UNHA SERIE DE NETFLIX
Caravaggio era bruxo.
Sabíalo?
Descubriches algo?
Temos que falar de Jessica.
O do pirata deixouche mal corpo.
A min tamén.
Claro.
Pero Jessica entendeu algo que o resto non.
- Que é? - Que loitamos pola nosa vida.
Que as normas cambiaron e que se acaba o tempo.
O tempo para que?
Para deter o caos.
Onte á noite houbo unha pelexa nun bar.
Kieran identificou a Nathan e o Blood.
E Annalise segue con eles, case seguro.
Vamos.
Por que paramos aquí?
Annalise, mapa.
Ben.
Estes son os territorios dos Bruxos.
Agora estamos na raia entre o Estado Libre de París
e a rexión de Dupont.
Dupont é Fairborn.
Posuída, controlada e vixiada polos Fairborn.
Aquí está o territorio dos Ozanne.
Os Ozanne son Blood.
Moi hostís cos de fóra.
Leais a Marcus?
A eles mesmos, principalmente.
Pero hai un río, a un día de camiño.
E podémolo seguir até Mercury.
E se os Ozanne nos pillan no seu territorio?
Matarannos, non si?
A ver, mellor comezar cunha actitude positiva, parécevos?
Iso éche que si.
Agárrate. Xa te teño.
Grazas.
Queres que mire o mapa?
Non fai falta.
Cantamos algo?
Canta para ti.
Dáme que podería guiarvos bastante ben.
Canto hai que seguir camiñando?
Iso, canto falta?
Non sei, non son un GPS. Veña.
Xa chegamos?
Non sei.
Odio o campo.
A min gústame.
Home, claro, es un pachán de monte.
Será paduán, imbécil.
E logo?
Dise así, a min que me contas.
Pois vale, paduán. Que che preste.
Non dabas paseos románticos polo campo co teu mozo?
Non.
Blood ou Fairborn?
Era fain.
Oi, e iso como vai?
Debaixo da roupa, sómosche iguais, prenda.
Nunca estiveches cunha fain ou que?
Non.
Pero cunha Fairborn si?
Ti tamén es virxe?
A ti que che importa.
Iso éche que non.
A cousa pagá esa que colga das pólas…
Parécenos bo sinal?
Vale.
Merda.
Que pasou?
Un ataque dos Fairborn. Probablemente, os Dupont.
Os Fairborn non farían tal.
E logo por que pensas que os Blood fuxiron para Europa?
Porque llelo pediron por favor?
Deberiamos seguir.
Deberiamos, si.
Vamos.
Que pasa?
Pareceume oír algo.
Eu non oio nada.
Hai que seguir.
Facédeme caso.
Gabriel, espera.
De xeonllos.
Só estamos de paso.
Sen invitación nin preaviso.
Ten morto xente por menos.
Hai Fairborn nas nosas terras.
Mataron os nosos xusto onte.
Non tivemos nada que ver.
Nós somos todos Blood.
Allez, venez!
Bouge.
Que pasa?
Déixame falar a min, vale?
Atopámolos nas fragas do norte.
Din que son Blood.
Tentades pasar sen permiso?
Escapamos do Consello Fairborn.
E guiádelos até aquí?
Tentamos chegar ao río para seguilo ao leste.
Xa lle dixen a Mercury que se os seus volvían pasar por aquí, tiña que pagar.
Ela non sabe nada.
Este fai os 17 dentro de cinco días e necesita o seu sangue.
Como te chamas?
Non falan francés.
As normas son claras.
Entrastes nas nosas terras sen avisar.
Debedes dar volta e saír por onde entrastes.
Así non chegaremos onda Mercury.
Chámome Nathan Byrne.
Meu pai é Marcus Edge.
Ten os ollos del.
Teu pai é un gran home.
É unha honra acollerte na nosa casa, Nathan.
Levarémosvos ao río, pero antes debedes pagar.
Déixame ver que teño.
Max e Odette celebran mañá a súa cerimonia de entrega.
Estades convidados.
É moi amable por invitarnos.
Por desgraza, non podemos perder tempo, así que…
Non é unha petición
Escoitei tantas cousas de teu pai…
É un guerreiro, como o meu.
A saber cal mataría máis Fairborn.
- Un pensamento adorable. - Gústalle matalos?
Sempre que pode.
Hai moito que facer.
Dixestes que vos honraba a nosa presenza, non que había que mover mobles.
A súa presenza é unha honra. A vosa… non estou segura.
Encantados de axudar.
"Son fillo de Marcus Edge"?
Funcionou, ou?
Os últimos Blood tentaron matarnos.
Gabriel é Blood e non tentou matarnos.
Non, só trocarme por un libro.
- E xa pedín perdón. - Se descobren que son Fairborn…
Descubrirano se non deixas de falar do tema.
Quedamos. Levarannos onde precisamos.
Até entón, non chamedes a atención, por Deus.
Xenial.
Non vos separedes, estamos?
Vamos, a traballar.
Vale.
Vamos.
Usa os xeonllos.
- Todo ben? - Si, é que pesa.
Socio, podes levar un?
- Non, teño as costas… - Cólleo.
Mimá, ho.
Ola.
Se soubese que nos perseguía el, non che escapaba tan rápido.
Veña, ho…
Non che parece guapo?
Parece que toma esteroides.
Non é o teu tipo, logo.
Pois non, obviamente.
Obviamente.
Cal é o teu tipo, logo?
Non che sei, non teño un.
Entón pinas con calquera.
Non dixen iso.
Entón si que tes un tipo, só que aínda non sabes cal é.
Só pensas en mollar o biscoito?
Oi, "mollar o biscoito".
Que expresión menos sexy, ho.
E que ten de malo?
Parece que estás almorzando.
E como lle dis ti?
Faire l'amour.
"Fairly amore"?
Faire l'amour.
Non o dou pronunciado.
Só tes que darlle a lingua, xa verás.
E non penso niso máis ca ti. É que non me dá vergonza.
- A min tampouco. - O que?
Non sei, do carallo que esteamos a falar.
Tanto ten. Vamos, a seguir.
Non che dá mal corpo?
É unha casa vella.
Unha casa vella?
No medio da nada, chea de bruxos.
Estamos a salvo.
Nunha peli de terror non durabas, amigo.
Cando aprendiches a facer iso?
Cando o Consello me meteu nunha gaiola.
- Quen foi? - Que?
Con quen te deitaches?
Ah.
- Pois… - Perdón, non é cousa miña.
David.
Un pouco…
Que?
- Non che sei, é… - Que?
Non, é só que… é raro, non é?
Raro?
Si.
Sempre parecía que o picara una avespa.
Unha vespa?
Como se lles tivese alerxia.
Tiña unha cara rara.
Xa.
Marcho.
Claro.
Pola forza das nosas raíces,
que floreza o sangue.
Polos amigos na mesa,
os inimigos na escuridade
e os nosos amados que os cazan.
Polos Blood.
- Bailas? - Non.
Apréndoche eu.
- Tedes os poderes antes da Entrega? - Os xemelgos comparten sangue.
As súas capacidades aumentan desde antes.
Só un de nós bebe sangue na cerimonia.
Si, ti.
Non, ti. Eu son maior.
Dous minutos.
Os dous mellores da miña vida.
Xa os oíches?
Os latexos.
Se teu pai o facía, ti tamén.
Meu pai roubaba poderes doutros bruxos.
Roubaba?
Non che aprenderon o que significa?
Dixéronme que era algo salvaxe.
Os poderes dos bruxos morren con eles.
Así que os afortunados que temos o don,
collémolos e gardámolos dentro de nós
para poder pasarllos algún día ao noso sucesor.
Ela ten centos de poderes
pasados de xeración en xeración de bruxos Ozanne.
Cando ela morra, tomarei o seu sangue e o seu corazón.
E os seus poderes pasarán a min.
Así, nunca perdemos os nosos defuntos.
Non é tan salvaxe, non?
Meu pai quítallelos aos Fairborn cando os mata.
Colle o que acha que se lle debe.
Como que se lle debe?
A nai de Marcus devoraba corazóns.
El debía herdar os seus poderes algún día.
Os Fairborn matárona a ela e a todos os bruxos coma ela.
Queimaron os corpos.
Aseguráronse de que os seus dons nunca pasasen a ninguén.
Dinlle ao mundo que somos os malos.
O que non queren que se saiba é que nos fixeron ser así.
Ola, Lucy. Que é?
Para min? Son eu?
Es, si.
Grazas.
Aquí tedes.
E o resto dela?
Dorme fóra se che é pequena.
Entón, quen quere o centro?
Entón devoras corazóns?
Supoño.
Arre carallo.
Non sexas neno. Mi madriña!
- Que tal? - Ben.
Que farás despois de Mercury?
Volver a París e seguir a miña vida con libertinaxe.
Deberías visitarme cando acabe todo.
- Deberías soltar a melena. - Non podo.
Ai, xa.
- Sei pasalo ben. - En serio?
Si, son divertido.
- Vale. - Que si.
Non, créote.
A xente dime que son pándego.
Xa, seguro.
Que horas son estas?
Os demais levan tempo en pé.
Rula, vouche aprender un concepto.
Gústame chamalo brunch e vaiche cambiar a vida.
Tes que encher o bandullo, hoxe hai moito que facer.
Que alguén vaia ao galiñeiro por polos para a festa.
Vaia, a miña alerxia ás plumas impídemo.
Podemos ir nós.
- Cantos? - Cinco.
- Ningún problema. - Grazas.
Mellor que vaia.
Estaremos ben.
Son moitos polos de raio.
Van facer falta.
Os outros chegarán famentos de cazar Fairborn.
Estupendo.
- A festa comeza á noitiña? - Si.
Se alguén me necesita, estou a tomar o sol onde o río.
Non vaiades lonxe.
Son eles.
Vamos.
Kieran.
Hoxe non me falaches.
Estou rastrexando, preciso concentrarme.
Se che anda algo pola cabeza, deberías dicilo.
O tipo do barco.
Si?
É que…
É demasiado, sabes?
É para o que nos adestran.
Xa.
Canto antes rematemos, antes volveremos á casa.
- Colliches polos algunha vez? - Claro.
Gústache o polo?
Mancheime.
Non me toques con iso, ho.
Que pode ser merda!
Caca de polo.
Volvemos ao que hai que facer?
- Aquel pódelo coller. - Si.
- Comezan a estar cansos. - Xa, igual é bo plan.
Acho que hai que rodealos. Ai, que fillos de pita!
Gústache estar aquí, non si?
É o primeiro lugar onde sinto que encaixo.
É o primeiro lugar onde eu sinto que…
non.
Oes os meus latexos?
Sempre.
Sempre?
Abofé.
Séntelo?
Ben.
- Non por iso… - Non fai falta dicilo.
Sei quen es, Nathan.
Sempre o souben.
Estás ben?
Estou, si.
Arre demo.
Non pasa nada.
Non digas iso.
Podía…
Vamos.
Que imaxe tan bonita.
Dous amantes novos de paseo cos paxaros mortos.
Que lle pasa?
Nada.
Faire l'amour. Seica lle deches a lingua.
- Que máis che dá? - Dáme igual.
- Van facer falta máis polos. - Zale.
Ese quen é?
Escoura Fairborn.
Benvindos.
Como estás, corazón?
Benvindo á casa, papá.
Como o collestes?
Había catro.
- Non digas nada. - Vale.
En terreo Dupont?
Dous separáronse e deron chegado á raia.
- E? - Collemos dous.
Que pasou co outro?
Pegou un tiro na boca. Covarde.
Quen é?
Dille quen es.
Son Nathan Edge.
O fillo de Marcus.
É unha honra.
A beber!
- Polos Blood! - Polos Blood!
Papá.
Eles fanse chamar… os Fairborn.
E a nós…
chámannos bárbaros.
Pero son eles os que veñen aquí,
queimarnos as casas e matar os nosos.
Á noite,
este Fairborn será devolto á natureza.
A súa maxia será liberada
e o seu espírito poderá elevarse.
Pase o que pase, mírao.
Que raio pasa?
Non!
Prégovolo!
Non! Prégovolo, non!
Que o seu don viva no sangue dos nosos nenos.
Xa forma parte do noso futuro.
Que pasa?
Nunca viras un Fairborn morrer?
Un home morrer esmagado e que logo lle coman o corazón?
Pois a verdade é que non.
Hai que marchar.
Nathan?
Nathan!
- Mi madriña! - Nathan?
Estás ben?
Que pasa?
Canto hai destas marcas?
Catro días.
Lucy, vai ao almacén.
Trae cinzas e arsénico. E ron, se queda.
Nathan.
É un Frasco de Bruxo.
Un que?
Un feitizo parasito que se fai para roubarlle o poder a un bruxo.
Nathan!
Require dúas mortes.
Unha na familia do bruxo que fai o feitizo
e outra, na do bruxo ao que se lle fai.
Nathan!
Os ingredientes?
Non atopei nada.
Está empeorando.
Merda.
Ti quen demo es?
Chámome Ceelia Bennet, do Consello Fairborn.
Non vou armada. Vin por Nathan e Annalise.
Queres a Nathan?
Velaquí o tes.
Annalise, tes que vir comigo.
Soul agarda.
Non, isto fíxoo el.
Dille que… non o quero volver ver.
Dinos por que non deberiamos matarte.
Porque non vin soa.
Porque a casa está rodeada.
Se non se resolve pacificamente, resolverase pola forza.
Vés a miña casa e ameazas a miña familia?
Veño á túa casa para avisar a túa familia.
Marcha.
Lisca.
Fóra.
Non vexo ninguén.
Xa chegarán.
Non aceptaron?
- E Soul? - Con Jessica.
Buscarei a Simone. Imos precisar un menciñeiro.
Que ninguén dispare se eles non abren fogo.
Todas as unidades en posición.
Es Fairborn, non si?
Deberiamos darlle a moza.
É unha deles.
Está claro que non é tal.
Abofé que é.
Calade!
Hai que centrarse.
Somos Bruxos Blood!
Os nosos poderes e a nosa vontade son máis fortes.
Polos amigos na mesa,
os inimigos na escuridade
e os nosos amados que os cazan. Polos Blood!
- Polos Blood! - Polos Blood!
Non teñas medo, pequena.
Non teño, papá.
Non!
Nathan!
Non!
Mi madriña!
Nathan!
Sylvie, o barco. Vamos!
Odette, ven. Axúdame coa trapela. Axiña!
Non! Abaixo!
Non!
Hai que marchar.
Vamos, cólleo polas pernas.
- Vamos. - Nathan, vamos.
- Sigue, vale? - Nathan.
Vamos.
Hai que marchar.
A porta!
O barco é por aquí, bulide.
- Alto o fogo! Miña filla está dentro. - Alto o fogo!
- Chegamos. - Veña, por favor.
Alto.
Quieta aí.
Estou soa.
Temos que axudalo.
Se che importa, méteo no barco.
Veña, vamos.
Nathan. Móvete.
Annalise.
Annalise?
Annalise está…?
Estamos tan preto.
Subtítulos: Jeiry Castellano