DISNEY DO ZJEDZENIA
Nasza historia zaczyna się nad chmurami. Młoda i nieustraszona podróżniczka
w koszu podwieszonym pod setkami balonów leci hen wysoko.
Witaj!
Kurka woda, pasażer na gapę. Co pan tu robi?
Jestem głosem, więc mogę iść, gdzie chcę.
Ale dość o mnie.
Co ty tu robisz?
Nie bez powodu mam naszywkę asa przestworzy.
„As przestworzy”. To chyba jakaś nowa.
Sama wymyśliłam. Niełatwo się szyje.
Ukłułam się chyba z miliard razy.
Ale jakby była prawdziwa, to na stówę bym ją dostała.
Na pewno. Dokąd się wybierasz w tym wehikule?
Do dzikich dżungli, w przepastne przestworza,
- przerażające przygody. - Ale masz jakiś kierunek, prawda?
Kierunek? Fajne słowo.
Masz jakieś narzędzia do nawigacji?
Pani od plastyki mówi, że najlepsze narzędzie to wyobraźnia.
Wiem też wszystko o podróży Russella i pana Fredricksena
i pomyślałam,
że nigdzie nie byłam, a chętnie przeżyłabym przygodę.
Wspaniale, każdy powinien przeżywać przygody.
Musimy tylko wiedzieć, dokąd chciałabyś polecieć.
Rany.
Jest tyle fajnych miejsc, że nie wiem, jak wybrać.
Szkoda, że nikt nie może mi tego ułatwić.
Znam ludzi, którzy mogą ci pokazać świetne miejsca,
by pomóc ci zadecydować.
Nigdzie nie idź, zaraz wracam.
O rany.
Oto twoi kulinarni przewodnicy, trzy niesamowite drużyny
najlepszych na świecie artystów kulinarnych.
Oto Phoenix, drużyna latynoskich artystek kulinarnych.
Rzeźbiarze z Ameryki, the Best Coasters.
Oraz Majarlika, utalentowane trio z Filipin.
Będą zabiegać o przypinkę Disneya do zjedzenia…
ZWYCIĘZCA DISNEY DO ZJEDZENIA
…o którą trudniej niż o suche oko przez pierwsze 20 minut filmu Odlot.
Patrzcie, kto wpada z wizytą.
- Lecę. - O Boże.
Z góry jesteście tacy malutcy.
Szaleństwo!
Zaparkuję dom Carla.
To wąż ogrodowy.
- Wspaniałe. - Cechą charakterystyczną filmów Pixara
jest pokazanie ludzkich uczuć i snucie opowieści,
które bawią i inspirują widzów w każdym wieku.
Najlepszym przykładem jest film Odlot.
- Tak. - Oto Disney do zjedzenia.
Świat, w którym sztuka kulinarna zostaje wyniesiona na wyżyny.
Owe wyżyny pomogą wam osiągnąć
nasi specjalni goście.
Benny Rivera i Amirah Kassem.
Świetnie wyglądacie.
- Ty też. Proszę bardzo. - Miło cię widzieć, dzięki.
Wasze dzisiejsze zadanie
to pomóc naszej podróżniczce wybrać piękny cel podróży.
Musicie umieścić słynny dom z Odlotu obok ikonicznego zabytku,
cudu świata lub znanej budowli.
Benny i Amirah, co chcecie dziś zobaczyć?
Będziemy oceniać talent techniczny.
Chcemy zobaczyć idealną skalę i fakturę.
JUROR TECHNICZNY
Ogólny wygląd musi pasować do świata Odlotu.
Zależy nam też na kreatywności.
JUROR KREATYWNOŚCI
Odlot to bardzo oryginalna opowieść,
chcę, żebyście mnie przenieśli w inną część świata,
gdy tylko spojrzę na waszą scenkę.
Jedzenie, którego nie użyjecie, zostanie przekazane na cele charytatywne.
Zanim ruszycie w przestworza i zabierzecie się do pracy,
musicie pamiętać o jednej… O nie! Stój! Nie!
Carl nigdy więcej nie zostawi mi kluczy do domu.
No i poleciał.
- Mam nadzieję, że ma czip GPS. - Emily!
Wszystkie podróże mają początek i koniec.
Tak samo będzie dziś. Kiedy dom Carla przemierzy niebo,
wasz czas się skończy.
- Rany. - Nasza podróżniczka czeka.
Idźcie bawić się jedzeniem!
- OK. - Dobra.
- Trzy silne Latynoski. - Tak, latynoska siła.
Musimy użyć tej siły w naszym projekcie. Zbudujemy Chichén Itzá.
Jest w Meksyku, a ja jestem Meksykanką.
Poznałam Mary Carmen w czasie jednego z projektów kulinarnych.
Dobrze się poznałyśmy i świetnie się razem bawiłyśmy.
A niedawno poznałam utalentowaną Grace
i cieszę się, że będę pracować z nią przy tej scence.
Musimy umieścić tu dom z Odlotu.
Musi wyglądać, jakby przeczył grawitacji. Dodamy wielkie drzewo
przed naszą budowlą.
A na nim umieścimy dom.
Rosita pokaże naszej harcerce historię Meksyku,
bo będzie symbolem przeszłości,
- dnia obecnego i przyszłości. - Cudowne.
Zabierzemy naszą podróżniczkę w magiczną podróż po Meksyku.
Na drodze do El Castillo i Chichén Itzá
zobaczycie symbole kultury meksykańskiej.
Wszystko będzie wykonane
z jedzenia i składników, dzięki którym Meksyk jest taki cudowny.
Nasza scenka dla skautki to będzie
Mount Rushmore w dniu święta niepodległości.
Na górze możemy dodać wybuchające fajerwerki.
- Tak. - A z przodu kilka chmur.
Skały musimy osadzić na stelażu…
- Tak. - …bo to nie same głowy.
Cieszę się, że zbudujemy Mount Rushmore,
ponieważ w siódmej klasie razem z rodziną
obejrzeliśmy Mount Rushmore i nigdy nie zapomnę
momentu, kiedy zobaczyłem te 6-metrowe twarze wykute
w skalnej ścianie. Myślę, że dla każdego artysty
jest to niewiarygodnie piękny portret naszych prezydentów.
- Nie robiliśmy nic tak dużego. - Ale się cieszę.
A to, że możemy dodać element z filmu Odlot…
- Tak. - Ten film
nas połączył, kiedy się poznaliśmy. Więc rewelacja.
Udamy się na Filipiny
i wybierzemy sławne miejsce, jak Wulkan Mayon.
- Fajnie. - Brzmi świetnie.
Najtrudniej będzie uzyskać odpowiedni rozmiar wulkanu.
Będzie miał 2,5 na 3,5 metra.
Nie ma sensu robić go z ciasta.
Lepszy będzie papier ryżowy i chleb.
Jaka wielkość balonów będzie realistyczna?
- Dodamy ogródek z owoców. - Fajnie.
- Podoba mi się. - Dobry pomysł.
Witajcie, Majarlika.
Sprawiacie wrażenie przyjaciół i krewnych.
- Zgadza się. - Jestem matką chrzestną jego dzieci.
- Naprawdę. - Jego dzieci…
- Tak. - Przyjaźnimy się.
- To moi najlepsi przyjaciele. - I postanowiliście
- wystartować w konkursie. - Tak.
Kto wpadł na pomysł? Brawo, Mayen!
Jestem ciekawa, dokąd zabierzecie naszą skautkę.
Chcemy jej pokazać legendarne miejsce na Filipinach,
czyli wulkan Mayon. Zna go każdy Filipińczyk na świecie
i chcemy, żeby nasza odkrywczyni też go poznała.
Moja mama niedawno zmarła i pamiętam jej opowieści.
- Uczyła w tej prowincji… - Tak.
Gdzie znajduje się ten wulkan. To ukłon w jej stronę.
- Tak. - Twoja mama jest dziś z nami.
- Tak. - Zabierajcie się do pracy
- i powodzenia. - Dziękuję.
- Start. - Zaczynamy.
Wiemy, co potrzebujemy, tak?
Ale fajne. Spójrzcie na to świetne jedzenie.
- O rany. - Dobra,
wezmę chleb, żeby zacząć Castillo.
Potrzebuję też kukurydzę.
- Dobra. Musimy… - Tempo.
- Płatki kokosowe. - Żurawina.
- To może być stelaż. - Tak.
Tam widziałam grzyby.
- Wziąć? - Tak.
Nie ma toreb na zakupy?
Czas będzie szybko mijał, więc musimy być dobrze zorganizowani.
- Ile to waży? - Dużo.
Buduję największą część
naszej scenki, El Castillo. Potem pokryję
te wafle ryżowe tostami,
zaczęłam już na nich zaznaczać linie, żeby przypominały piaskowiec.
Nasza scenka ma pokazać naszą historię, kulturę
i barwy meksykańskiej kultury.
Chcemy użyć meksykańskich składników,
a Mary Carmen przygotowuje tradycyjne elementy.
Ufarbowałam łuski kukurydzy, żeby zrobić Rositę.
- To halka? - Tak.
Nosiłaś kiedyś taki tradycyjny strój?
Tak, tańczyłam w grupie folklorystycznej.
- Takie… - Meksykańskie. Nie, takie…
O Boże.
Jestem dumna, że reprezentujemy Latynosów. Kto by pomyślał,
że imigrantka z Meksyku, która zajęła się wypiekiem ciast,
weźmie udział w konkursie Disneya.
- Witajcie. - Hej!
- Hej. - Hej.
Co robisz, Mary Carmen?
- To halka Rosity. - Rosity.
- Rosita, la falda. - Używasz łupin kukurydzy?
- Tak. - Tak.
Będzie wyglądała, jakby tańczyła.
Si.
Exacto! Też przed chwilą pokazywałam.
- Proszę. - Zabarwisz czymś?
- Tak, mam tutaj. - Dobra.
Piękne.
Mary Carmen!
Sí!
Chyba wspominałaś o tęczowych tamales.
Tak.
Jest medium.
Uczymy się.
Po programie będzie dwujęzyczna.
- Już jest. - Gotowa.
Co to?
To jaguar. Jak skończę głowę, udekoruję go
- w stylu alebrije. - Jasne.
Wszystko wygląda przepięknie,
ale poza cudownym Meksykiem chcę zobaczyć dom z Odlotu.
Scenka nie będzie pełna bez tego domu,
- więc dmuchajcie balony! - Tempo, ludzie!
- Tak jest. - Dobra.
Musimy pokazać podróżniczce magię Mount Rushmore.
Rzeźbię w warzywach. Zająłem się rzeźbieniem w dyniach
tuż po skończeniu studiów.
Co roku bardzo się cieszę i nie czekam nawet na dynie,
bo hoduję własne kabaczki. A kiedy zaczyna się jesień,
rzeźbię ze 30 dyni. Ale Mount Rushmore
to tak wielka instalacja, że głównie używamy wafli ryżowych.
Wkładam je do kubełka,
bo Keturah ma taki pomysł, żeby je ubić
i z tej masy zrobić głowę, a nie z arkuszy.
Próbowanie nowych rzeczy w tym konkursie to fajna zabawa
i wszyscy się na to cieszymy.
To praca substraktywna.
Zabawne, bo zazwyczaj buduję rzeczy.
- Dodajesz. - Dodaję warstwy, więc to fajne,
że poznaję twoją technikę.
Nie możemy dopuścić, żeby głowa pękła.
Bo to podstawa całej rzeźby.
Ale świetne.
- Teddy ma niezłe wąsy. - Wiem.
Fajnie, że zrobiłaś też brwi.
- Ma wyglądać na zagniewanego. - Świetnie.
Jako dziecko zawsze chciałam zostać podróżniczką.
Więc kiedy usłyszałam o pracy szefa kuchni na statku,
zgłosiłam się, dostałam pracę i od razu wypłynęłam.
Spełniłam marzenie o podróżowaniu po świecie i nauce nowych rzeczy.
Dobra, Best Coasters, nie sądziłam, że tak szybko
zrobicie twarze.
Podchodzę i witam pana George'a, pana Lincolna.
Mamy twarze i drzewa, ale opowiedzcie mi o domu.
Zrobiłam już ściany i panele.
Teraz muszą trochę przeschnąć.
Im będą suchsze, tym będą stabilniejsze.
Widzę wielki blok masy ryżowej.
Coś jest pod spodem?
Od dołu jest otwór,
który posłuży do umocowania.
Użyliśmy pianek i wafli ryżowych.
To jadalna wersja gąbki.
Pytam, bo czasami
przy dużej rzeczy,
jak miska z wafli ryżowych, masa lubi się rozwarstwiać.
To może doprowadzić do katastrofy.
Budujemy wulkan i układamy warstwy jedzenia,
ale nie wiem, jak wyjdzie.
Mama często opowiadała o swoim życiu w okolicach Mayon.
Wiem w sercu, że chciałaby, żebym żyła dalej,
a nie pogrążyła się w żałobie.
- Mayen? - Tak.
Pomóż mi postanowić coś z tym kolażem z chleba.
Chleb nie ma żadnego wyglądu.
Próbowałam uzupełnić szczeliny czekoladą,
ale nadal wygląda łyso.
Możemy dodać wysokości, używając masy.
Wulkan wyszedł nieco płaski, więc dodamy faktury.
Używając samego chleba, stracimy kupę czasu.
Możemy użyć innych składników albo zrobić mieszankę.
Warstwy ryżu, fasoli, kawy, ziaren zbóż i grzybów.
Uwielbiam grzyby.
Ale oni nie jedzą grzybów.
Jak się na to spojrzy, rozważy powody,
to ma sens, bo to scenka zrobiona z jedzenia.
Trzeba użyć rodzynek, fasoli.
- Musi to być… - …jedzenie.
Ten wulkan jest intrygujący.
Co tam, co tam? Co u was słychać?
- Wiele się dzieje. - Tak.
Jak wam idzie budowa?
Papier ryżowy świetnie się trzyma.
- Zachowuje się jak plastik. - To plastik.
Świetnie.
Widzę kolory. Malujecie pistoletem natryskowym?
- Tak. - Dobrze.
- To strona eksperymentalna. - Mamy brokuły, winogrona.
- Winogrona. - Chleb.
Chleb, rodzynki, fasolę.
- Ziarna zbóż. - Zboża.
- Cały targ warzywny. - Grzyby.
Podobają mi się faktury, ale trzeba znaleźć równowagę.
Żeby nie było przeładowane.
- Tak. - To ważne.
- Tak. - Dzięki.
Dom jest już w połowie nieba.
Mogę mocować?
Będzie… Rany! Nie ufam tym śrubom.
Rzeźby z cukru są bardzo ciężkie.
Nie utrzymają tych głów,
musimy dodać stelaż.
Nie mamy za dużo czasu, bo muszę zająć się tym.
Wszystko gra. Pracuję, u mnie jest ok.
- Jest ok. - Czuję niepokój
i nie mogę się uspokoić.
Póki co nie potrzebuję pomocy, serio.
Stelaż przechodzi przez głowę i jeśli podbródek nie wytrzyma,
- wszystko może pęknąć. - Możesz przytrzymać?
- Tak. - Dziękuję.
Wszystko może popękać bez odpowiednich podpór.
Wszystko będzie dobrze.
6 MINUT PÓŹNIEJ
- O nie. - O mój Boże.
Dlatego myślałam, żeby jeszcze ich nie nakładać.
- Tak. - Trzeba wzmocnić dół.
Zgadza się.
Tracą stabilność, zdejmę je.
- Wszystko spada. - Biedactwo.
- Na pewno coś wymyślą. - O rany.
- Co się stało z twarzą? - Pękła.
- Pękła? - Tak.
- Głowa mu wybuchła. - O Boże. Jemu też?
Czasem schnąc, za mocno się wyrobi,
i zaczyna się kruszyć i traci stabilność.
O mój Boże.
Bez hałasu się nie uda.
- Lubię hałas. - Robisz tak za każdym razem.
Przede wszystkim jaka fajna, zabawna grupa.
- Wydają się… - Prawda?
- …tacy radośni. - Ta energia!
Mamy zróżnicowane grupy kulturowe. Zacznijmy od Phoenix,
ponieważ tyle się u nich dzieje.
Chcą pokazać cały kraj.
Martwię się, że nie widzę domku.
Ta lalka jest piękna, ale to nie najważniejszy element,
chcę zobaczyć dom.
A co powiedzie na wulkan, który budują Majarlika?
Ma tyle składników, że nie wiem, w jakim idą kierunku.
To cały targ.
Muszą uważać, jak definiują te obszary,
- bo jeśli wyjdzie bałagan, to nic z tego. - Tak.
Przejdźmy do niesamowitych Best Coasters.
Wszystko się wali.
Mają problemy. Dwie głowy z Mount Rushmore pękły.
Serce mi pęka.
Chcemy widzieć twarze,
żeby ten zabytek był rozpoznawalny,
- ale wszystko musi się trzymać. - Żeby głowy się nie toczyły.
Dom Carla niebawem przeleci,
a wtedy zobaczymy.
Nasi artyści budują swoje wymarzone cele podróży, a nasza skautka…
Zgubiłaś coś?
Cieszyłam się na moją przygodę i zabrałam ze sobą prowiant,
ale chyba go pomyliłam z balastem
i wyrzuciłam za burtę.
A może wypadł mi w czasie wichury nad Wielkim Kanionem.
Pomożesz mi jakoś?
Wielki Kanion jest dość spory,
ale mogę ci pomóc znaleźć jakiś prowiant.
Nie, głuptasie. Chcę zobaczyć, jakie jedzenie można zjeść
u celu mojej podróży.
Rozumiem. Zaraz się tym zajmę.
Szybko! Bo jestem głodna.
Z ostatniej chwili! Tu Keke Palmer.
Naszej podróżniczce burczy w brzuszku.
Prosi naszych artystów kulinarnych,
by się wykazali.
Nie chodzi o bibeloty,
ale o burrito, burgery i bon bony.
Historia się skomplikowała, powtarzam, historia się skomplikowała.
Do scenek musicie dodać lokalne przysmaki.
- O rany! - Rany.
Do dzieła, podróżniczka umiera z głodu.
- Dobra, tempo. - Szybko.
Drużyna Phoenix!
- Filipiny! - Filipiny.
- Meksyk! Dobra! - Idziemy.
- Dakota Południowa? - Jest.
- Fajnie, chodźmy. - OK.
- Masz? - Tak.
- Dobra. - Gdzie postawić?
- Tu. - Co mamy?
- Mamy sotanghon. - Bihon.
- Bihon? Tak? - Ube?
- Nie. Ube halaya. - Halaya.
- I to warzywo korzeniowe, gabi. - Pritong isda.
Smażona ryba.
- Banany… - Skórki mogą być do wulkanu.
Makaron ryżowy będzie na balony.
Z taro zrobimy kamienie.
- Dobra. - Doskonale,
- bierzemy się do pracy. - Do pracy.
- Niesamowite. - Ponieważ zabieramy
naszą podróżniczkę na wycieczkę po kulturze Meksyku,
może to, czego nie użyjemy do Ofrendy, będzie częścią
- piasku na ścieżce. - Jasne.
Planowałyśmy użyć niektóre produkty, które są w skrzynce,
a innych nie planowaliśmy używać.
Ale zanim się rozpędzę, muszę zrobić dom.
Stresuję się, bo jesteśmy do tyłu,
a czas szybko mija.
Artyści, dom Carla jest nad wami,
więc pora trochę przyspieszyć.
Rany…
Jestem zestresowany, normalnie panikuję.
Produkty w tym koszyku reprezentują Dakotę Południową.
Mamy botwinę, chmiel, okrę, jabłecznik, kukurydzę i suszoną wołowinę.
Czas ucieka, a ja nie mogę nawet
przemyśleć tego wyzwania, bo pękła nie jedna głowa, ale dwie.
Próbujemy znaleźć jakieś rozwiązanie.
Postawmy to z boku, a potem…
- Wrócę do budowy domu. - Tak.
- Damy radę, przykro mi. - Nie, nie…
- Martwię się o dom. - Spokojnie.
Będzie zrobione, ale nie będzie ładne.
Niedobrze, Nolan.
Dużo się dzieje, głowy się rozpadają,
a my patrzymy na siebie z pytaniem w oczach:
„Uda nam się cokolwiek zbudować?”.
- Pomogę ci, jak skończę. - Jak się uspokoisz.
Rany, ale ciężkie.
Nasza podróżniczka wyląduje domem
na szczycie drzewa z wafli ryżowych pokrytego czekoladą.
Sporo czasu poszło na to, że dwa razu poprawiałam dom.
- Mów gdzie. - Dobrze.
- Musimy obrócić. - Dobrze.
- Nie… o rany. - Patrz. Już dobrze.
Nie puszczę.
Dobrze, bo ten łokieć się rusza.
Muszę na nowo złączyć.
- Tutaj. Możemy dodać podporę. - Tutaj?
Bo tył jest ciężki.
Denerwuję się.
Niektóre łączenia są za mocno obciążone,
a środek, który powinien być cięższy, jest za lekki.
Nie chcę ryzykować,
więc dodam kilka elementów, żeby mieć pewność,
że ten dom mi nie spadnie.
Podnoszę go ostatni raz.
Jeśli nie mogę oprzeć tej konstrukcji, to muszę ją obrócić,
by na czymś stała, a nie przeczyła grawitacji.
- Doskonale. Dziękuję. - Drużyna Phoenix,
- wciąż widzę tyle samo. - Muszą się pospieszyć.
Meksyk to feeria barw, a ja widzę tylko biel.
Mamy dużo rzeczy do zrobienia.
Musimy pokryć El Castillo, wypełnić platformę
roślinami i produktami rolnymi, zrobić ścieżki.
Zajmuje to dużo czasu, bo…
- Tak. - …mamy wiele detali.
Ale będzie wspaniale.
Naprawię te twarze, Jefferson jest w połowie.
Rzeźbimy twarze,
ale cała podstawa zaczyna się kruszyć.
Rozpadają się, daj mi…
Nie jesteśmy załamani, ale zestresowani.
Tę głowę musimy owinąć dookoła, żeby ją uratować.
Ciągle coś nam się nie udaje, ale trzymamy się razem,
nadal rozmawiamy.
Chcesz połączyć je patyczkami i kołeczkami?
Może powinniśmy użyć kremu maślanego.
Moim zdaniem powinniśmy owinąć wszystko mocno folią,
a potem na wierzchu wyrzeźbić twarze.
- Dobra. - To jak śpiwór.
Kto to?
Strasznie pracochłonne, wiem. Przepraszam.
- Nie. - Ale dosłownie…
- To jakieś rozwiązanie. - …musimy coś wymyślić.
Tak.
W najgorszym razie namalujemy uśmiechniętą buźkę.
Zacznę robić balony. Gotuję do tego celu gumę.
Czuję się, jakbym hodowała kurczaczki.
Wszystkie wyciągają się w stronę lampy
po to, by powstały idealne baloniki.
Jak wygląda?
Mamy głowy i trochę mi ulżyło.
Nieważne już, czy nam się uda.
Jestem dumny, że pokonaliśmy trudności.
Coraz lepiej.
Co robisz? Rany.
- Filetuję. - Potajemnie jesz?
- Podziel się. - Bez ryżu nie chcę.
- Tylko z ryżem. - Wiem.
Dodamy do miejsca ze skamielinami.
Dobra.
Dołożyłam tu trochę elementów ze skrzyneczki
i próbuję zrozumieć, o co martwi się Benny.
Jurorzy powiedzieli, że scenka musi być spójna.
- Ich zdaniem robi się za duża… - Sieczka.
- Tak. - Musimy to uporządkować.
Fajnie, że razem ustaliliśmy,
że wszystko musi być połączone.
Uzupełniam cukrem, żeby mieć ładne przejście
od wulkanu do pól, żeby ładnie wyglądało.
Ile zostało nam czasu?
Muszę dokończyć dom. Zrobić balon. Mamy masę roboty.
Pierwsza warstwa to proces, ma być brzydka.
- Mayen, modlisz się? - Tak jakby. Rozmawiam z ciastem.
Mówię do ciasta, jak normalny człowiek.
Rany, nie rób tak. Nie.
Tak się starałam, żebyś był ładny.
Normalność jest przereklamowana. Nie jestem normalna.
Do tych musimy mieć długie patyczki.
Balony będą z różnych cytrusów,
które wydrążyliśmy.
Jak się nie chce, żeby spadło, to na pewno spadnie.
Gdy historia się skomplikowała, dostaliśmy owoce calamansi,
które idealnie się nadają jako wypełnienie.
Dobrze będzie.
Musimy ustawić dom na platformie i denerwuję się,
czy stelaż wytrzyma.
- Grace, tu zrobiłaś? - Nie.
Dom wygląda na ciężki.
Oddychaj. Nie zrób sobie krzywdy.
- Aż drżę. - Wiem.
Jeśli dom nie utrzyma się na górze, już po scence.
- Brak nawiązania do Odlotu. - To najważniejsze.
- Dom i balony oddają fabułę. - Racja.
- Masz? - Jeszcze nie!
- Oddychaj. - Oddycham.
Teraz liczy się tylko wytrzymałość tego domu.
- Gotowe. - Siedzi?
- Tak. - Chodź!
- Nie wierzę, że się nam udało. - Ja też nie.
Została wam godzina.
Pora złapać za wąż ogrodowy i ściągnąć projekt na ziemię.
Serio? Mam tu odkryte elementy.
Robię pola ryżowe. Używam suszonej pszenicy.
Obowiązkowy makaron dodałem jako ryż.
- Uprawa ryżu na polu. - Muszę skończyć tę stronę.
Moja mama byłaby z nas dumna.
Pewnie zagląda nam przez ramię
i mówi: „Dobra robota”.
Prawie gotowe, jeszcze parę ostatnich szlifów.
Zaczynamy fajny etap.
Robię ostatnie chmury.
Chcę zrobić księżyc z tego placka.
- Umocujesz placek na górze? - Tak.
Udało się nam. Wygląda pięknie.
Dobra, do dzieła.
Próbujemy dopieścić naszą scenkę,
więc dodaję kwiaty i kolory dla Amirah.
Rosita jest gotowa.
- Daj. - Gdzie ją postawić?
Tak, żeby była widoczna.
Mamy pomarańczowe motylki,
jeśli chcecie je położyć przy czaszkach.
- Nie mamy na to czasu. - Czas się kończy…
Liście, gdzie są liście?
Denerwuję się i widzę, że moja drużyna też.
Pipe, dam ci liście.
Dużo przeszłyśmy w czasie budowania tej scenki,
ale dotarłyśmy do końca i pracujemy jako drużyna…
- Zaraz spadnie. - …rozmawiamy ze sobą.
- Poproszę tu trochę. - Nie, już masz.
Benny obawiał się, że planujemy za dużo elementów,
ale raczej będzie pod wrażeniem.
Dodamy tu nieudekorowaną czaszkę z cukru?
Czas się kończy! Za minutę dom Carla skończy podróż.
Rany, tylko minuta. Dajcie Rositę.
- Rosita jest tam! - Szybko poprawię i będzie dobrze.
Co jeszcze? Staram się myśleć…
- Szybko! - Pękło.
- Macie inne? - Proszę.
O nie.
Pięć!
- Cztery! - Damy radę.
- Ostatni szlif. - Trzy sekundy. Dwie!
Jedna! Czas minął, odłóżcie narzędzia!
Udało się!
Piąteczka.
O Boże.
Stworzyliście wyjątkowe krajobrazy
i z tego, co już widzę,
to będzie bardzo trudny wybór.
Best Coasters, pokażcie, co macie.
Po pierwsze.
Jak się czujecie, że wreszcie skończyliście?
Jestem dumny z tego, jak wyszło.
- Tak. - Dobra.
Opowiedzcie mi o swojej scence.
Chcemy pokazać naszej podróżniczce
magiczną Mount Rushmore w burzliwą noc Święta Niepodległości.
- Burzliwa! - Tak!
- Świetnie! - Dobra.
Z przodu są bochenki chleba.
Oraz orzechy włoskie, do tego gałązki rozmarynu i kiełki jarmużu.
Twarze są z czekolady plastycznej
na waflach ryżowych,
a pod nimi grzyby shiitake jak skały.
Z czego zrobiliście dom Carla?
Dobra.
Wykończenia zrobiłam z lasek cynamonu.
Użyłam też krakersów i suszonej wołowiny, kiedy…
- Historia się skomplikowała. - Tak.
- Dobra. - Balony to połączenie
gumy do żucia i jadalnej koronki. Mamy też inny element obowiązkowy,
czyli placek z jabłkami.
- Zrobiliśmy z niego księżyc. - A chmury,
z czego je zrobiliście?
Użyłam nieco wysuszonej masy pastillage.
Kiedy się ją ugotuje, powstaje piękna chmura.
Dom unosi się obok głowy i ma taki sam rozmiar,
co fajnie pokazuje rozmach Mount Rushmore.
Poznaję Lincolna i Teddy'ego,
ale nie wiem, czemu Jefferson ma otwarte usta
i wygląda, jakby zobaczył dom i mówił:
„O rany, latający dom z Odlotu.
- ma balony i zaraz tu wyląduje”. - Jest zaskoczony.
Fajnie, że wzięliście coś sławnego
i przerobiliście a la Pixar.
- Benny? - Tak.
Chcę podkreślić talent techniczny, którym się wykazali.
Podoba mi się, że dom sprawia wrażenie, jakby się unosił.
Na twarzach widać dużo fajnych technik rzeźbiarskich,
a do tego są spójne, więc świetnie się spisaliście.
Użycie gumy jest bardzo pomysłowe,
bo uzyskaliście lekki połysk, jaki mają balony.
Sądziłem, że będzie więcej dużych balonów,
ale wiem, że walczyliście o głowy, które się rozpadały.
Niesamowite, że wyszliście z tego obronną ręką.
- Niesamowite. - Dziękuję.
Odlot jest jednym z najbardziej kolorowych filmów Pixara,
więc powiedz mi, co sądzisz o tym aspekcie
- ich scenki, Amirah. - Postanowiliście użyć
jednego koloru i w tym wypadku
pięknie się to sprawdziło, bo skupiacie
całą uwagę na domu z Odlotu i balonach.
Patrzę na te elementy i od razu wiem, co to jest.
Zgadzam się z Bennym, że wolałabym więcej
albo większe balony, bo w ten sposób dom się unosi,
ale patrząc na waszą scenkę, od razu myślę: „Rety, ten dom się unosi”.
O to nam chodziło, kiedy mówiliśmy o przeciwstawianiu się grawitacji.
- Życzymy wam powodzenia. - Dziękuję.
- Tak. - Do zobaczenia.
- Majarlika. - Majarlika.
- Majarlika, tak. - Dobrze.
- Kumusta! - O rany.
Muszę zapytać, co teraz myślicie?
Ta scenka opowiada o naszym domu, więc jest bardzo wzruszająca.
Widzę dużo ciekawych elementów,
więc opowiedzcie mi o swojej scence.
Chcieliśmy pokazać podróżniczce krajobraz typowy dla Filipin.
Idealny stożek wulkanu Mayon otoczony filipińską kulturą,
którą reprezentują chatka Nipa,
a także kulturę religijną w postaci naszej świątyni.
To jak pocztówka pokazująca to, co każdemu Filipińczykowi jest najbliższe.
Mama Joanne uczyła niedaleko wulkanu,
więc to był dla nas prawdziwy znak.
Jakich składników użyliście do budowy wulkanu?
Sam wulkan
jest z różnych rodzajów i kolorów chleba,
ale dodaliśmy mnóstwo innych składników:
warzywa, owoce, grzyby, orzechy,
suszone kwiaty i owoce.
Na pewno coś pominęłam, bo użyliśmy ponad 85 składników.
Tak!
Dom z Odlotu to hołd dla cukierników.
Dół jest z ciasta,
a balony z różnych owoców cytrusowych.
Dołożyliśmy też filipińskie calamansi, kiedy…
- Historia się skomplikowała. - Tak.
Mnie się podoba. A tobie, Amirah?
Co sądzisz o scence i kreatywności?
Oddajecie hołd kulturze,
która w was żyje, macie świątynię, pola ryżowe i chatkę. To bardzo piękne.
Proporcja domu i balonów
jest bliska proporcjom z filmu.
Bardzo podoba mi się, że użyliście owoców,
żeby zrobić balony. Świetny pomysł, bardzo udany,
- szczególnie w połączeniu z domem. - Dziękuję.
Mam jednak problem z samym wulkanem.
Czemu? Wprawdzie to konkurs kulinarny
i chcemy, żebyście korzystali z różnego jedzenia,
trzeba uważać z ilością,
bo jak na moje oko straciliśmy kształt z powodu nierówności,
jakie powstały z powodu użycia chleba i warzyw.
Ja bym pewnie
użył rozdrobnionych ciastek,
żeby podkreślić kształt, rozpadliny,
fakturę, żeby lepiej było widać formę samego wulkanu,
korzystając z jadalnych składników.
Amirah, jestem ciekawa twojej opinii na temat koloru.
Cytrusy są bardzo kreatywne, wykorzystaliście naturalne kolory,
malując tylko niektóre, by dodać błękitów i fioletów.
To świetna decyzja,
bo przez pomalowanie wszystkich
stracilibyście ten efekt.
- Świetna robota. - Bardzo mi miło.
Widać, że włożyliście w to serce.
- Miło mi. - Powodzenia.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
- Hola. - Hola!
- Witajcie w Meksyku! - ¿Cómo están?
Gracias.
Ale…
Jak się czujecie, drużyno Phoenix? Czujecie, że się wzniosłyście?
- Tak! - Wzniosłyśmy się.
Więc opowiedzcie nam o swojej scence.
W naszej scence podróżniczka
ląduje w magicznym świecie Meksyku.
Nauczy się o historii i kulturze,
- i zje dużo dobrego jedzenia. - Tak.
Mamy ryż, mamy korę cynamonowca, kawałki ziaren kakaowca,
mamy jadalne kwiaty nagietka.
Na ścieżce wysypałyśmy mąkę kukurydzianą.
Mamy ananasy, orchidee, piękne liście herbaty,
które dodałyśmy, by stworzyć wrażenie dżungli.
Mamy meksykańską czaszkę z cukru
wykonaną w tradycyjny sposób, nie odlaną z czekolady,
ale powoli zastygającą, tak jak należy.
U góry nasz dom jest obłożony tortillami.
Użyłyśmy tortilli o różnych smakach.
Drzewa są z kapusty pastewnej
i różnych sałat, a konar
jest z wafli ryżowych i owinięty czekoladą.
Mamy pięknie rzeźbionego jaguara
o jadeitowych oczach. Jest odlany z czekolady.
Stopnie El Castillo są z batonów zbożowych.
A sam budynek z tostów.
Balony zrobiłyśmy z popcornu.
Popcorn pierwotnie pochodzi z Meksyku.
Z czego są te kwiaty?
A, tak. Są z łupin kukurydzy.
Z łupin kukurydzy.
Rosita ma tradycyjną sukienkę z łupin kukurydzy.
Na pewno jest wygodna.
- Tak. - Jest pięknie wyrzeźbiona
z pasty gumowej i masy cukrowej.
Amirah, zagłębmy się w tak bliską ci scenkę.
Te szczegóły są fantastyczne,
opowiadacie historię, by pokazać Meksyk.
Udało wam się. Widzę Jalisco, widzę Puebla,
widzę różne miejsca, które symbolizują użyte składniki.
Jedyne, co zrobiłabym inaczej,
to te najpiękniejsze rzeczy,
jakie zbudowałyście, są ukryte z tyłu,
więc mam ochotę schować to z tyłu,
a z przodu postawić Rositę, jaguara i la ofrenda.
Bo chcę, by były częścią tej historii.
- To ma sens. - Tak, to prawda.
Benny, mamy tu wiele elementów.
Co rzuca ci się w oczy od strony technicznej?
Kilka elementów bardzo mi się podoba, jak jaguar.
Świetne wykorzystanie czekolady.
To chyba w całości czekolada.
- Tak. - Sama czekolada.
Podoba mi się, że dodałyście fakturę na piramidzie,
szczegóły na Rosicie, coś pięknego.
Chyba dobrze się tam bawi.
Przesyła buziaczki.
Wiem, że miałyście problemy strukturalne.
Udało wam się ustawić dom na czubku drzewa,
na czym wam zależało.
Mnie przeszkadza jednak kształt drzewa,
- bo wizualnie… - Nie jest realistyczne.
Zgadza się, jest zbyt sztywne.
Czas działał na naszą niekorzyść.
Ale świetnie, że drzewo utrzymało dom.
Wspaniała scenka. Powodzenia.
Dziękuję.
Omówmy to. Chyba zgodzimy się,
że wszyscy włożyli w te budowle serce.
- Tak. - Zawsze się starają,
ale ten temat zmusił ich do pokazania
czegoś ważnego.
Te scenki są piękne, osobiste. Niesamowite.
Musimy się potem trzymać za ręce.
- Tylko jedna wygra. - Prawda.
- Zdecydowaliście? - Tak.
O Boże.
Jakie realistyczne.
- Czemu to robią? - Urocze.
- Płaczesz? - No wiem.
Bardzo podobają się nam wasze scenki i nasza podróżniczka
chętnie by wszystkie odwiedziła. Ale tylko jedna może wygrać.
Spójrzcie na bańki.
Ale super.
- Niesamowite. - O Boże.
Rety.
Jak przyjdzie Myszka Miki, to się chyba rozpłynę.
Drużyna, która stworzyła najlepszą podróż
dookoła świata to…
Rany, ale…
Best Coasters! Podejdźcie i odbierzcie swoje przypinki Disneya do zjedzenia.
To dla was!
To niesamowite, szczególnie, że mieliśmy tyle problemów.
Zwycięstwo było podwójnie słodkie.
- To się dzieje naprawdę? - Tak!
- Ale się cieszę. - Dziękuję.
Wiem, że dużo się dzieje, ale możecie powiedzieć, co czujecie?
Jestem dumna, bo pokonaliśmy tyle przeciwności…
Jestem taka wzruszona.
Cudownie. Cieszymy się z wami. Widzieliśmy, jak walczyliście.
Chodźcie do nas, dołączcie do nas.
Dziękuję bardzo.
Pamiętajcie, bawcie się jedzeniem.
Nie tylko nasze drużyny zakończyły swoją podróż.
Kurka. Udało nam się. Czujesz?
Tak. Mount Rushmore, co za przygoda!
Wielka przygoda i zdobyłam nowe sprawności.
Ale nie masz sprawności
- za bezpieczne, łagodne lądowanie? - Nie.
Ale mogę się postarać.
Żaden problem. Bezpieczeństwo to moje drugie…
Mój palec.
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink