SERIAL NETFLIX
Uciekajmy stąd, szybko!
Może tam się schronimy.
Niech to szlag. Co jest, do cholery? Szybko!
POGODA
Nikomu nic się nie stało? Dobrze.
Wiecie, jakie jest moje najwcześniejsze wspomnienie?
Uderzenie huraganu Gloria na Long Island w 1985 roku.
Ja i moi rodzice skuliliśmy się w piwnicy, w ciemnościach,
modląc się, aby nic nam się nie stało, gdy huragan hulał nad naszymi głowami.
Do dziś, za każdym razem, gdy zbliża się huragan,
czuję się tak samo bezradny.
Zachowujemy się jak silny gatunek,
ale Matka Natura ma nas w garści. Nie przejmuje się naszymi planami!
Może zrzucić deszcz na plan zdjęciowy, zalać nasze miasta, pozbawić nas prądu…
A my nie mamy nad tym żadnej kontroli.
Najlepsze, co możemy zrobić, to przewidywać pogodę,
aby się na nią przygotować, a po jej przejściu naprawić szkody.
A to są rzeczy, z którymi nikt nie poradzi sobie sam.
Gdy się nad tym zastanowić,
czy nie jest to właśnie główny cel istnienia rządu?
Aby chronić nas przed zagrożeniami, które są dla nas zbyt duże?
Bzdury! Nie potrzebuję rządu do przepowiadania pogody.
Czuję w kościach, że szykuje się burza.
Chcesz ścisnąć?
Innym razem.
Nie. Potrzebujemy czegoś lepszego niż to.
Prognozy pogody używam głównie jako
wymówki, żeby nie iść pobiegać,
ale jeśli nie wiemy, że nadciąga huragan, umierają ludzie.
Mało tego, całe sektory naszego społeczeństwa,
od rolnictwa przez żeglugę po podróże lotnicze,
zależą od dokładnego przewidywania pogody.
Kontrola lotów. Nikt nam nie wspomniał o tej burzy lodowej,
więc razem z innymi samolotami w regionie spadamy.
Odbiór!
Skąd więc biorą się prognozy pogody?
Przez większość życia zakładałem, że z aplikacji AccuWeather w telefonie
lub od pogodynka w telewizji.
Tu wasz pogodynek, Sam Storm, z prognozą z radaru dopplerowskiego.
Będzie dzisiaj mokro, Lindo.
Lepiej wyjmę swoje kalosze!
Ty i twoje kalosze!
Czy zastanawiałaś się kiedyś, skąd on bierze te dane?
Wiesz, że zawsze się nad tym zastanawiam?
Sam, kochany aniele,
skąd bierzesz te wszystkie piękne zielone chmurki i liczby?
A może to tajemnica?
Nie mogę ci odmówić, Lindo. Jak widać na mapie,
Narodowa Służba Pogodowa rządu federalnego
pokryła cały kraj punktami pomiarowymi, radarami o wysokiej czułości,
a nawet szesnastoma satelitami.
Cała ta rządowa baza naukowa tworzy ogromną ilość danych pogodowych,
które przepływają przez cały kraj.
Przejdźmy teraz do pogody lokalnej.
Dane zostają przekształcone w prognozę
przez rządowych meteorologów.
Następnie, w ciągu dnia,
prognozy te są podawane do publicznej wiadomości
i wykorzystywane przez niezliczone organizacje,
agencje i media, takie jak nasze, Lindo.
Hej, czy to zdjęcie Denzela? Żartowałam.
Więc te wszystkie aplikacje pogodowe, gazety i pogodynkowie tacy, jak ty,
dostają swoje prognozy pogody od rządu?
Zgadza się, Lindo. Ja jestem sztywniakiem z dyplomem z komunikacji.
Obczajcie tego gościa! Gorący!
Rany. Więc tam, gdzie mieszkam, siedzi jeden z tych rządowych meteorologów?
Nie gadaj!
Zgadza się, Lindo.
Wyjdź z kadru, Sam!
Niesamowite, prawda? Gdziekolwiek mieszkasz,
ktoś z Narodowej Służby Pogodowej puszcza balony meteorologiczne,
analizuje dane i pisze dla ciebie prognozy pogody.
Tysiące naukowców pracuje razem w całym kraju
w ramach ogromnego narodowego projektu naukowego,
aby dostarczyć na twój telefon ten mały alert pogodowy.
Będzie padać. O nie, musimy odwołać bieg!
Przepraszam wszystkich, ja też nie mogłem się doczekać.
Wiecie, prognoza pogody, podobnie jak woda pitna,
jest czymś, bez czego nikt z nas nie może żyć.
Dlatego też stanowi dobro publiczne.
Jest to ważna usługa, którą rząd świadczy za darmo społeczeństwu,
bo tylko on może to zrobić.
Nie traćcie pogody ducha! Wasze podatki pracują.
Przywiało pewną informację. Co by było, gdybym wam powiedział,
że ktoś próbuje odebrać wam to dobro publiczne?
Jak firma produkująca wodę butelkowaną, która przykleja swoją etykietę na kran,
tak prywatne firmy, takie jak AccuWeather i The Weather Channel,
przepakowują publiczne dane pogodowe,
dodają do nich szczyptę własnych danych i analiz
i sprzedają je redakcjom wiadomości, aplikacjom i konsumentom.
Tutaj uzyskasz prognozy pogody premium. Są lepsze niż te darmowe rządowe śmieci.
Nie ma nic złego w tym, że prywatna firma rozwija się
na bazie publicznych danych.
Przecież po to właśnie są one udostępniane.
Jednak w ostatnich latach
AccuWeather zaczęło postrzegać Narodową Służbę Pogodową
nie tylko jako dostawcę, ale także jako konkurencję.
Interesy dobrze by szły, gdybyśmy byli jedynymi,
którzy mają dostęp do tych danych.
Tak więc przez ostatnie dwie dekady prowadziliśmy podstępną kampanię,
aby uniemożliwić meteorologom komunikowanie się z obywatelami.
W 2005 r. lobbowaliśmy, aby zakazać im
udostępniania codziennych prognoz pogody
komukolwiek poza dostawcami komercyjnymi, takimi jak my.
Co? To dziwne, niech no zadzwonię…
A w 2012 roku zablokowaliśmy Służbie Pogodowej możliwość
opracowania darmowej, ogólnodostępnej aplikacji.
To nasi naukowcy tworzą dane, których wy używacie.
Narodowa Służba Pogodowa
nie może promować swoich badań,
co dało nam wolną rękę w przekonywaniu opinii publicznej,
że jesteśmy prawdziwymi bogami pogody.
Czerpcie prognozy pogody od nas, jedynego źródła,
bo chociaż zapłaciliście już za te prognozy z waszych podatków,
chcemy, żebyście zapłacili jeszcze raz nam.
To niewiarygodne, prawda?
AccuWeather próbuje przekształcić dobro publiczne we własność prywatną.
Mimo że cała ich działalność opiera się na darmowych danych,
które udostępnia im rząd.
Pomyślcie, że trzeba płacić za ostrzeżenia o skrajnych zjawiskach pogodowych.
O nadciągającym tornado dowiecie się, jeśli was na to stać.
Dość z fantazjowaniem!
W 2015 r. w AccuWeather zauważyliśmy tornado zmierzające do Moore w Oklahomie,
ale o zagrożeniu ostrzegliśmy tylko naszych płacących klientów!
Wiecie, co jest najgorsze?
To przemknęło praktycznie niezauważone.
Wiecie, kiedy poczta miała kłopoty,
zacząłem kupować znaczki, jak inni.
Ale gdzie byliśmy, gdy osłabiano służby pogodowe?
Dobra publiczne potrzebują publicznego wsparcia,
zwłaszcza że kiedy grozi nam prawdziwie ekstremalna pogoda,
pracownicy tych służb ryzykują życie, aby nas chronić.
LOTNISKO HENRY'EGO E. ROHLSENA ST. CROIX, WYSPY DZIEWICZE USA
ŁOWCY HURAGANÓW REKONESANS POGODOWY
Cześć, Adam. Gotowy?
Szykujemy się do lotu przez środek wielkiego huraganu.
Dobrze, ale dlaczego?
Zbierzemy dane, które pomogą Krajowemu Centrum Huraganów
przewidzieć intensywność i trasę huraganu,
co pozwoli ostrzec ludzi, którzy znajdują się na jego drodze.
Gotowość do startu, kontrola zakończona.
- Zasilanie włączone. Kontrola mocy. - O kurczę.
Następny przystanek: huragan Sam.
Wznosimy się.
Wystartowaliśmy z St. Croix i przelecimy około 1100 km.
Będziemy zniżać się na wysokość 3000 metrów
i lecieć przez sam środek, więc…
Będziemy lecieć przez środek?
Tak, przez sam środek.
To się nazywa ciężkimi opadami.
Jasna cholera.
Lepiej usiądź z kamerą.
Szlag!
To nasza sonda pomiarowa.
Nasze narzędzie, które zbiera dane o wietrze,
ciśnieniu, temperaturze, wilgotności…
Zbiera dane z huraganu. Wystrzelasz to do oceanu.
- Z dna tej tuby. - Rety.
Teraz ją otworzę.
Wsadź to tutaj.
- Gotowe. - Mamy to. Naprawdę ciężkie.
I po wszystkim.
A oto dane, które już napływają.
Więc to jest wilgotność, temperatura powietrza,
- ciśnienie, wszystko. - Tak jest.
Zawsze wydawało mi się,
że gdy oglądasz telewizję i mówią, gdzie jest huragan,
to sprawdzają to poprzez jakąś satelitę albo radar.
Ale wy… To jak w filmie Armageddon,
trzeba wysłać ekipę w głąb burzy,
aby dowiedzieć się, gdzie naprawdę znajduje się burza.
A kiedy się ją znajdzie, trzeba zrzucić ładunek w jej centrum.
- I robicie to kilka razy dziennie? - Zgadza się.
- W czasie huraganu? - Ale my
nie wysadzamy huraganu.
Prawie wysadzacie huragan w powietrze.
Tylko dzięki samolotom można dowiedzieć się dokładnie,
co się dzieje.
Zbieramy też informacje o pogodzie wokół huraganu
i przesyłamy je do Centrum Huraganów,
dzięki czemu mają wiele informacji. Dowiadują się,
jak duże jest pole wiatru wokół huraganu i mogą wydawać ostrzeżenia.
Pośrednio ratujemy życie lub pomagamy je ratować
za pomocą sieci alarmowej,
a prognoza huraganów je rozpowszechnia.
Jesteśmy teraz głęboko w brzuchu Sama.
Sam nie jest zadowolony, że tu jesteśmy.
- Zaraz wlecimy. - OK.
Jesteśmy w oku huraganu.
O mój Boże!
O cholera.
To jest takie piękne. Jasna cholera. To jest tak,
jakbyś był w tych białych chmurach, przebijasz się
i jest zupełnie przejrzyście, widać nawet ocean.
To jest piękne!
Wielu z nas mieszka nad Zatoką Meksykańską lub ma tam rodziny,
a to, co robimy, pomaga im w podejmowaniu kluczowych decyzji,
gdy huragan zbliża się do ich rejonu.
Wlatujesz w jedno z najpotężniejszych zjawisk naturalnych na ziemi
i masz okazję zobaczyć je tak,
jak nikt inny na ziemi.
To przywilej być tutaj.
Co czujesz, robiąc to każdego dnia?
Ta praca to zaszczyt. To, co robimy, wpływa na miliony ludzi,
ulepszamy prognozy, a dzięki temu ludzie mogą podejmować
bezpieczne i trafne decyzje w obliczu burz.
- Mamy szczęście, - Tak.
bo w tej pracy łatwo jest nam dostrzec, że to, co robimy,
przynosi korzyści społeczeństwu.
To był dla mnie zaszczyt.
- Dziękujemy. - Miło było cię gościć, Adamie.
Niesamowite.
Dobra, trochę mnie mdli. Bardzo się cieszę, że znów stoję na ziemi.
Zobaczmy, co Narodowe Centrum Huraganów
robi z danymi zebranymi przez ten samolot.
Używamy danych uzyskanych z samolotu,
aby ustalić, co tak naprawdę zachodzi w huraganie,
używamy ich do opracowywania prognoz
i przekazujemy informacje społeczeństwu.
Często nasze prognozy skutkują ewakuacją niekiedy
miliona lub więcej osób.
Czy kiedykolwiek znalazłeś się w sytuacji,
w której patrzysz na nie i mówisz:
„Muszę powiedzieć, jak źle wygląda sytuacja,
a moje słowa doprowadzą do poważnych działań”.
Tak, to się zdarzyło w minionym sezonie huraganowym 2020.
Nasi synoptycy często mają kilka sekund
na podjęcie decyzji,
zazwyczaj opierają się na doświadczeniu i instynkcie,
a my, współpracując z ówczesnym specjalistą od huraganów,
stwierdziliśmy, że huragan nie osłabnie.
Miał uderzyć prosto w wybrzeże z całą mocą.
To, w połączeniu z podatnością tego bardzo niskiego i płaskiego obszaru,
i z tym, co usłyszeliśmy od ówczesnych kierowników ds. sytuacji kryzysowych,
że ludzie nie uciekają,
zmusiło nas do czegoś, czego nie robiliśmy nigdy wcześniej,
czyli do użycia terminu „śmiertelny”
w tej sytuacji.
Media natychmiast zareagowały na ten przekaz.
Rety!
I tego dnia powtarzano,
że huraganu się nie przeżyje.
Nie odnotowaliśmy żadnych ofiar śmiertelnych,
a na obszarze najbardziej dotkniętym ewakuowano 100% osób.
To niezwykłe.
Gdyby choć jedna z tych osób została,
a tym bardziej kilkadziesiąt,
najprawdopodobniej by zginęły.
To było niesamowite przeżycie,
lecieć w tym cholernym samolocie
i usłyszeć o waszej pracy.
Bardzo ci dziękuję.
Z przyjemnością.
Wielkie nieba!
Ci wszyscy odważni ludzie pracują jak w zegarku,
aby upewnić się, że mamy informacje, których potrzebujemy,
aby ochronić się przed huraganami.
Szczęka opada!
Ale jedna rzecz się nie zgadza.
Skoro rząd tak dobrze radzi sobie z przewidywaniem huraganów,
to czemu tak kiepsko idzie mu przynoszenie po nim pomocy?
Właśnie tak. Mówię o FEMA.
Nie usłyszysz o niej, że „wykonała świetną robotę”.
Stała się najgorszą spośród agencji rządowych.
Kiedy w 2017 roku huragan Maria uderzył w Portoryko,
FEMA nie zapewniła wystarczającej liczby personelu, wody pitnej
ani nawet generatorów prądu.
Przywrócenie zasilania na wyspie zajęło 11 miesięcy,
a w wyniku tych zaniechań zginęło 4500 osób.
Większość z nich nie z powodu samego huraganu.
Zginęli, ponieważ po huraganie nie otrzymali potrzebnej pomocy.
A tak dla przypomnienia, Portoryko jest częścią Ameryki.
To przydarzyło się Amerykanom.
Jeśli nasz rząd może wysłać samolot w sam środek huraganu,
to dlaczego nie może dostarczyć butelkowanej wody
swoim własnym obywatelom?
Łatwo jest powiedzieć, że FEMA jest do bani i zamknąć temat.
Nie oceniałbym, to satysfakcjonujące.
Ale czy nie chcecie wiedzieć, czemu jest do bani? Ja tak.
Próbując odpowiedzieć na to pytanie, odkryliśmy,
że o skuteczności rządowych agencji
decyduje ich struktura, a struktura FEMA
jest i zawsze była huraganem nieporozumień.
Do końca lat 70. pomoc rządowa w razie katastrof
była udzielana przez całą masę różnych agencji,
które z trudem współpracowały ze sobą.
PLAN DZIAŁANIA
Co? Hej!
Mądrala, co?
Ale zamiast stworzyć od podstaw nową, potężną agencję,
rozporządzenie, na mocy którego powstała FEMA, zlepiło je ze sobą.
Zamknijcie się wszyscy!
Od teraz nazywacie się FEMA.
Macie reagować wszędzie na wszystkie katastrofy dla każdego obywatela.
Więc czym zajmiecie się najpierw?
Powodzenia!
Ze względu na sprzeczne priorytety i brak jasnego planu działania,
FEMA z trudem przekształcała się w spójną agencję,
a jej problemy potęgował arcywróg rządu: biurokracja.
FEMA jest tak spętana biurokratycznymi przepisami,
że po huraganie Andrew nie mogła nawet dostarczyć pomocy,
dopóki nie wypełniono dokumentów.
Toniecie?
Proszę mi przefaksować formularz wniosku o pomoc w przypadku zagrożeń wodnych.
Rozumiem, ale nie ja ustalam zasady, proszę pani.
Zgodnie z prawem federalnym, nasza Agencja Zarządzania Kryzysowego
nie może nawet ogłosić stanu wyjątkowego bez pytania o zgodę.
Oznacza to, że FEMA, zamiast dyktować warunki,
jest zmuszona żonglować żądaniami prezydentów, gubernatorów i Kongresu.
Tak, panie gubernatorze, już się robi.
Tak jest, natychmiast.
Czy dostanę pieniądze na pomoc dla Porto…
Oszalałeś?! Nie mamy na to pieniędzy!
FEMA ma tak mało władzy, że jest podatna na wpływy polityków,
co oznacza, że otrzymana pomoc zależy od sieci znajomości.
Chwila, koleżanko.
Masz senatora lub kongresmena w komisji nadzorującej FEMA?
No to masz pecha.
Gdybyś miała, to FEMA, zgodnie z historycznymi danymi,
dałaby ci dodatkową pomoc w wysokości średnio 36,5 milionów dolarów.
Plus butelki. Butelki z wodą.
Gdy politycy łapią wiatr w żagle,
staje się jasne, dlaczego Teksas, stan z dwoma wpływowymi senatorami,
otrzymał ogromną pomoc od FEMA po huraganie Harvey.
W tym samym roku Portoryko, które nie ma reprezentacji w Kongresie
i nie głosuje w wyborach prezydenckich, zostało pozostawione na lodzie.
KALAMBURY POGODOWE: 7
Może zgłupiałem, ale sądzę, że pomoc FEMA nie może zależeć od kodu pocztowego.
To powinna być instytucja publiczna.
Nie! To jest ekskluzywny klub.
To wyjaśnia, czemu hrabstwa, w których mieszka dużo czarnych,
latynoskich lub rdzennych Amerykanów, otrzymują mniej pieniędzy z FEMA
niż białe hrabstwa. Elo, Connecticut!
Widzimy się na golfie. Przepuśćcie tę sucz!
A co najgorsze, chroniczne niedofinansowanie nie pozwoliło FEMA
przygotować się na katastrofy naturalne, o których pracownicy FEMA wiedzieli.
Sezon huraganów mamy co roku, przygotujmy się.
W 2004 r., zaledwie rok przed Katriną,
FEMA przeprowadziła symulację o nazwie Hurricane Pam,
w której hipotetyczny huragan uderzył w Nowy Orlean.
Co by się stało, gdyby pękły wały przeciwpowodziowe?
Ćwiczenia pokazują, że gdyby huragan uderzył w Nowy Orlean,
nie poradzilibyśmy sobie z nim. Potrzebujemy nowego planu.
Mamy zbyt mało środków
i personelu, aby wdrożyć którąkolwiek z tych reform.
Nie stać nas na wydatki na hipotetyczne huragany,
kiedy musimy odnaleźć w Iraku broń masowego rażenia.
Co jest, do cholery, grane?
Ile istnień ludzkich można by uratować,
gdyby FEMA dysponowała odpowiednimi zasobami?
Nawet dziś, gdy zmiany klimatyczne
czynią każdy sezon huraganowy groźniejszym od poprzedniego,
FEMA boryka się z brakami budżetowymi i niedoborem personelu,
co dodatkowo osłabia i tak już słabą agencję.
To wkurzające, prawda?
Tym bardziej, że nie wiem,
co osobiście mogę z tym zrobić.
Naprawa takich dużych, strukturalnych problemów jest niezwykle trudna.
Potrzeba do tego schematów organizacyjnych, budżetów
i niekończących się posiedzeń Kongresu, gdzie jakiś starszy pan
potrzebuje między pytaniami 30 sekund na łyk wody…
O Boże, nudzę się, patrząc na ciebie.
Może jest jakiś promyk nadziei.
Halo? Grafika?
KALAMBURY POGODOWE: 8
Dziękuję. Masz głowę w chmurach!
KALAMBURY POGODOWE: 9 ALE TO BYŁO WYMUSZONE
Dobra, stąpasz po cienkim lodzie!
SKOŃCZ Z TYM, ADAMIE!
Forsując te niezwykle potrzebne reformy strukturalne,
nie musimy siedzieć bezczynnie i patrzeć, jak podnoszą się wody powodziowe.
Jak każda funkcja rządu, ochrona przed warunkami pogodowymi
jest zadaniem zbiorowym, do którego każdy może się przyczynić.
Strzyka mi w kolanie!
Wyczuwam inspirujący przykład z życia wzięty.
Tak, chyba masz rację.
- Miło cię poznać. - Michael Berlow, miło mi.
Dziękuję za spotkanie.
Jedźmy. Akurat pada.
Co to jest Skywarn?
Skywarn to grupa ochotników,
obserwatorów z Narodowej Służby Pogodowej.
Nie płacą nam za to, po prostu obserwujemy groźne zjawiska pogodowe i informujemy
o nich telefonicznie lub przez amatorskie radio.
Czemu Służba Pogodowa
potrzebuje setek tysięcy wolontariuszy w całym kraju?
Po co im ty, który jeździsz z radiem w samochodzie?
Brakuje tylko jednego elementu, a są nim oczy na ziemi.
Potrzebują wiedzy o terenie. Mają narzędzia, takie jak radary,
stacje meteorologiczne i inne,
ale w południowej Pensylwanii
radary często nie widzą tego, co widzimy na ziemi.
Groźne zjawiska pogodowe występują
w niższych warstwach atmosfery.
Rety. Bardzo polegają na wolontariuszach.
Więc jesteś pogodowym świrem? Pogodowym nerdem?
Co ci się bardziej podoba?
Oficjalne określenie to Pogodowe Parówki.
- Ja tak nie mówię. - To trochę uwłaczające.
Nazywam siebie obserwatorem,
entuzjastą, obojętnie.
A więc w tym rejonie występują gradobicia, tornada,
czasami huragany,
powodzie. Dużo ich?
Powodzie nagłe, powodzie rzeczne,
wszelkie możliwe rodzaje.
Do zmycia samochodu z drogi wystarczy 30 cm wody.
A tego Narodowa Służba Pogodowa nie zobaczy.
Właśnie. Społeczność Skywarn
przekazuje im informacje, których potrzebują,
aby ostrzec przed powodzią.
Rozumiem.
Jesteśmy w hrabstwie Lancaster,
które dwa dni temu ucierpiało w wyniku burz.
Obserwowałem, jak lekka burza stała się gwałtowna,
a po dwóch minutach przyszło ostrzeżenie.
Poczekaj. Zgłaszasz to,
a dwie minuty później alarmują wszystkich w okolicy:
„To groźna burza, więc uważajcie”.
- Zgadza się. - Super.
Czasem liczą się sekundy.
Nim radar pokaże silną burzę,
ona może już powodować szkody. Wtedy tutaj
leżały powalone drzewa, a oni wcisnęli guzik i ostrzegli ludzi,
że to naprawdę silna burza.
Służba Pogodowa ostrzega doskonale,
a raporty, które przekazujemy, pomagają im w tym.
Zobaczymy, jak to robisz?
Tak. Porozmawiamy z kontrolą sieci i powiemy,
co widzimy na miejscu.
Fajnie.
W3DLB, mówi W3MSB.
W3MSB, W3DLB, słuchamy, Mike.
Cześć, Dave. Jesteśmy w Long's Park w hrabstwie Lancaster.
Widzimy ponad 50 starych drzew,
wyrwanych z korzeniami lub złamanych.
I powiedz mu, że pada deszcz. Pada!
- Tak jest. I właśnie teraz pada. - Tak.
Przekażę to Krajowej Służbie Pogodowej przez czat.
W3MSB, to W3DLB, kontrola sieci.
Dzięki za raport, miłego dnia. W3MSB.
Miałem swój udział!
Tak, to prawda. Takie raporty to codzienność przy tej pogodzie.
Jakie to uczucie, gdy chronisz swoją społeczność w tak bezpośredni sposób?
Nie jesteś strażakiem, jesteś facetem w subaru.
Facetem w subaru. To fajne uczucie.
Lubię to robić i lubię pomagać…
Lubię pomagać społeczności.
Uwielbiam pogodę, a możliwość nie tylko oglądania jej,
lecz także pomagania Służbie Pogodowej w ochronie życia i mienia,
- to wspaniałe uczucie. - Rety.
Możesz mnie podwieźć do Los Angeles?
Jak najbardziej. Jedźmy.
Dzięki za podwózkę, Michael.
Wiecie, co kocham w pogodzie?
Potrafi nas zjednoczyć.
Kiedy nadciąga burza, wszyscy w mieście myślą o tym samym.
„Muszę najpierw kupić mleko i papier toaletowy. I to już”.
Ale potem trzeba zajrzeć do sąsiadów.
Kiedy tak współpracujemy, kiedy podejmujemy wspólne działania
dla wspólnego dobra,
nasze możliwości nie znają granic.
Rząd daje nam do tego pretekst, pozwalając nam działać razem
i ochraniać siebie nawzajem w obliczu zagrażających życiu katastrof.
W najlepszych momentach tym właśnie jest rząd.
Nawet jeśli nie zawsze potrafi wszystkiemu sprostać.
Banki uratowane! My – sprzedani!
Napisy: Marlena Wilczak