SERIAL NETFLIX
Był czarownikiem. Caravaggio.
Wiedziałaś?
Znalazłaś coś?
Musimy porozmawiać o Jessice.
Zaniepokoiło cię to, co zrobiła z piratem.
Mnie też.
Oczywiście.
Ale Jessica zrozumiała coś, czego inni nie zrozumieli.
- To znaczy? - Walczymy o życie, Ceelia.
Zasady się zmieniły.
- Kończy nam się czas. - Czas na co?
Na zatrzymanie chaosu.
W jednym z barów odbyła się bójka.
Kieran złapał trop Nathana i Czarnoksiężnika.
Jesteśmy pewni, że Annalise jest z nimi.
Ruszajmy.
Czemu się zatrzymujemy?
Annalise. Mapa.
Dobrze.
To są terytoria czarownic.
Znajdujemy się na granicy Wolnego Paryża i regionu Dupont.
Dupont należy do Czystych. Oni go posiadają, kontrolują i strzegą.
Tutaj jest region Ozanne. Ozanne to Czarnoksiężnicy.
- Wrodzy wobec obcych. - Lojalni wobec Marcusa?
Głównie lojalni wobec siebie.
O dzień drogi stąd znajduje się rzeka.
Zaprowadzi nas do Mercury.
A jeśli Ozanne nas złapią?
Zabiją nas, prawda?
A może nastawmy się pozytywnie, dobrze?
Czyli tak.
- Złap się. Pomogę ci. - Dzięki.
Mam spojrzeć na mapę?
Nie trzeba.
Zaśpiewać piosenkę?
W myślach.
Myślę, że sama mogłabym poprowadzić.
Długo jeszcze będziemy iść?
- No właśnie? - Nie wiem. Nie jestem GPS-em.
- Zbliżamy się? - Nie wiem.
Nie znoszę wsi.
Ja ją lubię.
No pewnie, że lubisz, młotku.
Chyba „kmiotku”, idioto.
Co to niby jest?
Nie wiem. Takiego używa się określenia.
Dobra, bądź sobie i kmiotkiem.
Nie chodziłeś na romantyczne wyprawy po wsi z chłopakiem?
- Nie. - Był Czarnoksiężnikiem czy Czystym?
Szarakiem.
I jak to się udało?
Pod ubraniami wszyscy jesteśmy tacy sami.
Nigdy nie byłeś z szaraczką?
- Nie. - A z Czysto Urodzoną?
A ty? Też jesteś dziewicą?
Nie twoja sprawa.
Czyli nie.
Te niepokojące pogańskie pierdoły wiszące na drzewach…
To dobry znak?
Dobra.
Szlag.
Co się stało?
Nalot Czystych. Pewnie Dupontów.
Czyści by tego nie zrobili.
A myślisz, że dlaczego Czarnoksiężnicy uciekli do Europy?
Bo ich ładnie poproszono?
- Powinniśmy iść. - Owszem.
Chodź.
Co jest?
Chyba coś usłyszałem.
Ja nic nie słyszę.
Musimy biec.
Poważnie.
Gabriel, czekaj.
Na kolana.
- Tylko przechodziliśmy. - Bez zaproszenia i zapowiedzi.
Zabijaliśmy za mniej.
Na naszych ziemiach są Czyści.
Wczoraj zabili naszych bliskich.
To nie nasza sprawka. Wszyscy jesteśmy Czarnoksiężnikami.
Idźcie.
Ruchy.
Co się dzieje?
Ja będę mówił, dobra?
Byli w lasach na północy.
Mówią, że są Czarnoksiężnikami.
Próbowaliście wejść bez pozwolenia?
Próbowaliśmy uciec przed Radą.
I ich tu przyprowadzić?
Chcieliśmy dojść do rzeki i pójść na wschód.
Dałam Mercury do zrozumienia,
że nikt nie będzie tędy przechodził za darmo.
Nie wie, że tu jesteśmy.
Chłopak za pięć dni kończy 17 lat. Potrzebuje krwi.
Jak się nazywasz?
Nie mówią po francusku.
Mamy jasne zasady.
Weszliście na nasze ziemie, nie powiadomiwszy nas o tym.
Musicie zawrócić i odejść tą samą drogą.
Nie dotrzemy wtedy do Mercury.
Nazywam się Nathan Byrne.
Mój ojciec to Marcus Edge.
Ma jego oczy.
Twój ojciec to wielki człowiek.
To zaszczyt gościć cię w naszym domu.
Poprowadzimy cię w dół rzeki, ale najpierw musisz zapłacić.
Zobaczę, co mam.
Max i Odette mają jutro ceremonię obdarowania.
Będziesz naszym gościem.
To urocza propozycja.
Niestety nie mamy czasu do stracenia, więc…
To nie jest prośba.
Wiele słyszałam o twoim ojcu.
Jest wojownikiem. Tak jak mój.
Ciekawe, który zabił więcej Czystych.
- Rozkosznie… - Tata lubi zabijać Czystych?
Gdy tylko ma okazję.
Jest wiele do zrobienia.
Mówiliście, że jesteście zaszczyceni. Noszenie mebli przemilczeliście.
Jesteśmy zaszczyceni jego obecnością. Waszą… Niekoniecznie.
Z chęcią pomożemy.
- „Mój ojciec to Marcus Edge”? - Zadziałało.
- Czarnoksiężnicy chcieli nas za to zabić. - Gabriel nie chciał.
- Chciał mnie wymienić na książkę. - Przecież przeprosiłem.
- Jeśli się dowiedzą, że jestem Czysta… - Nie mów, to się nie dowiedzą.
Zostaniemy na ceremonii i nas zabiorą.
Do tego czasu się nie wychylaj. Jezu.
Fajnie.
Trzymamy się razem, jasne?
Dalej. Do roboty.
Dobra.
- No już. - Jezu!
Użyj kolan.
- W porządku? - Tak. To tylko ciężkie.
Stary, weź jeden.
- Bolą mnie plecy. - Bierz.
Jezu.
Cześć.
Gdybym wiedział, że nas ściga, nie paliłoby mi się do ucieczki.
Na miłość…
Co, nie podoba ci się?
Wygląda jak na sterydach.
- Czyli nie jest w twoim typie. - Pewnie, że nie.
Pewnie.
A jaki masz typ?
Nie wiem. Nie mam.
Czyli posuniesz każdego?
Tego nie powiedziałem.
Czyli masz jakiś typ.
Ale nie wiesz jaki.
Cały czas myślisz o ruchaniu?
„Ruchaniu”?
Brytyjczycy mają na to paskudne słowo.
- Czemu? - Brzmi jak coś, co się robi dywanowi.
A jak mówią Francuzi?
Faire l'amour.
Fela mur?
Faire l'amour.
Nie umiem wymówić.
Wystarczy odpowiednio ułożyć język.
Nie myślę o tym częściej niż ty, ale się tak nie wstydzę.
- Ja też nie. - A czego?
Tego, o czym teraz rozmawiamy.
Nieważne. Wracajmy do roboty.
Nie jest tu niepokojąco?
- To tylko stary dom. - Tylko?
Na jakimś pustkowiu. I pełno tu czarownic.
- Nic nam nie będzie. - W horrorze krótko byś pożył.
Kiedy się tego nauczyłeś?
Kiedy Rada Czystych trzymała mnie w klatce.
- Kto to był? - Ale co?
No wiesz. Osoba, z którą się przespałaś.
- Przepraszam, to nie moja sprawa… - David.
David.
Trochę…
- Co? - Nie wiem, po prostu…
- Co? - Nic…
Dziwnie wygląda, nie?
Dziwnie?
Tak.
Zawsze sprawiał wrażenie, jakby go użądliła pszczoła.
- Pszczoła? - Jakby miał uczulenie.
Miał dziwną twarz.
Jasne.
Pójdę.
Dobrze.
Niech siła naszych korzeni sprawi…
Że zakwitnie nasza krew.
Za przyjaciół przy stole.
I za wrogów w ciemnościach.
I bliskich, którzy na nich polują.
- Za Czarnoksiężników. - Za Czarnoksiężników.
- Tańczysz? - Nie.
Pokażę ci.
- Macie moc przed ceremonią? - Bliźnięta mają tę samą krew.
Umiejętności ujawniają się, zanim dojrzeją.
Tylko jedno z nas musi wypić krew.
Tak. Ty.
Nie. Ty.
- Jestem starsza. - O dwie minuty.
Najlepsze dwie minuty mojego życia.
Słyszałeś już?
Bicie serc?
Usłyszysz tak jak ojciec.
Mój tata ukradł moc innych czarownic.
Ukradł?
Nie powiedzieli ci, co to znaczy?
Powiedzieli, że to barbarzyństwo.
Gdy umiera czarownica, moc umiera wraz z nią.
Ci, których los obdarzył darem, przyjmują go i trzymają w sobie,
by któregoś dnia przekazać dalej.
Ma w sobie setki mocy
przekazywanych przez pokolenia czarownic Ozanne.
Gdy odejdzie, ja zabiorę jej krew i serce.
Moc przejdzie na mnie.
W ten sposób nie tracimy zmarłych.
Nie takie znowu barbarzyństwo, co?
Tata zabiera moc Czystych, kiedy ich zabije.
Bierze to, co uważa, że mu się należy.
Jak to się należy?
Mama Marcusa była zjadaczką serc.
Jej moce przeszłyby kiedyś na niego.
Czysto Urodzeni zabili ją i wszystkie czarownice takie jak ona.
Spalili ich ciała.
Zadbali o to, by nie przekazały swych darów.
Mówią światu, że to my jesteśmy diabłami.
Ale nie chcą, by ludzie wiedzieli, że to oni nas takimi uczynili.
Cześć, Lucy. Co to?
To dla mnie?
- To ja? - Tak.
Dziękuję.
Proszę.
Gdzie reszta?
Śpij na dworze, jeśli jest za małe.
To kto śpi w środku?
Jesteś zjadaczem serc?
Chyba tak.
O kurwa!
Nie zachowuj się jak dziecko.
Jezu!
- W porządku? - Tak.
Co zrobisz, kiedy nas zaprowadzisz?
Wrócę do Paryża i będę dalej oddawał się rozpuście.
Wpadnij do mnie po tym wszystkim.
- Powinieneś się zrelaksować. - Nie mogę.
No tak.
- Potrafię się zabawić. - Naprawdę?
Tak.
- No dobra. - Serio.
Wierzę na słowo.
Ludzie już mi mówili, że umiem.
Na pewno. Tak.
Co to za pora?
Reszta nie śpi od kilku godzin.
Kochana, zaraz ci pokażę coś,
co nazywam „brunchem”.
Odmieni twoje życie.
Musisz się najeść. Mamy dziś sporo pracy.
Ktoś musi iść do kurnika po kurczaki na ucztę.
- Niestety mam uczulenie na pierze. - My pójdziemy.
- Ile trzeba? - Pięć.
Nie ma sprawy.
- Dziękuję. - Może jednak pójdę?
Poradzimy sobie.
To dużo kurczaków.
Będą potrzebne.
Reszta wróci głodna z polowania na Czystych.
Cudownie.
- Ceremonia o zmierzchu? - Tak.
Gdyby ktoś mnie potrzebował, będę się grzał nad rzeką.
Nie oddalaj się.
To oni.
Chodźmy.
Kieran.
Cały dzień milczysz.
Tropię. Muszę się skupić.
Jeśli coś cię trapi, powiedz.
Facet z łodzi.
- Tak? - Po prostu…
To zbyt wiele, rozumiesz?
- Do tego nas wyszkolono. - Tak.
Im szybciej skończymy, tym szybciej wrócimy.
- Łapałeś kiedyś kurczaka? - Tak.
Lubisz kurczaki?
Ubrudziłam się.
Nie ubrudź i mnie.
To może być gówno!
Kurze gówno!
Wracamy do roboty?
- Tego złapiesz. - Tak.
- Zmęczyły się, czuję to. - Tak, może taki był plan.
Musimy je spędzić. Skurczysyny!
Podoba ci się tu, co?
Pierwszy raz czuję się na miejscu.
Ja pierwszy raz czuję się…
nie na miejscu.
Słyszysz moje serce?
Zawsze.
Zawsze?
Tak.
Czujesz je?
Dobrze.
- To nie znaczy… - Nie musisz mówić.
Wiem, kim jesteś, Nathan.
Zawsze wiedziałam.
Nic ci nie jest?
Nic. Wszystko dobrze.
Kurwa mać.
- W porządku. - Nie mów tak.
Mogłam…
Chodźmy.
Uroczy widok.
Spacer młodych kochanków z martwym ptactwem.
Co z nią?
Nic.
Faire l'amour. Widzę, że właściwie ułożyłeś język.
- A co cię to? - Nic.
- Przyda się więcej kurczaków. - Zale.
Kto to?
Jakiś męt od Czystych.
Witajcie.
Wszystko dobrze, mała?
Witaj w domu, tato.
Jak go złapałeś?
Było ich czterech.
- Nic nie mów. - Dobrze.
Z ziem Dupont?
Dwóm udało się uciec i przejść granicę.
- A…? - Resztę schwytaliśmy.
- A co z drugim? - Strzelił sobie w usta.
Tchórz.
A ten to kto?
Powiedz, kim jesteś.
Nathan Edge.
Syn Marcusa.
To zaszczyt.
Napijmy się!
- Za Czarnoksiężników! - Za Czarnoksiężników!
Tato.
Nazywają się…
Czysto Urodzonymi.
A nas…
Nas nazywają barbarzyńcami.
Ale to oni wchodzą na nasze ziemie, palą nasze domy i zabijają nam bliskich.
Dzisiejszego wieczoru…
Czysto Urodzony powróci do natury.
Jego magia zostanie uwolniona, a duch będzie mógł wzlecieć.
Za nic nie odwracaj wzroku.
Co się dzieje?
Nie!
Błagam!
Nie! Błagam!
Niech jego dar żyje we krwi naszych dzieci.
Stał się częścią naszej przyszłości.
Co się dzieje?
Nigdy nie widziałaś śmierci Czystego?
Czy widziałam, jak kogoś miażdżą i zjadają mu serce?
Nie, nie widziałam.
Musimy iść.
Nathan?
Nathan!
- Jezu! - Nathan?
W porządku?
Co się dzieje?
Jak długo ma te oznaczenia?
- Cztery dni. - Lucy!
Pędź do spiżarni.
Potrzebne mi popioły i arszenik. I rum, jeśli będzie.
Nathan.
To Butelka Wiedźmy.
Co?
Pasożytnicze zaklęcie, które ma na celu wykradnięcie mocy.
Nathan!
Wymaga dwóch śmierci.
Krewnego czarownika, który je rzuca,
i krewnego obiektu zaklęcia.
Nathan.
Składniki?
Nie znalazłam.
Pogarsza mu się.
Szlag.
Kim ty jesteś?
Ceelia Bennet z Rady Czysto Urodzonych.
Nie jestem uzbrojona. Przyszłam po Nathana i Annalise.
Chcesz Nathana?
Oto i on.
Annalise, chodź ze mną.
- Soul czeka. - Nie.
On to zrobił.
Powiedz mu… Powiedz, że nie chcę go już widzieć.
Czemu mielibyśmy cię od razu nie zabić?
Bo nie przyszłam sama.
Bo dom jest otoczony.
Jeśli nie rozwiążemy tego pokojowo, użyjemy siły.
Przychodzisz do mojego domu i grozisz mojej rodzinie?
Przychodzę do twojego domu i ostrzegam twoją rodzinę.
Wynoś się.
Nikogo nie widzę.
Są tam.
Nie zgodzili się?
- Gdzie Soul? - Z Jessicą.
Poszukam Simone. Przyda się uzdrawiaczka.
Nikt nie strzela, póki oni nie strzelą.
Wszyscy na pozycje.
Jesteś Czysta, prawda?
Oddajmy dziewczynę!
Jest jedną z nich.
Oczywiście, że nie.
Owszem.
Cisza!
Skupmy się.
Jesteśmy Czarnoksiężnikami!
Mamy większą moc.
Mamy silniejszą wolę.
Za przyjaciół przy stole,
za wrogów w ciemności i bliskich, którzy na nich polują.
- Za Czarnoksiężników! - Za Czarnoksiężników!
Nie bój się, maleńka.
Nie boję się, tato.
Nie!
Nathan!
Nie!
Rety!
Nathan!
Sylvie, zabierz ich na łódź. Idź!
Odette, chodź.
Pomóż mi przy klapie. Szybko.
Padnijcie!
Nie!
Musimy ruszać.
Idź. Złap go za nogi.
- Szybko! - Nathan! Szybko!
- Idźcie. - Nathan.
Szybko!
Idziemy!
Dobra, zamknijcie klapę.
Tędy do łodzi. Szybko! Ruchy!
- Wstrzymać ogień! Tam jest moja córka! - Wstrzymać ogień!
- Jesteśmy. - Stójcie, proszę.
Stójcie!
Zatrzymaj się.
To tylko ja.
Chcę mu pomóc.
Jeśli ci na nim zależy, zanieś go na łódź.
Dalej, idziemy.
Nathan… Odsuń się.
Annalise.
Annalise?
Czy Annalise…?
Jesteśmy tak blisko.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz