UNHA SERIE DE NETFLIX
Acudimos a ti porque non tiñamos onde ir.
Que sabe facer?
Cociña e limpa. É un bo rapaz.
Que fai?
Pensamos que será alquimista.
Xa teño un alquimista.
Será un bruxo excepcional.
Todas as nais pensan iso dos fillos.
Cantos do clan mataron os Fairborn?
A todos menos cinco.
E agora onde iredes?
Tentaremos chegar á familia en Rusia.
Se fose un bruxo excepcional,
sabería os ingredientes para aliviar a dor do pai.
Gabriel. Sábelo.
Raíz de prata, madeira de carballo, carriza, pedra e…
Sangue de año.
Si, con iso bastaría.
Marie e Luc, acollo o voso neno
baixo a incerta promesa
de que se converta en algo que pague a pena posuír.
Os noso negocios rematan aquí.
Non quero que marchedes.
É o único xeito, Gabriel.
Non nos esquezas. Nunca.
Non, mamá…
Algún día volveremos buscarte.
Nunca esquezas o valente que es.
Fillo meu… Sé forte.
Papá.
Quero o meu papá e a miña mamá.
Querido Gabriel.
Non tes nai nin pai.
Eses non eran os teus pais,
senón dúas persoas que coñecías.
Dúas caras máis na escuridade.
OS MENIÑOS DE ULTRAMAR
En ocasións soñarás con nomes e non lembrarás por que eran importantes.
Escríbeos, Gabriel.
Aínda que sexa para lembrares que che falta algo.
Si.
Veña, tes tarefas.
Ola, Nathan.
Está aquí.
O seu sangue matará o lobo.
Cala a puta boca.
"O seu sangue matará o lobo"?
Vai cagar, son caralladas. Todo.
Leva todo este tempo buscando vinganza, é todo.
Queredes compracelo,
pois os Cazadores están nesa casa, loitade con eles.
Deixade de preocuparvos por profecías de merda
e deixádeme en paz, hostia.
Cona.
Papá.
Está aquí, Soul.
Precisas o seu poder.
Non fagas caso.
Nin os teus Cazadores nin eu podemos detelo.
Como o vas deter?
Xeo? El tamén o ten. Lume? Tamén.
Ten todos os teus poderes, agás o dela.
Ela non o controla, mais ti si.
Vai vir aquí e vaite facer anacos.
Amodo.
Roubaralle o poder á túa filla e ninguén poderá facerlle fronte.
Aniquilará os teus até que non quede ningún.
Pero podes salvalos a todos.
Soul, olla para min.
Podes telo todo
Só tes que ser forte agora.
Mi madriña, está tola de remate.
Ti escoitas o que dis?
Papá.
Mírame.
Non é demasiado tarde. Aínda podes facer o correcto.
O único correcto é isto.
Tes que quitarlle o poder.
Sei que aínda es bo e que non queres facer isto.
- Faino xa. - Papá.
Non queda tempo. Vénselle as orellas ao lobo.
Síntoo.
Merda.
Os Blood!
Vouna buscar.
Agora non me esquecerás.
Nathan.
Morte aos Fairborn!
Non me lembro do puto…
A viaxe de miles de quilómetros comeza cun paso sinxelo.
Atreverse é facer.
Os covardes morren moitas mortes.
Cambiou o contrasinal.
Vai á cama, non te pode ver comigo.
Volverei á casa de miña nai
cando a viaxe remate
e volverei ao meu fogar como o fillo pródigo.
Moi sutil.
Non sabes o importante que é.
Grazas.
Hai un atallo até a torre da auga.
Fíxoo o rapaz anterior para escapar.
Pero nunca o usou.
Onde?
Baixo a miña cama.
E ti non o usaches?
Teño medo.
Non hai motivo.
Non podo levarte comigo.
Xa o sei.
Cresme se che digo que volverei por ti?
Non sei.
Prométocho.
Non irás abandonarme, non?
Vou, si.
Pero prometiches ficar.
Non podo.
E onde vas?
Vou axudar un rapaz matar un lobo.
Merda.
Este sitio ten visto moitas mortes.
As voces das vítimas seguen nos muros.
O seu sangue, na terra.
Pois escoitémolas.
Separádevos. Atopade o xefe.
Annalise?
Annalise.
Sabes quen son?
Acabouse. Por favor.
Pois falemos. Dilles aos Blood que hai reunión.
Que veñan a Wolfhagen.
Por favor.
Dixéronme que eras un home honrado, Soul O'Brien.
Es honrado?
Viñemos negociar un acordo pacífico.
Estas son as condicións.
Os bruxos Blood cesarán a práctica das tradicións
que contraveñan a declaración de asimilación.
Os bruxos Blood cumprirán a lei Fairborn.
- Os bruxos… - Debo interrompela, líder do Consello.
Non vin en representación do clan.
Vin en representación de meu pai.
De miña nai.
De todos os bruxos Blood que perderon a vida
a mans do Consello Fairborn.
De todos os Blood cuxas terras foron tomadas
e cuxos fillos, asasinados.
Vin buscar a recompensa por todas as vidas segadas.
E os poderes que roubastes.
Basta!
Non deberías estar aquí.
Non estás con Annalise?
Nin ti con Gabriel?
- Parecía bo momento para malas decisións. - É o peor momento.
Pois agora estou aquí.
Tomaches o teu sangue?
Lémbrome de cando te coñecín.
Tan miúdo.
Collinte.
E miraches para min con eses ollos grandes.
E cagaches por riba.
Temos que detelo.
Tiña que protexerte eu.
Loitemos xuntos.
Vai buscar a túa amiga.
Meus pais están aí dentro.
Como te chamas, corazón?
Ceelia.
Non teñas medo.
Protexereite eu.
Pensaba que alí me agochaba dun monstro.
Que lle pasou ao home que se agochou comigo?
Faría o que fose por el.
Un home asustado que non se podía defender.
Que tivo que escoitar como esnacaban a súa xente,
mentres el se refuxiaba na escuridade cunha neniña.
Había honra no que fixeches.
A honra non gaña guerras.
E que as gaña?
Os monstros.
É o que aprendiches alí?
Sabes o que aprendín eu?
Aprendín que non lles temo aos monstros.
Pois aquí estamos.
Dúas bruxas nunha adega.
Xogando ás agachadas.
Un xoguiño que consiste en arrincarche o puto corazón
e darllo de comer ao teu papá.
Outro día máis na turbulenta vida de Annalise O'Brien.
Pensei que igual podía vir como Nathan.
Pero non. Non preciso agochar quen son.
Porque creo que nunca usaches o teu poder en alguén querendo.
Cando de verdade precisas usar o teu poder,
e, princesiña, creme que agora precisas usalo,
creo que non che sae.
Así que aquí estou. Sen trucos, con sinceridade.
E, sinceramente, voute matar.
Voute abrir en canal,
arrincarche o corazón e darllo ao teu pai de comer.
Os Blood pensan que cando se traspasan os poderes,
unha pequena parte de ti vive dentro da persoa que os herda.
Gústame a idea.
Gústame a idea de ti atrapada dentro de teu pai durante anos
vendo como el aniquila todo e a todos os que queres.
Pero se cadra estou…
Como me chamaches?
"Tola de remate."
Debiches seguir correndo.
Debiches deixarnos marchar.
Non podes controlalo.
No quero facerche dano.
Só estamos nós as dúas.
Di a verdade.
Aquel garda do Consello, o Cazador da granxa.
Imaxina o que fariamos.
Marcha agora mesmo.
Es Fairborn, Annalise
Poderiamos matar os salvaxes de arriba.
Poderías encher o aire co seu sangue.
Seguro que o sentes, non si?
Sentes na punta dos dedos como se fan anacos.
Non podes controlar o don, mais Soul podería.
Marcha.
Non ten que haber feridos.
Non che é ese tipo de historia.
Faino.
Annalise?
- Que fas aquí? - Tiráchesme dunha torre.
Tes o meu sangue?
Teño.
Ves, sabía que sairía ben.
Por que me bicaches?
Porque non sabía se sairía ben.
Bébea.
Aínda non amenceu. Annalise está por aquí.
Volve.
- Vamos! Por aquí! - Veña.
Non!
Gabriel.
Estás ben?
Estás ben.
Non.
Nathan.
Non pasa nada.
Por casualidade non traerías un de sobra, non?
Non.
Por preguntar que non quede.
Vamos.
Hoxe morredes, Fairborn.
Escoitade.
Non hai ouveos
nin gruñidos.
O voso lobo non vos vén salvar.
Annalise.
Ola.
Tranquila, estamos aquí.
De acordo.
- E Ceelia? - Está ben.
O seu sangue matará o lobo.
Ceelia!
Non pasa nada, aguanta.
Onde está el?
De caza.
Aguanta.
Por favor.
Polos amigos na mesa,
os inimigos na escuridade…
e os amados que os cazan.
Hai que marchar.
Onde?
Conseguir o teu sangue.
Jessica?
E agora que?
Non me queda familia.
E vas quedar aí sentado e morrer?
Se te sentes mellor, podo levantarme.
O teu pai segue por aí.
Non te vas render.
Hai que pensar en que dicir.
Que queres dicir?
Canta xente sabe cando vai morrer?
Probablemente, a maioría marchan sen dicir o que querían.
Nós deberiamos.
Digamos o que nos queremos dicir
uns a outros.
Ti primeiro.
- O da conta atrás es ti. - Golpe baixo.
Vale, pois eu primeiro.
Isto foi…
horrible de carallo.
Pero tamén, non sei, un pouco…
Os malos tempos foron bos tempos.
Si.
Non sei que vai pasar
nin canto nos queda xuntos.
Pensarei en…
Pensarei en vós todos os días da miña vida.
Quérovos.
Aos dous.
Ai, merda.
E ti que queres dicir?
Pois non che sei.
- Precioso. - Vamos.
Ímolo enmarcar: "Nathan Byrne: pois non che sei."
Vale.
Eu tamén vos quero, vale?
Vai ser unha merda morrer.
Sabedes que podiamos facer?
Pasar unha noite tranquila.
Si?
Si, con comida para levar ou algo.
- Sería un bo cambio. - Xa.
Nada de loitas con armas máxicas.
Igual un pouco de tele.
Que vos parece?
Non sei onde está meu pai.
Non sei onde se mete ese tipo.
Así que só somos nós.
Os Ozanne dixeron que mataras un familiar
para o Frasco de Bruxo.
Quen foi?
Meu irmán.
Débeche pesar.
Se cadra, non.
Mataches a miña nai.
E a miña avoa. Non o esquecín.
E agora voute matar a ti.
E o teu pai.
Toda a túa árbore xenealóxica, desde a raíz até as pólas.
Vasme conxelar?
Non.
Vas estar esperto.
Moi ben.
Voute atopar!
Ola, Nathan.
Se viñeches matarme, faino.
Non temos que falar antes.
Non teño que matarte. Xa estás a morrer.
Supoño que a profecía non era certa.
Que, "o seu sangue matará o lobo"?
Xa veremos.
Soul…
Non nos atopará.
Ao menos, por agora.
De cerca, non dás tanto medo.
Acho que é cuestión de perspectiva.
Por que mataches esa xente?
Queres vingarte deles?
A maioría, cando saben que está preto,
compórtanse igual.
Entréganse ao seu medo.
Unha vez matei un home.
Un Bruxo Fairborn.
Era dunha partida de caza que saíra buscarme.
Cando fun por el, ficou tranquilo.
Cos ollos pechados, sabía algo.
Morreu cun sorriso na cara.
E eu quiteille o corazón e atopei o seu poder.
Sabía como ía morrer.
Ese era o seu poder?
Moitos darían todo o ouro do mundo por iso.
Se sabía como ía morrer, por que non tentou evitalo?
Sabía que nesta terra todos temos un tempo
e unha función.
Era o marido de mamá.
Si.
- Así que fun onda ela. - Por que?
Porque non deixaba de pensar na cara que puxera o home.
Morreu como un home que sabía o que era vivir.
Ela non podía ser máis boa, máis luminosa.
Coñecina e ameina, e ela amoume a min tamén.
Podes crelo?
Érao todo.
E logo, descubríronnos.
Marchei porque cría que a deixarían en paz,
que te deixarían en paz.
E unha merda que o fixeron.
Non, equivoqueime.
Así que agora tes ese poder.
Sabes como morres.
Sei como vou morrer, si.
E?
E non é hoxe.
A profecía é certa?
É o teu aniversario.
Precisas os agasallos.
E o sangue.
O primeiro agasallo é…
a vida.
Permítoche conservala.
Malia os que din que non debería.
O segundo agasallo…
é o último que me dixo túa nai.
Díxome que non tiña medo de quen serías.
Non lle preocupaba que colleses máis do seu lado
ou do meu, nin o que a xente pensase de ti.
Díxome: "Quéroo, Marcus.
No bo e no malo, querereino como te quero a ti.
E esperareite aquí até que regreses."
Pero nunca regresaches.
Non, nunca.
Preciso tres agasallos.
Ese home matou a túa nai.
E a túa avoa.
E agora hai que matalo.
Ten demasiado poder.
Si, ten poder.
Pero ten unha mente feble.
Non sabe quen é.
Así que este é o último agasallo.
A oportunidade de descubrir quen es.
Tomaches o teu sangue.
Non todo.
Onde está teu pai?
Marchou.
Marchou?
Non é nada persoal.
Creo que non lle importas tanto.
Deixou o seu fillo aquí para que morrese só.
Imos descubrilo.
O seu sangue matará o lobo!
Pois eu levo o seu sangue.
Non podes evitalo.
É o meu destino!
Nathan.
Falarán de ti.
Saberán que eu lle puxen fin.
Saberán que non me quedou opción.
Non!
Nathan, corre!
Papá.
O seu sangue…
Quen es?
Alguén que goza axudando xente.
A min gústame axudar xente e a ti gústache destruíla.
Arranxarás o meu poder?
Non, rula.
Pero pódoche axudar a vingarte…
dos que cho estragaron.
Subtítulos: Jeiry Castellano