‎รายการคอมเมดี้ที่เล่าเกี่ยวกับ ‎รัฐบาลสหรัฐฯ โดยมีผมเป็นคนแสดง
‎และอำนวยการสร้างโดยคุณ
‎ผมมีเรื่องกังวลนิดหน่อย
‎อดัม พูดให้เร็วหน่อยๆ ได้ไหม ‎ผมกำลังทำเอกสารภาษีอยู่
‎คุณไม่มีนักบัญชีเหรอ
‎ผมชอบทำเอง
‎รู้ไหมภาษีคือสิ่งที่เราต้องแลก ‎กับการอยู่ในสังคมศิวิไลซ์
‎แล้วเป็นยังไงบ้างครับ
‎ที่จริงง่ายมากเลย คุณก็แค่ต้องทำตามคำแนะนำ
‎เงินรายได้ที่ต้องเสียภาษีคูณ 0.2
‎และกรอกลงในบรรทัดที่ 13
‎จากนั้นก็กรอกจำนวนจากแบบฟอร์มดี บรรทัดที่หก
‎ผมว่าผมเอาแบบฟอร์มนั่นไว้แถวนี้สักที่
‎อดัม คุณมีอะไร
‎อดีตประธานาธิบดีโอบามา ถ้าคน…
‎คนส่วนใหญ่พูดแค่ประธานาธิบดี
‎ก็มันไม่ถูกต้อง ไม่ใช่งานคุณแล้ว
‎ผมเคยได้เลื่อนตำแหน่ง ‎ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตตอนอยู่มัธยมปลาย
‎แต่ผมก็ไม่ได้บังคับให้คนเรียกผม ‎ว่าผู้จัดการกะ อดัม โคโนเวอร์
‎ไปตลอดชีวิต ไม่งั้นก็คงบ้าน่าดู
‎ผมไม่อยากให้พวกจับผิดตามจิกเรา
‎ดังนั้นผมจะเรียกอดีตประธานาธิบดีนี่แหละ ‎หรือคุณอยากให้เรียกแบบย่อๆ
‎อยากเข้าเรื่องเมื่อไหร่ก็ว่ามา
‎อดีตประธานาธิบดีโอบามา ‎คุณอำนวยการสร้างรายการ
‎คนจะคิดว่านี่เป็นรายการชวนเชื่อเข้าข้างรัฐบาล
‎รายการนี้ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับผม
‎เป้าหมายของรายการคือให้ผู้คนเห็น ‎ว่าจริงๆ รัฐบาลเราทำอะไรบ้าง
‎และให้ประชาชนอเมริกันรู้จักคนทำงานจริงๆ
‎แต่รัฐบาลไม่ได้ทำงานดีเสมอไป
‎ที่จริง บางครั้งก็ทำร้ายเรา
‎ผมไม่อยากทำรายการบอกว่ารัฐบาลทำงานยังไง
‎ผมอยากรู้ว่าทำงานกันจริงไหมและทำเพื่อใคร
‎คิดว่าผมเอานี่ไปหักภาษีห้องทำงานได้ไหม
‎เอางี้นะ จุดขายของคุณ ‎คือการเปิดเผยความจริงใช่ไหม
‎ฉะนั้นเจาะลงไปยังคำถามเหล่านั้น ‎และบอกความจริงที่คุณเจอมา
‎งั้นเราสืบเรื่องการช่วยเหลือทางการเงิน
‎ตามสบาย
‎หน่วยจัดการเหตุฉุกเฉิน
‎เอาเลย
‎เทคโนโลยีทางการทหาร
‎อดัม นี่งานคุณ
‎ทำรายการแบบที่คุณอยากทำ ‎ผมมีรายการค่าใช้จ่ายที่ต้องแจ้ง
‎แนบรายการเพิ่มเติม
‎รายการเพิ่มเติมคืออะไร ‎ก็มันไม่มีรายการเพิ่มเติม
‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ผมก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเหมือนคุณนั่นแหละ
‎อัลกอริทึมทำให้คุณดูรายการคอมเมดี้ ‎ที่เกี่ยวกับรัฐบาลได้จริงๆ เหรอ
‎ในเมื่อคุณสามารถดู ไม่รู้สิ ‎การทำอาหารแบบวายป่วงใน “เนลด์ อิท”
‎(The G Word กับอดัม โคโนเวอร์ ‎รับชมรายการอื่น เนลด์ อิท)
‎เอาล่ะ อย่าเปลี่ยนรายการจริงๆ นะ ‎แต่นั่นแหละ ผมเข้าใจคุณ
‎รัฐบาลเป็นเหมือนคำหยาบคายในอเมริกา
‎ถ้าไม่เชื่อผม ลองเอ่ยคำนี้ในวันขอบคุณพระเจ้าสิ
‎แล้วดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณ
‎เราแทบไม่อยากคิดถึงรัฐบาล
‎เรื่องพูดถึงนี่ยิ่งน้อยไปอีก มันไม่มีอะไร ‎นอกจากระบบราชการ พวกหัวคะแนน
‎และนักการเมืองว่าไหม
‎ผมขอคะแนนเสียงจากท่าน ดังนั้นผมจะ ‎บลาๆ ภาษี เสรีภาพ ใครๆ ก็เกลียดผม
‎แต่พอผมลองเจาะลึกลงไป ‎ว่าที่จริงรัฐบาลเราทำอะไรบ้าง
‎ผมก็ต้องประหลาดใจ ‎ที่ได้พบว่าเบื้องหลังการเมือง
‎มีองค์กรขนาดใหญ่ที่สุด ‎และทรงอำนาจที่สุดบนโลกซ่อนอยู่
‎คนทำงานหนึ่งใน 16 คนของอเมริกา
‎ถูกว่าจ้างโดยรัฐบาลกลาง
‎และไม่ว่าจะดีจะร้ายยังไง ‎พวกเขาก็ออกแบบในทุกแง่มุมของชีวิตเรา
‎แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังไม่รู้ว่าพวกเขาเหล่านี้ทำอะไร
‎เอาจริงๆ คุณทำอะไร
‎ฉันคอยดูว่าอาวุธนิวเคลียร์จะไม่เผลอระเบิด
‎เห็นไหม เรื่องสำคัญ
‎ไม่แปลกเหรอที่ทุกๆ สี่ปี
‎เราจะเข้าแข่งแหกปากประจำชาติ
‎ว่าใครจะมาคุมรัฐบาล ‎ที่คนส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจเลยสักนิด
‎รัฐบาลเราควรเป็นของประชาชน
‎มาจากประชาชนและเพื่อประชาชน
‎ดังนั้นประชาชนอย่างเราควรรู้ ‎ไม่ใช่เหรอว่ามันทำอะไรกันแน่
‎ดังนั้น ในรายการเราจะไปเจาะลึก
‎ไม่ว่าทั้งแง่ดีและร้ายว่ารัฐบาล ‎ส่งผลกระทบถึงพวกเรายังไง
‎ตั้งแต่เรื่องเงินในกระเป๋าเรา ‎สุขภาพร่างกายเรา
‎ไปจนถึงสิ่งที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่ อาหาร
‎(อาหาร)
‎เวลาผมไปซูเปอร์มาร์เก็ต ‎ผมสับสนกับตัวเลือกที่หลากหลาย
‎แต่ตัวเลือกที่เราไม่ได้เป็นคนเลือกล่ะ
‎อย่างเช่นทำไมอาหารทำลายสุขภาพ ‎ถูกกว่าอาหารเพื่อสุขภาพ
‎ทำไมขนมปังทุกแถว ‎ต้องมีน้ำเชื่อมข้าวโพดเป็นส่วนผสม
‎แล้วทำไมนมจากนมธรรมดา ‎เปลี่ยนเป็นไขมันสองเปอร์เซ็นต์เลย
‎แล้วนม 53 เปอร์เซ็นต์ไปอยู่ที่ไหน
‎คนอื่นกำลังตัดสินใจเลือกให้เราอยู่
‎ในกระบวนการอาหารของเรา ‎ไม่มีทางเลือกของใครใหญ่ไปกว่า…
‎รัฐบาล ฉะนั้นสิ่งที่ผมอยากรู้ก็คือ
‎ตัวเลือกเหล่านี้เอื้อประโยชน์ ‎หรือกำลังทำร้ายเรากันแน่
‎แล้วพวกเขาทำเพื่อ ‎ผลประโยชน์เราหรือของคนอื่นเป็นหลัก
‎ตัวเลือกหนึ่งที่รัฐบาลเลือกคือ ‎ตั้งมาตรฐานความปลอดภัยของอาหาร
‎ลองคิดดูนะครับ ‎ไม่ว่าคุณเลือกไปซูเปอร์มาร์เก็ตไหน
‎ก็เดาได้เลยว่าคุณจะไม่ป่วยรุนแรงจากอาหาร
‎แต่เมื่อร้อยปีที่แล้วนี่สิ
‎อาหารในอเมริกาทำคนป่วยตลอดเวลา
‎ที่รัก เอาเนื้อปนเปื้อนหรือเอาแบบไม่ปนเปื้อนดี
‎เอาของดีหน่อยแล้วกัน ‎มีสารหนูน้อยกว่า 20 เปอร์เซ็นต์
‎ไม่แปลกใจเลยว่าทำไม
‎พอได้เห็นว่าสมัยนั้นเนื้อแปรรูปกันยังไง
‎เจ้านาย หนูมันแพร่เชื้อลงเนื้อ ‎ฉันก็เลยวางยาซะ
‎แต่ตอนนี้เนื้อพวกนี้เต็มไปด้วยหนูที่ตายจากยาเบื่อ
‎คุณว่าทำยังไงดี
‎เหมือนเราจะได้ไส้กรอกรสใหม่แล้ว
‎ผมก็อยากบอกนะว่านี่เป็นเรื่องเกินจริง
‎เมื่อนักเขียน อัพตั้น ซินแคลร์
‎เล่าเรื่องราวไม่ถูกหลักอนามัย ‎ในหนังสือของเขา “เดอะจังเกิ้ล”
‎เสียงร่ำร้องของสาธารณชนก็ทำให้ ‎ประธานาธิบดีเท็ดดี้ โรสเวลต์ต้องออกโรง
‎น่าขยะแขยง เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
‎แด่เพื่อนร่วมชาติอเมริกา ข้าพเจ้าได้ลงนาม ‎ออกกฎตรวจสอบเนื้อโดยรัฐบาล
‎มอบอำนาจให้กระทรวงเกษตรสหรัฐฯ
‎ตรวจสอบเนื้อว่าบริโภคได้อย่างมั่นใจ
‎จากนี้ไป ป่าเดียวที่ท่านจะได้ยิน
‎คือป่าที่ข้าพเจ้าไปยิงช้าง
‎และถ้าท่านเห็นโลโก้กระทรวงเกษตร
‎รับรู้ไว้ว่าลุงเท็ดดี้กำลังบอก “หม่ำๆ ได้”
‎โห เท็ดดี้เป็นหมีรุ่นดั้งเดิมจริงๆ
‎แถมการออกกฎระเบียบนี้ก็ส่งผลดีอย่างไม่น่าเชื่อ
‎ความแตกตื่นเรื่องเนื้อปนเปื้อน ‎กลายเป็นเรื่องของอดีต
‎และอุตสาหกรรมนี้ก็ได้ประโยชน์จริงๆ ‎เพราะโลโก้กระทรวงเกษตร
‎เป็นเหมือนตราประทับจากรัฐบาล ‎รับรองว่าอาหารกินได้อย่างปลอดภัย
‎แต่เมื่อมาคิดดูแล้ว หน้าที่นี้ไม่ใหญ่ไปหน่อยเหรอ
‎ก็อุตสาหกรรมเนื้อเชิงพาณิชย์ในสหรัฐฯ
‎ตอนนี้แปรรูปเนื้อมากกว่าหลายแสนล้านปอนด์
‎เนื้อวัว ไก่ ลูกแกะ แกะ และแพะในทุกๆ ปี
‎นี่ยังไม่รวมถึงอีมูนะ ‎ใช่แล้วครับ เรากินนกอีมูกันแล้ว
‎ในทุกๆ ปอนด์ของเนื้อแสนล้านปอนด์ ‎ต้องถูกตรวจสอบหลายต่อหลายครั้ง
‎โดยกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ
‎แล้วใครกันแน่ที่แตะต้อง “เนื้อ” ของเราไปทั่ว
‎พวกเขาคิดว่ามันชวนยี้ ‎หรือชวนสยิวเวลาผมเน้นคำแบบนั้น
‎และที่สำคัญที่สุด หน้าที่นี้มันเป็นยังไงกัน
‎(สกายเลอร์ เนแบรสกา)
‎ยินดีต้อนรับสู่คาร์กิล สกายเลอร์
‎ขอบคุณที่ต้อนรับครับ
‎- ยินดีที่ได้รู้จัก ‎- ยินดี
‎ที่นี่มีวัวกี่ตัวต่อวันครับ
‎เราจะแปรรูปประมาณ 5,000 ตัวต่อวันครับ
‎แล้วคนจากกระทรวงเกษตรทำงานที่นี่กี่คนครับ
‎มีเจ้าหน้าที่ตรวจสอบจากกระทรวง ‎ประมาณ 13 ในพื้นที่
‎รวมทั้งสองกะ ก็ 26 คน
‎และมีสัตวแพทย์สองคนจากกระทรวงเกษตร
‎นี่เป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่
‎ไม่ค่อยได้เห็นนอกจากคนที่ทำงานที่นี่
‎ใช่แล้วครับ จะพูดยังไงดีล่ะ ‎เราไม่ค่อยปล่อยให้มีกล้องเข้ามามากนัก
‎นี่คือจุดที่เราแยกชิ้นส่วนครับ
‎จากนั้นก็ใส่กล่องและส่งขายผู้บริโภค
‎ถ้ามองลงไปก็จะเห็นที่เราพูดกันไปเมื่อกี้ ‎เกี่ยวกับกระทรวงเกษตร
‎ครับ เห็นแล้ว นั่นไง
‎หนึ่งในผู้ตรวจสอบจากกระทรวงอยู่ตรงนั้น
‎- ครับ ตรงนั้นมีโลโก้กระทรวงเกษตร ‎- ใช่แล้ว
‎เขาก็เดินไปทั่วๆ แล้วก็ดูตรงนั้นตรงนี้
‎ดูใต้ผ้าใบ เหมือนผู้ตรวจสอบสัญจร
‎เหมือนพวกตรวจสอบร้านอาหาร ‎แต่พวกเขาอยู่ที่นี่ทุกวัน
‎ใช่ครับ
‎ไม่มีธุรกิจเอกชนมากนัก ‎ที่เชิญเจ้าหน้าที่ของรัฐมาแบบนี้
‎หลายเจ้าคงพูดว่า “แหม
‎เดี๋ยวคุณจะบอกให้เราหยุดทำงาน ‎แล้วเราก็จะสูญเงิน”
‎เราต้องเชิญพวกเขามา เป็นระเบียบทางการ ‎ที่เราต้องให้คนของกระทรวงมา
‎แต่ผมขอถามความเห็นส่วนตัวหน่อยนะ
‎คุณคิดว่าระเบียบทางการสำคัญไหม
‎คุณคิดว่ามันช่วยยกระดับคุณภาพเนื้อ
‎เมื่อออกระเบียบแบบนี้ไหม
‎- แน่นอน ‎- ครับ
‎มันมีความเป็นคู่หูครับ พวกเขาช่วยให้เราดีขึ้น
‎พวกเขาคอยดูให้เราทำสิ่งที่ควรต้องทำ
‎จากมาตรฐานอาหารปลอดภัย ‎ข้อบกพร่องตรงไหนในการแปรรูป
‎เขามองหาสิ่งนั้นใช่ไหมล่ะ
‎นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขามาตรวจสอบ
‎- สวัสดีครับ ‎- สวัสดี อดัม ผมมิเกล
‎เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบความปลอดภัย ‎จากกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ
‎ถึงแม้ว่าคุณจะยืนอยู่ข้างๆ คนที่ทำงานให้บริษัท
‎และพวกเขาก็คอยสร้างความลำบากใจให้คุณ
‎“เฮ้ย ทำไมต้องให้หยุดสายพาน”
‎ไม่ขัดขวางการทำงานของคุณบ้างเหรอครับ
‎ไม่เลยครับ ถ้าผมมีเหตุผลเพียงพอในการสั่งหยุด
‎ถ้าผมเห็นสินค้ากำลังจะปนเปื้อน
‎หรือปนเปื้อนไปแล้วและจะเป็นอันตรายต่อคนอื่น
‎ผมก็ต้องทำหน้าที่
‎โดยส่วนตัวผมแล้วมันสำคัญมาก
‎ผมต้องคอยทำหน้าที่ของผม ‎ประชาชนจะได้ไม่ล้มป่วย
‎ครับ
‎อาหารที่เราผลิตตรงนี้จะไปวาง ‎อยู่บนโต๊ะผมและโต๊ะของทุกคน
‎จะเป็นยังไงถ้าคุณ ‎เห็นอะไรบางอย่าง เห็นว่ามีปัญหา
‎ถ้าผมเห็นอะไร ผมก็จะใช้ป้ายสีฟ้าพวกนี้ ‎เราเรียกว่า
‎ป้ายต้องสงสัย ‎แล้วเราก็จะเขียนส่งให้สัตวแพทย์ของเรา
‎แล้วเขาก็จะมารับหน้าที่ต่อ
‎แปลว่าถ้าคุณเห็นอะไร
‎เห็นต่อมน้ำเหลืองที่มันดูไม่เข้าท่าอะไรแบบนั้น
‎คุณก็จะบอกว่า “ตายแล้ว ‎ฉันต้องแปะป้ายเพื่อให้สัตวแพทย์มาดู”
‎- สวัสดี อดัม ฉันดร.แอนเจล่า โบรตแมน ‎- สวัสดีครับ
‎คุณคือสัตวแพทย์จากกระทรวงเกษตร
‎ค่ะ ฉันเป็นสัตวแพทย์ ‎ให้กระทรวงเกษตรมา 11 ปีแล้ว
‎และเหตุผลที่ฉันทำงานนี้ ‎เพราะฉันสนใจด้านสาธารณสุข
‎จะมีวัวบางตัวในนี้ที่จะถูกเชือดวันนี้
‎เข้าสู่ระบบอาหารของประชาชนอเมริกัน
‎ผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญนะ ‎แต่ผมดูวัวพวกนั้นแล้วแบบ…
‎สำหรับผมแล้ว เจ้าพวกนี้ ‎ไม่ได้ดูอิ่มเอมใจนักใช่ไหมครับ
‎แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าจิตใจพวกมันอยู่ในสภาพที่ดี
‎ไม่ได้โดนทรมานอะไรแบบนั้น
‎การที่มีทางเดินก็เป็นข้อดีมากๆ อย่างหนึ่ง
‎เพราะบางครั้งฉันดูคนขับรถบรรทุกปล่อยวัวลง
‎เพื่อดูว่าพวกเขาใช้วิธีการที่ไม่ทารุณ
‎และคอยดูตอนพวกเขาต้อนวัวเดิน ‎ดูว่าไม่มีใครทำอะไร
‎ที่ทำให้วัวเครียดขณะลงจากรถบรรทุก
‎คุณก็คือสังเกตพฤติกรรมวัวเลยจริงๆ
‎ค่ะ ฉันดูว่าไม่มีตัวไหนเดินกะเผลก
‎ฉันต้องดูว่ามันเดินมาที่รางน้ำไหม
‎ดูว่าแท็งก์น้ำเต็มรึเปล่า พวกวัวจะได้มีน้ำกิน
‎ฉันคอยระวังเรื่อง ‎โรคระบาดสัตว์จากต่างประเทศ คอยฟัง
‎- ฟังเสียงมัน ‎- ค่ะ ฉันฟังว่าร้องมอตามปกติไหม
‎- คอยดมกลิ่น ‎- ค่ะ
‎- คุณมาทำงานนี้ได้ยังไงครับ ‎- ระหว่างที่ฉันเรียน
‎ฉันก็ค้นพบว่าที่จริงฉันชอบการชำแหละ
‎เพราะฉันชอบดูอวัยวะ…
‎- ซึ่งมันก็คือการผ่าศพ ‎- ค่ะ ผ่าศพสัตว์
‎เดี๋ยวนะ คุณก็แบบ… คุณเป็นสัตวแพทย์
‎แล้วจู่ๆ ก็ “สิ่งที่ฉันชอบที่สุด ‎คือการชำแหละซากสัตว์”
‎- อย่างนั้นเลยค่ะ ‎- แล้วก็ ปิ๊ง ขึ้นมา
‎ค่ะ ประมาณว่าฉันจะไปทำงาน ‎กับซากสัตว์ได้ที่ไหนนะ
‎ส่วนกระทรวงเกษตรก็จ้างให้ฉันทำ
‎ฉันชอบดูกระบวนการของโรค
‎และฉันก็ได้เห็นโรคต่างๆ มากมาย
‎- คุณเป็นแฟนพันธุ์แท้โรคในวัว ‎- ใช่ค่ะ
‎มีงานที่เหมาะกับทุกความชื่นชอบของแต่ละคน
‎- ใช่เลย ‎- ไม่ว่าจะประหลาดสักแค่ไหน
‎มันมีงานที่รองรับอยู่
‎คุณจะได้เห็นว่าเจ้าหน้าที่ตรวจสอบดูซากทุกตัว
‎พวกเขาดูเครื่องใน ดูอวัยวะทุกชิ้น
‎ทุกอย่างที่อาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพประชาชน
‎เอาล่ะ บอกหน่อยว่าผมกำลังดูอะไรอยู่ ‎คือผมสังเกตเห็น
‎ว่าคุณกำลังมองซากชิ้นใหญ่ ‎และคุณเห็นอะไรบางอย่าง
‎แล้วคุณก็ป้ายหมึกสีน้ำเงินลงไป ‎มันหมายถึงอะไรครับ
‎หลายครั้งที่มีการป้ายสีนั้นหมายถึง
‎สินค้าไม่ดีพอหรือมันปนเปื้อน
‎ไม่เหมาะต่อการบริโภค
‎อย่างที่เห็น ปอดพวกนั้นมีภาวะปอดบวมอยู่ข้างใน
‎ขณะที่ผมดูซากสัตว์
‎ผมสังเกตจากระบบได้ว่าซากนั้นมันไม่แข็งแรง
‎ดังนั้นมันจึงไม่เหมาะให้มนุษย์บริโภค
‎ให้ตายเถอะ
‎มันดูตึงเครียดมาก พอได้มาเห็นแบบนี้
‎นี่เป็นงานที่ตึงเครียดไหม หรือคุณชินกับมันแล้ว
‎ไม่นานนักก็ชินเพราะคุณรู้ว่า
‎ขณะที่คุณลงพื้นที่ คุณก็กำลังปกป้องประชาชนอยู่
‎ด้วยการดูว่าสัตว์พวกนี้แข็งแรงดี
‎และแปรรูปพวกมันเป็นสินค้าที่มีความหมาย
‎- สินค้าที่ครอบครัวคุณเพลิดเพลินไปกับมัน ‎- คุณเริ่มมาทำงานนี้ได้ยังไง
‎ผมเริ่มจากการเป็นสัตว์แพทย์ในคลินิกเอกชน ‎ในมิสซูรีตะวันตกเฉียงเหนือ
‎เหมือนสัตวแพทย์ทั่วไป ‎ที่แบบ “หมาผมไอ” แบบนั้นไหมครับ
‎ใช่ครับ
‎ผมเดาว่าคุณคงรักสัตว์เพราะว่าคุณเคยทำงานนั้น
‎แล้วคุณรู้สึกยังไงที่ได้มาเป็น ‎ส่วนหนึ่งของกระบวนการที่
‎ฆ่าสัตว์น่ะครับ
‎มุมมองผมนะครับ ที่จริงผมชอบสัตว์ที่มีชีวิตมาก
‎แต่ในขณะเดียวกัน ‎ผมก็อยากดูให้แน่ใจว่าพวกมันไม่ถูกทารุณ
‎ตลอดเวลาที่พวกมันเข้าสู่ขั้นตอนการเชือด
‎ดูว่าพวกมันถูกจัดการอย่างเหมาะสม
‎ถ้าไม่มีใครมาทำตรงนี้แล้วใครจะดู
‎ครับ ก็จริง
‎- ขอบคุณมากครับดร.ซันทรัป ‎- ครับ
‎- คุยกับคุณสนุกมาก ‎- ขอบคุณครับ
‎พอได้มาดูทั้งหมดนั่นแล้วมันหนักหนามาก
‎แต่มันก็จำเป็นมากๆ ที่เราต้องมาตั้งใจดูระบบ
‎ที่คอยผลิตอาหารให้เรา
‎ไม่ว่าจะคิดยังไงกับอุตสาหกรรมเนื้อ
‎ผมว่าคุณต้องดีใจที่ได้เห็น ‎ว่าโรงงานเนื้อทุกแห่งในอเมริกา
‎มีผู้ตรวจสอบอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ได้ทำงานให้กับบริษัท
‎แต่ทำงานให้กับเรา ‎เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของเรา
‎แต่รู้ไหมครับ พวกเขาอาจไม่ได้อยู่ไปตลอด
‎เพราะว่ามีการผลักดัน ‎ยกเลิกระเบียบการในปี 2019
‎ให้กระทรวงเกษตรสหรัฐฯ ออกกฎ ‎ตัดผู้ตรวจสอบเนื้อหมูลง 40 เปอร์เซ็นต์
‎ในบางโรงงานและอนุญาตให้ ‎โรงงานเหล่านั้นทำการตรวจสอบได้เอง
‎ถึงแม้จะพบว่าโรงงานที่ลองใช้ระบบเหล่านั้น
‎ฝ่าฝืนข้อบังคับการปนเปื้อน ‎จากทางเดินอาหารและมูลของสัตว์ถึงสองเท่า
‎ไม่อยากจะเชื่อ รู้ไหมครับ ‎ผมเพิ่งรู้ว่าเจ้าหน้าที่ตรวจสอบเนื้อมีตัวตน
‎แล้วตอนนี้ก็ต้องมารู้ว่าพวกเขาโดนยกเลิก
‎เหมือนกับตอนดูเรื่อง “จูปิเตอร์ส เลกาซี่” เลย
‎ผมเข้าใจว่าทำไมบริษัทเนื้อใหญ่ๆ
‎ถึงไม่อยากให้ผู้ตรวจสอบเข้าไปในโรงงาน
‎แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ผมสบายใจ ‎ตอนกล้ำกลืนกินชีสสเต๊กเลย
‎และโรงงานพวกนั้น ไม่ใช่แค่วัวนะครับ
‎ที่ไม่ชอบสถานที่นั้น
‎งานศึกษาพบว่าปศุสัตว์ ‎คือตัวปล่อยมลพิษตัวเป้งเลย
‎ก๊าซที่พวกเขาปล่อยมากำลังทำให้โลกร้อน
‎และฆ่าคนในทุกๆ ปีมากกว่ามลภาวะ ‎ที่มาจากโรงไฟฟ้าถ่านหินซะอีก
‎ขอบคุณครับ บริอานน่า ‎ถ้ารัฐบาลกำลังดูแลพวกเราจริงๆ
‎ก็ควรต้องลดโรงงานปศุสัตว์ ‎ไม่ใช่ลดเจ้าหน้าที่ตรวจสอบจริงไหม
‎แล้วรัฐบาลทำงานให้ใครกันแน่ เกษตรกร
‎หรือพวกเราที่กินอาหารนั้นจริงๆ
‎และเราได้ทำการเจาะลึกลงไปยัง ‎นโยบายอาหารของรัฐบาล
‎และปรากฏว่ารัฐบาลของเรา ‎ทำเพื่อคนยุคก่อน เกษตรกร
‎ซึ่งก็ฟังดูเข้าท่าเพราะตามประวัติศาสตร์เราแล้ว
‎การช่วยเหลือเกษตรกรก็คือ ‎การช่วยเหลือคนอเมริกาหมู่มากจริงๆ
‎แน่นอนอยู่แล้ว ระหว่างยุคเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
‎ชาวอเมริกันหนึ่งในสี่อาศัยอยู่ในฟาร์มแบบนี้
‎และระหว่างภัยพิบัติครั้งใหญ่ ‎เราเสียรายได้ไป 60 เปอร์เซ็นต์
‎กากน้ำตาลฉัน ทำยังไงดี
‎ไม่ต้องห่วงพวก ‎ผมมาจากรัฐบาลและผมมาช่วยแล้ว
‎คุณแฟรงกลิน โรสเวลต์ส่งผมมาโดยตรงเลย
‎เพื่อกระจายข่าวแสนวิเศษเกี่ยวกับโครงการใหม่
‎มีชื่อว่า “เงินขวัญถุงจากลุงแซม
‎เพื่อเพิ่มต้นกล้าไปทุกหย่อมหญ้า”
‎สลับตัวอักษรนิดหน่อยก็จะได้คำว่า “เงินอุดหนุน”
‎(เงินอุดหนุน)
‎มันเป็นแบบนี้ คุณปลูกข้าวโพดบนที่ดินนี้ใช่ไหม
‎ครับ ใช่
‎คุณจะได้รับเงินอุดหนุน ‎แล้วทีนี้ลองปลูกข้าวสาลีเป็นไง
‎ก็ได้นะ
‎เงินอุดหนุน ข้าวกับฝ้ายล่ะ
‎บอกมาเลย ผมปลูกทุกอย่าง
‎เรียกผมว่าโอลด์เฟธฟูลได้เลย ‎เพราะคุณกำลังจะได้น้ำพุเงินอุดหนุน
‎และลุงแซมยังไม่หยุดแค่นั้น ไม่แน่นอน
‎เราจะหว่านเงินทั่วพื้นที่ชนบทอเมริกาเรื่อยๆ
‎ไปอีกหนึ่งศตวรรษไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่
‎เราไม่ได้แค่ให้เงินอุดหนุน ‎แต่ยังรับซื้อผลผลิตส่วนเกินถ้าคุณปลูกมากไป
‎และเรายังให้งบวิจัยทางการเกษตร ‎เพื่อให้ไร่นาของคุณงอกเงย
‎แค่หนึ่งหยดก็ได้ผล
‎การลงทุนงบประมาณของรัฐบาลนี้ ‎ไม่ได้แค่ช่วยฟาร์มในอเมริกาเท่านั้น
‎เรียกได้เลยว่าเป็นการปฏิวัติระบบอาหาร
‎ผลผลิตทางการเกษตรในสหรัฐฯ ‎เพิ่มขึ้นเกือบสามเท่าตั้งแต่ปี 1948
‎และปัจจุบันชาวอเมริกันใช้เงินไปกับอาหาร ‎น้อยกว่าประเทศที่พัฒนาแล้วหลายประเทศ
‎ที่จริงเรากลายเป็นผู้ส่งออกผลิตภัณฑ์ ‎ทางการเกษตรรายใหญ่ที่สุดในโลก
‎ขอบคุณครับลุงแซม
‎แต่ก็มีปัญหาบางอย่าง
‎หนึ่ง เกษตรกรผิวดำไม่ได้รับการช่วยเหลือ ‎เท่ากับที่เกษตรกรผิวขาวได้
‎ความผิดพลาดในอดีต ‎ที่รัฐบาลเราเพิ่งยอมรับเมื่อไม่นานมานี้เอง
‎และสอง ถ้าเรากลับมาดูในทุกวันนี้
‎เงินอุดหนุนยุคเศรษฐกิจตกต่ำ ‎อายุร้อยกว่าปียังใช้งานอยู่
‎แต่ทุกวันนี้ชาวอเมริกันส่วนใหญ่ ‎ไม่ได้เป็นเกษตรกร
‎มีน้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์
‎และเงินอุดหนุนเกือบครึ่ง ‎ไม่ได้ถึงมือเกษตรกรรายย่อย
‎แต่ไปเข้าพวกที่คิดเป็นเจ็ดเปอร์เซ็นต์ ‎ของฟาร์มใหญ่สุดอันดับต้นๆ ของประเทศ
‎แปลว่าไม่ได้มีเพื่อประชาชน ‎แต่มันส่งตรงไปยังเกษตรกรรายใหญ่
‎“ปู่แมคโดนัลด์ทำฝนตกเป็นเงิน อี๊ย่าๆ รวยเละ”
‎ไม่ใช่แค่นั้น เงินอุดหนุนนี้ ‎ยังส่งผลเสียต่อสุขภาพเราด้วย
‎เวลาที่เราอุดหนุนอะไรสักอย่าง ‎เราก็จะได้สินค้านั้นเยอะมาก
‎คุณเคยดูตามชั้นวางสินค้าในซูเปอร์มาร์เก็ต
‎แล้วสงสัยว่าทำไมถึงได้มีแต่ ‎อาหารขยะราคาถูกบ้างไหมครับ
‎นี่คือคำตอบครับ
‎แทนที่จะอุดหนุนผลไม้และผักที่ดีต่อสุขภาพ
‎รัฐบาลเราก็ยังจ่ายเงิน ‎เกษตรกรให้ปลูกธัญพืชจำนวนมาก
‎อย่างข้าวสาลี ข้าว ข้าวโพด ‎ที่ถูกแปรรูปเป็นอาหารขยะพวกนี้
‎อาหารขยะแสนอร่อย ‎ก็นะ ผมรู้ว่ามันไม่ดีต่อตัวผม
‎ผมรู้ว่ามันทำให้ผมเสี่ยง ‎เป็นเบาหวานและคอเลสเตอรอลสูง
‎แต่หยุดกินไม่ได้จริงๆ
‎ถึงอย่างนั้น รัฐบาลของเราเอง ‎ก็ยังช่วยทำให้มันเป็นอาหารที่
‎ถูกที่สุดและมีจำนวนมากที่สุดในอเมริกา ทำไมกัน
‎ดูเหมือนว่าภารกิจ ‎ในการช่วยเหลือเกษตรกรของรัฐบาล
‎จะมาขัดขวางภารกิจช่วยเหลือผู้บริโภคเลย
‎โดยเฉพาะกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ ‎ผู้ที่คอยช่วยเกษตรกรรายใหญ่ให้ลอยลำ
‎ยังมีหน้าที่สร้างข้อแนะนำในการบริโภค
‎แนะนำเราว่าควรกินอะไร
‎สงสัยจังว่าจะมีการขัดผลประโยชน์กันเองไหมนะ ‎อย่างเช่นเรื่องนี้
‎จำพีระมิดอาหารของกระทรวงเกษตร ‎ที่แปะไว้หลังกล่องซีเรียลทุกอัน
‎และบนใบปลิวสุขศึกษาช่วงยุค 90 ได้ไหมครับ
‎เคยสงสัยไหมว่ามันมาจากไหน
‎เอาล่ะ ทุกคน แนวทางนี้จะส่งผลต่อ ‎การบริโภคของชาวอเมริกันทุกคน
‎ในอีกหลายทศวรรษข้างหน้า
‎เราจึงต้องอ้างอิงจาก ‎หลักโภชนศาสตร์ที่ดีที่สุดในตอนนี้
‎ขออนุญาตนะ พวกเด็กเนิร์ด
‎กระทรวงเกษตรให้อุตสาหกรรมการเกษตร ‎อำนาจสูงสุดเรื่องพีระมิดอันล้ำค่าของพวกคุณ
‎ให้ตาย พวกเขาตัดผักและผลไม้สดลงครึ่งหนึ่ง
‎และเพิ่มจำนวนธัญพืชที่ควรบริโภคขึ้นเป็นสองเท่า
‎นี่ ขนมปังในปากคุณมากเท่าไร ‎กระเป๋าเราก็พองมากเท่านั้น
‎ฉันรู้ว่ามันดูไม่น่าเชื่อ
‎แต่อ้างอิงจากอดีตผอ.ที่ดูแล ‎ข้อแนะนำการบริโภคของกระทรวง ลูอิส ไลต์
‎มันเป็นเรื่องจริง เธอเขียนไว้ว่า ‎รัฐมนตรีกระทรวงเกษตรเปลี่ยนคำแนะนำ
‎เพราะทางฝั่งเนื้อสัตว์และนม ‎เชื่อว่ามันจะกระทบยอดขาย
‎และเพิ่มระดับบริโภค ‎แป้งสาลีและธัญพืชอื่นๆ ให้เยอะขึ้น
‎เพื่อทำให้ผู้ปลูกข้าวสาลีพอใจ
‎และยิ่งไปกว่าเรื่องพีระมิดอาหาร
‎กระทรวงเกษตรถึงขั้นจับมือ ‎ทางการตลาดกับบริษัทฟาสต์ฟู้ด
‎เพื่อหาวิธีใหม่ๆ ในการยัดชีสลงสินค้า
‎ทำไมน่ะเหรอ เพื่อช่วยอุตสาหกรรมนม
‎(แผนกผลิตภัณฑ์จากนม)
‎เราต้องเพิ่มกำลังพลชีสอีกตรงนี้ ตรงนี้
‎ให้ตายเถอะ พลทหาร เราต้องเพิ่มชีสตรงนี้
‎แต่ท่านครับ นี่มันก็โรยชีสทั้งแผ่นแล้วนะ
‎ไม่มีที่เหลือแล้ว
‎ฉันไม่สนใจโว้ย
‎ถ้าต้องยัดเข้าไปในขอบก็ยัดไปเลย
‎ฉลาดมาก
‎เดี๋ยวนะ รัฐบาล ‎เป็นคนคิดพิซซ่าขอบชีสให้เราเหรอ
‎ไม่ใช่แค่นั้น ผมโตมากับการกิน
‎เบเกิลและพาสต้าหกถึง 11 จานต่อวัน
‎เพราะรัฐบาลบอกว่ามันดีต่อสุขภาพ
‎และเพราะว่าผมไม่รักตัวเอง
‎แต่ตอนนี้ได้มารู้ว่าทั้งหมดนั่น ‎คือคำโกหกเพื่ออุ้มอุตสาหกรรมอาหารเนี่ยนะ
‎อะไรกันวะ
‎รู้ไหม บทความและโฆษณาทุกอัน ‎บอกว่ากุญแจสำคัญของการกินเพื่อสุขภาพ
‎คือให้เราเลือกสิ่งที่ดีกว่า
‎แต่ทำไมต้องให้เราเลือก
‎แทนที่จะมามัวกังวลว่าควรหยิบอะไรจากชั้นวาง
‎เราควรหันไปสนใจว่า ‎รัฐบาลเลือกอะไรมาวางบนชั้น
‎เพราะมีแค่รัฐบาลที่มีอำนาจบอกว่า ‎อาหารเราปลอดภัยเหมาะต่อการบริโภคหรือไม่
‎บอกว่าคำแนะนำหลังกล่องมีประโยชน์หรือมีโทษ
‎และบอกว่า ‎“ซูเปอร์น้ำตาลระเบิดรสเบอร์รี” หนึ่งกล่อง
‎ราคาถูกกว่าเบอร์รีจริงสิบเท่า
‎(ออร์แกนิก 9.99 เหรียญ ‎0.99 เหรียญ)
‎โห แต่อร่อยมาก เอาไว้ให้เด็กกินจริงๆ เหรอ
‎รู้ไหมครับ บางครั้งเราก็ได้ยิน ‎คนพูดว่ารัฐบาลทำอะไรใหญ่ๆ ไม่ได้
‎แต่เห็นอยู่ว่าพวกเขาทำได้และทำไปแล้ว
‎คำถามที่ควรถามมากกว่าคือทำไปเพื่อใคร
‎เพราะเมื่อไหร่ที่รัฐบาลเลิกทำเพื่อเราแล้ว ‎ก็อาจจะเกิดเป็นภัยพิบัติ
‎(อ้างอิงจากหนังสือ ‎“เดอะ ฟิฟท์ ริสก์” โดยไมเคิล ลูอิส)
‎คำบรรยายโดย จุฑาภรณ์ ประวัติวิไล