DISNEY DO ZJEDZENIA
Salon gier rodziny Litwak,
gdzie zatwardziała miłośniczka gier…
Na mleko małpiej mamusi, udało mi się. Pokonałam ostatni poziom Felix Zaradź Jr.
Na ryż preparowany. Oficjalnie przeszłaś
wszystkie gry w tym salonie.
Nic ci nie jest?
A gdzie confetti? Gdzie muzyka na moją cześć?
O nie. Przepraszam, ale co teraz?
Wygrałaś wszystkie gry, ustaliłaś najwyższe wyniki,
przeszłaś wszystkie ukryte poziomy. Co dalej?
Masz rację.
Nie wiem. Jaki inny cel mają monety
poza ożywianiem zjadaczy w kształcie duchów,
włoskich hydraulików lub wyścigówek z cukierków.
Jaki cel ma życie bez mrugających świateł,
zużytych joysticków czy lepkich przycisków?
O, rany. Zbliża się kryzys egzystencjalny. Szybko, wymyśl coś.
Wiem. Co powiesz na całkiem nową grę?
Nowa gra?
- Mów dalej. Słucham. - Dopiero powstała.
Jeszcze jej nie widziałaś, ale jest niesamowita.
Nawet Ralph Demolka się w niej pojawia.
Ralph Demolka przeskoczył z Felix Zaradzisz do innej gry wideo?
Wspaniale, prawda? Niedługo zostanie przywieziona.
To będzie najlepsza gra wszech czasów.
Już na nią czekam, ja i moje monety.
A ja znam ludzi, którzy ją dostarczą.
GRA START
Oto trzy wyjątkowe drużyny najlepszych na świecie artystów kulinarnych.
Sulley's Squad, drużyna nieustraszonych kulinarnych weteranów.
Emperor's New Crew, której członkowie mają wyjątkowe talenty.
Oraz Fairy Godmothers, drużyna zdecydowanych pań cukierników.
Która z nich zaimponuje naszej graczce i wygra
tę pożądaną przypinkę Disneya do zjedzenia?
Cenniejszą niż kody do gry wideo.
FELIX ZARADZISZ
Zrobię tu demolkę!
Dobry początek dnia.
Oto Disney do zjedzenia.
Tak!
Świat, w którym czasem trzeba coś zniszczyć,
by zbudować coś wspaniałego.
Skoro mowa o wspaniałych rzeczach,
Ralph Demolka zjednał serca widzów, pokazując życie
wewnątrz gry wideo.
Pokazał, że nawet zła postać z gry wideo
może się uwolnić i zacząć od nowa,
jeśli naprawdę tego chce.
Mamy dziś dla was wielkie zadanie.
Ale nie będzie łatwo.
Dlatego dołączy do nas para kulinarnych tytanów.
Benny Rivera i Amirah Kassem.
Mam nadzieję, że jesteście wypoczęci, bo jak zaczniemy,
nie będzie można wcisnąć pauzy.
Nasza graczka potrzebuje nowej gry.
Waszym zadaniem jest stworzyć ją dla niej.
Zbudujcie scenkę z całkiem nowej gry wideo.
Ale to nie wszystko.
Musicie znaleźć sposób, by kreatywnie
włączyć tego wielkiego niezdarę.
Wasze projekty mają być spójne.
JUROR TECHNICZNY
Kluczem do sukcesu jest wygląd gry wideo.
Wszystko musi być idealne.
Ważna jest też kreatywność.
Ralph Demolka mieszka w barwnym świecie…
JURORKA KREATYWNOŚCI
…ocenimy wasze scenki pod względem kolorystyki.
Spójrzcie na świat Mistrza Cukiernicy
w poszukiwaniu inspiracji.
Na koniec, historia.
Co się dzieje w nowej grze, gdy pojawia się Ralph?
Zaczynacie zabawę o wschodzie słońca.
Ale salon gier zamykają z końcem dnia.
Więc kiedy słońce zajdzie: koniec gry.
Jedzenie, którego nie użyjecie, zostanie przekazane na cele charytatywne.
Nic się nie marnuje w Disneyu do zjedzenia.
Nasza graczka potrzebuje was bardziej
niż dodatkowych monet. Do dzieła!
- Weź tablicę! - Ruszamy.
Bierz.
Dobra, mamy Ralpha.
Ma wielkie pięści.
Nasza gra powinna się nazywać Atlantiquest.
- Napiszę na górze. - Będzie się rozgrywać pod wodą.
Graczka chciałaby w nią grać,
bo mamy złego bohatera, Oktobossa.
- Tak. - Celem gry jest pokonanie Oktobossa.
Kto by tego nie chciał?
- Zróbmy małe auto jeżdżące po mieście. - Tak. Monster truck.
Może furgonetka z piekarni zamieniona w monster truck?
Która strzela bajglami i niszczy…
- Fajnie. - …coś niszczy.
Co może zniszczyć?
- Miasto… - Dobry pomysł.
Panorama miasta? Tak.
- Tak. - Tak.
Ralph jest wielki. Zróbmy go z wafli ryżowych
- i czekolady plastycznej. - Dobrze.
- Dodamy drogę. - Użyjmy nasion chia.
- Doskonale. - Bo wygląda jak żwir.
Budynki możemy zrobić z piernika.
- Dużo okien. - Dobra.
- Do tego światła… - Tak.
- Śledzimy się na mediach. - Tak.
Stworzyliśmy drużynę ekspertów. Mamy eksperta od domków z piernika.
Mamy też ekspertkę od rzeźbienia, a ja robię małe wycinanki.
W arbuzach i tym podobne.
Graczce spodoba się ta gra.
Kto by nie chciał rozwalić miasta działkiem na bajgle?
- Tak. - Bardzo nietypowe.
- Zróbmy dżunglę. - Tak.
- Kosmiczna dżungla. - Tak.
- Najlepsze są gry przygodowe. - Tak.
Zrobimy kosmiczną dżunglę.
- Drzewo z bagietek. - I Ralph z czekolady plastycznej.
Ściga go gigantyczny meteoryt.
I zrobimy go z brokułów.
Dobra.
W każdej grze jest mądry przewodnik, u nas będzie kosmiczny ślimak.
Uwielbiam Ralpha, więc go zaklepuję.
Cieszę się, że go zbudujesz, bo…
- Dobra. - …jest wielki.
Znam Ono od jakichś 12 lat.
Poznałyśmy się przez pracę.
A z Shauną dwa lata temu otworzyłyśmy piekarnię.
Wszystkie mamy talent.
Mamy świetną równowagę i tworzymy wspaniały zespół.
Ja chcę zrobić kosmicznego ślimaka.
- Dobra. - Będzie różowy i piękny,
więc się z tym pogódźcie.
Fajnie.
- Witajcie. - Hej.
Ponoć nazywacie się
- Fairy Godmothers. - Tak jest.
Skąd pomysł na taką nazwę?
Mamy dużo dzieci, pieczemy dla nich pyszności
- i spełniamy ich marzenia. - Cudownie.
A wy jesteście bliźniaczkami…
- Siostry. - Siostry.
Jesteście bardzo podobne. Co robicie na co dzień?
- Specjalizujemy się w ciastach. - Tak.
Pochodzimy z małego miasta.
Mało ludzi zajmuje się tam wypiekami.
Można uznać, że jesteśmy grubymi rybami w małym stawie.
Jesteśmy tu, bo chcemy być
grubymi rybami w dużym stawie
albo choć otoczyć się grubymi rybami w dużym stawie
i spróbować sił w konkursie.
Dobra, opowiedzcie, co zaplanowałyście.
Ralph Demolka wskakuje czy raczej zanurza się
w tę grę. Walczy z Oktobossem,
by zdobyć skrzynię skarbów i wygrać grę.
To jego nowy strój.
- Tak. - Jest… syrenem.
- Tak. - Tak.
Jakiego jedzenia zamierzacie użyć w tym projekcie?
Użyjemy głównie ciasta, bo się na tym znamy.
Jeśli chcecie użyć ciasta,
to lepiej żeby wyszło bezbłędnie.
Bo normalnie zależy nam na użyciu innej żywności
- w projektach. - Dobrze.
Ciekawe, co zbudujecie.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Może trzeba ich posłuchać i się jeszcze zastanowić.
Do skał wykorzystajmy ramen zamiast ciasta.
- A Ralpha zróbmy z wafli ryżowych. - Tak.
- Dobra. - Świetny pomysł.
Udajemy, że wiemy, co robimy.
- Spójrzcie tylko. - Ale dużo jedzenia.
- O rany. - Mój Boże.
- Bierz brokuły. - Rety.
- Wspaniałe. - Spójrz na te pierniki.
- Niesamowite. - Chcę mieć taką w domu.
- Z tego może być skarb, klejnoty. - Tak.
- Możemy je zabarwić.
O to mi chodziło. To te małe,
- jak im? - Kumkwaty.
- Kumkwaty. Dzięki. - Wiem, chcesz…
- Owoc z Florydy. - Pięknie.
Te pasują do kosmosu.
- Gotowe. - Zaczynajmy.
Ale się cieszę.
Jak ktoś pójdzie do spiżarni, niech przyniesie więcej bagietek.
- Musimy mieć masę bagietek. - Tak.
Zacznę wycinać serduszka.
Tak, serduszka. Możemy też wyciąć słowa…
- Błyskawica? - Słowa…
- na pasek stanu. - Tak.
- Zacznę robić monster truck. - Zacznę piec pierniki
- na domy. - Dobra.
- Potem zajmę się głową Ralpha. - Tak.
Zafarbujemy czekoladę plastyczną na kolor skóry.
Nic nie odmierzam, tylko wkładam.
Dobra.
Musimy obłożyć drzewo czekoladą.
- Fioletową. - Tak, całość.
A potem owiniemy chlebem.
- Aż dotąd, tak? - Całość.
Dobra, fajnie.
Kosmiczne drzewo odgrywa ważną rolę w naszej scence,
bo definiuje temat motywu.
- Spójrz. - O tak!
- Widzieliście fioletowe drzewo? - Nie, ale wygląda na to,
- że zobaczymy. - Tak.
Wygranie tego konkursu byłoby nagrodą
za ciężką pracę, jaką włożyłyśmy, by tu dotrzeć. Mam dobre przeczucia.
Dorastając, brakowało mi pewności siebie.
Nie wierzyłam, że kiedykolwiek do czegokolwiek dojdę.
Wtedy zobaczyłam rzeźbę z ciasta i nagle
pomyślałam, że to coś dla mnie. A teraz prowadzę firmę.
Odkryłam pewność siebie, o której istnieniu nie wiedziałam.
Więc ta szansa to coś wielkiego, To potwierdzenie naszej tożsamości.
- Jak się masz, Ono? - Świetnie, próbuję
zrobić zarys wyrazu twarzy.
To coś co bardzo chętnie robię.
Zazwyczaj zaczynam od warstwy
czekolady plastycznej, którą pokrywam masą cukrową,
żeby otrzymać gładką powierzchnię, na której łatwo się maluje.
Na czekoladzie nie można łatwo malować.
Ono, ten nos do mnie przemawia głosem Ralpha.
Kładę krem…
Buduję skałę, łącząc ciasto z kremem maślanym.
W środku dokładam też makaron ramen,
który ustabilizuje zewnętrzną warstwę ciasta.
Na wierzchu będzie masa cukrowa i usmażony parmezan,
który zabarwiłyśmy tak, żeby przypominał mech.
Zabiorę się za głowę Ralpha.
Nie wyszło zbyt ładnie.
Trzymaj się. Mój Boże, dziewczyny.
Wafle ryżowe odpadają.
Jestem perfekcjonistką i głowa Ralpha musi wyjść…
- Dobrze. - …naprawdę dobrze.
Może przytrzymaj przez chwilę.
Może zrób większość z czekolady plastycznej.
Mamy wystarczająco?
Wygląda na to, że tak musimy zrobić.
Nie wychodzi tak, jak chciałam. Jestem sfrustrowana
i rozczarowana. Jestem perfekcjonistką i kiedy mam jakiś plan,
muszę go zrealizować, a jak nie mogę, załamuję się.
Nie udaje się.
- Wszystko gra? - Muszę…
Chyba dałam za dużo ciasta.
Problem polega na tym, że nie jesteśmy przytłoczone,
ale wszystko bierzemy do siebie.
Zawsze tak jest.
Płacz, ile chcesz, ale pracuj dalej.
Przez tę konstrukcję mam za dużo czasu na rozmyślania
i dlatego płaczę.
- Dziś nie byłam pierwsza. - Wiem.
- Wyglądam już jak szop? - Nie.
- Wyglądasz pięknie. - Dobra.
Tylko nie trzyj oczu…
- Nie rób tak. - Niech łzy…
- Płyną. - …płyną po policzkach.
Musisz zmoczyć krem. I niech się klei.
Modeluję głowę Ralpha z czekolady plastycznej.
Mam już jego nos,
oczy i brwi, a teraz zajęłam się włosami.
Ma dość proste rysy twarzy…
ale liczą się detale.
Muszę dobrze odtworzyć detale, inaczej nie będzie do siebie podobny.
Muszę tu podejść i to powąchać.
- Czujecie ten piernik? - Rany.
- Ale tu pachnie. - Tak.
- Naprawdę. - Jak pięknie.
Dziękuję. Będą z niego fajne domki.
Odkąd byłem małym chłopcem w Austrii, lubię pracować z piernikiem.
To bardzo wdzięczny budulec
na domy o wszelakim wyglądzie.
W Austrii zaczynamy tworzyć świąteczne wyroby z piernika już w sierpniu.
Piernik sprawia, że czuję się jak w domu.
Teraz robię okna z izomaltu.
Upieczemy wszystko ponownie, żeby było bardziej wytrzymałe.
Świetne okna.
- Piękny kolor. - Dziękuję.
Będę piekł pierniki, żeby unosił się ten zapach,
to może inni zgłodnieją i przestaną budować…
- Wszyscy głodni. - …na trochę.
Czuję piernik.
- Ale ten piernik pachnie. - Jak pięknie pachnie.
Pachnie jak przytulasek.
Składam nasz pierwszy dom.
- Dobra. - Świetnie.
Domki z piernika kojarzą się ze świętami.
Chcę, żeby wyglądał jak z pikseli, jak w grach z lat 80.
- Co to? - Lukier królewski.
- Działa jak klej.
Jeśli skleisz elementy tak, jak zrobiłby to architekt
albo budowniczy, trzymają się bardzo dobrze.
- Co u was? - Hej.
- Jak się masz? - Hej.
- Jak tam piernik? - Póki co, wszystko gra.
Przygotowałem wszystkie panele, a teraz je posklejam.
Co robisz, jak już je skleisz?
- Dekoruję cukierkami… - Tak.
…może precelkami.
Domki z piernika kojarzą się wszystkim
- ze świętami. - Tak.
- Tak.
- Uważaj na to. - Nie będziemy
ozdabiać ich soplami lodu, ale zrobiliśmy
- bardzo kolorowe okna. - Tak.
Takie w stylu salonu gier,
- błyskające światła, ostre kolory. - Tak.
Dobrze. Pilnujcie, żeby wszystkie elementy
pasowały do tematu i historii, którą nam opowiadacie.
- Tak. - Dobrze.
Nie przeszkadzam dalej, bo macie mnóstwo pracy.
- Prawda. - Nie pomożesz?
- Przykro mi. - Dzięki za uwagi.
- Dobra. - Do zobaczenia.
- Dzięki. - Świetnie.
Robię słowa na pasek stanu.
Wycinam litery na imię Ralph i Oktoboss.
Za bardzo wystające?
- Pokaż. - Tu będą jego małe oczy.
Myślę, że jest dobrze.
- Dobra. - Tak.
Dobra, nawlekam bagietki na wielki drut,
żeby powstał konar drzewa.
Nie chcę, żeby kosmiczne drzewo przypominało nasze drzewa,
bo to kosmiczna dżungla.
- Gotowa? - Jasne.
Delikatnie.
Poza tym wszyscy lubią bawić się jedzeniem i kropka.
Musisz tu podejść.
- Powoli. - Dobra.
Jedna pękła.
- Chyba mamy problem. - Jak to?
Pękają.
Zobacz. Co się dzieje na drzewie?
- Mam zgiąć? - Nie obracaj.
Bagietki są suche. Zwilżały je
i trochę zmiękły, ale będą pękać.
- Spójrz. - Dobra.
Pękają. Dobry Boże. Chyba odpadnie.
- Ta pękła. Nie szkodzi. - Ta też.
Mam nadzieję, że wiedzą, co robią.
Odpadają. Nie wiem, czy się utrzymają.
Wyschnie i się pokruszy.
Nie idzie po mojej myśli,
bo chleb jest suchy i twardy, a nie miękki.
- Musimy zrobić coś innego. - Co robimy?
- Mamy ciasto, ale nie wiem, czy się nada. - Nie pokryje wszystkiego.
Zgadza się.
Szczerze mówiąc…
możemy użyć wafli ryżowych.
- Tak zrobimy. - Do dzieła.
Początkowo chciałyśmy spróbować czegoś nowego,
ale wrócimy do tego, co znamy.
Weźmiemy wafle ryżowe i naprawimy problem
tak szybko, jak się da.
Chyba postanowiły pójść w innym kierunku.
Tylko niech im się uda, bo nie ma czasu na drugą poprawkę.
Czekałem na to, to dla mnie najlepsza zabawa.
Używam arbuzów, żeby stworzyć kwitnące drzewka.
Czas działa na naszą niekorzyść, ale mamy dobrą drużynę
i wiem, że nam się uda.
- Chciałam zrobić meduzę z izomaltu. - Dobra.
Chcemy wprowadzić inny element, więc użyjemy izomaltu.
Trochę się boję, ale jeśli chcemy wygrać,
musimy zrobić coś poza naszą strefą komfortu.
Rozpuszczę granulki izomaltu, a potem dodam barwnika do żywności.
Prawie gotowe.
A następnie obleję balon wypełniony wodą.
Dobra, po prostu spróbuję.
- Ale nerwówka. - Tak.
- Chcesz, żeby ktoś przebił? - Może.
Podchodzimy bardzo ambitnie
do budowy naszej podwodnej scenki.
- Przetnij na samym dole. - Tutaj?
- Świetnie. - Rany, udało się.
Zaraz nastąpi inwazja brokułów.
Meteoryt stanowi ważny element naszej gry.
Uciekasz przed meteorytem i musisz pokonywać przeszkody,
więc musi wyglądać złowieszczo.
Ale fajne.
Pomówmy o Sulley's Squad. Najpierw robiły drzewo z chleba,
ale nagle zmieniły kierunek.
- Co o tym sądzicie? - Martwi mnie,
że wafle ryżowe nie mają koloru.
Zależy nam na fajnych i kolorowych scenkach.
Podobał mi się ten mocny fiolet.
- Zobaczymy, co się stanie. - Fairy Godmothers
mają w sobie
zdenerwowanie i niepewność co do własnych umiejętności,
przez które zapomniały
- o wielu ważnych rzeczach. - Tak.
- Zgadza się. - Chcę im powiedzieć,
że cały dzień dopracowują już twarz Ralpha.
Muszą być w końcu zadowolone z tego, co robią
i dokończyć resztę.
Mogą ewentualnie później poprawić twarz Ralpha.
Muszą trochę przyśpieszyć, żeby na pewno
ze wszystkim zdążyć.
Muszą się pospieszyć.
Muszą posuwać pracę do przodu.
Porozmawiajmy jeszcze o tym, że chodzi o Ralpha Demolkę,
ale tylko Emperor's New Crew
- mają Ralpha, który coś demoluje. - Racja.
Bardzo bym chciała, żeby to była gra wideo,
a nie…
Boże Narodzenie wymieszane z furgonetką z bajglami.
- Trochę to wszystko niespójne. - Tematycznie.
Póki co zdobienia z lukru nie pasują mi do tego projektu.
- Zgadzam się. - Przed nimi jeszcze dużo pracy.
Słońce jest wysoko, więc musimy poczekać.
Tak.
Tymczasem…
nasza graczka już nie może się doczekać nowej gry.
Opowiedz mi o tej grze. Co robi Ralph? Demoluje coś?
Umie demolować. A jak będzie dobry?
Musi być zły, więc byłoby fajnie,
- taki zwrot. - Będziesz zadowolona.
Nowa gra na nowy początek.
Nic? Nawet się nie uśmiechniesz?
Wybacz, wciąż myślę o tej grze.
Na pewno fajnie wygląda. Lubię, kiedy gry są ładne,
eleganckie i błyszczące, i stoją sobie,
czekając tylko na najlepszych graczy.
Wygląda ładnie i futurowo?
To słowo to „futurystycznie”.
- Ale na pewno wygląda super. - Tak!
Pójdę na zaplecze i ją rozpakuję.
Rozpakuj, kochany.
- Hej. - Halo.
- To Ralph. - Hej, Ralph.
Ralph.
Nie…
Nie rób tego! Nie.
Felix!
Zaradź Felix!
- Widzieliście to? - Tak.
Ralph zaczyna się nudzić w oczekiwaniu na nowe gry,
w których może zagrać.
Wybacz, olbrzymie, ale musisz zaczekać
trochę dłużej, bo historia się skomplikowała.
O nie.
Zgadza się. Na co komu piękna, nowa gra,
jeśli nie jest umieszczona we wspaniałej konsoli?
Musicie zaprojektować świetną konsolę na waszą grę.
Bo jeśli chcecie zwrócić uwagę naszej graczki,
ta gra musi być fajniejsza, dziksza i ciekawsza
od wszystkich innych.
W spiżarni są zwykłe, nudne konsole, których możecie użyć.
Weźcie po jednej i ozdóbcie je.
Na co czekacie? Idźcie po konsole.
Szybko.
O rany.
- Masz? - Tak jakby.
- Idź dalej. - Ostrożnie.
- Przepraszam. - Uwaga, zderzenie.
- To wyścig. - Rany, musimy zrobić dodatkowy element,
- na który nie mamy czasu. - Mam pomysł.
Zrobimy napis Supernova Swamplands
- i „o” może być meteorytem. - Meteorytem?
Ma wyglądać jak galaktyka?
- Tak. - Tak.
Możemy dodać elementy z mokradeł,
żeby oddać nastrój naszej scenki.
Pistoletem natryskowym najchętniej maluję galaktyki.
Istne marzenie.
Głównym elementem powinno być Dusty's Bagels.
Zrobię taki sam napis jak do scenki.
A na bokach jest zawsze guma…
- którą ktoś tam przykleił. - Tak.
- Zróbmy gumę. - Byle kolorową.
Dobra, najpierw dokończmy Ralpha, bo to najważniejszy
- element scenki. - Dobra.
- Brzmi nieźle. - Uda się.
Może całość pomalujemy natryskowo.
- Tak. - Na dole jak dno oceanu.
- Możemy namalować fale. - Tak. Uważam,
że nie możemy poświęcać temu za dużo czasu.
Póki co skupię się na naszej scence.
Wracam do Ralpha.
Zaczęłam młotek Zaradź Felixa.
- Cześć. - Hej.
- Jak się czujecie?
Jakbym się bawiła jedzeniem.
Mam problem.
Martwi mnie, że drzewo nie jest gotowe.
- Co się dzieje? - Całe jest pokryte,
zachowałyśmy wygięcia, mamy dodatkową fakturę.
Jak uzyskacie kolor?
- To w końcu gra wideo. - Tak.
- Patrzcie na piękne kolory. - Tak.
- Pomalujemy natryskowo,
- będzie niebiesko-fioletowe. - Pamiętajcie,
żeby nie przesadzić z różnymi
- kolorami. - Nie.
- Kolory powinny być… - Spójne.
- Muszą pasować… - Tak.
- …do scenki… - Tak.
- …którą chcecie pokazać. - Tak.
To drzewo to ważna część naszego projektu, ale malowałam już
wielkie elementy, więc to nic nowego.
Może jestem bezczelna, ale kolory i energia
będą niesamowite.
Stworzyłyśmy podwodną przygodę.
Więc musimy dodać podwodne elementy
do naszej scenki. Skrzynia ze skarbami jest z wafli ryżowych
pokrytych masą cukrową, a w środku
są ciastka z nadzieniem i cukierki.
Co u ciebie, Liso?
- Wszystko gra? - Panikuję.
Sądziłam, że już dawno skończę.
Martwię się o jego ciało. To główny bohater, a ja…
- To tyle trwa. - Pospiesz się i skończ.
Zajmij się ciałem. Głowa wygląda dobrze.
Nie jest dość gładka.
Ale lepiej raczej nie będzie.
Rozglądasz się i widzisz, co robią pozostałe drużyny
i zastanawiasz się, czy damy radę.
Naprawmy Ralpha. Zajmiesz się mackami,
- a ja pomogę przy ciele? - Dobrze.
Ralph jest najważniejszy, a jeszcze go nie skończyłyśmy.
Musimy się skupić i dokończyć Ralpha.
Dobra, gotowe.
Teraz zajmuję się kolorami.
W salonach gry wszystko jest barwne.
Narysuję drogę…
i małą wersję furgonetki.
Powoli się rozkręcam.
Robisz jego ubrania i wychodzą świetnie.
Byłoby lepiej, gdybym rozwałkowała masę cukrową.
Dawaj.
To nasz Mądry Ślimak.
Mądry przewodnik w grze.
Skorupa jest z miliona kilo ciasta Porto.
Ale teraz wycinam podstawowy kształt,
żebym mogła pokryć go kremem i przejść do fajnej części,
czyli robienia detali i kolorowania,
bo barwy go ożywią.
Dobrze wygląda. Mam dobre przeczucia.
Dokończę dekorowanie domów.
Będzie tutaj. Idealnie.
Kilka ostatnich szlifów na domach, trochę więcej ozdób.
Ale dobrze nam idzie.
- Co? - Rozpada się.
- Widzisz, że jest coraz większe? - O, nie.
- Masa ma okropne pęknięcia. - Musimy to naprawić.
O rany, Ralph się rozpada.
- Nawet się nie trzyma. - Pęknięcia się powiększają.
Co robimy?
Odcinamy i niech się dzieje wola nieba.
Tak.
- Robimy operację od ręki? - Dobra. Dodajmy krem maślany
- i masę cukrową. - Dobra.
Zaczyna nam brakować czasu.
Co za bałagan.
Potrzebna czerwona masa cukrowa.
- Dobra. - Musimy wszystko zakryć.
Artyści, została wam godzina.
Czas włączyć turbo dopalanie i zacząć panikować!
O mój Boże.
- Dalej. - Do dzieła.
Dawaj masę cukrową, ułożę ją na bokach.
Zaraz przyniosę kolejny arkusz.
Bez Ralpha nie ma scenki.
Musimy mieć pewność, że ani drgnie.
Wygląda dużo lepiej.
Jego ręce się nie nadają.
- Co ci przeszkadza? - Nie przypominają rąk.
Nie bądź dla siebie zbyt surowa.
Jestem zła, bo to nie moja najlepsza praca.
Zacznę płakać, ale coś ci powiem.
Robisz wspaniałe rzeczy, a jesteś dla siebie taka surowa.
To nie jest proste, wiesz?
A ty próbujesz to zrobić, mając tak mało czasu.
To straszny stres, a ty się tak dobrze spisałaś.
Wzruszamy się, ale się nie poddajemy.
Czas leci jak z bicza strzelił, więc dokończmy wszystko.
- Co mam robić? - Ułóż endywię na ogonie.
Zacznijmy od góry, bo będzie leżał.
- Tak. - Mam pomalować?
Tak. Chcą mieć ostre kolory, więc…
Dobra.
Czas się kończy. Zacznę
- malować drzewo, dobrze? - Dobrze.
Szybko skończę drzewo,
byle było kolorowe.
Od początku wiedziałyśmy,
- że umiem szybko malować. - Tak.
Zobacz, jakie ma tempo.
Jak zostanie trochę czasu, dodam detale.
Wygląda wspaniale.
Malowanie natryskowe to nasz atut.
Nie przerwę, aż drzewo będzie gotowe.
Nie mogę przestać i nie chcę.
Wygląda świetnie, bardzo opalizuje.
Endywie pasują na łuski.
Czuję się dużo lepiej, bo udało nam się tyle zrobić
- z Ralphem i skończyłyśmy Oktobossa. - Co z konsolą?
Może ją pomalować?
Tak, namaluj coś na niej.
Dobra robota, młoda damo. Problem rozwiązany.
Czuję się lepiej i nie muszę się martwić,
że się rozpadnie. Teraz dodaję ostatnie szlify.
Wygładzę.
Dobra, do dzieła.
Dodaję bańki z żelatyny z migającymi lampkami LED,
żeby nie wyglądało jak zwykła woda.
Ma wyglądać jak kosmiczne bagno.
Spójrz na Pang. Dajesz, Pang.
Używam barwnika do żywności, żeby namalować ogon syreny,
by konsola nawiązywała do naszej scenki.
Doskonale.
Zostało pięć sekund.
- Pięć. - Pięć.
Szybko, ozdabiaj.
- Trzy… - Daj mi bobę.
- Jak znajdę… - Dwa…
- Jeszcze raz. - Boże.
Jeden! Słońce zaszło,
a to oznacza, że czas się skończył. Odłóżcie narzędzia.
- Dobra robota. - Dobra.
Ale fajnie! Byłyście…
- Udało nam się. - Grupowy uścisk!
Widziałam wiele dzieł z jedzenia, ale wasze są najlepsze.
Powinniście być z siebie dumni.
Ale tylko jedna drużyna wyjdzie stąd dumna i szczęśliwa.
Emperor's New Crew, zaczniemy od was.
Emperor's New Crew, muszę was spytać,
jak się czujecie po skończeniu swojej scenki?
Było świetnie. Bardzo szanuję tych dwoje.
Wiedzą, co robią.
Znają swoje mocne strony.
- Rety. - Kiedy mieliśmy problem
z pękającym Ralphem Demolką,
wszyscy wspólnie go rozwiązaliśmy.
- Tak. - Naprawiliśmy go.
Uwielbiam ich. Ja jestem szalona, ja się stresuję.
Oni mnie uspokajają, są wspaniali.
Przejdźmy do waszej gry.
Jak się nazywa wasza gra.
Dusty's Bagels.
Fajnie. Czemu nasza graczka powinna ją wybrać?
Powinna ją wybrać, żeby mogła zdemolować miasto.
Ralph Demolka wskakuje do gry, a furgonetka strzela bajglami
w budynki.
Punkty zbiera się, używając bajgli jak broni.
Ralph jest z wafli ryżowych, czekolady plastycznej i bajgli.
- No jasne. - I bajgli.
- A furgonetka to ciasto i masa cukrowa. - Tak.
Domki chcieliśmy utrzymać
w stylistyce retro lat 80., więc użyliśmy piernika,
dużo lukru królewskiego, cukierki, łupiny kukurydzy
i oczywiście bajgle uderzające w domy.
Świetnie. Opowiedzcie mi o konsoli.
Joystick jest z dyni piżmowej,
a na bokach namalowaliśmy panoramę miasta.
A co to za element na boku?
Guma do żucia.
Zrobiona z czekolady plastycznej.
Przypomina mi to dzieciństwo.
Dzieci wyjmują gumę, przyklejają z boku i grają.
Ty też tak robiłeś?
Tak.
Dodaliście całą masę detali.
Macie takie samo logo na konsoli
i na furgonetce, więc wiadomo, że to komplet.
Pasuje też do waszej scenki.
To chyba jedyna scenka,
w której Ralph Demolka coś demoluje.
Widzę pęknięcie w ścianie domu od uderzenia bajglem.
System punktów idealnie pasuje do gry
- i wygląda ciekawie. - Przejdźmy do Ralpha.
Podoba mi się jego głowa i detale na twarzy.
Naprawdę jest do siebie podobny.
Niemniej, prawa ręka ma dwa przedramiona.
- Tak. - Tak.
Co się nie zgadza z anatomią.
Ale rzeźbione owoce są przepiękne. Dobra robota.
Przejdźmy do mistrza piernikowych domków.
Zbudowałeś je bez żadnych problemów.
Oznacza to, że świetnie zaplanowałeś ich strukturę.
- Dziękuję. - Ale
mój problem z domkami z piernika jest taki, że ozdoby z lukru nie pasują
do tej scenki.
- Zbyt świąteczne. - Tak.
Ogólnie wasza budowla jest świetna, możecie być z niej dumni.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękujemy wam bardzo i zobaczymy się
- trochę później. - Świetnie, dziękujemy.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Powinnam była założyć kostium kąpielowy.
Nie widziałam, że wyląduję w morzu.
Jak się mają moje Fairy Godmothers?
- Dobrze. - Dobrze.
Targały wami silne emocje, od ekscytacji po…
- Łzy, dużo łez. - Tak.
Jak się nazywa wasza gra?
Nasza gra to Atlantiquest.
Ralph wskakuje do naszej gry, która jest podwodną przygodą.
Musi pokonać Oktobossa, by móc odpłynąć
z jego skarbem i wygrać grę.
Czemu graczka chciałaby zagrać w waszą grę?
Sądzę, że chciałaby zagrać w tę grę,
bo Ralph jest duży i silny,
a Oktoboss to godny przeciwnik,
- który rzuca mu wyzwanie. - Świetnie.
Ralph jest z ciasta, wafli ryżowych i masy cukrowej.
Pięści i głowa są z czekolady plastycznej.
Ogon jest pokryty endywią i łupinami kukurydzy.
Oktoboss jest z wafli ryżowych.
Pokryliśmy go kremem maślanym i płatkami ziemniaczanymi,
żeby dodać fakturę.
Pomalowałyśmy jadalnymi farbkami…
i mamy też meduzy z izomaltu, które zrobiłam.
Co zrobiłyście z konsolą?
Chciałyśmy, by pasowała do naszej gry.
Więc z przodu jest syreni ogon.
- Bardzo fajny. - Nurkująca endywia.
Podoba mi się.
Bardzo fajnie połączyłyście
scenkę z konsolą.
Podobają mi się składniki,
grzyby jako przyssawki ośmiornicy,
dwa rodzaje unoszących się meduz. Bardzo fajne.
Pod wodą chcemy widzieć właśnie to, ruch.
Mam wrażenie, że te bańki
to wasze łzy wylane nad tą zabawką.
- Tak. - Proszę bardzo.
Tak.
Moim zdaniem za mało się doceniacie.
- Dziękuję. - Rozpłaczę się.
Zazwyczaj robicie małe ciasta, a stworzyłyście coś takiego,
jestem pod wrażeniem.
- Dziękuję. - Możecie być z siebie dumne.
Jesteśmy.
Do tego te rzeźbione detale.
Piękna twarz. Zaznaczyłyście mu rysy twarzy,
to bardzo udany projekt.
- Dziękuję. - Ogon.
To najlepszy syreni ogon jaki widziałem w takiej budowli.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Widać, ile włożyłyście pracy,
by dodać każdy element.
Technika malowania jest oszałamiająca.
Dziękuję bardzo. To dużo dla mnie znaczy.
Niestety widzę kilka problemów strukturalnych.
Drażnią mnie ręce i ramię.
Wyglądają, jakby były zrobione z różnych materiałów.
- Tak. - Po drugie
macki. Brakuje im trochę wrażenia ruchu,
szczególnie w tej, którą trzyma.
Szkoda, że głowa ośmiornicy nie jest bardziej wyraźnie zdefiniowana,
żeby ośmiornica stanowiła wyraźny
- element historii. - Tak.
Ale ogólnie jestem z was bardzo dumny.
- Dziękuję. - Dziękuję.
To piękna scenka.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
- Dziękuję bardzo. - Dobra.
- Dzięki. - Dzięki.
Wreszcie mogę oddychać.
Co u was, Sulley's Squad?
- Co tam? - Co tam?
Jak się czujecie?
Ja bym się najchętniej przespała.
Dobra.
Czemu graczka wybrałaby waszą grę?
Kto by nie chciał wskoczyć do kosmicznej dżungli?
Jest żywa i kolorowa.
Pora na moją ulubioną część,
czyli opis gry.
Gra, którą stworzyłyśmy
to Supernova Swamplands.
Ralph Demolka wpada prosto do bagna.
Musi uciekać przed meteorytem.
Musi zbierać tokeny, które spowolnią meteoryt.
Jeśli go zatrzyma, może pomówić z Mądrym Kosmicznym Ślimakiem,
to przewodnik w tej grze,
żeby poznać tajemnice, jak uwolnić się z bagna
i wygrać grę.
Ralph jest z wafli ryżowych, czekolady plastycznej, masy cukrowej i ciasta.
Ślimak jest z ciasta i czekolady plastycznej,
- masy cukrowej i trochę pomalowany. - Ale fajne.
Drzewo ostatecznie pokryłyśmy
lukrem królewskim i waflami ryżowymi, zawijasy na górze
są z czekolady plastycznej, a całość jest pomalowana.
Widzę młotek. Czy jest powiązany z grą?
Tak.
Felix też chciał obejrzeć tę grę,
bo jest taka słodka.
A młotek wyrzeźbiłam ze słodkiego ziemniaka.
Bardzo fajne. Przejdźmy do konsoli na grę.
Pomalowałyśmy ją tak, żeby wyglądała jak kosmiczna kraina,
żeby widzowie zobaczyli, jak będzie
w kosmicznej dżungli ze zwisającymi trawami
i kolorowymi cukierkami zamiast przycisków.
Bardzo wiele mi się podoba od strony technicznej.
To Ralph.
Kiedy zadajesz sobie trudu, żeby wyrzeźbić jamę ustną,
a potem dodać z przodu zęby,
to wynosisz detale na następny poziom.
Martwiłem się, bo tak długo zajęło wam zrobienie drzewa,
ale podoba mi się
jego wygląd. Świetna robota.
Gracze lubią od razu wiedzieć, jak w coś się gra.
Młotek i tokeny są bardzo oczywiste,
są złote, dobrze je widać,
a to bardzo ważne.
Podeszłyście kreatywnie nie tylko do pomysłu,
ale też do materiałów.
Ufarbowanie ramenu na odblaskowe kolory to świetny pomysł.
Podoba mi się, że Ralph jest nadal sobą,
ma ten sam strój i te same kolory.
Zdecydowanie wygląda, jakby wpadł do innej gry.
Trochę inaczej potraktowałabym meteoryt.
Powinien być w określonym kolorze
albo zrobiony na meteoryt, bo na pierwszy rzut oka
wygląda jak drzewo.
Wiem, że się boi i ucieka,
ale chcę wiedzieć, że boi się meteorytu.
Ogólnie uważam, że wasza scenka jest kreatywna
- i barwna. - Dziękuję.
- Dzięki. - Dzięki.
Rany, ale fajne zadanie.
Cieszę się, że w większości scenki są takie kolorowe.
Ralph wszystkim się udał.
Każda drużyna umieściła Ralpha w innym świecie,
gdzie walczy albo się broni.
- Prawda, ale wygra tylko jedna. - Tak.
- Wiecie już która? - Tak.
- Dobra. - Dobrze.
Chodźmy.
Popatrzcie.
- Rety. - Rety.
Rety. To zamek.
Na widok tego zamku chce mi się płakać.
Możecie być dumni ze swoich budowli.
Każda jest na swój sposób wspaniała.
Ale wygrać może tylko jedna drużyna.
Bańki!
Jakie ładne!
- Ojej, są wszędzie. - Tak.
Drużyna, która stworzyła najlepszą grę
z Ralphem Demolką to…
Rety.
- Rany. - Ale fajne.
- …Sulley's Squad! - Co?
- Co? Wygrałyśmy!
- Świetnie się spisałyście. - Gratulacje.
Dobra robota.
Proszę, załóżcie swoje przypinki.
Jesteśmy w szoku, jeszcze to do mnie nie dotarło.
Nasza ciężka praca się opłaciła. Ale nadal nie mogę w to uwierzyć.
- Jesteście niesamowite. - Wspaniała praca.
Pamiętajcie, zawsze bawcie się jedzeniem.
Zobaczmy, co nasza graczka sądzi o nowej grze.
Kurka wodna. Najlepsza gra, w jaką grałam.
Ma tyle słodkości co Mistrz Cukiernicy
i mogłam wszystkich rozwalić
jak w grze Felix Zaradzisz.
Świetna, fajna nowa przygoda.
Cieszę się, że ci się podoba.
Najbardziej mi się podobało, jak do gry wskoczył Ralph Demolka.
To było super.
- Dobra, muszę iść. - Iść?
Ale właśnie dostałaś nową grę.
Gra jest fajna, ale chcę posiedzieć w domu,
poczytać dobrą książkę, trochę potrenować umysł.
Dobra. Pa!
Zaskakujące zakończenie.
KONIEC GRY
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink