Program komediowy o rządzie Stanów Zjednoczonych z moim udziałem.
Wyprodukowany przez ciebie.
Mam pewne obawy.
Adam, możemy się pospieszyć? Właśnie rozliczam podatki.
Nie masz księgowego?
Lubię to robić sam.
Podatki to cena, którą płacimy za życie w cywilizowanym społeczeństwie.
Jak ci idzie?
To proste. Musisz postępować zgodnie z instrukcjami.
Pomnóż dochód podlegający opodatkowaniu przez 0,2
i wpisz do wiersza trzynastego.
Następnie wpisz kwotę z załącznika D, wiersz szósty.
Wydaje mi się, że gdzieś tu mam załącznik D.
Adam, o co chodzi?
Były prezydencie Obama, jeśli ludzie…
Zwykle mówi się „prezydencie”.
To nieprecyzyjne. Nie jesteś już na tym stanowisku.
Dostałem awans w supermarkecie w pierwszej klasie liceum,
ale nie każę ludziom nazywać się kierownikiem zmiany
do końca życia. To byłoby szaleństwo.
Nie chcę kłopotów z kontrolerami faktów.
Pozostanę przy „byłym prezydencie”, chyba że wolisz FOPOTUS?
Ja już tylko czekam, aż przejdziesz do rzeczy.
Były prezydencie Obama, produkujesz ten program.
Ludzie pomyślą, że to prorządowa propaganda.
Program nie jest o mnie.
Celem programu jest pokazanie ludziom, co tak naprawdę robi nasz rząd.
I pokazanie Amerykanów, którzy faktycznie wykonują tę pracę.
Ale rząd nie zawsze działa dobrze.
W zasadzie czasami powoduje szkody.
Nie chcę robić programu o tym, jak działa rząd.
Chcę wiedzieć, czy działa i w czyim interesie.
Mogę to odliczyć jako biuro domowe?
Twoim znakiem rozpoznawczym jest ujawnianie prawdy.
Więc zajmij się tymi pytaniami i wyjaw całą prawdę o tym, co znajdziesz.
Możemy zbadać dotacje na ratowanie przedsiębiorstw.
Proszę bardzo.
Agencję Zarządzania Kryzysowego!
Zaszalej.
Technologię wojskową.
Adam, to twoje zmartwienie.
Zrób taki program, jaki chcesz. Muszę wykazać koszty.
Załącz dodatkowy arkusz.
Jaki dodatkowy arkusz? Nie ma żadnego dodatkowego arkusza!
SERIAL NETFLIX
Jestem tak samo sceptyczny, jak wy.
Algorytm naprawdę przewiduje, że obejrzycie program komediowy o rządzie,
kiedy moglibyście oglądać Food Fails albo Nailed It?
ODTWÓRZ ADAM CONOVER: SŁOWO NA „RZ”
Dobra. Nie róbcie tego. Zgadzam się z wami.
„Rząd” to brzydkie słowo w Ameryce.
Spróbujcie powiedzieć je w Święto Dziękczynienia,
to zobaczycie, co się z wami stanie.
Nie chcemy myśleć o rządzie,
a tym bardziej o nim rozmawiać. To sami biurokraci, lobbyści
i politykierzy, racja?
Zagłosujcie na mnie, żebym mógł bla, bla, podatki, wolność. Wszyscy mnie nienawidzą.
Ale kiedy zacząłem sprawdzać, co tak naprawdę robi nasz rząd,
ze zdumieniem odkryłem, że za polityką
kryje się największa i najpotężniejsza organizacja na Ziemi.
Jeden na szesnastu pracowników w USA
jest zatrudniony przez rząd federalny,
który kształtuje każdy aspekt naszego życia – na dobre i na złe.
A jednak większość z nas nie ma pojęcia, czym zajmują się ci ludzie.
Poważnie. Czym się zajmujesz?
Pilnuję, by nasza broń atomowa przypadkowo nie wybuchła.
Widzicie? To jest cholernie ważne.
Czy to nie dziwne, że co cztery lata
zaczynamy się przekrzykiwać o to,
kto będzie kierował rządem, o którym większość z nas nic nie wie?
Nasz rząd ma być stworzony z narodu,
przez naród, dla narodu.
Więc czy my, naród, nie powinniśmy rozumieć, co u licha on właściwie robi?
Dlatego w tym programie zbadamy wszystkie sposoby
– dobre i złe – wpływania rządu na nasze życie:
pieniądze w naszych kieszeniach, zdrowie naszych ciał
i to, co utrzymuje nas przy życiu: jedzenie.
JEDZENIE
Gdy idę do supermarketu, jestem przytłoczony możliwością wyboru.
Ale co z wyborami, na które nie mamy wpływu?
Dlaczego niezdrowa żywność jest tańsza od zdrowej?
Dlaczego chleb zawiera syrop kukurydziany?
I dlaczego po pełnym mleku kolejne mleko ma 2%?
Gdzie jest mleko 53%?
Tych wyborów dokonują za nas inni ludzie.
A na nasz system żywienia najbardziej wpływają
decyzje rządu. Więc chcę wiedzieć,
czy jego wybory pomagają nam, czy szkodzą
i czy działają w naszym interesie czy kogoś innego.
Rząd ustala między innymi standardy bezpieczeństwa żywności.
Nieważne, co wybierzecie w supermarkecie,
możecie założyć, że nie rozchorujecie się po tym.
Sto lat temu
jedzenie w Ameryce stale powodowało u ludzi zatrucia.
Hej, skarbie, mam kupić skażone czy nieskażone mięso?
Wezmę to markowe. Ma 20% mniej arszeniku.
Nietrudno zrozumieć dlaczego,
gdy się wie, jak wtedy przetwarzano mięso.
Hej, szefie, szczury wypróżniały się na mięso, więc je otrułem.
Ale teraz te martwe szczury leżą na naszym mięsie.
Co mamy zrobić?
To mi wygląda na nowy smak kiełbasy.
Chciałbym móc powiedzieć, że to było wyolbrzymione.
Kiedy pisarz Upton Sinclair
w swojej książce Dżungla ujawnił te niehigieniczne warunki,
społeczeństwo było tak oburzone, że prezydent Teddy Roosevelt musiał działać.
To jest obrzydliwe! Musimy coś z tym zrobić.
Moi drodzy Amerykanie, podpisałem ustawę o Federalnej Inspekcji Mięsa,
dającą Departamentowi Rolnictwa Stanów Zjednoczonych prawo
do sprawdzenia, czy mięso jest zdatne do spożycia.
Od teraz jedyną dżunglą, o której usłyszycie,
będzie ta, gdzie strzelam do słoni.
Gdy zobaczysz logo USDA,
wiedz, że wujek Teddy mówi, że to jest dobre dla twojego brzuszka.
Rety. Teddy był naprawdę pierwowzorem misia.
A jego nacisk na uregulowanie żywności był niewiarygodnie skuteczny.
Masowy strach przed skażonym mięsem stał się przeszłością.
Przemysł na tym skorzystał, ponieważ logo Departamentu Żywności
stało się rządowym potwierdzeniem, że żywność jest bezpieczna.
Ale gdy się nad tym zastanowić – czy to zadanie nie jest zbyt trudne?
Amerykański przemysł mięsny
przetwarza obecnie ponad sto miliardów funtów wołowiny,
drobiu, wieprzowiny, jagnięciny, baraniny i koźliny każdego roku,
nie wspominając o emu. Tak. Jadamy teraz emu.
A każdy funt z tych stu miliardów musi być wielokrotnie skontrolowany
przez Departament Żywności.
Więc kto dokładnie dotyka naszego mięsa?
Myślą, że to obrzydliwe czy podniecające?
I najważniejsze – jak, u licha, wygląda ta praca?
Witaj w Cargill Schuyler.
Dzięki za zaproszenie.
- Miło mi. - Jasne.
Ile sztuk bydła dziennie przerabiacie?
Przetwarzamy około pięciu tysięcy sztuk dziennie.
A ilu ludzi z Departamentu Żywności tu pracuje?
Mamy około trzynastu inspektorów na miejscu,
na obu zmianach. Czyli razem 26 osób,
a do tego dwóch weterynarzy z Departamentu.
Niewielu ludzi może to zobaczyć,
jeśli nie pracują tutaj.
Zgadza się. Raczej nie wpuszczamy tu kamer.
To tutaj rozbieramy tuszę
i wkładamy ją do pudełek, a potem sprzedajemy konsumentom.
Spójrz na dół. Rozmawialiśmy o Departamencie Żywności.
Tak, widzę go tam.
To jeden z naszych inspektorów.
- Tak, to ten z logo. - Zgadza się.
Chodzi po hali, zagląda pod plandekę.
To rodzaj wędrownej inspekcji, takiej jak w restauracjach,
ale u was odbywa się codziennie.
Zgadza się.
Niewiele prywatnych firm zaprasza rząd.
W wielu sądzi się:
„Powiecie, żebym przerwał pracę, a to mnie kosztuje”.
Musimy ich tu mieć. To rządowy nakaz.
Czy mogę pana spytać, czy osobiście sądzi pan,
że ten federalny nakaz jest ważny?
Sądzi pan, że to poprawia jakość mięsa –
fakt, że oni muszą tu być?
- Zdecydowanie. - Tak.
To jest partnerstwo. Pomagają nam poprawić produkcję.
Upewniają się, że robimy to, co do nas należy
w zakresie bezpieczeństwa żywności. Szukają wszelkich nieprawidłowości
w procesie.
To właśnie tutaj sprawdzają.
- Hej! - Cześć, Adam. Jestem Miguel.
Jestem rządowym inspektorem bezpieczeństwa.
Nawet jeśli ludzie z firmy, u boku których pracujesz,
są dla ciebie nieprzyjemni, pytają:
„Czemu trzeba zatrzymać linię?”,
nie przeszkadza ci to w wykonywaniu pracy?
Nie. Jeśli mam uzasadniony powód, żeby zamknąć linię,
jeśli widzę, że produkt może zostać skażony
lub zanieczyszczony i może komuś zaszkodzić,
muszę robić swoje.
To dla mnie bardzo ważne, żeby dobrze wykonywać
swoją pracę, aby ludzie nie chorowali.
Tak.
Jedzenie, które tu produkujemy, trafia na mój stół i stoły innych ludzi.
Co dzieje się, gdy widzisz, że coś jest nie tak?
Gdy coś zauważymy, używamy tych niebieskich znaczników zwanych
znacznikami bezpieczeństwa, wypisujemy je dla weterynarzy,
żeby mogli zająć stanowisko.
Więc gdy widzisz coś,
jakieś podejrzane węzły chłonne albo coś w tym stylu,
myślisz: „Przyczepię ten znacznik, żeby spojrzał na to weterynarz”.
- Cześć, Adam. Dr Angela Broatman. - Hej.
Jesteś weterynarzem w Departamencie Rolnictwa?
Tak. Jestem rządowym weterynarzem od 11 lat.
Robię to dlatego, że interesuję się zdrowiem publicznym.
To tylko niektóre z krów, które pójdą dzisiaj na rzeź
i trafią do łańcucha pokarmowego Amerykanów.
Nie jestem ekspertem, ale gdy patrzę na te krowy…
Według mnie nie wyglądają na szczęśliwe.
Skąd wiesz, czy są w dobrym nastroju,
czy były źle traktowane?
Wybieg to świetny punkt obserwacyjny.
Podczas rozładunku obserwuję kierowców,
aby upewnić się, że stosują
humanitarne techniki transportu i nie wywołują u nich
niepotrzebnego stresu, sprowadzając je z ciężarówek.
Zwracasz uwagę na ich zachowanie.
Tak. Patrzę, czy któraś nie kuleje.
Patrzę, czy podchodzą do koryt z wodą.
Czy zbiorniki są pełne, żeby mogły się napić.
Patrzę, czy nie ma żadnych chorób zwierzęcych. Słucham.
- Ich odgłosów. - Tak. To jest normalne muczenie.
- Wąchasz zapachy? - Tak.
- Jak zaczęłaś? - W szkole weterynaryjnej
odkryłam, że uwielbiam przeprowadzać sekcje zwłok,
bo lubię oglądać organy…
- To jak autopsja. - Tak, autopsja zwierząt.
Chwileczkę. Byłaś weterynarzem
i stwierdziłaś, że najbardziej lubisz rozcinać martwe zwierzęta?
- Tak było. - I coś zaskoczyło!
Gdzie mogłabym pracować na martwych zwierzętach?
Departament Rolnictwo mi to umożliwił.
Uwielbiam przyglądać się procesom chorobowym,
mam okazję zobaczyć tak wiele różnych chorób.
- Jesteś maniakiem chorób krów. - Jestem.
Dla każdej obsesji znajdzie się jakaś praca.
- Pewnie. - Nieważne, co to będzie.
Gdzieś tam znajdzie się praca.
W środku zobaczysz, że inspektorzy oglądają każdą tuszę,
wszystkie trzewia, wszystkie organy.
Wszystko, co mogłoby zagrażać zdrowiu publicznemu.
Wytłumacz mi, czego byłem świadkiem.
Patrzyłeś na tę wielką tuszę, zobaczyłeś coś
i oznaczyłeś niebieskim barwnikiem. Co to znaczy?
Ten barwnik oznacza,
że produkt jest zanieczyszczony,
więc jest niejadalny.
Wszystkie te płuca nosiły ślady zapalenia płuc.
Więc jak patrzyłem na tuszę,
zauważyłem, że cała ta tusza nie jest zdrowa.
Więc nie może być spożyta przez ludzi.
Rety! Chodzi o to, że…
ten widok jest trudny do zniesienia.
Czy to trudna praca, czy można się przyzwyczaić?
Po pewnym czasie można się przyzwyczaić,
bo wiesz, że chronisz społeczeństwo,
upewniając się, że zwierzęta
są zdrowe i tworząc produkt, który ma znaczenie,
- którym może cieszyć się rodzina. - Jak zacząłeś tę pracę?
Zaczynałem jako prywatny weterynarz w płn.-zach. Missouri.
Jak zwykły weterynarz, typu: „Mój pies kaszle”?
Właśnie, tak.
Pewnie kochasz zwierzęta, skoro wykonywałeś tę pracę.
Jakie to uczucie być częścią systemu,
który zabija zwierzęta?
Rozumiem to tak, że… Bardzo lubię żywe zwierzęta.
Chcę być pewny, że są traktowane humanitarnie
i że kiedy idą już na ubój,
są odpowiednio traktowane.
Kto inny ma się tym zająć?
Tak, to prawda.
Dziękuję bardzo, dr. Suntrup.
- Świetna rozmowa. - Dziękuję.
Wiem, że ciężko było to oglądać.
Ale to ważne, żebyśmy dobrze przyjrzeli się systemowi,
który produkuje nasze jedzenie.
Cokolwiek myślicie
o przemyśle mięsnym, trzeba się cieszyć, że w każdej fabryce w Ameryce
przy linii produkcyjnej są inspektorzy, którzy nie pracują dla firmy,
ale dla nas i którym leży na sercu nasze dobro.
Kiedyś może ich zabraknąć.
Ze względu na nacisk na deregulację w 2019 roku,
Departament przyjął, że zakłady mogą usunąć 40% inspektorów,
stosując zamiast tego inspekcję wewnętrzną,
mimo że stwierdzono, że zakłady, w których wprowadzono taki system,
miały dwukrotnie więcej naruszeń z powodu zanieczyszczeń pokarmowych i kałowych.
Nie do wiary! Dopiero co odkryłem, że ci inspektorzy mięsa istnieją,
a już dowiaduję się, że mają ich usunąć.
To powtórka z Dziedzictwa Jowisza.
Rozumiem, dlaczego duża przetwórnia mięsa
nie chce inspektorów w zakładzie,
ale to na pewno nie pomoże mi, kiedy zadławię się sernikiem.
A jeśli chodzi o te zakłady… Nie tylko krowy
nie lubią tego miejsca.
Badania pokazują, że hodowla zwierząt emituje tyle zanieczyszczeń,
że one dosłownie gotują planetę.
I zabija rocznie więcej ludzi niż emisje z elektrowni węglowych.
Dziękuję, Brianno. Gdyby rząd naprawdę o nas dbał,
to ograniczyłby hodowlę przemysłową, a nie przestał ją kontrolować, tak?
Więc dla kogo tak naprawdę pracuje rząd: dla rolników,
czy dla nas, ludzi, którzy tę żywność spożywamy?
Zbadaliśmy politykę żywnościową naszego rządu
i okazuje się, że rząd zawsze faworyzował rolników.
Ma to sens, ponieważ przez znaczną część naszej historii
pomoc rolnikom oznaczała pomoc przeciętnemu Amerykaninowi.
Tak było, do cholery. W czasie Wielkiego Kryzysu
co czwarty Amerykanin mieszkał na farmie takiej jak ta tutaj.
Podczas tego nieszczęścia straciliśmy 60% naszych dochodów.
Moja melasa! Co my teraz zrobimy?
Nie martwcie się, ludzie. Jestem z rządu i jestem tu, by pomóc.
Przybywam na polecenie samego pana Franklina Roosevelta,
aby rozgłosić wieści o tym nowym wspaniałym programie.
Nazywa się „Bonusowe Dolary Wuja Sama
Nakierowane na Wzrost Każdej Sadzonki”.
Przestaw „s” i „u” – oznacza to dotacje.
DOTACJE
Oto jak to działa. Uprawiasz kukurydzę?
Tak.
Dostajesz dotację! A co powiesz na uprawę pszenicy?
Mógłbym to robić.
Masz dotację! Ryż i bawełna?
Posadzę, jasne.
Mów mi Old Faithful, bo dostaniesz gejzer dotacji!
Wujek Sam na tym nie poprzestanie. O, nie!
Zasypiemy amerykańską wieś stogami gotówki
przez następne stulecie, chcesz czy nie.
Nie będziemy was tylko dotować, będziemy kupować wasze nadwyżki.
I będziemy finansować badania, by wasze pola kwitły!
Wystarczy kropelka.
Federalne inwestycje nie tylko uratowały amerykańskie farmy.
To była rewolucja w systemie żywnościowym.
Produkcja rolna w Stanach Zjednoczonych potroiła się od 1948 roku,
a Amerykanie wydają na żywność mniej niż inne rozwinięte kraje.
Staliśmy się największym eksporterem produktów rolnych na świecie.
Bardzo ci dziękuję, Wujku Samie.
Jest jednak kilka problemów.
Pierwszy: czarni rolnicy nigdy nie dostali takiego samego wsparcia, jak biali,
co jest historycznym błędem, do którego rząd przyznał się dopiero niedawno.
Drugi: gdy przeniesiemy się do współczesności…
Te stuletnie dotacje z czasów kryzysu wciąż obowiązują.
Ale większość Amerykanów nie uprawia dzisiaj ziemi.
Zajmuje się tym mniej niż 1% z nas,
a prawie połowa naszych dotacji nie trafia do drobnych rolników.
Trafiają do 7% największych gospodarstw w kraju.
Nie są przeznaczone dla zwykłych ludzi, trafiają prosto do przemysłu rolniczego.
Stary Donald sypie kasą Ija, ija o!
W dodatku te dotacje nie służą naszemu zdrowiu.
Kiedy się coś dotuje, dostaje się tego znacznie więcej.
Czy patrzyliście na półki w sklepie
i dziwiliście się, czemu są pełne taniego, przetworzonego, śmieciowego jedzenia?
Oto odpowiedź.
Zamiast dotować zdrowe owoce i warzywa,
nasz rząd wciąż płaci rolnikom za uprawę zbóż
takich jak pszenica, ryż i kukurydza, które przetwarza się na ten chłam.
Pyszny chłam. W sensie – wiem, że to niezdrowe.
Wiem, że zwiększa ryzyko cukrzycy i cholesterolu,
ale nie mogę się od tego oderwać.
A jednak mój rząd przyczynia się do tego, że jest to najtańsze,
najpowszechniejsze jedzenie w Ameryce. Dlaczego?
Wygląda na to, że rządowa misja niesienia pomocy rolnikom
stoi na drodze obowiązkowi pomagania konsumentom,
zwłaszcza że ten sam Departament Rolnictwa utrzymujący przemysł rolniczy
jest odpowiedzialny za tworzenie wytycznych dietetycznych,
które mówią nam, co mamy jeść.
Zastanawiam się, czy nie powoduje to konfliktu interesów…
Pamiętacie piramidę żywieniową, obecną na każdym pudełku z płatkami
i w podręcznikach w latach 90.?
Zastanawialiście się kiedyś, skąd się wzięła?
Ten schemat będzie miał wpływ na wybory żywieniowe każdego Amerykanina
przez dziesięciolecia.
Musimy oprzeć go na najlepszej dostępnej wiedzy o żywieniu.
Wybaczcie, nerdy!
Departament przyznał rozstrzygający głos rolnictwu przy tworzeniu piramidy.
Mój Boże! Wycięli połowę świeżych owoców i warzyw
i podwajają zalecaną dzienną dawkę zbóż!
Więcej chleba na stołach oznacza więcej kasy w naszych kieszeniach.
Wiem, że trudno w to uwierzyć,
ale według byłej dyrektor USDA ds. wytycznych żywieniowych, Luise Light,
to prawda. Napisała, że Ministerstwo Rolnictwa zmieniło wytyczne,
bo lobby mięsne i mleczne bało się o sprzedaż.
A także ogromnie zwiększyło porcje pszenicy i innych zbóż,
aby zadowolić plantatorów.
I to sięga głębiej niż piramida żywności.
USDA stworzyło dział marketingowy do pracy z firmami fast foodowymi,
aby wcisnąć więcej sera w ich produkty.
Czemu? By pomóc przemysłowi mleczarskiemu.
ZARZĄDZANIE MLECZARSTWEM
Musimy dołożyć tu więcej sera!
Żołnierzu! Musimy dołożyć więcej sera tu!
Proszę pani, to już jest pokryte serem!
Nie ma już miejsca!
Mam to gdzieś!
Jeśli musicie, wepchnijcie ser do ciasta.
Genialne!
Chwileczkę. Rząd zapewnił nam pizzę z nadziewanym ciastem?
Nie tylko. Dorastałem, pochłaniając od sześciu do jedenastu porcji
bajgli i makaronu dziennie,
z uwagi na zapewnienia rządu
i moją niską samoocenę.
A teraz dowiaduję się, że to było kłamstwo wspierające przemysł spożywczy.
O co tu chodzi!?
W artykułach i reklamach mówią, że kluczem do zdrowego odżywiania
jest dokonywanie lepszych wyborów,
ale czemu to nasz obowiązek?
Może zamiast martwić się o to, co wybieramy z półek sklepowych,
powinniśmy zwrócić większą uwagę na to, co umieszcza na nich rząd.
Tylko on może określić, czy produkty są bezpieczne i nadają się do jedzenia,
czy porady na odwrocie są zdrowe czy szkodliwe
i czy pudełko of Super Sugar Berry Bombs
jest dziesięć razy tańsze niż prawdziwe owoce.
ORGANICZNE 9,99 $ TYLKO 0,99 $
Są naprawdę niezłe. Naprawdę dają je dzieciom?
Czasami ludzie mówią, że rząd nie może robić wielkich rzeczy,
ale najwyraźniej może i robi.
Ważniejszym pytaniem jest, dla kogo je robi,
bo jeśli nasz rząd przestanie działać na naszą korzyść, to może być katastrofa.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI THE FIFTH RISK MICHAELA LEWISA
Napisy: Marlena Wilczak