzo zabawna.
Dziękuję.
Trudne, prawda?
Wszyscy zbudowali piękne scenki.
Tak.
Podoba mi się futro na ich Pumbie.
Nie podoba mi się faktura na Simbie.
Podoba mi się pysk Simby u Storytellers. London jest bardzo utalentowana.
- Umie robić pyszczki. - Tak, bo ten pysk
- to Simba. - To Simba.
The Ladies and the Champ nie zabarwili włosów,
ale futro ich Simby jest najlepsze.
- Wiemy, kto wygrał? - Tak.
Chodźmy.
- Zaczynamy. - Zobaczcie zamek.
Ale fajne.
Będzie dobrze, nieważne, kto wygra.
Podobają nam się wszystkie scenki, ale tylko jedna może wygrać.
Wspaniałe.
Ale fajne.
Bardzo fajne.
Drużyna, która stworzyła najlepszego Simbę i towarzysza to…
O Boże.
Wszystko w zwolnionym tempie.
Co?
Storytellers!
Podejdźcie i odbierzcie przypinki Disneya do zjedzenia.
- Ale wspaniale. - O Boże.
Proszę, załóżcie je. Proszę.
Ręce mi się trzęsą.
Jak się czujecie?
- Świetnie. - Co za ulga.
Wspaniale.
Jestem bardzo dumny z tego, co stworzyliśmy.
Świetna robota.
Dziękuję, że się zgodziliście.
Nie mogę sobie wyobrazić dwóch lepszych
- uczniów. - Sądzę,
- że chcemy ci podziękować… - Dziękuję.
że nas zabrałaś.
Chodźcie tu do nas,
bo wasze scenki też nam się podobały.
Benny pochwalił moje pyszczki, co dużo dla mnie znaczy.
Nadal jestem twoją nauczycielką.
To jak sen. I jestem szczęśliwa.
Dobra robota, Schellie.
- Dziękuję. - Gratuluję.
Jestem z ciebie dumna.
Pamiętajcie, by zawsze bawić się jedzeniem.
Wszyscy świętują, a my odwiedźmy naszą Przewodniczkę.
Simba zajął należne sobie miejsce na Lwiej Skale,
jako prawowity Król Lwiej Ziemi.
Proszę bardzo. A ty stałaś się mistrzowską Przewodniczką.
Udało mi się. Choć muszę przyznać,
że bez twojej pomocy by mi się nie udało.
Wszyscy uzupełniamy się nawzajem.
Ja pomagam przyjaciołom,
a oni pomagają mnie. Jak krąg.
- Dokładnie. - Wspaniała lekcja.
Powinni to byli zawrzeć w Królu Lwie.
To dosłownie przesłanie filmu.
Masz rację. Ale jesteś bystry…
Krąg życia.
Rety. Jak w tej piosence. Teraz rozumiem.
Hakuna Matata.
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink