SERIAL NETFLIX
CHOROBY
Czy rządowi zależy na naszym zdrowiu?
Pytam poważnie.
Widzieliśmy, jak ciężko pracuje, aby zapewnić tanią żywność.
Dlaczego nie zapewnia tanich leków na receptę?
Jeśli bank upada, rząd rzuca się na ratunek,
ale jeśli twoje serce szwankuje, nakarmią tobą rekiny z ubezpieczeń zdrowotnych.
To będzie dziesięć tysięcy.
Dwadzieścia kawałków! Świetna robota, doktorze, co za dzień!
A co z pandemią COVID-19?
Pamiętacie, jak to było, kiedy pandemia uderzyła po raz pierwszy?
Wszyscy byliśmy uwięzieni,
obsesyjnie odświeżaliśmy strony internetowe z liczbą zgonów,
kibicowaliśmy z okien pracownikom pierwszej linii,
którzy nie mieli nawet dostępu do podstawowych środków ochronny.
Dziękujemy!
Komu potrzebna jest maska, kiedy na pocieszenie brzęczą garnki?
Jeśli utknąłeś w domu, to miałeś szczęście,
bo wielu ludzi, jak pracownicy sklepów spożywczych,
ryzykowało życiem za minimalną stawkę.
Chcesz mieć papierowy czy plastikowy worek na zwłoki?
Kiedy patrzyłem, jak pandemia ogarnia cały kraj,
zabijając setki tysięcy Amerykanów,
nie mogłem przestać się zastanawiać, gdzie, do cholery, był nasz rząd?
Dlaczego przez wiele miesięcy nie testowano?
Dlaczego tak mało było śledzenia kontaktów?
Gdzie była gigantyczna rządowa reklama społeczna
mówiąca, jak walczyć z wirusem?
Chcę, żebyś założył cholerną maskę.
Nigdy nie czułem się bardziej opuszczony przez system,
który, jak sądziłem, miał chronić mnie i moją społeczność.
Co się, do cholery, stało?
Nasz rząd zdołał zwalczyć wiele chorób,
które kiedyś zabijały nas masowo.
Dlaczego więc nie mógł poradzić sobie z COVID-19?
Weźmy taką malarię.
Każdego roku zabija setki tysięcy ludzi na całym świecie.
Tutaj, w Ameryce,
przejmujemy się nią tylko wtedy, gdy podróżujemy za granicę.
Niewielu z nas zdaje sobie jednak sprawę, że do lat 40.
malaria występowała powszechnie w Stanach Zjednoczonych!
Oświadczam, że ta
przenoszona przez komary choroba sieje spustoszenie na całym Południu
i co roku wywołuje choroby u setek tysięcy Amerykanów.
Malaria!
Nie musicie się martwić!
Jestem z rządu i przybywam z pomocą.
Przeszkolimy lokalnych lekarzy, osuszymy miejsca wylęgu komarów
i spryskamy miliony domów starymi, dobrymi amerykańskimi pestycydami.
Pachnie jak domowa kuchnia mamy.
Stworzyliśmy zupełnie nową agencję,
której misją jest zwalczanie tej zarazy.
Ośrodki Kontroli Chorób.
No cóż, udało się!
Malaria zniknęła jak letnia bryza.
Ale czy ta chmura trującego gazu jest na pewno bezpieczna?
Cóż, prawie wytępiliśmy bielika amerykańskiego…
Na szczęście jest to wytrzymały i majestatyczny ptak.
Bielik amerykański!
I nie dotyczyło to tylko malarii,
CDC pracowało nad tym, aby wyeliminować takie choroby,
jak odra, gruźlica i polio.
Amerykanie uważają je teraz za starodawne choroby.
Nawet dziś nasz rząd inwestuje ogromne środki
w opracowywanie przyszłych leków i metod leczenia.
Narodowy Instytut Zdrowia
jest największym na świecie publicznym fundatorem badań biomedycznych.
Wymieńcie jakąkolwiek chorobę,
Instytut Zdrowia zmniejszył ryzyko śmierci na nią.
Wszystko od raka piersi,
poprzez cukrzycę, zapalenie wątroby, choroby serca, a nawet raka prostaty!
A dziś w budynku nr 10 Instytutu udało się prawie całkowicie wyleczyć
jedną z najgroźniejszych chorób w naszym kraju.
Dziękuję za zaproszenie. To miejsce jest jak katedra.
Jest to największy szpital badawczy na świecie.
Ma zaledwie jakieś 200 łóżek, ale każde z nich
jest zajęte przez uczestnika eksperymentalnych badań klinicznych.
Finansowanych przez podatników.
W tym centrum klinicznym wykonano pierwszą chemioterapię.
- Pierwsza… - Rety.
terapia depresji z zastosowaniem litu odbyła się w tym centrum.
Pierwszą terapię genową w historii przeprowadzono w tym centrum.
To niesamowite, że pacjenci przychodzą tu,
aby skorzystać z nowych metod leczenia, które wymyślacie z nimi.
Czy wie pan, co to niedokrwistość sierpowata?
Tak, uczyłem się o niej w szkole. To trudna choroba.
Tak. Jest to choroba dziedziczna,
dotykająca głównie tych, których przodkowie pochodzą z Afryki.
Przyczynę niedokrwistości znamy od dziesięcioleci,
ale nie dysponujemy skutecznym leczeniem.
Ale teraz, w tym budynku,
zaczynamy, ośmielę się powiedzieć, leczyć ludzi.
- Naprawdę? - Nie tylko pomagać im, ale ich leczyć.
Przedstawię panu dwóch lekarzy, którzy prowadzą te badania.
Z wielką przyjemnością.
- Chodźmy. - W porządku.
Bardzo dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
- Adam. - Dr Fitzhugh, miło mi.
Miło mi poznać.
Oraz John Tisdale.
- Miło mi. Mogę? - Mnie też.
- Tak, pewnie. - Świetnie.
A więc w Ameryce żyje obecnie sto tysięcy ludzi z tą chorobą,
a wy pracujecie nad jej wyleczeniem?
- Tak. - To jest nasz cel.
Próbujemy dać im nowe życie.
Jak to działa? Jak to się robi?
Przeszczepiam komórki macierzyste, które są zalążkami
szpiku kostnego, z których powstają czerwone krwinki.
Pobieramy je od członka rodziny.
Idealnie jest, gdy te komórki rosną
i tworzą czerwone krwinki.
To niesamowite. To może odmienić życie tak wielu ludzi.
Tak, to jest niesamowite.
Kiedy zaczynałem pracę, w latach 90.,
nie było żadnych leków.
Jedyną rzeczą, którą mogliśmy robić,
było uśmierzanie bólu.
Nawet tego nie robiliśmy.
Wydawało się, że nikt nie jest zainteresowany anemią sierpowatą.
Jest wiele chorób,
na które cierpi mniej niż sto tysięcy Amerykanów…
Znacznie więcej.
- Tak. - Tak.
Dlaczego? Czy to możliwe, że ludzie,
którzy cierpią na nią najbardziej, są… czy to kwestia równości?
Na to pytanie możemy odpowiedzieć twierdząco.
Prawie każdy pacjent z tą chorobą
spotkał się z sytuacją, w której trafił na ostry dyżur, wijąc się z bólu,
i odmówiono mu leczenia, którego potrzebował.
Gdy myślę o nauce rządowej, wyobrażam sobie
wielkie akceleratory cząstek,
a niekoniecznie to, że zajmujecie się ludźmi.
Pracujecie dla rządu, ale opiekujecie się ludźmi jeden na jeden.
Pacjenci, którzy się kwalifikują, mogą tu przyjść
i dopóki się kwalifikują, otrzymają opiekę za darmo.
Podoba mi się to, że nie musimy pytać
o ubezpieczenie ani o obywatelstwo,
możemy zadbać o każdego.
Mamy teraz w klinice pacjenta
objętego protokołem terapii genowej, którego muszę zobaczyć.
Byłoby wspaniale,
- bardzo chciałbym. - OK.
To było niesamowite spotkanie.
- Dziękuję. - Ja także.
- Chodźmy. - Powodzenia.
- Dzień dobry. - Hej, doktorze.
- Miło mi, Clavetto. - Cześć, Adam.
Przed przeszczepem byłam bardzo chora.
W ciągu roku miałam prawie 30 wizyt na ostrym dyżurze i w szpitalu.
Wtedy dowiedziałam się o Instytucie i o przeszczepie.
Modliłam się o to. To było bardzo ryzykowne,
ale zdecydowałam się na to
i czuję się o wiele lepiej.
Nie byłam w szpitalu od 2019 roku.
Jakie to uczucie, nie tylko być wyleczonym,
ale być częścią tego wielkiego projektu, który leczy tak wiele osób?
Być w awangardzie?
Szczerze mówiąc – to przerażające. U mnie zadziałało,
ale zrobiłam to dla przyszłych pokoleń, którym może to pomóc.
Clavetto, to była niesamowita rozmowa.
Dziękuję za poświęcony czas.
- Dziękuję, doceniam wszystko. - Nie mogę…
Dziękuję za rozmowę ze mną,
za przybycie, za opowiedzenie światu o transplantacji.
Prawda, że to niesamowite?
Wyobraźcie sobie, że dorastacie z nieuleczalną chorobą,
że lekarze was odrzucają i dyskwalifikują.
I pewnego dnia, w cudowny sposób, jesteście uzdrowieni!
Nie przez jakiegoś znachora, machającego kryształem przed twarzą
Ten kryształ oczyści twoje czakry.
- Dziękuję bardzo. - Dostroi do Księżyca.
Dziękuję, nie trzeba.
Ale przez wasz rząd,
zapraszający do wzięcia udziału w pokoleniowym projekcie
mającym na celu powstrzymanie chorób.
Mówi się, że dwie pewne rzeczy to śmierć i podatki,
ale okazuje się,
że nasz rząd wykorzystuje jedną z nich do walki z drugą.
I, częściowo dzięki ich wysiłkom,
w ciągu ostatniego stulecia średnia długość życia Amerykanów
wzrosła, kurde, o 30 lat!
Może więc rząd rzeczywiście troszczy się o nasze zdrowie?
Ale zaraz, skoro rząd jest tak dobry w leczeniu chorób,
to jak, do cholery, mógł tak spieprzyć…
Pandemia!
Kiedy wybuchła epidemia COVID-19, wydawało się, że nasz rząd sfiksował.
CDC i FDA marnowały czas na tworzenie złych testów,
zamiast dopuszczać te, które działają.
Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego wydawał się nieobecny.
Nie podjęto podstawowych działań,
takich jak opracowanie planu testowania i ustalanie kontaktów.
KROK 1: DRZEMKA
W wyniku tego ginęli ludzie.
Według modeli ekspertów,
gdyby rząd federalny podjął skoordynowane działania,
uratowałby setki tysięcy istnień ludzkich.
Więc jeszcze raz: co się stało, do cholery?
Pomyślcie o rządzie jak o orkiestrze.
Prezydent jest jej dyrygentem.
Aby mogli razem grać piękną muzykę, potrzebne są dwie rzeczy.
Wykwalifikowani, kompetentni urzędnicy siedzący na tych krzesłach
oraz dyrygent, który z oddaniem pomaga im zestroić się.
Ale kiedy wybuchła pandemia, mieliśmy innego dyrygenta.
Ja to przejmę.
To nie może być takie trudne.
Rety, mamy tu wiele instrumentów.
Wszystkie są potrzebne?
Kampania Trumpa opierała się na próbie
wyeliminowania rządowych departamentów i personelu.
I kiedy Amerykanie na niego zagłosowali, dotrzymał słowa.
Stanowisko doradcy do spraw
bezpieczeństwa wewnętrznego, stworzone, by radzić sobie z zagrożeniami
takimi jak pandemia, zostało zlikwidowane.
Tak. idź sobie.
Zespół Rady Bezpieczeństwa Narodowego zajmujący się pandemią został zwolniony.
Wynoście się stąd!
Uciekajcie! No dalej! Tak. Pa, pa!
Wiecie, co skreślono?
Projekt o nazwie PREDICT, który śledził choroby zwierząt
i miał służyć jako program wczesnego ostrzegania przed pandemiami.
Założę się, że tego nie przewidzieliście.
Wykluczono nawet ośrodki kontroli chorób,
bo zbyt głośno komunikowały się z opinią publiczną.
Hej, ty! Ciszej!
Dotyczyło to całego rządu federalnego.
Do 2020 roku odeszło 80% urzędników wyższego szczebla.
Administracja nie wysunęła nawet
kandydatów na 150 kluczowych stanowisk.
A znaczna część rządowej struktury reagowania na pandemię
została zdemontowana.
Co więc poszło nie tak w przypadku COVID-19?
Jeśli nie zatrudni się wystarczającej liczby muzyków i wytnie się całe sekcje,
a całością dyryguje ktoś,
kto nie interesuje się zbytnio muzyką…
Cóż, nie otrzymamy symfonii,
lecz kakofonię.
Reakcja rządu była niespójna.
Opanowanie pandemii pozostawiono poszczególnym miastom i stanom.
Niestety, ta sama melodia
była grana także przez polityków na szczeblu lokalnym.
Możliwe, że nie wiecie o ich istnieniu, ale w każdym stanie, hrabstwie czy mieście
istnieje wydział zdrowia publicznego, który ciężko pracuje, by was chronić.
Wykonują między innymi inspekcje w restauracjach, by wykryć choroby.
Edukują w zakresie prewencji chorób wenerycznych.
W czasie pandemii
byli odpowiedzialni za wszystko – od dystrybucji szczepionek po testowanie.
Dziękuję za tę skrupulatność.
O Boże, chyba dotknął pnia mózgu.
TESTY NA COVID
Szokujące jest,
że ci niezbędni pracownicy publiczni znikają na naszych oczach.
Cięcia budżetowe przeprowadzone przez republikanów i demokratów
wywołały likwidację 56 000 miejsc pracy w publicznej służbie zdrowia od 2008 roku.
O, nie! Mnie też usuwają! Powiedzcie mojej żonie, że nigdy jej nie kochałam!
To szaleństwo!
Ci politycy nigdy nie poparliby likwidacji straży pożarnej,
ale nie mają problemu z likwidowaniem służby zdrowia.
Chcecie wiedzieć, dlaczego Ameryka spartaczyła pandemię?
Eksperci uważają, że rozpoczęliśmy ją
z 300 000 pracownikami publicznej służby zdrowia mniej, niż potrzebowaliśmy.
Jak musiało wyglądać
przejęcie odpowiedzialności za swoją społeczność
przy tak niewielkich zasobach?
NOŚ MASKĘ DLA SWOICH BLISKICH
BĄDŹ ZDROWA, ALABAMO!
TU PRACUJĄ BOHATEROWIE
Przyszedłem zobaczyć się z Shawandą.
Chwileczkę, pójdę po nią.
Wspaniale.
- Cześć! - Cześć!
Jak się masz?
Dziękuję, że znalazłaś chwilę.
Zapraszam do biura.
Tak, oprowadź mnie trochę.
Pan Burns pokazał mi kilka twoich filmów na YouTube i obejrzałam je.
Naprawdę?
Całkiem zabawne, ale…były fajne.
Są całkiem zabawne?
- Tak. - Dobrze!
Opowiedz mi o Lowndes.
Hrabstwo Lowndes to obszar wiejski.
- Nie ma tu szpitali. - Rety.
Nie ma dużych restauracji, takich jak McDonald's.
Więc jesteśmy tu jedynym wydziałem zdrowia.
Co tu robicie?
Czego my tu nie robimy?
Robimy dużo. Planowanie rodziny.
Mamy WIAC, czyli program dla
kobiet, niemowląt i dzieci.
- Dużo testujemy. - Aha.
Z CDC, z programem STD.
Zajmujemy się również rejestrami urodzeń.
Akty urodzenia?
Akty urodzenia, akty zgonu.
Gdyby nie było tu wydziału zdrowia, dokąd mieliby udać się
pacjenci?
No tak. Czytałem, że w Alabamie
przez ostatnie dziesięć lat przed pandemią
personel lokalnych wydziałów zdrowia został zredukowany o jedną trzecią.
- Chyba więcej niż o jedną trzecią. - Tak?
Czasami do jednego programu zgłasza się 40, 50 osób,
więc muszą czekać.
- No tak. - To bariera.
Gdybyśmy mieli personel, nie musieliby czekać.
Pozwól, że zapytam o COVID-19.
Podczas pandemii
to było bardzo mocno dotknięte przez wirusa
miejsce.
Byliście jedyni w promieniu wielu kilometrów
i wszyscy patrzyli na was. Jak było?
Przerażająco.
Ludzie przyjeżdżali zewsząd,
nie tylko z hrabstwa.
Gdy nie było miejsca, przyjeżdżali tu.
Musieliście brać nadgodziny, żeby sobie z tym poradzić?
Jako urzędnik przyjmowałam interesantów,
wykonywałam pracę kierownika biura,
a teraz jestem dyrektorką.
Co daje ci siłę do pracy?
Tak?
Jeśli mogę komuś pomóc, wywołać uśmiech na twarzy
i dać to, czego potrzebuje, to jest to dla mnie wspaniałe.
Dziękuję, że tu jesteś i wykonujesz tę pracę.
Poznałbym dr. Thomasa.
Myślisz, że mogę zajrzeć do niego?
- Wszystko dobrze. Spokojnie. - Dobrze.
Ściągnij maskę.
Zamknij usta, proszę.
Zaraz zobaczę dr. Thomasa?
Zobaczysz się z dr. Thomasem, to jedyny lekarz w hrabstwie.
Jaki jest?
Słyszałeś takie określenie – być oazą spokoju?
To dr Thomas.
Kocha swoich pacjentów i pacjenci też go kochają.
Miło było cię poznać.
W porządku. Trzymaj się.
- Adam? - Dr Thomas!
Jak się masz?
Opowiedz mi trochę o sobie i o klinice.
Praktykuję od 1986 roku.
Zostałem lekarzem rodzinnym w Tuscaloosa.
Rozumiem, że ten ośrodek zdrowia jest… Jak to się mówi?
Federalnie kwalifikowany.
Finansują pewną kwotę po to, abyśmy my
wzięli odpowiedzialność za przyjęcie wszystkich chorych.
Innymi słowy, jeśli ktoś nie ma ubezpieczenia, my go przyjmiemy.
Czasami może to być trudne,
ale w obecnej pandemii staramy się, aby wszyscy byli objęci opieką zdrowotną.
Mieliście tu duże ognisko.
Widziałem, że
liczba pozytywnych wyników wynosiła 35%.
- Tak było. - Bardzo dużo.
Sam byłem objęty kwarantanną przez 14 dni.
Jedyny lekarz w mieście odbywał kwarantannę?
Wspierała mnie moja pielęgniarka.
Wspierała cię, ale nie mogłeś
przyjmować pacjentów?
- Tak. - Rety.
- Pracujesz też w Montgomery? - Tak.
Jak często?
Jeżdżę tam codziennie, gdy skończę tutaj.
Mogę zabrać się z tobą? Moglibyśmy porozmawiać w aucie.
Zobaczysz okolicę, jest piękna.
Jak zacząłeś wykonywać tę pracę?
Chciałem zostać lekarzem,
ale nie chciałem mówić ludziom, że nie mogę ich przyjąć,
bo nie mają pieniędzy.
Była taka organizacja, Narodowe Korpusy Usługowe.
Po ukończeniu rezydentury
próbowało się znaleźć pracę w lokalnym ośrodku zdrowia,
w rezerwacie Indian, w więzieniu,
w każdym miejscu…
Gdzie była potrzeba.
Zgadza się.
To jest program rządowy.
„Zapłacimy ci za leczenie, jeśli udasz się tam, gdzie naprawdę
potrzebują lekarzy, jak hrabstwo Lowndes”.
- I w ten sposób tu trafiłeś. - Właśnie.
- To jest niesamowity program. - Prawda.
Nie wiedziałem o nim.
Zaczął się chyba w 1970 roku.
Prezydent Reagan zlikwidował ten program.
Czy uważasz, że rząd troszczy się o zdrowie Amerykanów
w wystarczającym stopniu?
Myślę, że są w rządzie osoby, którym zależy, i takie, które mają…
inne priorytety.
Czasami politycy uważają, że ci,
którzy nie cieszą się dobrym zdrowiem, muszą sami o siebie zadbać.
Jeśli nigdy nie było się biednym,
nie trzeba było zastanawiać się, czy starczy na jedzenie i lekarza,
to naprawdę trudno jest…
zrozumieć tę sytuację.
W tym kraju ciągle toczymy tę męczącą debatę na temat tego,
jak bardzo rząd powinien angażować się w opiekę zdrowotną.
Gdyby nie rządowi pracownicy służby zdrowia,
tacy jak Shawanda i dr Thomas,
w hrabstwie Lowndes w ogóle nie byłoby opieki zdrowotnej.
A mimo to nadal pozbawia się ich środków, których potrzebują,
by pomagać swojej społeczności.
Czy to dziwne, że w chwili, gdy to nagrywam,
Alabama ma jeden z najniższych w kraju procent zaszczepienia przeciw COVID-19?
Dlaczego nie inwestujemy w te podstawowe usługi publiczne?
Pamiętam, jak w dzieciństwie mama mówiła mi,
że rząd jest rozrzutny
i że sektor prywatny jest o wiele bardziej efektywny w załatwianiu spraw.
Gdy myślę o tym teraz,
jej komentarz wydaje mi się dziwny,
ponieważ była nauczycielką w szkole publicznej.
Wykształcenie zdobyła na uniwersytecie stanowym.
Jej ojciec, a mój dziadek,
otrzymał edukację dla weteranów w ramach Ustawy G.I.
Cała nasza rodzina korzystała z pomocy rządowej.
Zatem skąd wziął się ten pomysł?
Skąd pomysł,
że rząd oznacza bezużyteczną biurokrację,
którą należy zlikwidować?
Przez większą część XX wieku w Ameryce panowała zgoda co do tego,
że silny i sprawny rząd to dobra rzecz.
Ludzie! Oto ósmy cud świata. Wujek Sam.
Podziwiajcie, jak wasz rząd stabilizuje system bankowy.
Niech zaskoczy was, jak odkaża dostawy żywności!
Zdrowy rząd potrzebuje zdrowego społeczeństwa!
Wskutek walki o prawa obywatelskie
niektórzy Amerykanie zaczęli
mieć za złe rządowi, że zapewnia pomoc
także czarnym i brązowym obywatelom.
I zaczęli obwiniać państwo opiekuńcze za problemy gospodarcze kraju.
Nie jesteście przekonani?
Nie oglądajcie się teraz, ale gospodarkę nękają
inflacja, stagnacja
i bezrobocie, które wujek Sam usiłuje naprawić!
To jakieś brednie!
A to co?
Niektóre zamożne grupy wspierane przez biznes podnoszą wrzawę.
Proszę. Wybuczcie tego człowieka!
Płacą analitykom i uczelniom
za rozpowszechnianie poglądu, że rząd jest do dupy.
Tak, pewnie. Studenci, wybuczcie go.
Wolny rynek rozwiąże nasze problemy.
Buu!
Wkrótce politycy z obu partii zaczęli dyskutować o odchudzeniu rządu.
Tendencje te przybrały na sile w kampanii
jednego z najpopularniejszych prezydentów wszech czasów,
nie dlatego, że wystąpił w filmie z szympansem.
Wiecie, że dziewięć
najbardziej przerażających słów, jakie można usłyszeć, to:
„Jestem z rządu i jestem tu, aby wam pomóc”.
„Rząd nie rozwiązuje naszych problemów. To rząd jest problemem”.
Spokojnie, przyjacielu, nie będzie bolało.
To przesłanie było tak nośne,
że Reagan odniósł jedno z największych zwycięstw w Kolegium Elektorskim
w najnowszej historii Ameryki.
Pacjent: wujek Sam. 200 lat, w większości biały.
Cierpi na lenistwo, marnotrawstwo i nadwagę.
Amerykanie poprosili nas o przeprowadzenie rządektomii.
Pomożemy im. Skalpel.
W porządku, zobaczmy.
Po prostu zredukujemy urząd kwaterunkowy o 70%
i obsadzimy go bandą antyspołecznych kapitalistów.
WOLNY RYNEK
Mamy to.
Następnie wypatroszymy regulacje dotyczące kredytów hipotecznych.
Bez obaw.
Jestem pewny, że wolny rynek potrafi zapobiec kryzysowi mieszkaniowemu.
A tutaj po prostu obniżmy te podatki.
A skoro to robimy, to zlikwidujmy cały ten cholerny urząd podatkowy.
Przekonanie, że wolny rynek lepiej niż rząd rozwiąże
nasze problemy, stało się tak powszechne,
że przyjęli je także demokraci.
Gdy Clinton został prezydentem, ograniczył socjal i regulacje finansowe.
„Era silnego rządu dobiegła końca”. Podaj mi ten skalpel, Ronnie.
Mimo wysiłków, aby przeciwstawić się temu trendowi,
nawet administracja Obamy uznała, że musi pójść na kompromis z rynkiem,
reformując opiekę zdrowotną.
„Dlatego prawo dotyczące służby zdrowia bazuje na zreformowanym rynku prywatnym,
a nie na programie rządowym”.
W końcu
ta antyrządowa filozofia przyniosła dokładnie to, do czego dążyła:
rząd, który jest słabszy, mniej skuteczny.
W mniejszym stopniu jest w stanie ochronić nas.
Jesteśmy. Czy tak nie jest lepiej?
Wiecie, może trudno w to uwierzyć,
ale nie zawsze byłem takim okazem zdrowia, jakim jestem dzisiaj.
Gdy miałem 20 lat, w ogóle nie dbałem o swoje ciało.
Robiłem trzy stand-upy jednej nocy,
paliłem paczkę dziennie i za dużo piłem.
Traktowałem swoje ciało jak śmieć.…
Jesteście do dupy.
Co jeszcze?
Aż odmówiło posłuszeństwa.
Nasz rząd działa podobnie.
Jak może o nas dbać, jeśli my nie dbamy o niego?
Nie musimy w ten sposób traktować naszego organu zarządzającego.
Moja własna droga od nawalonego ćwoka
do wzoru sprawności fizycznej, który widzicie,
rozpoczęła się, gdy zacząłem słuchać swojego ciała.
Możemy podobnie zwracać uwagę na to,
co nasz rząd robi na co dzień.
Możemy wspierać jego odporność, inwestując znów w opiekę zdrowotną,
możemy karmić go zdrowymi funduszami
i ćwiczyć jego mięśnie, upewniając się, że ma.…
należycie wykwalifikowany personel.
Dobra, metafora trochę się rozjeżdża, ale
gdybyśmy to wszystko zrobili,
moglibyśmy mieć rząd, który jest wystarczająco silny,
by wspierać nas w najważniejszych sprawach.
Ale łatwo to mówić tutaj, na Netflixie.
I pokazać z udziałem kilku niesamowicie przystojnych aktorów.
Trudniej jest nam, jako społeczeństwu, zrobić to w prawdziwym świecie.
Jak możemy odwrócić ten trend?
Jak uzdrowić nasz rząd, żeby spełniał nasze potrzeby?
Jak możemy wykorzystać te pomysły
do wprowadzenia zmian?
ZAKOŃCZENIE SEZONU
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI PIĄTE RYZYKO MICHAELA LEWISA
Napisy: Marlena Wilczak