‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ตอนสุดท้ายของซีซั่น)
‎ผมจะขอพูดตรงๆ
‎ในฐานะผู้ดำเนินรายการ
‎คนจะคาดหวังให้คุณหนักแน่น
‎ตั้งคำถามยากๆ จากนั้นก็โผล่ไปยังห้องนั่งเล่นคุณ
‎หรือในห้องน้ำขณะที่คุณถือโทรศัพท์อยู่
‎และตอบคำถามอย่างงดงามหมดจด ‎ภายใน 27 ถึง 34 นาที
‎ซึ่งขึ้นอยู่กับอัลกอริทึม
‎แต่กับหัวข้อนี้
‎ยิ่งผมรู้จักรัฐบาลมากเท่าไร ‎ผมก็มีคำถามมากขึ้นเท่านั้น
‎อย่างเช่นคำเด็ดๆ ที่ควรพูดปิดน่าจะเป็น
‎“เราต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาล ‎ถ้ามันไม่ได้เรื่อง
‎ก็เข้าไปมีส่วนร่วมและส่งเสียงเพื่อทำให้มันดีขึ้น”
‎และผมก็เชื่ออย่างนั้น
‎มาเกือบตลอด
‎แต่ก็มีบางครั้งที่ผมสงสัยว่ามันอาจจะ
‎เหลวไหลทั้งเพ
‎อย่างเช่นตอนที่เราพูดเกี่ยวกับเรื่องเงิน
‎เราพูดไปว่ารัฐบาลควร ‎ช่วยเหลือชาวอเมริกันหมู่มาก
‎แทนที่จะไปช่วยเหลือบริษัทยักษ์ใหญ่
‎แต่มาเผชิญความจริงกันเถอะ
‎มวลชนได้ส่งเสียงมาอย่างน้อยก็ตั้งแต่ปี 2008
‎ส่วนตอนที่เราพูดถึงสภาพอากาศ
‎เราเปิดโปงปัญหาโครงสร้างที่ทำให้ ‎สำนักจัดการภาวะฉุกเฉินหรือฟีมาไม่มีประสิทธิภาพ
‎แต่เปิดโปงไปจะทำให้อะไรๆ เปลี่ยนได้เหรอ
‎ก็ให้ตายเถอะ ผมรู้ว่าฟีมาห่วยแตก
‎ตั้งแต่เฮอร์ริเคนแอนดรูว์ถล่มฟลอริดาในปี 1992
‎ยายผมต้องอยู่โดยที่ไม่มีน้ำสะอาดเป็นอาทิตย์
‎ยายต้องอึในถังก็เพราะฟีมา ‎คุณยายหลายคนก็ต้องทำแบบนั้น
‎ตอนนั้นเราโกรธมาก ‎ตอนนี้เราก็โกรธเรื่องเดิมๆ
‎แต่การจัดการ ‎ภาวะฉุกเฉินของฟีมาก็ยังเหมือนเดิม
‎ส่วนปัญหาร้ายแรงจริงๆ ‎ที่รัฐบาลกำลังทำร้ายเราอยู่ล่ะ
‎รู้ไหมเรายังไม่เคยพูดถึงในรายการเลย
‎เรื่องที่ว่าทุกวันนี้ ในขณะนี้
‎ชาวอเมริกันหลายคนบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
‎เพราะกระบวนการยุติธรรมเดิมๆ ‎ที่ควรมีมาเพื่อปกป้องเรา
‎ขนาดหลังประท้วงมาหลายสิบปี
‎(ต้องมาประท้วงเรื่องเดิมอีกแล้ว ‎เราต้องการการเปลี่ยนแปลง)
‎ไม่ยุติธรรมก็ไม่สงบสุข
‎(ไม่ยุติธรรมก็ไม่สงบสุข ‎คนดำก็มีค่า เลิกเหยียดผิว)
‎ไม่ยุติธรรมก็ไม่สงบสุข
‎แทบไม่เปลี่ยน
‎ครับ ผมรู้ว่าเป็นรัฐบาลของผม ‎และผมก็ควรเข้าไปมีส่วน
‎ผมถึงได้ออกไปเลือกตั้ง ไปประท้วง
‎ผมทวีตพร้อมติดแฮชแท็ก ‎และเขียนอีเมลถึงส.ว.หลายฉบับ
‎ซึ่งอาทิตย์ที่แล้วเขาเพิ่งตอบกลับมา ‎ว่าขอยกเลิกสมาชิก
‎(ยกเลิกสมาชิก เลิกส่งอีเมลมาหาเรา)
‎และดูเหมือนมันจะไม่เป็นประโยชน์สักเท่าไร
‎ผมเลยอยากรู้ว่า
‎เราจะเปลี่ยนแปลงรัฐบาลได้ยังไง ‎ในเมื่อมันใหญ่ขนาดนั้น
‎ส่วนเราก็เล็กขนาดนี้
‎เราจะมีความหวังได้ยังไง ‎ว่าสามารถเกิดการเปลี่ยนแปลงได้จริงๆ
‎เดี๋ยวนะ “ความหวัง เปลี่ยนแปลง” ‎เหมือนมีใครเคยพูดไว้
‎ใช่แล้ว
‎ผมจะติดต่อเจอรัลด์ ฟอร์ดได้ยังไง
‎อดัม คุณมาทำอะไรที่นี่ นี่มันตีหนึ่งแล้วนะ
‎นี่คุณยังทำเอกสารภาษีอยู่อีกเหรอ
‎จริงๆ ก็ใกล้เสร็จแล้ว
‎ยังขาดแค่เอกสาร ว.2 และ 10-99
‎ผมกรอกเอกสารด้วยปากกาเขียว ‎เลยต้องเริ่มใหม่
‎ไม่อยากบอกนะแต่ถ้าคุณไม่ได้เงิน ‎จากการเล่นแพดเดิลบอร์ด
‎นับเป็นงานอดิเรก ไม่ใช่ธุรกิจขนาดเล็ก
‎หน่วยอารักขา มีผู้บุกรุก
‎แล้วแต่ อยากโดนตรวจสอบก็ตามใจ
‎รู้ไหม ผมมีเรื่องกวนใจอยู่
‎เรามาคุยเรื่องนั้นกันหน่อยได้ไหม
‎ได้ แต่ผมต้องกินของว่าง คุณชอบเนยถั่วไหม
‎ครับ
‎ผมเข้มงวดเรื่องการทำแซนด์วิชเนยถั่วกับแยมมาก
‎เหรอครับ คุณยังทำแซนด์วิชกินเองบ่อยๆ อีกไหม
‎ไม่
‎เป็นการทาที่พิถีพิถันสุดๆ
‎ต้องทาให้สุดทุกมุม
‎เวลาคุณหั่น หั่นแบบตรงหรือแบบเฉียงหรือ…
‎เราต้องให้มีพื้นที่ด้านหน้าเยอะที่สุด ‎เพราะฉะนั้นแบบเฉียงดีที่สุด
‎เหรอ คุณไม่หั่นขอบขนมปังออกใช่ไหม
‎- ไม่นะ ไม่เคย พูดอะไรของคุณ ‎- ผมก็ถามไปเรื่อย
‎- ล้อกันเล่นหรือเปล่า ‎- ดูสิ
‎ผมว่ามันดูดีนะ
‎- เป็นแซนด์วิชที่ได้รูปดี ‎- โอเค ทำไมผมถึง…
‎ครับ ผมเละเทะ คุณทำได้ดีมาก
‎- ใช่ ‎- มีกระดาษไหม รบกวนหน่อย
‎โห ดูคุณสิ
‎เพราะว่าคุณใส่แยมเยอะเกินไปไง
‎- นี่ครับ ‎- แบบว่า ขอบคุณครับ
‎- นั่งเลย รอเดี๋ยวนะ ‎- ครับ
‎มิเชลล์จะโมโหมากถ้าผมไม่ยอม…
‎ต้องพันลวดกลับเข้าไปใช่ไหม
‎ลวดเล็กๆ เนี่ยแหละ
‎เอาล่ะ เป็นยังไงบ้าง
‎- รายการน่ะเหรอ ‎- รายการน่ะ
‎ขอพูดตรงๆ เลยนะ เราเจอแนวทางหลากหลาย
‎ที่รัฐบาลสามารถพัฒนาและช่วยชีวิตพวกเรา
‎- ครับ ‎- และเราก็ยังพบหลายแนวทาง
‎ที่สร้างมาเพื่อผลประโยชน์อื่นๆ
‎มากกว่าเพื่อชาวอเมริกัน ‎หรือถึงขนาดที่มันทำร้ายประชาชน
‎ครับ
‎ถ้าเป็นแบบนั้นเราจะรู้สึกได้ยังไง ‎ว่ารัฐบาลเป็นตัวแทนประชาชน
‎ก่อนอื่นเลย
‎เราต้องเตือนตัวเองก่อนว่า ‎นี่คือหน่วยงานของมนุษย์
‎ก็เหมือนหน่วยงานอื่นๆ ซึ่งนั่นแปลว่า ‎จะต้องมีการทำพลาดบ้าง
‎จะมีคนที่ทำงานด้วยเหตุผลที่ไม่สมควร
‎และเรื่องที่สองของรัฐบาลคือ
‎มันคือเรือเดินสมุทรไม่ใช่เรือด่วน
‎ดังนั้นการเปลี่ยนทิศทางไม่ว่าทางไหน
‎แปลว่ามันจะต้องใช้เวลา
‎แต่มันก็ยังมีปัญหาที่เราพูดกันไปในรายการที่เรา…
‎ที่ประชาชนเรียกร้อง ‎การเปลี่ยนแปลงมานานมากแล้ว
‎กระบวนการยุติธรรม ตำรวจใช้ความรุนแรง ‎ซึ่งรับได้ยาก
‎“มันค่อยๆ เปลี่ยน มันมีมานานมากแล้ว”
‎- ได้ยินมาหมดแล้ว ‎- ครับ
‎ผมรู้แล้วและผมก็เชื่อ แต่ในบางครั้ง
‎- ผมก็ยังหงุดหงิด ‎- ครับ แต่ก็…
‎- คุณรู้สึกเหมือนกันไหม ‎- ครับ
‎คุณต้องหงุดหงิดแน่อยู่แล้ว แล้วก็สมควรด้วย
‎เหตุผลที่มันดีขึ้นเพราะคนเราเริ่มหมดความอดทน
‎เรื่องเดียวที่ไม่ควรทำคือการจมอยู่แต่ในด้านลบ
‎พูดประมาณว่า “ในเมื่อมันไม่เปลี่ยน ‎ไปเร็วอย่างที่ควรจะเป็น
‎ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”
‎เพราะทุกครั้งที่เราลงคะแนน
‎และเลือกคนที่มีความรับผิดชอบมากขึ้น
‎ก็มีช่องโอกาสให้เราสร้างความเปลี่ยนแปลงได้
‎และส่วนใหญ่แล้วก็จะไม่ได้ ‎อย่างที่เราอยากได้ 100 เปอร์เซ็นต์
‎แต่รู้อะไรไหม ถ้าเราทำให้มัน ‎ดีขึ้นได้สักสิบเปอร์เซ็นต์
‎ครับ แต่สิบเปอร์เซ็นต์ ‎สำหรับปัญหาภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงมันไม่พอ
‎ตอนที่คุณลงสมัครในปี 2008 ‎คุณคือคนที่จะมาเปลี่ยน
‎- รู้ไหม ผม… ‎- ผมคือคนที่หวังว่าจะมาเปลี่ยน
‎และคุณไม่ได้หาเสียงว่า
‎“ถ้าเราทำให้มันดีขึ้นสักสิบเปอร์เซ็นต์” ‎คุณหาเสียงว่า ผมไม่ได้จะ…
‎- ไม่ๆ ‎- ผมเข้าใจว่าพอไปอยู่ตรงนั้น…
‎คุณพูดได้เลย
‎ผมนึกภาพคุณในทำเนียบขาวพูดว่า
‎“มันเละเทะไปหมดเลยว่าไหม
‎เละเทะไปหมด หน่วยงานนั้นทำอะไรกันอยู่”
‎ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง ‎ถึงแม้ว่าตลอดชีวิตของผม
‎นั่นเป็นการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ที่สุด ‎ในประเทศของเราเลย
‎เว้นเสียแต่ว่ามิตช์ แมคคอนเนลล์ ‎ก็ได้รับเลือกเหมือนกัน
‎ใช่ไหมล่ะ
‎โดยเฉพาะที่ว่าประเทศเป็นสถานที่ ‎อันซับซ้อน หลากหลายอย่างมาก
‎ฟังนะ เรื่องที่เราต้องเตือนตัวเอง
‎เพราะโครงสร้าง
‎- ประเทศนี้จึงเปลี่ยนแปลงได้ยาก ‎- ครับ
‎ผมยืนยันได้เลยไม่มีประธานาธิบดีคนไหน
‎ที่ได้รับเลือกเข้ามา ที่ไม่มีสักครั้งจะคิดว่า
‎“ให้ฉันเป็นพระราชาสักวันสิ
‎แล้วฉันจะได้ออกกฎหมายต่างๆ ได้”
‎เราไม่ต้องการให้มีบุคคลหนึ่ง ‎หรือกลุ่มบุคคลเล็กๆ กลุ่มหนึ่ง
‎ที่สามารถรู้ทุกอย่าง มีอำนาจทุกอย่าง
‎มาตัดสินใจให้ทุกคน
‎- ครับ ‎- เราจึงต้องกระจายอำนาจ
‎ซึ่งแปลว่าทุกเรื่องจะช้าลง
‎ซึ่งแปลว่าเราจะต้องอะลุ่มอล่วยกัน
‎ส่วนอีกทางหนึ่งคือไม่ขอมีส่วนร่วม
‎ตอนนั้นแหละที่คนเห็นแก่ตัว คนโลภ คนใจร้าย
‎ตอนนั้นแหละที่พวกเขาจะเข้ามา
‎และขอบอกเลย
‎ในสิ่งแวดล้อมแบบนั้นพวกเขาเติบโตได้ดีมาก
‎ผมอ่านหนังสือคุณ ไม่ใช่เรื่องแต่งใช่ไหม
‎คุณบอกว่าเหล่านักเคลื่อนไหว
‎อาจอยากให้รัฐทำประกันสุขภาพ
‎- หรือรัฐจ่ายค่ารักษาพยาบาล ‎- ครับ
‎แต่เมื่อคุณไปนั่งเก้าอี้นั้นแล้ว มันมีข้อจำกัด
‎- ครับ ‎- ซึ่งผมเข้าใจนะ
‎แต่ในใจผมยังมีคำถาม
‎“ทำไมเราต้องยอมรับข้อจำกัดพวกนั้นด้วย”
‎คุณเริ่มอาชีพจากเป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมือง
‎ครับ
‎นักเคลื่อนไหวไม่ยอมต่อรองได้
‎มีบางส่วนในตัวคุณไหมที่นึกเสียใจ
‎ที่เข้าสู่โลกการเมืองแทนที่จะเป็นนักเคลื่อนไหว
‎เพราะว่านักการเมืองไม่มีอิสระแบบนั้น
‎แน่นอนครับ ฟังนะ
‎ในตัวเราทุกคนจะมีเสียงในหัว
‎ที่อยากพูดข้อเท็จจริงแบบที่เราเข้าใจ
‎และทุกการเคลื่อนไหว ในจุดจุดหนึ่ง
‎ต้องเผชิญความจริงที่ว่า ‎ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นด้วยกับคุณ
‎และมันกำหนดทิศทางพื้นที่ระหว่างโลกที่เป็นอยู่
‎และโลกที่ควรจะเป็น
‎นั่นแหละคือพื้นที่ที่เราทุกคน ‎อยากลงมือทำอะไรสักอย่าง
‎ไม่ว่าจะในฐานะนักการเมืองหรือนักเคลื่อนไหว
‎ความจริงก็คือเราต่างมีบทบาทต่างกัน
‎ผมนั่งตรงนี้ในฐานะนักแสดงตลก
‎ผมมองเห็นปัญหา
‎และป่าวประกาศ ‎ออกรายการโทรทัศน์ให้ทุกคนได้ยิน
‎แล้วเราจะเริ่มแก้ปัญหากันตอนไหน
‎- มันจะเป็นเรื่องใหญ่ตอนไหน ‎- ฟังนะ คือว่า…
‎คุณหาสิ่งที่คุณสนใจ ที่ทำให้คุณโกรธ
‎สิ่งที่ทำให้คุณหงุดหงิด ‎จากนั้นก็หาคนที่มีแนวคิดคล้ายๆ กัน
‎แล้วก็เริ่มเปลี่ยนแปลง
‎และคุณยังต้องคอยเตือนตัวเอง
‎รัฐบาลไม่ใช่แค่รัฐสภากลาง
‎รัฐบาลยังเป็นการบริหารส่วนรัฐ ‎ยังเป็นการบริหารส่วนเมือง
‎ยังเป็นการบริหารส่วนเขต
‎ดังนั้นการตัดสินใจทั้งหลายแหล่
‎ประธานาธิบดีไม่ใช่คนตัดสินใจ
‎แต่ตัดสินใจโดยใครสักคนที่อาจจะได้รับเลือก
‎จากคะแนนเสียงหลักพันหลักหมื่น
‎พอคุณพูดออกมาก็เห็นได้ชัดเจนเลย
‎ขอบคุณมากครับ
‎- ทีนี้กินแซนด์วิชได้หรือยัง ‎- เอาเลย
‎- อร่อย ‎- ของผมแย่มาก
‎- ขอบคุณสำหรับแซนด์วิช ‎- เนยถั่วมีปัญหาเหรอ
‎ขอให้มีความสุขครับ ขอบคุณที่สละเวลา
‎ขอให้โชคดีเรื่องภาษี
‎แล้วเจอกันครับ
‎เนยถั่วบูดได้ด้วยเหรอ ไม่เข้าใจเลย
‎เอาล่ะ ผมเน้นย้ำมาตลอดซีรีส์
‎ว่ารัฐบาลกลางสำคัญแค่ไหน
‎มันก็สำคัญ แต่มันทั้งใหญ่และเปลี่ยนแปลงได้ยาก
‎แต่ยังมีการปกครองรูปแบบอื่น
‎ที่คุณและผมสามารถสร้างผลกระทบได้อย่างมาก
‎และมันยังมีอำนาจมหาศาลในทุกช่วงเวลา
‎ของชีวิตประจำวันเรา
‎การประชุมสภาเทศบาลเมืองจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
‎ให้เจ้าหน้าที่บันทึกไว้ด้วย
‎ว่าเราทำลายสถิติผู้เข้าร่วมประชุม ‎จากเดิมสองราย
‎ครับ ผมรู้ว่ามันดูไม่น่าประทับใจขนาดนั้น
‎แต่ในความเป็นจริง ‎นักการเมืองท้องถิ่นกุมอำนาจที่แท้จริง
‎หัวข้อแรก น้ำที่เราดื่ม
‎ลงคะแนนให้เปลี่ยนจากน้ำประปา ‎เป็นน้ำจากแม่น้ำเพื่อประหยัดงบ
‎(ประธานสภาเทศบาล)
‎อะไรเนี่ย
‎หัวข้อที่สอง ถนนที่ใช้เดินทาง
‎ลงคะแนนให้ลดงบประมาณการก่อสร้าง
‎ไม่เอาน่า ใครเป็นคนดูแลเรื่องนี้
‎หัวข้อที่สาม ตึกอะไรที่ควรสร้าง
‎ลงคะแนนให้เปลี่ยนจาก ‎ที่อยู่อาศัยราคาถูกเป็นศูนย์รวมร้านค้า
‎หาวแปลว่าเห็นด้วย
‎ปรับเขตพื้นที่
‎(ร้ายขายปีกไก่เปิดแล้ว)
‎ให้ตาย ฉันต้องเริ่มไปเข้าประชุมพวกนี้บ้างแล้ว
‎เดี๋ยวนะ หิวอยู่พอดี
‎แต่ไม่ได้จบแค่นั้น
‎นักการเมืองท้องถิ่นบางคน ‎กุมอำนาจมหาศาลอยู่ในมือ
‎ดูอย่างคณะกรรมการ ‎เทศบาลเขตคลาร์กในเนวาดา
‎ผมและเพื่อนร่วมงานอีกหกคน ‎ดูแลลาสเวกัสทั้งเส้น
‎ในปี 2019 คาสิโนของเขตเรา ‎ทำรายได้สองหมื่นสองพันล้านเหรียญ
‎ทำให้คนไม่สำคัญอย่างเรา ‎เป็นนักการเมืองที่ทรงอำนาจที่สุด
‎ในรัฐเนวาดา
‎ผมยินดีที่จะเรียนแจ้งกับทุกท่านว่า ‎ใบอนุญาตคาสิโนใหม่ของท่านได้รับ…
‎อนุมัติ
‎ก็แค่นี้แหละ ระบบของเรามันใช้ได้จริงนะ
‎เจ้าหน้าที่รัฐท้องถิ่นบางคนก็มีอำนาจมาก
‎จนส่งผลกระทบไปทั้งโลก
‎อย่างเรา คณะกรรมการทางรถไฟเท็กซัส
‎เว้นแต่ว่าผมไม่ได้ทำรถไฟ ผมทำน้ำมัน
‎ถึงเราจะใช้ชื่อนี้
‎แต่ที่จริงคณะกรรมการทั้งสามคน ‎ควบคุมดูแลอุตสาหกรรมน้ำมัน
‎และก๊าซธรรมชาติขนาดใหญ่ของเท็กซัส
‎ซึ่งนับได้ราวห้าเปอร์เซ็นต์ ‎จากแหล่งผลิตน้ำมันดิบของทั้งโลก
‎ทีนี้มาดูกัน
‎เราควรลดการขุดเจาะ ‎และต่อสู้ปัญหาภูมิอากาศเปลี่ยนแปลงดีไหม
‎ไม่
‎(ประธานสภา)
‎บ้าขนาดไหนเนี่ย
‎นี่คือนักการเมืองที่ถูกเลือกเข้ามา ‎ให้มีอำนาจมหาศาล
‎แต่เราหลายคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขามีตัวตน
‎ผมสามารถบอกชื่อสมาชิก ‎ทีมเรดซอกซ์ปี 2004 ได้มากกว่า
‎รายชื่อสมาชิกสภาเทศบาลเมืองที่ผมอยู่ด้วยซ้ำ
‎อย่างเจสัน เวริเทก แคตเชอร์มือดี ‎แต่เขาไม่ส่งผลกระทบอะไรกับชีวิตผม
‎แต่เจ้าหน้าที่พวกนี้สิ
‎พวกเขาคือสาเหตุและอาจเป็น ‎ทางแก้ไขปัญหาใหญ่บางอย่างของเรา
‎โดยเฉพาะกับกระบวนการยุติธรรม ‎พังๆ ที่ชอบแบ่งแยกของเรา
‎นี่ อะไรอยู่ในถุงน่ะ
‎- ปีกไก่ ‎- พูดว่าอาวุธเหรอ
‎ฮะ ไม่ใช่ คุณฟังผิดไปขนาดนั้นได้ยังไง
‎อเมริกามีนักโทษมากกว่าทุกประเทศทั่วโลก
‎ประชากรเรานับเป็นสี่เปอร์เซ็นต์ของโลก
‎แต่นักโทษนับเป็น 20 เปอร์เซ็นต์ของโลก
‎สัดส่วนจำนวนผู้ถูกคุมขังเช่นนี้ดูไม่สมเหตุสมผลเลย
‎แล้วเป็นฝีมือของใครกัน
‎กลายเป็นว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของผู้ที่ถูกคุมขัง
‎อยู่ในคุกท้องถิ่น คุกประจำรัฐหรือเรือนจำ
‎นั่นแปลว่านักการเมืองที่มีส่วนอย่างมาก ‎ในการคุมขังผู้คนระดับนี้
‎ไม่ใช่ประธานาธิบดี ‎ส.ว.หรือสมาชิกสภาคองเกรสของคุณ
‎ฉันเอง อัยการเขตท้องถิ่นของคุณ
‎ในกระบวนการยุติธรรม
‎อัยการเขตมีอำนาจอย่างมาก ‎ในการตัดสินว่าใครจะถูกแจ้งข้อหา
‎และจะถูกแจ้งข้อหาอะไรบ้าง
‎นี่คือเรื่องราวของพวกเขา
‎(เอเวอรีทาวน์ สหรัฐฯ 17.22 น.)
‎เด็กนี่อายุ 18 ปี เพิ่งเคยกระทำผิดครั้งแรก
‎เราจะส่งเขาไปบำบัดพร้อมตักเตือน
‎หรือแจ้งข้อหาอาญาที่ทำลายชีวิตก็ได้
‎คุณเป็นอัยการนี่ ขึ้นอยู่กับคุณแล้ว
‎ค่อนข้างทำใจลำบาก
‎ล้อเล่นน่า ไม่เลยสักนิด
‎นโยบายฉันคือไม่อ่อนข้อให้อาชญากรรม
‎(โปรดเลือกอัยการสมิธ ‎อัยการ “น่ารัก” สูงสุด)
‎หมายความว่าถ้าฉันอยากได้รับเลือกอีก
‎หรือได้เป็นผู้ว่าฯ อย่างที่พ่ออยากให้เป็น
‎คือโยนข้อมูลใส่ทุกคนที่เจอ
‎ดูนั่น เขาสะดุ้ง แปลว่าทำความผิดมา
‎ฉันจะพูดตรงๆ นะ ไอ้หนู
‎95 เปอร์เซ็นต์ของคดีอาญา
‎ไม่ได้ขึ้นศาลด้วยซ้ำ
‎คดีจบลงด้วยการต่อรองยอมรับผิด
‎ทำให้อัยการอย่างฉันกลายเป็น ‎ผู้พิพากษาและลูกขุนได้อย่างเห็นผล
‎เอาล่ะ คุณถูกแจ้งข้อหา
‎ปล้นร้านเหล้าด้วยอาวุธร้ายแรง
‎ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ ผมซื้อปีกไก่อยู่
‎เห็นไหม ซอสติดหน้าผมอยู่ แถมเป็นซอสเผ็ดด้วย
‎ขอกระดาษหรือ…
‎ฉันว่าดูเหมือนเลือดนะ
‎คุณกินเหยื่อ
‎ให้ตายเถอะ คุณโง่นี่นา
‎ตามหลักกฎหมายแล้ว ขั้นต่ำ 20 ปี
‎คุณจะเสี่ยงขึ้นศาลพร้อม ‎พยานแวดล้อมอันน้อยนิดของคุณ
‎หรือจะรับผิด
‎แล้วเรามาต่อรองกัน
‎(แสดงมือให้มองเห็นได้ตลอด)
‎เจ็ดปี
‎เห็นแล้วอึ้งเลย
‎รู้ไหมครับ งานวิจัยบอกว่านับตั้งแต่ยุค 90
‎หนึ่งในสาเหตุของนักโทษจำนวนมาก
‎ก็คืออัยการเขตผู้ทรงอำนาจตั้งข้อหาหนัก
‎และเราผู้ลงคะแนนก็ลงคะแนนเห็นชอบ
‎แต่นั่นก็แปลว่าเราสามารถเปลี่ยนมันได้
‎แค่ไปลงคะแนนเลือกตั้งท้องถิ่นต่างๆ
‎แต่ก็ยังมีอีกปัญหาหนึ่ง ‎เราเกือบทุกคนแทบไม่ได้เลือกจริงๆ
‎รู้ไหมครับในทุกสี่ปี
‎การเลือกตั้งประธานาธิบดี ‎ได้รับความสนใจจากสื่ออย่างมาก
‎ในขณะที่การเลือกตั้งท้องถิ่นแทบไม่มีใครสนใจ
‎ถ่ายทอดสดจากโรงเรียนมัธยม ‎รูเธอร์ฟอร์ด บี. เฮย์ส
‎นี่คือรายการโทรทัศน์สาธารณะ ‎กับการดีเบตเลือกตั้งท้องถิ่นของปีนี้
‎สวัสดีค่ะ ดิฉันเมดิสัน รองประธานชมรมวารสาร
‎และนักข่าวคนเดียวที่เหลือในเมืองนี้ ‎ตั้งแต่เฟซบุ๊กทำลายหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นไป
‎คำถามแรก สมาชิกสภาแอปเปิลตันคะ
‎ทำไมเราต้องลงคะแนนให้คุณ
‎พูดตามตรง ส่วนใหญ่ไม่ได้ลงหรอกครับ
‎งานศึกษาล่าสุดพบว่า ‎แค่ 15 เปอร์เซ็นต์ของผู้มีสิทธิลงคะแนน
‎ลงคะแนนเลือกตั้งท้องถิ่น ‎เพราะสื่อไม่ค่อยทำข่าวการเลือกตั้งของพวกเรา
‎คนส่วนใหญ่ยังไม่รู้เรื่องพวกเราเลย
‎อย่างเช่นผมกำลังมีความสัมพันธ์ ‎อย่างเปิดเผยกับม้าของเลขาผม
‎แต่ไม่มีแม้แต่คนเขียนบล็อกเรื่องนี้เลย
‎ไม่รู้สิครับ กรุณาเลือกผมเพราะชื่อผมมาก่อน
‎- โอ๊ย ‎- ขอโทษ
‎ฉันมาที่นี่ทำไมเถอะ ‎การเลือกตั้งของฉันก็แค่ทำตามพิธี
‎คนสนใจการเลือกตั้งนี้น้อยมาก
‎จนในเมืองที่มีประชากรน้อยกว่าหนึ่งล้านคน
‎มักมีผู้ลงสมัครคนเดียว ‎ในการเลือกตั้งอัยการเขตส่วนใหญ่
‎ดังนั้น เลือกฉันเป็นอัยการหรือไม่ต้องเลือกก็ได้
‎ไม่สำคัญหรอก ฉันเป็นแค่ตัวเลือกเดียวอยู่แล้ว
‎จบหรือยัง จบแล้วนะ เอาล่ะ
‎ไปแล้ว ลาก่อน
‎เธอก็ดีนะ
‎ต่อไปเป็นหัวข้อเกี่ยวกับคนรุ่นใหม่
‎คนรุ่นใหม่เป็นส่วนสำคัญของกระบวนการเลือกตั้ง
‎แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไปเลือกตั้งระดับท้องถิ่น ‎น้อยกว่าการเลือกตั้งระดับประเทศ
‎ฮัลโหล ได้เวลาตอบคำถามหรือยัง
‎ยัง ยังค่ะ ดิฉันกำลัง…
‎เงียบไปเลย พวกเจนแซด
‎คนที่อายุมากกว่า 65
‎มักออกไปเลือกตั้งท้องถิ่น ‎กว่าคนอายุต่ำกว่า 35 ถึงเจ็ดเท่า
‎ดังนั้นสิ่งที่เราต้องการ ‎สำคัญกว่าสิ่งที่พวกเธอต้องการ
‎และเราต้องการเพลงแร็ปน้อยลง
‎ไปเพิ่มฟัดจ์ให้เยอะขึ้น
‎เราจะจัดการอย่างเร่งด่วนครับ
‎เราหมดเวลาเพียงเท่านี้ค่ะ
‎คูหาเปิดแล้ว ไปเลือกตั้งกัน อย่าลืมนะคะ ‎“จากหลากหลายรวมเป็นหนึ่ง”
‎ชวนหดหู่แค่ไหนกันครับ
‎แต่ก็ยังมีด้านดีอยู่บ้าง
‎กลายเป็นว่าการแข่งขันต่ำมาก ‎แปลว่าคะแนนเสียงของเราทรงพลังสุดๆ
‎ถ้าจะไม่มีใครลงคะแนน ‎ผมก็คงต้องลงคะแนนให้ตัวเอง
‎เฮ้ย ผมชนะ
‎แต่นะ ผมเข้าใจ
‎การเมืองท้องถิ่นมันทั้งชวนงงและน่าเบื่อ
‎แถมยังต้องใช้เวลาและกำลังทรัพย์
‎ที่คนส่วนใหญ่ไม่มีกัน
‎ให้ใส่ใจเรื่องพวกนี้มันยากจริงๆ
‎แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราใส่ใจ
‎เขต เมือง และประเทศของเรา ‎จะเปลี่ยนไปทางไหน
‎ถ้าเราทุกคนเริ่มมีส่วนร่วมในระบบ
‎ระบบที่พวกคนมีอำนาจหวังให้พวกเราเพิกเฉย
‎(ฟิลาเดลเฟีย)
‎เราเชื่อว่าเราจะชนะ
‎(ทวงคืนฟิลาเดเฟีย ‎ชุมนุมชักชวนไปเลือกตั้ง)
‎- สวัสดีครับ ผมอดัม ‎- สวัสดีอดัม สบายดีไหมครับ
‎ริค คราจีสกี้ ผู้แทนราษฎรของรัฐ ‎เขต 188 ของฟิลาเดเฟียครับ
‎นิคิล ซาวาล วุฒิสมาชิกรัฐจากวุฒิสภาเขตที่หนึ่ง
‎ซึ่งก็คือเซนเตอร์ซิตีของฟิลาเดเฟียตอนใต้
‎นิคิลเป็นผู้ร่วมก่อตั้ง ส่วนผมเป็นสมาชิกรุ่นแรกๆ
‎ของ “ทวงคืนฟิลาเดเฟีย”
‎กลุ่มทวงคืนนี้ก่อตั้งมาเพื่อ ‎เลือกอัยการหัวสมัยใหม่หรือเปล่า
‎นั่นเป็นเหตุผลไหมหรือว่า…
‎พวกเราส่วนใหญ่มาจากแคมเปญ ‎เบอร์นี่ แซนเดอร์ส ปี 2016 ในฟิลาเดเฟีย
‎และเราอยากฝังรากลงไปในบ้านของเรา
‎- ครับ ‎- ครับ เราได้ลองทำวิจัย
‎ประมาณว่าการเลือกตั้งไหน ‎ที่เราสามารถพุ่งเป้าความสนใจไปได้
‎โดยส่งผลกระทบได้มหาศาลในฟิลาเดเฟีย
‎แล้วเราก็ได้รู้ว่านั่นคือการเลือกตั้งอัยการเขต
‎รู้ไหมครับนี่คือเมืองใหญ่ที่ยากจน
‎และอัตราการคุมขังมากที่สุดในประเทศ
‎ดังนั้นถ้าเราอยากให้คนได้ยินจริงๆ ‎นี่แหละคือโอกาสของเรา
‎สี่ปีที่แล้ว
‎ผมยืดอกเป็นอาสาสมัครที่เคาะประตูบ้านนับพัน
‎และหาผู้ร่วมอุดมการณ์มากมาย ‎ที่เคาะประตูต่ออีกหลายพันหลัง
‎เพื่อผู้ลงสมัครอัยการเขตแลร์รี่ คราสเนอร์
‎สี่ปีต่อมา
‎คราสเนอร์และพวกเราได้เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‎เราเรียกร้องให้จำกัดวงเงินประกันตัว
‎และยกเลิกโทษรุนแรงกับยาเสพติด ‎ยกเลิกการกระทำไม่สมควรของตำรวจ
‎ซึ่งแลร์รี่ คราสเนอร์ก็ทำสำเร็จ
‎พวกคุณเปลี่ยนเมืองที่พวกคุณอยู่
‎แต่ไม่มีใครสักคนที่เป็น ‎นักการเมืองอาชีพอะไรพวกนั้นเลยใช่ไหม
‎- ตอนนี้ ‎- จนถึงตอนนี้แหละ
‎จนพวกคุณได้รับเลือกเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ
‎แต่เห็นริคกี้บอกว่าก่อนหน้านี้ ‎เป็นวิศวกรซอฟต์แวร์ ส่วน…
‎ผมเคยเป็นนักข่าว
‎รู้สึกยังไงบ้างครับ
‎ผมแทบจะกระโดดกอดคุณเลย
‎- ใช่ๆ จริง ‎- ครับ จริงๆ นะ
‎เพราะไม่ใช่แค่ว่าเราชนะ
‎เราได้คะแนนเยอะขึ้นสองเท่าทั้งที่เป็นตัวรอง ‎มันจึงเหมือน…
‎เราจัดการพวกเขาได้
‎ครับ
‎เราเอาชนะพวกเขา ‎และสำหรับเรามันเป็นกำลังได้มาก
‎เพราะเรามาถูกทางแล้ว
‎- ครับ ‎- ทำให้เราอึ้งเลย
‎- ทำให้เรามีความหวัง ‎- ครับ สุดยอดเลย
‎เราพูดอย่างชัดเจนว่าเราต้องการอะไร
‎และในห้าสิบปีที่ผ่านมา ‎มีแต่นักการเมืองจอมปลอม ไร้ประโยชน์
‎(ทอนย่า บาห์ นักเคลื่อนไหว ‎ปลดปล่อยคะแนนเสียง)
‎- เร็วเข้า ‎- พวกคุณต้องระวังตัว
‎เราจะไปจัดการคุณแล้ว
‎สักวัน ครึ่งของฝูงชนนี้จะได้ลงสมัครเลือกตั้ง
‎ดูแล้วได้แรงบันดาลใจ ได้เห็นผู้คนออกมา
‎และลงมือสร้างการเปลี่ยนแปลง
‎- คุณรู้สึกแบบนั้นไหมครับ ‎- แน่นอนค่ะ
‎ระบบนี้ผู้คนเอาแต่เรียกว่าระบบพังพินาศ
‎มันไม่ได้พัง
‎มันถูกสร้างขึ้นมาให้เป็นอย่างที่มันเป็นมาตลอด
‎- ครับ ‎- ในตลอดหลายสิบปีมานี่
‎- คือการจองจำผู้คน ‎- ครับ
‎สิ่งที่เราต้องทำคือทำลายระบบนั้นซะ
‎และเพื่อทำให้ได้
‎เราต้องเริ่มเลือกคนที่เหมาะกับตำแหน่ง
‎- ครับ ‎- คนที่ทำเพื่อเรา
‎คนที่ทำเพื่อประชาชน
‎และถ้าพระเจ้าอวยพร ฉันกะจะลง… ‎ฉันจะเริ่มจากระดับล่างก่อน
‎- จะลงสมัครเหรอ ‎- ค่ะ
‎ฉันจะลงสมัครอะไรสักอย่าง ‎เพราะประชาชนต้องการคนอย่างเรา
‎คนที่เผชิญสิ่งที่ฉันเคยเผชิญ จะได้พูดกับฉันได้
‎- เราต้องการอะไร ‎- ความยุติธรรม
‎- เราต้องการตอนไหน ‎- ตอนนี้
‎- เราต้องการอะไร ‎- ความยุติธรรม
‎- เราต้องการตอนไหน ‎- ตอนนี้
‎ช่วยพากันออกมาและไปเคาะประตูกันเถอะ
‎โชคดีค่ะ
‎ช่วยพูดถึงเรื่องการหาเสียงหน่อยครับ
‎เป็นวิธีการทำงานของคุณเหรอครับ ‎แล้วมันสำคัญแค่ไหน
‎รู้ไหมคนเราได้จดหมายการเมือง ‎เยอะมาก และยังมีโทรทัศน์
‎สิ่งที่เชื่อมโยงจริงๆ คือ…
‎มันไม่ใช่แค่เรื่องของอุดมคติ ‎พวกเราทุกคนไม่ได้มีอุดมคติเดียวกัน
‎แต่เราส่วนใหญ่ต้องการสิ่งคล้ายกัน ‎มีความเป็นมาคล้ายกัน
‎เราต่างก็มีลูกที่เรียนในโรงเรียนประจำเขต
‎สิ่งพวกนั้นแหละที่เชื่อมโยงผู้คน
‎และจากจุดนั้นแหละครับ ‎ที่เราจะพูดต่อถึงภาพรวมการเมือง
‎และมันได้ผลจริง เปลี่ยนแปลงจริงใช่ไหมครับ
‎เพราะสิ่งที่คุณทำก็แค่พูดคุยกับคนในชุมชน
‎ครับ คนหลายสิบ ‎เคาะประตูบ้านเป็นร้อยเป็นพันหลัง
‎เป็นเวลาหลายเดือน
‎มันเป็นการสร้างการเปลี่ยนแปลงในเมืองใหญ่
‎ฟิลลีพาเหรดกำลังมาแล้ว
‎ผมชอบเมืองนี้ก็ตรงนี้แหละ
‎เวร
‎- เป็นไงครับ ชีสสเต๊กอร่อยไหม ‎- อร่อยมากครับ
‎- เหรอ ‎- ครับ
‎- เล่นบาสเกตบอลกันหน่อยไหม ‎- ไม่เป็นไรครับ
‎- แน่ใจนะ ‎- ผมเล่นไม่เก่ง แต่…
‎โอเค
‎แค่นี้ดีสำหรับผมแล้ว
‎- ขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม ‎- ได้เลย
‎ผมเปิดตอนนี้ด้วยการถามคำถามที่ว่า
‎เราจะเปลี่ยนแปลงรัฐบาลได้ยังไง ‎ในเมื่อมันใหญ่ขนาดนั้น
‎ส่วนเราก็เล็กขนาดนี้
‎คนมักมองแค่การเลือกตั้งระดับประเทศ
‎ซึ่งเข้าใจได้ครับ มันมองเห็นผลได้ชัด
‎แต่สิ่งที่คุณสร้างผลกระทบได้จริงๆ
‎และสิ่งที่สร้างผลกระทบต่อคุณ ‎มักจะเป็นระดับท้องถิ่น
‎รัฐบาลระดับนั้นเล็กลง ‎มันคือพวกเรา หน้าตามันเป็นแบบนี้
‎และสิ่งพวกนี้ส่งผลไปทั่วประเทศ
‎การเลือกตั้งระดับท้องถิ่น ‎การเปลี่ยนแปลงระดับท้องถิ่น
‎และทั้งหมดนั้นก็คือรากหญ้าครับ
‎นั่นแหละครับ ‎นั่นคือนิยามคำว่าการเปลี่ยนแปลงระดับรากหญ้า
‎และทำให้เราได้คิดไปถึงว่า
‎ทีนี้เราจะทำอะไรได้ในระดับสภา
‎ระดับวุฒิสภา
‎สิ่งพวกนี้คือวัตถุดิบสำคัญ ‎ในการคิดไปถึงภาพรวมใหญ่
‎สุดยอด วิเศษมาก
‎ลองอีกลูกไหม
‎โอเค
‎ท่าผมเป็นไง
‎ได้แล้ว โยนให้โค้ง อย่าลืมว่าต้องโค้ง
‎- โค้ง ‎- โค้ง
‎โอเค ที่จริงผมโยนไม่ลงหรอก ‎เป็นการตัดต่อน่ะครับ
‎แต่คนกลุ่มนั้นเจ๋งขนาดไหน
‎ไม่ใช่แค่โครงการ “ทวงคืน” ‎ช่วยเลือกอัยการเขตคนใหม่
‎ผู้ที่มาเปลี่ยนกระบวนการยุติธรรมของเมือง
‎พวกเขายังเป็นแรงบันดาลใจ ‎ให้ทั่วประเทศทำแบบเดียวกันอีกด้วย
‎รวมถึงที่ที่ผมอยู่ ลอสแอนเจลิส
‎ใช่ครับ ที่นี่ไม่ใช่แค่ฉากสำหรับรายการเรียลลิตี้
‎แต่มันคือสถานที่จริงที่มีปัญหาจริง
‎ในปี 2020 ผมเอียนมาก
‎กับการติดตามการเมืองระดับประเทศ ‎ผ่านรายการข่าวในโทรทัศน์
‎ผมเลยตัดสินใจหันมาสนใจ ‎ที่ชุมชนของตัวเองแทน
‎ผมเริ่มโทรติดต่อ ‎ประชุมสภาเมืองอันน่าเบื่อพวกนั้น
‎เพื่อให้ความเห็นจากประชาชน
‎ผมเข้าร่วมกลุ่มชุมชนแก้ไขปัญหาคนไร้บ้าน
‎ซึ่งเป็นปัญหาที่ผมสนใจจริงๆ
‎และผมอาสาลงสมัครสภาเทศบาล
‎ผู้ที่รับปากว่าจะสู้กับ ‎ความรุนแรงของตำรวจ วิกฤติที่อยู่อาศัย
‎และปัญหาสภาพภูมิอากาศ ‎เปลี่ยนแปลงในเมืองของเรา
‎การได้เห็นว่าเราสามารถสร้างผลกระทบ ‎ต่อระบบการปกครองในเมืองของเราได้จริงๆ
‎ทำให้ผมคิดได้ว่าเราไม่ได้สิ้นหวัง
‎เราสามารถเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ‎ได้จากการเริ่มต้นเล็กๆ
‎รู้ไหมครับว่าปัญหาของคำว่า “รัฐบาล” คืออะไร
‎มันฟังดูยิ่งใหญ่ ดูไม่ขยับเขยื้อน ดูห่างไกล
‎ซึ่งในความจริงมันอยู่แค่ตรงนี้ในบ้านเรา
‎แล้วก็เหมือนหนังเรื่อง “ซอยเลนท์ กรีน” ‎มันมาจากคน
‎คนที่ตื่นขึ้นมาไปทำงานในทุกวัน
‎ไม่ใช่ด้วยเหตุผลใดๆ นอกจากว่ามันคืองาน
‎เป็นงานที่ต้องมีคนทำ
‎คนที่ยอมทุ่มเทอย่างไม่น่าเชื่อ ‎เพื่อให้คนอื่นได้อยู่อย่างปลอดภัย
‎คนที่ไม่เคยหยุดบริการสังคม
‎ไม่ว่าระบบจะสร้างมาเพื่อทำร้ายพวกเขาแค่ไหน
‎คนที่ลงไปเปลี่ยนแปลงระบบให้มันดีขึ้น
‎คนอย่างพวกเรา
‎คนอย่างพวกคุณ
‎รู้ใช่ไหมครับว่าคนเราไม่สมบูรณ์แบบ
‎อย่างผม ผมมันโง่ และไม่ใช่แค่ผมเพียงคนเดียว
‎ดังนั้นรัฐบาลเราก็ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนกัน
‎ผมลำบากมาก
‎ในการสรุปทุกอย่าง ‎ที่ผมได้เรียนรู้จากการทำรายการนี้
‎รัฐบาลเราทรงอำนาจ เสมอภาค ‎ใส่ใจ ทำลายล้าง
‎แบ่งชนชั้น และโหดร้าย
‎เป็นทุกอย่างในหนึ่งเดียว
‎เพราะว่าคนก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน
‎แต่โลกที่ดีขึ้นมันเป็นไปได้ และในวันดีๆ
‎รัฐบาลคือเครื่องมือที่พวกเราทุกคนสามารถใช้
‎เพื่อสร้างโลกที่ดีขึ้นให้เราและผู้อื่น
‎เราควรทำไหมล่ะ
‎เพราะอย่างนี้ มันคุ้มที่จะต่อสู้
‎เสร็จแล้ว
‎รู้ไหมครับ ในรายการนี้
‎เราคิดกันสนุกๆ ว่า ‎ให้ผมทำเป็นวุ่นวายกับการทำเอกสารภาษี
‎แต่นั่นเป็นแค่การแสดง
‎ในชีวิตจริง ผมเก่งมากและคุณก็เก่งได้เช่นกัน
‎ถ้าคุณใช้เครื่องมืออันเป็นประโยชน์ ‎ที่เว็บไซต์ของกรมสรรพากร
‎ซึ่งจะช่วยคุณยื่นภาษีโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
‎อดีตประธานาธิบดีขอลา
‎(อ้างอิงจากหนังสือ ‎“เดอะ ฟิฟท์ ริสก์” โดยไมเคิล ลูอิส)
‎คำบรรยายโดย จุฑาภรณ์ ประวัติวิไล