SERIAL NETFLIX
Banki uratowane! My – sprzedani!
Mam pytanie. Ufacie rządowi?
Ja nie zawsze. Widziałem, jak ratował Wall Street,
gdy zwykły Amerykanin musiał sobie radzić. I jak atakował pokojowych demonstrantów.
Dajcie spokój, wiem, co TSA robi z moimi
skonfiskowanymi żelkami z trawką.
Banki uratowane! My – sprzedani!
Wiecie, co zrozumiałem? Jest jedna rzecz,
w której nasze zaufanie do rządu przejawia się codziennie.
Używamy pieniędzy, a pieniądze oznaczają zaufanie.
Ten zwykły kawałek pulpy drzewnej jest warty dolara,
ponieważ rząd tak twierdzi, a my wierzymy mu,
że to prawda.
Wiecie, zabawne, że…
na banknocie jest napisane: „Bogu ufamy”. Jestem ateistą.
Nie ufam Bogu. Przeklinam Boga!
To był pewnie zbieg okoliczności. Ufamy rządowi.
Dlatego nikt z nas nie zgodziłby się na wypłatę w wekslach
albo zdjęciach gwiazd z autografami.
- Akceptujecie Danny'ego DeVito? - Tylko gotówka.
- A Johnny'ego Casha? - Kogo?
LEMONIADA
Ale każdy akceptuje stary dobry amerykański banknot.
Dolar? Myślisz, że wciąż jesteśmy w 1990?
Pięć dolców za kubek, dziadku.
Na nas wszystkich przyjdzie pora, dzieciaku.
Kiedyś myślałem, że rząd ma styczność
z moimi pieniędzmi tylko wtedy, gdy płacę podatki,
raz przekupiłem też sędziego,
ale okazuje się, że rząd i nasze zaufanie do niego
mają wpływ na każdy moment naszego finansowego życia.
Co się dzieje, gdy to zaufanie załamuje się?
PIENIĄDZE
Uważam za pewnik, że kiedy włożę swoje pieniądze do banku,
to tam zostaną. Ale dlaczego?
Dlaczego powierzam oszczędności swojego życia anonimowej korporacji?
Oni się boją, że ukradnę im długopis!
Jeszcze sto lat temu większość Amerykanów im nie ufała.
W tamtych czasach banki często upadały,
a kiedy to się działo, pieniądze przepadały.
Czołem, przystojniaku. Szafki są puste, a dzieci płaczą.
Muszę sięgnąć do kiesy, bo będzie po ptakach.
Przykro mi.
Przez kryzys nasz bilans jest czerwieńszy niż nos W. C. Fielda.
Twoja forsa wyfrunęła z gniazdka.
Amerykanie tak bardzo bali się utraty swoich oszczędności,
że każda oznaka niestabilności wywoływała panikę.
Ludzie! Ci kłamliwi blefiarze nie oddadzą nam szmalu!
Deponenci rzucali się na banki,
próbując wypłacić wszystkie swoje pieniądze.
Nazywało się to „paniką bankową”
i mogło doprowadzić nawet duże banki do bankructwa,
a w konsekwencji do katastrofalnej kaskady upadłości.
W czasie wielkiego kryzysu upadło ponad dziewięć tysięcy banków.
Amerykanie stracili miliardy oszczędności. Gospodarka stanęła w miejscu,
a powszechne oburzenie zmusiło prezydenta Franklina Roosevelta do działania.
Pojedynczo.
Straciłam oszczędności.
Straciłam dochody z bimbrownictwa.
Myślałam, że wszyscy mamy przyjść w beczkach. Coś się zmieniło?
W porządku! Co powiecie na to?
Aby przywrócić zaufanie do systemu bankowego,
stworzymy Federalną Korporację Ubezpieczeń Depozytów.
Wasze depozyty będą od tej pory objęte gwarancjami
pełnej wiary i uznania rządu Stanów Zjednoczonych.
A jeśli bank spłonie?
Dostaniecie swoje pieniądze.
A jeśli Bonnie i Clyde wejdą tam i narozrabiają?
Dostaniecie swoje pieniądze.
A jeśli dostaniesz telegram,
że wszyscy będą w beczkach, ale nikt tego nie zrobił?
Gwarantuję to!
FDIC, GWARANTUJĘ TO!
Czy mogę wypłacić jednego centa? Pięknie dziękuję.
W tamtych czasach było to uważane za nadzwyczajny środek, ale zadziałało.
FDIC ustabilizowała system bankowy, przywróciła zaufanie
i sprawiła, że paniki bankowe odeszły w niepamięć.
Dziś, gdy widzisz logo FDIC w swoim banku,
oznacza to, że do 250 000 dolarów na każdym twoim koncie
jest w pełni ubezpieczone przez rząd federalny.
Od 1933 roku nie straciliśmy ani centa z ubezpieczonych depozytów.
Jest to imponujące, ponieważ upadłości banków nadal się zdarzają.
Tyle tylko, że obecnie, zamiast wywoływać panikę,
FDIC wkracza do akcji tak sprawnie, że prawie nikt tego nie zauważa.
Jak oni to robią?
Orzeł – sprawdzimy to, reszka – kończymy program.
O rany. Co? No dobra. To się nie liczy. Spróbujmy jeszcze raz.
O, patrz!
FEDERALNA KORPORACJA UBEZPIECZEŃ DEPOZYTÓW
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Witam w FDIC, Adamie.
Nie byłem jeszcze w tak bankowym miejscu.
Chodź. Oprowadzę cię. Przeprowadzamy dziś symulację.
- Naprawdę? - Powiedziałam,
że zaproszę cię do obserwowania spotkania.
Miałbyś ochotę?
Niesamowite. Zobaczymy, co się dzieje, gdy bank upada.
- Chodźmy na górę. - Dobrze.
- Oto oni. Dzień dobry. - O kurczę, dzień dobry.
Dziękuję za zaproszenie. Jak oficjalnie. Denerwuję się.
Witam wszystkich na spotkaniu.
Jesteśmy tu z powodu Spółki Bankowej ABC. Kryptonim „Kodiak”.
Bank został założony w 1948 roku
i posiada 23 oddziały detaliczne w dwóch stanach.
Bank jest nierentowny od kilku kwartałów
i przygotowaliśmy strategiczny plan restrukturyzacji.
Na miejscu pracujemy cały weekend,
aby ubezpieczeni deponenci mieli dostęp do swoich środków.
Chcemy się upewnić, że bank otworzy się w poniedziałek o 8.30.
Więc to jest bank, który upada.
W tym banku konta ma 60 tysięcy ludzi.
Bank upada. Oni nie wiedzą, że wy tu mówicie o…
Nie wiedzą. Nie chcemy rzucać się w oczy,
patrzymy, czy system finansowy jest stabilny,
a deponenci nie mają żadnych problemów.
Więc jeśli bank upada i nie ma nabywcy,
FDIC po prostu wykupuje wszystko, co należało do banku?
To się może zdarzyć.
Ale czasami możemy również nabyć rzeczy,
których bank przejmujący nie chce.
Co na przykład?
W latach 80. mieliśmy udziały mniejszościowe w Dallas Cowboys
- przez krótki czas. - Naprawdę?
Dostawaliście darmowe bilety?
- Na szczęście nie. - A to pech.
Mieliśmy prawa autorskie do horroru, w którym zagrali
George Clooney i Charlie Sheen.
Tytuł brzmiał chyba Grizzly II.
Jak często to się zdarza?
Ostatnio coraz rzadziej, bo gospodarka ma się bardzo dobrze,
ale był długi okres,
- może pamiętacie rok 2008, - Tak.
kiedy mieliśmy setki zamknięć banków.
2008 rok musiał być dla pana bardzo pracowitym okresem.
Należy pamiętać, że kosztów restrukturyzacji banków
nie ponoszą podatnicy.
Fundusz Ubezpieczeń Depozytów jest finansowany przez banki,
płacące składki w oparciu o ich profil ryzyka.
Super. Niech banki za to płacą.
To ich… jeśli to była ich wina.
Pójdziemy do oddziału banku
i odegramy mowę zamykającą bank,
którą wygłosimy w piątek po zamknięciu.
Tak. Zróbmy to.
W porządku. Po pierwsze, dostałem tę honorową odznakę…
- Przypnę ci ją. - Co? Rety.
- Jestem urzędnikiem FDIC. Niewiarygodne. - Gotowy do wyjścia.
Tak, mógłbyś zagrać tę rolę.
Wiecie co? Czuję się fajnie.
No tak. Zamknięte.
Klasyka.
Zanim wejdziemy, chciałbym omówić z tobą tę scenę.
We FDIC nie lubimy, gdy banki upadają. Jesteśmy tam
na wypadek, gdyby tak się stało. Sytuacja może wzbudzać emocje.
Musimy się z tym uporać.
Trzeba być profesjonalistą i okazać współczucie.
- Tak. - I szacunek.
Profesjonalizm, współczucie, szacunek.
- Doskonale. - Do dzieła.
Przyszedłem do prezesa banku.
Tak.
- Czy pan Jerry? - Tak, to ja.
Miło pana poznać. Nazywam się Tyler Caviness. Jestem z FDIC.
To moment, w którym mówię prezesowi banku,
kim jesteśmy i po co przyszliśmy.
- Mam to zrobić? - Proszę bardzo.
Przykro mi to mówić,
ale przyszliśmy z FDIC, aby przekazać oficjalne pismo dotyczące upadłości banku.
Gdy ostatni klient opuści bank, proszę zamknąć placówkę
i zwołać pracowników, żebyśmy mogli to ogłosić.
Dobrze.
Całkiem nieźle ci wyszło.
Zazwyczaj nie mówimy o upadłości banku.
Czekamy z tym do ostatniej
- chwili, gdy stan… - Rozumiem.
naprawdę zamknie bank.
Może myśli: „To ogłoszenie z okazji moich urodzin”.
- Tak. - Racja?
Najpewniej wie, czemu tu jesteśmy.
Zapraszam cały zespół. Mamy dla was ogłoszenie.
Dzień dobry, jestem Tyler Caviness
z Federalnej Korporacji Ubezpieczeń Depozytów.
Miło mi. Jak dowiedzieliście się od władz stanowych,
wasz bank upadł.
FDIC wkroczyła, aby pomóc w restrukturyzacji.
Dobra wiadomość jest taka, że FDIC zawarła umowę
z instytucją przejmującą, która przejmie wszystkie depozyty
i praktycznie wszystkie aktywa instytucji.
Bank otworzymy w poniedziałek rano i będzie
działał jak zwykle, tylko pod nową nazwą.
Czeka nas wiele pracy.
Dziękujemy za waszą współpracę.
A teraz chciałbym przedstawić nabywcę,
czyli bank przejmujący. Dziękuję.
Niezła robota.
- Dzięki. - Czułeś się niezręcznie lub nietypowo?
Czułem się trochę niezręcznie,
ponieważ zazwyczaj, kiedy mówię do ludzi,
to na końcu się śmieją, a w tym wypadku
na twarzach malowało się zmartwienie.
- Tak. - A ty jak się czujesz?
Wiem, że jesteśmy tutaj,
aby upewnić się, że rozumieją, co się stało
i przeprowadzić ich przez to.
Zza kulis dbamy o to, żeby wyglądało,
jakby nic się nie stało.
To jest to, do czego dążymy.
Nic się nie stało. Gdybym był klientem tego banku,
w piątek, sobotę i niedzielę moja karta debetowa działałaby.
W tygodniu dostałbym e-mail lub list:
„Twój bank zmienił nazwę”. „Kogo obchodzi
oficjalny list z… nieważne”.
- A życie toczy się dalej. - Tak!
Dzięki wam nie ma żadnych perturbacji.
- Tak. - Tak. Niesamowite.
Bardzo dziękuję.
- Miłego dnia. - Dzięki. Tobie też.
Czy to nie jest niesamowite?
Nie wiem, co wy sądzicie.
Uważam, że to jeden z najefektywniejszych programów rządowych wszech czasów.
Ludzie z FDIC zneutralizowali zagrożenie upadłością banków tak skutecznie,
że nasze pieniądze na tym nie cierpią, a my nawet o nich nie słyszymy.
A bez tego poziomu zaufania
nasza gospodarka dosłownie przestałaby funkcjonować.
Ale chwila.
Upadłość banków to niejedyna zła rzecz, jaka może spotkać nasze pieniądze.
Co robi rząd federalny,
aby chronić nas przed innymi grożącymi nam katastrofami finansowymi?
Wiecie, ten program miał mieć premierę rok temu.
Zgadniecie, jakie wydarzenie zmieniające świat miało miejsce
tydzień po otwarciu naszego pokoju scenarzystów?
Nie, nie mówię o premierze Animal Crossing: New Horizons.
Chociaż to też powstrzymało mnie od pracy na ponad rok.
Nie. Uderzył COVID-19.
I tak jak wiele firm w całym kraju,
zostaliśmy zmuszeni do zamknięcia. To był przerażający czas.
Miliony Amerykanów nie miały pracy. Doszło do załamania na giełdzie.
Biliony dolarów zniknęły z gospodarki
szybciej niż Quibi zniknął z naszych telefonów.
Wtedy wszyscy, od wolnych strzelców po prezesów,
liczyli na pomoc rządową.
Więc co zrobili?
ZAMKNIĘTE Z POWODU COVIDU
Sprawili, że spadł na nich deszcz bilionów dolarów przyznanych z tytułu bezrobocia,
stymulacji rynku, pożyczek dla małych firm i ulg podatkowych dla przedsiębiorstw.
Ten awaryjny zastrzyk gotówki ustabilizował gospodarkę
ale ja, oglądając CNBC, zastanawiałem się:
„Kiedy zaczną się powtórki Shark Tank? Co za nudy”.
I skąd pochodzą te wszystkie pieniądze na ratowanie gospodarki?
Kto tak naprawdę na tym korzysta? Zwykli ludzie czy ci pokroju Marka Cubana?
Odpowiedzi na te pytania mogą was zaskoczyć.
MAGICZNY WIECZÓR Z FEDEM
Nazywam się Penn Jillette. A to mój partner, Teller.
Możecie czuć się zdumieni, zagubieni, a nawet oszukani przez rządowe dotacje,
ale nas nie oszukali.
Pokażemy wam dzisiaj, jak działa magia.
Teller będzie odgrywał rolę rządu,
a te stosy starych, dobrych, amerykańskich dolarów
to pieniądze przepływające przez gospodarkę.
Szczęśliwi ludzie kupują artykuły spożywcze, zaciągają kredyty
i stawiają wszystko w zakładach konnych. Ale wstrzymajcie te konie!
Kiedy przychodzi krach ekonomiczny, ludzie się boją.
Cała ta działalność ustaje,
a biliony dolarów dosłownie znikają z obiegu.
Panika, nieszczęście. Gospodarka zatrzymuje się.
Nikt już nie kupuje frappuccino
i Fordów F-150.
Aby uratować kapitalizm, rząd musi wstrzyknąć gotówkę
do systemu, aby znowu zaczęła krążyć w gospodarce.
Potrzebujemy ochotnika, który wyłożyłby trochę gotówki.
Nie bądźcie skąpi.
Stać was na nasz występ, więc wiemy, że macie kasę.
Ja! Weź moje pieniądze!
Panie Sakiewko! Skoro jest pan tak majętny,
to może zostanie pan bankiem?
A Teller będzie Departamentem Skarbu.
Wujek Sam potrzebuje 2,2 biliona dolarów,
żeby pobudzić gospodarkę.
Więc robi to, co zawsze, gdy musi wydać pieniądze.
Pożycza je od inwestorów, innych krajów i od ciebie, banku.
Rety! Niezły masz tam zwitek.
Rekompensujesz sobie coś?
Nie, nie odpowiadaj.
Rząd bierze te pożyczone pieniądze i wydaje je na walkę z bezrobociem,
dotacje i inne bodźce, aby rozruszać gospodarkę.
W zamian bank dostaje obligacje skarbowe,
które są wymyślnym sposobem na przyznanie: „Mam u ciebie dług”.
To samo dzieje się z innymi bankami i firmami, które zadłużają się
bardziej niż absolwent college'u.
Kto jeszcze chce pożyczyć Wujkowi Samowi kilkaset miliardów?
Dlaczego mieliby się zgodzić?
Zawsze się zgadzają.
Firmy i inne kraje pożyczają rządowi pieniądze,
bo jesteśmy supermocarstwem,
największym, najgorszym skurwysynem na świecie.
A to sprawia, że jesteśmy… pewniakiem.
Rząd USA jest trochę jak Lannisterowie.
Zawsze spłacamy nasze długi
i wszczynamy mnóstwo niepotrzebnych wojen.
Wiem, że rząd cały czas pożycza.
Ale w czasie kryzysu pożyczyliśmy na raz tak dużo.
Chodzi o dodatkowe dwa biliony długu. Ponad to, co wydajemy co roku?
Czy to nie szalone?
Dlatego mamy jeszcze jednego asa w rękawie,
na wypadek, gdyby banki się zdenerwowały.
Nazywa się „Fed”. Pamiętacie, daliśmy wam, bankom,
całą masę obligacji skarbowych jako nasz dług, prawda?
Może sprawdzicie je teraz?
Co?
Tak. Rząd spłacił wszystkie długi.
Teraz możecie udzielać kredytów na domy, inwestować w firmy
i dawać kierownictwu duże, tłuste premie.
Ale skąd się wzięły te wszystkie pieniądze?
Cóż, nie byłoby to show Penna i Tellera,
gdybyśmy nie ujawnili, na czym polega ta sztuczka.
Rządowy System Rezerwy Federalnej
po prostu wpisuje kilka liczb do komputera
i dodaje kilka zer do salda banku.
Co? Więc oni tworzą pieniądze z niczego?
Zgadza się. Rząd federalny dosłownie
kontroluje, ile jest pieniędzy, co daje mu, jako jedynemu,
moc ratowania gospodarki w czasie kryzysu.
A działa to tylko dlatego, że banki wierzą rządowi,
że zawsze spłaci swoje długi.
To niesamowite. Ale ja…
Nie. To wszystko.
Penn Jillette i jego partner Teller. Jesteśmy Penn & Teller.
Kimkolwiek, u licha, jesteś, zejdź z naszej sceny!
Chwileczkę. Fajna magiczna sztuczka,
ale co się dzieje, jeśli nie jest się bankiem?
Wielcy miliarderzy z Wall Street
wierzą, że w czasie kryzysu rząd ich wesprze,
ale czy przeciętny Amerykanin może zaufać rządowi, że uratuje go,
kiedy zrobi się gorąco?
Cześć, Adam.
Cześć, Sandra. Cześć, Claudia. Dziękuję bardzo.
- Nie ma sprawy. - Jak uroczo.
- Dziękuję. - Dzięki.
Co to za rzeczy?
Miałyśmy przedszkole, które musiałyśmy zamknąć.
To jest nasza czwórka. Mój tata, ja i Claudia.
A to nasz brat. Otwieraliśmy wtedy szkołę.
- Wielkie otwarcie. - Tak.
Mam pytanie. Zawsze o tym myślałem.
Skąd bierze się te wielkie nożyczki na otwarcie?
Każdy biznes miał wiele problemów podczas pandemii.
Jak wyglądała wasza historia?
Mogliśmy przyjąć 55 dzieci, w wieku
od 6 tygodni do 5 lat.
Większość rodziców to lekarze z ostrych dyżurów
albo szeregowi pracownicy supermarketów.
Były u nas dzieci niezbędnych pracowników.
Byłyście niezbędne dla niezbędnych!
- Tak. - Właśnie.
Próbowałyśmy się zastanowić,
czy nasi pracownicy mogą wrócić. Czy powrót jest bezpieczny?
Niektórzy pracownicy nie wrócili.
Wróciło może czworo lub pięcioro dzieci.
- Istny zamęt. - Rety!
To musiała być dla was sytuacja trudna finansowo.
Próbowałyśmy stworzyć plan, przejść jakoś przez to.
To była rocznica odejścia naszej matki,
- co i tak jest smutnym dniem. - Tak, rety.
Siostra zadzwoniła do mnie: „Słuchaj, przeanalizowałam dane
i… nie możemy”.
Wiedzieliśmy, że to miało wpływ nie tylko
na nas czy nasze dzieci,
- tracące opiekę. - I przyjaciół.
Pracownicy tracili swoje dochody.
Ale podpisano kilka dużych ustaw,
- tak? - Racja.
Dużą częścią tego były pożyczki płynnościowe,
finansujące wypłatę wynagrodzeń,
aby firmy takie jak wasza,
- nie musiały zwalniać pracowników. - Tak!
- Udało wam się ją dostać? - Dostaliśmy ją, ale to
było 6000 dolarów.
- OK. - Tyle dostaliśmy.
- Kropka. I już. - Tak.
To nie jest nawet miesięczna wypłata dla sześciu pracowników.
Odmówili nam drugiej i trzeciej pożyczki.
- Czemu wam jej odmówili? - Nie wiem.
- Nie powiedzieli. - Nie. Nigdy.
Z jakiego powodu?
Bo jesteśmy tylko małą szkołą prowadzoną przez dwie kobiety,
- nie krzyczymy wystarczająco głośno. - Tak.
- To jest popieprzone. - Tak.
- Tak! Zgadzam się. - Też tak myślę!
Możemy ją jakoś zobaczyć?
- Tak, pewnie. - Tak?
Chętnie tam zajrzę i zobaczę ten mały żółty domek jeszcze raz.
Pierwszy raz tutaj wracam.
- Jest za tym murem? - Tak.
Nie mogę się tam dostać.
Może ktoś z produkcji da nam jakąś drabinę?
Wspaniale. Dzięki, Kendall.
O mój Boże, jakie to słodkie.
Smutno wygląda.
W tym momencie bawiłyby się dzieci, robiłyby zamieszanie.
Musiałam zabrać to, co zdołałam, i odejść.
Społeczność potrzebuje takich miejsc,
o które ktoś dba, jak my dbałyśmy. I kocha je tak bardzo.
Tak, zapewniacie społeczności tak wiele wsparcia,
ale kiedy nadchodzi kryzys,
rząd rozkłada wielką siatkę bezpieczeństwa,
ale oka w niej są za duże, a wy jesteście za mali,
- więc upadacie. - Spadamy.
Gdybyś mogła zmienić system,
tak, aby realizował twoje potrzeby,
to jak by on wyglądał?
Dla mnie byłoby to po prostu posiadanie głosu.
Albo kogoś, do kogo można zadzwonić.
- Administracja małych przedsiębiorstw? - Tak.
- Która może pomóc. - Tak!
Malutkich przedsiębiorstw!
Sandro, bardzo ci dziękuję, że opowiedziałaś mi swoją historię.
Dziękuję, że mogłam podzielić się historią o swoim małym biznesem.
Mogę cię uściskać?
- Oczywiście! - Bardzo ci dziękuję.
- Dobra. - Dobra. Pa.
Historia Sandry bardzo mnie złości. A ona nie jest jedyna.
Kto z was zna taką osobę, jak Sandra?
Kto z was był w takiej sytuacji, jak Sandra?
Czekaliście na ostatnią deskę ratunku, której nikt nie rzucił?
Jak to możliwe, że nasz rząd może zrzucać pieniądze z nieba,
ale za każdym razem zawodzi i nie upewnia się,
że trafiają w ręce ludzi, którzy ich najbardziej potrzebują?
Sprawdziliśmy to, a odpowiedź nie sprawi, że poczujecie się lepiej.
W tym kraju mamy dwa skrajnie różne systemy
dystrybucji rządowych pieniędzy:
jeden dla bogatych, a drugi dla wszystkich pozostałych.
Banki i wielkie korporacje po rządową gotówkę chodzą dobrze udeptaną drogą.
Przypomina lot pierwszą klasą.
Ta recesja jest taka dołująca. Poproszę bilet do Miasteczka Pieniędzy.
Oczywiście. Czym pan zapłaci?
Właśnie wyemitowałem te obligacje.
Które są wymyślnym sposobem na przyznanie: „Mam u ciebie dług”.
Świetnie, proszę pana.
Rezerwa Federalna chętnie je od pana kupi.
Oto pana bilet do Miasteczka Pieniędzy.
Proszę spróbować naszego darmowego, niskoprocentowego wina.
Niebawem znów pana uratujemy.
Dzięki!
Jednak my nie możemy emitować obligacji,
więc nie mamy dostępu do tego rodzaju pomocy.
Zamiast tego tkwimy w gospodarce.
Moja restauracja boryka się z problemami od czasu zamknięcia.
Dostanę bilet do Miasteczka Pieniędzy?
Nie wiem. Może pani wyemitować obligacje?
Nie, ja… Co to jest?
Niestety musi pani poczekać.
Gospodarka jest taka miła. Jak czekanie na wolne miejsce w samolocie w Wigilię.
Jednostka rządowa rozdzielająca środki z funduszy covidowych dla małych firm
to Urząd ds. Drobnej Przedsiębiorczości.
Ale oni sami są tak drobni,
że musieli zlecić swoją pracę bankom.
Następny!
Muszę dostać się do Miasteczka Pieniędzy. Mam rodzinę i dziesięciu pracowników.
Oczywiście. Proszę stanąć w kolejce. Chętnie pomogę…
Gdy dostanę swoją działkę.
To prawda. Rządowy program pożyczek pomocowych
umożliwiał bankom zarabianie na oprocentowaniu każdej pożyczki,
a luka w przepisach pozwalała nawet dużym firmom,
jak sieci restauracji, zakwalifikować się.
Oto pożyczka dla pana, panie P. F. Chang. I jedna dla pani, pani Ruth.
I dla pani przyjaciela Chrisa.
Oby pańskie imperium steków przetrwało.
Co do diabła?
Zrozumieliśmy, że zarobimy więcej,
udzielając kilku dużych pożyczek dużym firmom,
niż wielu małych małym firmom.
Więc tego się trzymamy. Następny!
To być może wyjaśnia, dlaczego w dużych miastach
w dzielnicach, gdzie mieszkają biali,
otrzymywano wyższe pożyczki niż w społecznościach o innym kolorze skóry.
Przy całej uwadze, jaką poświęcano małym firmom podczas pandemii,
wiecie, kto naprawdę miał przechlapane? Pojedynczy pracownicy.
Ponieważ im pomoc była rozdzielana poprzez urzędy pracy,
a to przypominało najgorszą wycieczkę autobusową, na jakiej w życiu byliście.
Jeśli byliście na bezrobociu w Ameryce,
to nie muszę wam mówić, że to jest przechlapane.
Jest to chwiejny, połatany program, którym każdy stan zarządza inaczej.
A wiele z nich nie finansowało systemów dla bezrobotnych przez lata.
Dobra, kochani.
Nie mam tu dzisiaj za dużo pomocy,
więc trochę to potrwa. Poproszę was po kolei.
Kto był tu pierwszy?
Więc kiedy bezprecedensowa fala bezrobocia uderzyła w 2020 roku,
system nie był na tyle wydajny,
aby rozpatrzyć tsunami wniosków.
Cholera!
Nie dali mi temperówki, więc muszę zrobić to ręcznie.
Złożenie wniosku o zasiłek dla bezrobotnych w czasie pandemii
było biurokratycznym koszmarem.
Amerykanie w potrzebie byli trzymani godzinami
i zmuszani miesiącami do czekania na pomoc.
Podczas gdy największe firmy w Ameryce relaksowały się w pierwszej klasie.
Nie wierzę, że jestem zmęczony. Tak dużo spałem w samolocie.
PIĘKNE MIASTECZKO PIENIĘDZY CZEKA
Gdy zamknięto nas z powodu COVID-19,
moja firma produkcyjna dostała pożyczkę, tak jak Sandra,
ale nasza praca nie jest tak istotna. Sandra opiekuje się dziećmi.
Ja robię dowcipy z długopisami.
Dostaliśmy więcej pieniędzy szybciej niż ona,
tylko dlatego, że mamy lepszego księgowego w większym banku.
Miałem więcej, więc dostałem więcej.
Ten system stoi na głowie.
Cały nasz system jest tak skonstruowany.
Czy to dziwne, że tak wielu Amerykanów przestało mu ufać?
Dziewczynko od lemoniady, co się stało?
Wycofuję się z gry, staruszku. Nie dostałam pożyczki,
a nikt nie chce wydawać swojej kasy na lemoniadę.
Chyba pójdę do Amazona. Dostanę wypłatę w bonach podarunkowych.
Dziewczynko od lemoniady – nie!
Nasz system finansowy i rząd są uzależnione od naszego zaufania.
Jeśli nie wierzymy, że pieniądze są bezpieczne w banku,
jeśli nie wierzymy, że rząd będzie nas wspierał w czasie kryzysu,
jeśli nie wierzymy, że ten świstek zadrukowanego papieru jest warty dolara,
to system się załamuje.
Tym właśnie ryzykujemy,
gdy nasz rząd nie wywiązuje się ze swoich obietnic.
Okazuje się, że nasza gospodarka i nasz rząd
są jak Dzwoneczek.
Jeśli w niego nie wierzymy, umiera.
Ale nie musi tak być.
Lepszy system jest możliwy,
a nasz rząd może spróbować go stworzyć.
Ci ludzie założyli Federalną Korporację Gwarantowania Depozytów,
przewidują ścieżki huraganów,
wysłali człowieka na Księżyc.
A skoro o tym mowa…
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI PIĄTE RYZYKO MICHAELA LEWISA
Napisy: Marlena Wilczak