ΠΑΡΙΣΙ
-Λατρεύω τον περίπατο στο Παρίσι. -Θεέ μου.
Θυμάσαι που λέγαμε συνέχεια ανέκδοτα με το "τοκ-τοκ";
Λέγαμε άπειρα τέτοια ανέκδοτα.
Με διασκέδαζε ατελείωτα το "Τοκ-τοκ. Ποιος είναι;
Η μπανάνα. Ποια μπανάνα;"
"Τοκ-τοκ. Ποιος είναι; Το πορτοκάλι. Ποιο πορτοκάλι;
Δεν χαίρεσαι που δεν είπα μπανάνα;"
-Το έβρισκα ό,τι πιο αστείο! -Όπως και τα παιδιά σου.
Εσύ κι η γιαγιά είχατε μεγάλη υπομονή
που το έλεγα συνέχεια μικρή.
-Γεια σου. -Δες αυτό. Πολύ γενναίο.
Είναι πολύ αποφασισμένο!
Πολύ άδικο αυτό που λέω, αλλά έχει πολύ απειλητικό κεφαλάκι!
Αλλά η κίνηση θυμίζει την άσκηση που κάναμε στη σχολή κλόουν.
Ξέρεις, μπρος πίσω…
Μπρος και πίσω και μπρος και πίσω και μπρος και πίσω.
-Κύκλοι. -Και κύκλοι.
Ταξιδέψαμε απ' το Παρίσι στη Φιλαδέλφεια
για να συναντήσουμε τις πιο αστείες, θαρραλέες γυναίκες που υπάρχουν
και να ανακαλύψουμε απροσδόκητους τρόπους με τους οποίους αλλάζει τη ζωή το γέλιο.
Μαντάμ Κλίντον, τα πάτε περίφημα!
Λέγε με Χίλαρι!
Χίλαρι, τη μύτη σου.
Νόμιζα πως θα 'ταν γυναίκες που…
Αν αφορά το πέος, βρίσκουν τη λύση, οπότε…
-Κλασάτα πράγματα. -Ξέρεις τώρα.
ΕΧΟΥΝ ΚΟΤΣΙΑ: ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΓΕΛΟΥΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Ναμαστέ, Νέα Υόρκη!
Λίγα λόγια για μένα. Είμαι μετανάστρια.
ΖΑΡΝΑ ΓΚΑΡΓΚ
Ήρθα στην Αμερική με $9 στην τσέπη.
Δέκα χιλιάρικα στην τράπεζα, αλλά εννιά στην τσέπη.
Όχι, δεν θα γίνω καυστική.
ΓΙΑΜΑΝΙΚΑ ΣΟΝΤΕΡΣ
Δεν έχει νόημα απόψε. Για το συνολάκι που φοράω βγήκα.
Είμαι απ' το Τζέρσεϊ. Σούπερ ποικιλόμορφη πόλη.
ΜΕΪΣΟΥΝ ΖΑΓΙΝΤ
33.000 Ιταλοί καθολικοί κι έξι μουσουλμάνοι, όλοι σόι μου.
Έχουν ζήσει και στους δύο κόσμους.
Οι τρανς γυναίκες ξέρουν παραπάνω πράγματα από μας.
ΛΟΡΙ ΚΙΛΜΑΡΤΙΝ
Πόσο πρέπει να πληρωνόμαστε, ας πούμε.
Όταν πρωτοβγαίνουμε στη σκηνή, ως γυναίκες,
έχω παρατηρήσει κάτι που δεν συμβαίνει στους άντρες.
Έχεις μερικούς τύπους που κάθονται έτσι.
Κι η ενέργεια πέφτει.
-Οπότε αμέσως λέω… -Ναι.
"Τι τρέχει; Τι έχουν τα χέρια σου; Δεν θες να χειροκροτήσεις; Εντάξει".
Οπότε, θα κάνω το νούμερό μου εδώ.
Βγαίνει μια γυναίκα στη σκηνή κι είναι…
Και σε παρακολουθούν κάνα λεπτό.
Δεν πιστεύεις ότι σ' ακούν. Σε παρακολουθούν.
Ναι. Το πρώτο αστείο πάει χαμένο.
-Γιατί είναι του στιλ "Μια γυναίκα". -Όλα. Μα…
Και γι' αυτό πολλές γυναίκες, ακόμη και με το ντύσιμο…
Εγώ φορούσα συνέχεια σακάκια, γιατί δεν ήθελα να κοιτάνε το στήθος μου.
Δεν θέλω οι γυναίκες να νομίζουν ότι προκαλώ τον άντρα τους.
-Δεν θέλω ο τάδε τύπος να… -Όλα αυτά, ναι.
Σκεφτόμαστε όλα αυτά, ενώ οι άντρες φοράνε κυριολεκτικά ό,τι βρουν.
-"Αν έχουμε χρόνο". -Μπλούζα με λεκέ από μουστάρδα. Ναι.
Κι όταν ξεκίνησα την κωμωδία,
υπήρχε κανόνας για μία γυναίκα σε κάθε παράσταση.
Εκπλήσσομαι και που γνωριζόμαστε.
Υπάρχουν πολλές κωμικοί. Έβλεπα φωτογραφίες σε κλαμπ κι έλεγα
"Γιατί να μη σε γνωρίζω;"
Απαγορεύεται!
Πόσες φορές έχετε κάνει τη λέσχη κωμωδίας;
-Έχω χάσει το μέτρημα. -Τουλάχιστον 200.
Παναγίτσα μου!
Ναι.
Τρελαίνομαι που η μαμά λέει ακόμη "Παναγίτσα μου".
Γιατί υπάρχουν τόσο λίγα ανέκδοτα με το τοκ-τοκ για την Αμερική;
-Δεν έχω ιδέα. -Γιατί η ελευθερία χτυπά το κουδούνι.
Όντως είναι έξυπνο τώρα που το σκέφτηκα!
Θα έκανες ποτέ σταντ-απ;
Είχα μια διαφορετική εμπειρία με την κωμωδία, από κάποιες απόψεις,
-απ' ό,τι πολλοί άλλοι. -Ωχ, όχι.
-Γιατί με διακωμωδούσαν τρομερά μικρή. -Ήσουν ο στόχος.
Επαγγελματίες κωμικοί.
-Ναι. -Ναι.
Κι απαίσιοι πολιτικοί σχολιαστές, όπως ο Ρας Λίμπο.
Μα αυτό ήταν διαφορετικό, έτσι; Γιατί ο Λίμπο ήδη μας μισούσε
κι όλα όσα πρεσβεύατε εσύ κι ο μπαμπάς.
Οπότε εκεί ήταν εύκολο να σκεφτώ "Δεν αφορά εμένα". Σωστά;
Μα όταν με διακωμωδούσε το SNL,
σκεφτόμουν "Μαζεύτηκε μια ομάδα ενηλίκων…"
Σωστά.
"Κι αποφάσισαν ότι ήταν καλή ιδέα".
Κανείς δεν σκέφτηκε πως ίσως δεν πρέπει να χλευάζουμε παιδιά.
Σκεφτόμουν "Δεν το βρίσκω αστείο ή σωστό,
οπότε δεν βρίσκω αστεία ή σωστή την κωμωδία".
-Απόλυτα κατανοητό. -Ναι. Εγώ κοροϊδεύω συνέχεια παιδιά.
Έχουν προσβληθεί γονείς.
Μιλάω για αλλεργία στα φιστίκια. Μια κυρία θύμωσε πάρα πολύ.
Κι αναγκάστηκα να της πω "Άκου, αυτή είναι η αλήθεια μου".
Για την αλλεργία στα φιστίκια.
Είναι παλαβό, αλλά είναι η αλήθεια μου.
Έκανες το συνεργείο να γελάσει.
Ποιοι κωμικοί σου αρέσουν;
-Δεν ξέρω να σου απαντήσω. -Θα σε πάω στη Λέσχη Κωμωδίας.
Είναι μια παρέμβαση που δεν ήξερα ότι χρειαζόμουν.
Τσέλσι, ξέρεις πώς λέγεται το δέντρο που είναι στη Γαλλία;
-Όχι. -"Κυ-παρίσσι".
Αυτό είναι κατώτερό σου. Χωρίς παρεξήγηση.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Κάποιες κωμικοί, μέσω της κωμωδίας,
φωτίζουν θέματα που παλιότερα ήταν ταμπού,
όπως τη φυσιολογική λειτουργία του γυναικείου σώματος.
Κένια, θέλω να δοκιμάσω ένα νέο τσάι.
-Σας αρέσει η καφεΐνη; -Τη λατρεύω.
ΕΪΜΙ ΣΟΥΜΕΡ
Η προσωπική μου επιλογή είναι το ινδικό τσάι.
Έγινε.
-Εγώ θα ήθελα το τσάι της Αλίκης. -Υπέροχα.
Μπορώ να έχω έναν καφέ;
-Πώς τολμάς; -Το ξέρω. Συγγνώμη.
-Μαζί σου. -Ευχαριστούμε, Κένια.
Ομολογώ ότι χαίρομαι πολύ που σε βλέπω.
-Είσαι υγιέστατη και χαρούμενη. -Ναι!
Αφού ξεπέρασες εκείνη την απίστευτη εμπειρία με την ενδομητρίωση.
Κοίτα, θέλουμε να μιλήσουμε για την κωμωδία
και για την εμπειρία της κωμικού
κι όλα όσα έχεις περάσει…
Είσαι και γυναίκα, όμως.
Επίσης, στη σκηνή, παίρνω μαζί τις ωοθήκες μου στο νούμερο,
οπότε είναι καλό που το συζητάμε.
-Δεν τις αφήνεις στο καμαρίνι; -Όχι.
Πάντα, απ' την πρώτη μου περίοδο, είχα παραλυτικές κράμπες.
Έκανα εμετούς απ' τον πόνο.
Και, βασικά, μου έλεγαν…
Μου έλεγαν "Οι γυναίκες παθαίνουν κράμπες. Πάρ' το απόφαση". Ναι.
Κι αργότερα "Πάρε αντισυλληπτικά, βοηθάνε".
Λύσεις του ποδαριού.
Δύσκολα διαγιγνώσκεται η ενδομητρίωση, αν δεν κάνεις επέμβαση.
Το αστείο που λέω είναι ότι είπα "Έχω τη διάγνωση. Τι κάνουμε τώρα;"
"Πολύ λυπόμαστε, δεν το έχουμε μελετήσει, γιατί συμβαίνει μόνο στις γυναίκες".
-Ναι. -Μα υπάρχει μασώμενο Βιάγκρα.
Οπότε… Ναι.
Αν αφορά το πέος, βρίσκουν τη λύση.
Είναι δύσκολο να πάρεις χάπι. Δεν θέλουν οι άντρες να… Κι αν πνιγούν;
Οπότε, είναι εύγευστο, μασώμενο. Δεν είναι άπαιχτο;
ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ
-Γεια σου, Ουάντα! -Γεια.
-Θεούλη μου. -Υπέροχες είμαστε.
ΟΥΑΝΤΑ ΣΑΪΚΣ
-Να σε λέω "κυρία υπουργέ"; -Τι λες για Χίλαρι;
-Ευχαρίστως. -Δες πουκάμισο.
-Αν ξεχάσεις τα ονόματα, τα γράφει εδώ! -Έγινε.
-Πολλή πλάκα έχουν. -Μοβ σαν των Σίρλεϊ και Λαβέρν.
-Μ' αρέσει. -Αυτό μ' αρέσει.
-Έτοιμες να… Πάμε για μπόουλινγκ. -Ναι.
-Διαλέξτε μπάλα. -Εντάξει.
-Εσύ έφερες τη δική σου; -Έχω τη δική μου. Ναι.
-Το χοντραίνεις πολύ. -Τσέλσι, έχω διαθέσιμο εισόδημα.
-Τα παπούτσια μου. -Τι πράγμα;
Νομίζω πως ήρθαμε με ψεύτικα προσχήματα!
Θεέ μου, Ουάντα.
Θα σου πω κάτι που έκανες και το θεώρησα πραγματικά υπέροχο.
Που μίλησες για το πώς νιώθεις στην εμμηνόπαυση.
-Ναι. -Γιατί καμία δεν μιλά γι' αυτό.
Ζεις στο σώμα που έχεις επί 40, 50 χρόνια
-και ξαφνικά χάνεις τον έλεγχό του. -Ακριβώς.
-Βάφτισες την κοιλιά σου, νομίζω; -Η Έστερ. Η Έστερ Ρολ.
Έστερ Ρολ. Της έχεις πολύ αδυναμία, το ξέρω.
Ακριβώς, ναι.
Ήξερα τι βίωνα και σκέφτηκα ότι πρέπει να γίνει συζήτηση γι' αυτό.
Το συνειδητοποίησα για τα καλά όταν πήγα στη γιατρό μου
κι είπα "Αυτές οι εξάψεις είναι ανυπόφορες.
Προσπαθώ να δουλέψω και ξαφνικά πρέπει να σταματήσω το γύρισμα
γιατί ιδροκοπάω, οπότε κάτι πρέπει να μου δώσεις".
Κι είπε "Τώρα πια δίνουν Xanax ή κάτι τέτοιο".
Μα αυτό λέει πολλά για την περίθαλψη των γυναικών και πώς μας μετράνε,
αν το μόνο που μπορούν να σκεφτούν είναι "Δώσε στις παλαβές ένα τρελοχάπι".
-Πίσω στο στερεότυπο της υστερικής. -Ακριβώς.
Ως κωμικός, μπορείς να διαπεράσεις το σκοτάδι
και να πεις "Θα το συζητήσουμε αυτό".
Αυτό βοηθά να μη νιώθουμε μόνες. Και θα ήθελα να το συνεχίσεις.
Θα το κάνω, γιατί ακόμη το περνάω!
Ας παίξουμε λίγο.
-Θες ένα όνομα. -Ένα όνομα;
-Ναι. Εγώ θα βάλω "Τρούφα". -"Καταιγίδα".
Μ' αρέσει ο καιρός.
Εγώ θα είμαι ο "Ψίθυρος".
-Αθόρυβη, αλλά πιθανώς θανάσιμη. -Εντάξει. "Ο Ψίθυρος".
Σας φέραμε την ποικιλία του Τρελοκαπελά.
Υπέροχο. Ευχαριστώ.
Όλο φέρνεις πεντανόστιμα πράγματα.
Σας φέραμε και μερικά σκόουν.
Δείτε πόσο μεγάλο είναι. Αυτά τα σκόουν είναι παράνομα!
Κράτα το. Είναι πραγματικά ιδιαίτερο…
-Και τώρα που το άγγιξα, είναι δικό μου; -Δικό σου.
Όταν είπα σε κάποια ότι θα σ' έβλεπα σήμερα, η αντίδραση ήταν
"Τη θαυμάζω πολύ που μιλά τόσο ειλικρινά για τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης".
Στις ταινίες βλέπεις να κατουράνε στο στικ
και μετά να βάφουν τον αχυρώνα με ολόσωμη φόρμα,
γελώντας, πανευτυχείς, κι αυτό ήταν.
Η δική μου εμπειρία ήταν μια ζωντανή κόλαση.
Βοήθεια!
Τρελαίνομαι για την εγκυμοσύνη.
Και γαμώ!
Κανείς δεν ακούει τις γυναίκες.
Η Σερένα Ουίλιαμς παραλίγο να πεθάνει στη γέννα.
Δεν θ' ακούσεις τη Σερένα που σου λέει ότι κάτι πάει στραβά;
-Δεν σταματά ποτέ, έτσι; -Διαρκώς.
Δεν το πιστεύω ότι κάποιες διαδηλώνουν για τα αναπαραγωγικά τους δικαιώματα.
Θα σκέφτονται "Μου κάνετε πλάκα".
Και βλέπεις κάποιες μεγαλύτερες με πλακάτ στα χέρια.
"Ήμουν εδώ τη δεκαετία του 1970".
Νόμιζα ότι το λύσαμε αυτό, ότι τελείωσε.
Είδα έναν τύπο βουνό που έκανε κύκλους…
ΓΟΥΠΙ ΓΚΟΛΝΤΜΠΕΡΓΚ
με ένα πλακάτ "Στοπ στις εκτρώσεις".
Είπα "Ρε καριόλη, πότε έμεινες έγκυος τελευταία φορά;"
Μεγάλωσα με τη Γούπι.
Κάποιοι έχουν ένα αστείο…
Με την Γκίλντα.
ΓΚΙΛΝΤΑ ΡΑΝΤΝΕΡ
Ή έχει μια τρύπα ή είναι στριφογυριστό ή έχει ένα πομολάκι σαν πόρτα.
Βουαλά!
Και την Τζόαν.
Για όλες όσες δεν έχετε στήθος…
ΤΖΟΑΝ ΡΙΒΕΡΣ
αυτό είναι το push-up σουτιέν.
Πιέζει από δω. Τα πάντα.
Και πιέζει, πιέζει, πιέζει.
Όλο το δέρμα έχει ανέβει. Ο αφαλός μου έφτασε εδώ πάνω.
Η Μάργκαρετ Τσο ήταν τεράστια επιρροή.
Δεν επιτρέπεται να πω "κόλπος"…
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΤΣΟ
γιατί δεν χρησιμοποιώ καν τον δικό μου…
Τον θέλει κανείς;
Μπορείτε να βάλετε βιβλία μέσα. Δεν ξέρω.
Για ζαρντινιέρα.
Μαμς Μέιμπλι.
ΤΖΑΚΙ "ΜΑΜΣ" ΜΕΪΜΠΛΙ
Τζάκι "Μαμς" Μέιμπλι.
Φορούσε μια φθαρμένη ρόμπα, δεν είχε δόντια, με τσεμπέρι στο κεφάλι.
Μικρή, όταν έβλεπα αυτήν τη μαύρη γυναίκα να λέει "Εδώ είμαι", μου εντυπώθηκε.
Να θυμάσαι, σου έκανα χάρη. Σε κόσμησα με τ' όνομά μου.
Είπα "Ναι, και σου 'χω κι εγώ κοσμητικά".
Απ' τα πέντε ήθελα να παίξω στο Γενικό Νοσοκομείο,
όπως κάθε μουσουλμάνα στο Τζέρσεϊ.
Και το Χόλιγουντ αποκλείει τους ανάπηρους.
Έβλεπα ανθρώπους σαν εμένα στο σταντ-απ, ιδίως τον Ρίτσαρντ Πράιορ.
Σκέφτηκα "Θα κάνω μαθήματα κωμωδίας,
θα γίνω πολύ διάσημη κωμικός και θα βγω στην τιβί".
Για να είμαι ειλικρινής, αν παίξει αυτό, θα είναι η πρώτη φορά που πέτυχε.
Κάντε μεγάλο σαματά για τη Μεϊσούν!
ΜΕΛΙΣΑ ΡΙΤΣ
Λοιπόν. Για όσους δεν με γνωρίζετε, δεν είμαι μεθυσμένη.
Μα ήταν ο γιατρός που με ξεγέννησε, οπότε έχω βλάβη στον εγκέφαλο, αλλά όλα καλά.
Έχω 99 προβλήματα κι η παράλυση είναι μόνο ένα απ' αυτά.
Στους Ολυμπιακούς Καταπίεσης θα έπαιρνα το χρυσό.
Είμαι Παλαιστίνια, μουσουλμάνα, έγχρωμη γυναίκα.
Είμαι διαζευγμένη, είμαι ανάπηρη
και… Είστε έτοιμοι;
Είμαι απ' το Τζέρσεϊ.
Ο Ρίτσαρντ Πράιορ ήταν απίστευτα πρόστυχος.
Οπότε, όταν ανέβηκα στη σκηνή, σκέφτηκα "Πόσο προσβλητική μπορώ να γίνω;
Θα είμαι η μουσουλμάνα που λέει αστεία για την Παναγία".
Δεν είχα ιδέα τότε
ότι τα άτομα με αναπηρίες αντιμετωπίζονται ως νήπια και ως ασεξουαλικοί,
οπότε όταν βγήκα στη σκηνή και μίλησα για σεξ, ο κόσμος ήταν κάπως έτσι:
"Μια μουσουλμάνα μιλάει για σεξ. Μια ανάπηρη μουσουλμάνα μιλάει για σεξ".
Τους έκανε τρομερή εντύπωση.
Εσάς τους ελεύθερους, κανείς δεν σας προειδοποιεί για το γεγονός
ότι οι συνήθειες του συζύγου σου γίνονται ενοχλητικές πολύ γρήγορα.
Η συνήθεια που είχε ο δικός μου και κυριολεκτικά με τρέλαινε
ήταν ότι ανέπνεε διαρκώς.
Εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή, εκπνοή.
Έλεγα "Μπορείς να σταματήσεις πέντε λεπτά;
Το έκανα όταν γεννήθηκα κι είμαι μια χαρά".
Τρελαίνομαι γι' αυτές τις παλιές βιτρίνες.
Ξέρεις αυτή η φρομαζερί είναι πολύ διάσημη.
Πώς το ξέρεις;
Έχει φοβερό "ευρε-τύριο".
Έπρεπε να γελάσω; Συγγνώμη, δεν το βρήκα πολύ αστείο.
Μα δεν ήρθαμε στο Παρίσι μόνο για να πούμε κρύα αστεία.
Το Παρίσι είναι ξακουστό ως έδρα των κλόουν.
Κι ήρθαμε να συναντήσουμε τον δεξιοτέχνη κλόουν Φιλίπ Γκολιέ.
Ο Φιλίπ εκπαιδεύει κλόουν πάνω από 50 χρόνια.
Στους μαθητές του συγκαταλέγονται η Έμα Τόμπσον κι ο Σάσα Μπάρον Κοέν.
Ήταν καταστροφή σκέτη.
Κανείς δεν γελούσε.
Καταστροφή.
Φιλίπ, πώς γίνεται να προέρχεσαι από οικογένεια φαρμακοποιού
και να καταλήγεις ένας από τους κορυφαίους ειδικούς στην κωμωδία;
Οι άνθρωποι ποτέ δεν ξέρουν γιατί κάποιος είναι ανόητος…
ΦΙΛΙΠ ΓΚΟΛΙΕ
-και τρελός στην οικογένεια. -Κι ήσασταν εσείς;
-Ναι. -Όχι.
ΝΑΤΑΛΙ ΠΑΛΑΜΙΝΤΙΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ / ΠΕΡΦΟΡΜΕΡ
-Ναι. Ήμουν πάρα πολύ άτακτο αγόρι. -Ήσασταν άτακτο αγόρι.
Είναι καλό να θυμάσαι ότι ο κλόουν είναι ένα λάθος.
-Ναι. -Ένα όμορφο λάθος.
Όμορφο λάθος.
Πολλά λάθη δεν είναι όμορφα, αλλά το συγκεκριμένο είναι.
Για να πάρουμε μια γεύση από την εμπειρία της Σχολής Κλόουν,
κάναμε ένα μάθημα με τη Λι Ντελόνγκ,
που έχει μεταφέρει την τέχνη του κλόουν ανά τον κόσμο, και σε εμπόλεμες ζώνες.
Δεν είναι πολύ ταιριαστό να βρισκόμαστε εδώ,
στη σκηνή του Μουλέν Ρουζ,
όπου ερμήνευσαν οι πρώτες γυναίκες κλόουν;
Τσα-Ου-Καό, Λα Γκουλί, Λα Μομ Φρομάζ. Πέρασαν από δω.
ΛΙ ΝΤΕΛΟΝΓΚ ΗΘΟΠΟΙΟΣ / ΔΑΣΚΑΛΑ ΚΛΟΟΥΝ
Όλες εκείνες οι γυναίκες, που κατέληξαν πάμφτωχες και ξεχασμένες,
ήταν οι προάγγελοι των γυναικών κλόουν στη Γαλλία σήμερα.
Ετοιμαζόμαστε για ένα ταξίδι.
Είναι ένα ταξίδι στη γνησιότητά μας, στην αφέλειά μας, στην ευαλωτότητά μας,
όπου μαθαίνουμε ότι οι αδυναμίες μας είναι δύναμη.
Είναι ο κόσμος του κλόουν.
Και θα κάνουμε αυτό το ταξιδάκι με τη βοήθεια αυτής εδώ.
Της μικρότερης μάσκας στον κόσμο.
Φορέστε τις μύτες σας.
Χίλαρι, τη μύτη σου.
Ένα τσούρμο κλόουν!
Κρατάει σημειώσεις!
Χίλαρι!
Αυτό ήταν κακό. Ω, ναι.
Όταν κάνεις σταντ-απ, είσαι εκεί έξω ολομόναχη.
Είσαι εσύ.
Και δεν έχεις πάντα μαζί σου το κοινό.
Όχι.
Και, βασικά, κάποιοι εύχονται να αποτύχεις.
Το να είσαι κωμικός, γενικώς,
αλλά σίγουρα μια γυναίκα κωμικός, που εκτίθεται εκεί έξω,
-θέλει κότσια, θεωρώ. -Θέλει κουράγιο.
-Θέλει κότσια. -Ισχύει.
Έτσι μπήκα στην εκπομπή, θεωρώ.
-Σχεδόν. -Εννοείται!
Γιατί πέρασα μια δεκαετία που με τρόλαραν ασύστολα.
Δεν θα μπορέσεις να ταυτιστείς.
-Όχι, καθόλου. -Με τρόλαραν απίστευτα στο ίντερνετ.
Και γίνεσαι… Μου έγινε τελείως αδιάφορο.
Δεν δικαιούσουν να είσαι αστεία.
-Όχι. Πραγματικά πίστευα… -Σίγουρα όχι δημοσίως.
Εσείς το ξέρετε καλύτερα απ' τον καθένα. Θέλουμε μια άλλη εκδοχή των γυναικών.
Θέλουμε να είσαι όμορφη, αθόρυβη και διαχυτική και…
Και μόνο κομπάρσα.
-Εννοείται. -Εννοείται.
Η Λουσίλ Μπολ έλεγε "Αν είσαι μόνη εκεί έξω,
δεν μπορείς παρά να το πάρεις απίστευτα προσωπικά".
Ο κόσμος ξέρει τους κλόουν γενεθλίων,
-τις μπογιές στο πρόσωπο και… -Ναι.
Θεωρώ πως δεν ξέρουν ακριβώς τι θα πει κλόουν,
μα όταν το δουν, το απολαμβάνουν.
Εξαιρετικά! Τα πάτε περίφημα.
Λίγο γρηγορότερα!
Η Λουσίλ Μπολ είναι κλόουν.
Όταν χώνει σοκολατάκια στο στόμα,
αυτό είναι νούμερο κλόουν.
-Δεν συμφωνείτε; -Όχι. Συμφωνώ.
Ναι.
Φιλίπ, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια γυναίκα στην κωμωδία
και σ' έναν άντρα;
Μπορούν να κάνουν τα ίδια;
Στην κωμωδία δεν υπάρχει θέμα, αλλά ο κλόουν είναι πιο δύσκολο.
Ναι.
Διότι αν είσαι νεαρό αγόρι
και γυρίσεις στο σπίτι με τα ρούχα σου πολύ λερωμένα,
η μητέρα σου σ' αγαπά και πάλι.
Ναι.
Αν είσαι κορίτσι, δεν είναι σίγουρο ότι σ' αγαπά ακόμη ο πατέρας σου.
Οπότε, για μια γυναίκα
είναι πιο επικίνδυνο να φέρεται ηλίθια, απ' ό,τι ένας άντρας.
Και το βλέπουμε όταν διδάσκουμε
ότι η γυναίκα θέλει να είναι γοητευτικός κλόουν.
Μα ήξερα κάποιες γυναίκες. Ένα τέρας.
Φανταστική. Μα όχι πολλές.
Εγώ είμαι πιο πολύ τέρας.
Όταν βλέπει τις παραστάσεις η μαμά μου, ταράζεται που δεν είμαι καθωσπρέπει.
-Ακόμη; -Ναι.
Είσαι άτακτο κορίτσι, όχι;
-Είμαι κακό κορίτσι. Πολύ κακό. -Ναι; Ναι.
Το πρόσφατο νούμερό σου λέγεται Νέιτ,
η αρσενική εκδοχή του ονόματός σου, σωστά;
Ναι. Φοράω αντρικά.
Χρησιμοποιώ τη δυσφορία με το κοινό για να προκαλώ εντάσεις.
Παίζω με την ιδέα της συναίνεσης.
-Πλησιάζω να αγγίξω το στήθος κάποιας. -Μη με τρομάζεις.
Εγώ…
-Τρομάξατε; -Εγώ δεν τρομάζω.
-Κάν' το σ' εμένα. -Σ' εσένα.
-Πλησιάζω το στήθος κάποιας. -Ναι.
-Πολύ αργά. -Νιώθω σαν να σε ξέρω.
Ναι.
-Και μετά; -Είναι μια στιγμή.
-Και μετά λέω… -Βιώνουμε μια στιγμή.
Μου επιτρέπεις;
-Μου επιτρέπεις; -Φυσικά.
Και μετά…
Χαζούλα.
Και της χουφτώνω το στήθος.
Η πρώτη μετά τον άντρα μου.
-Είχαμε μια στιγμή. -Ισχύει.
Αρκεί να ρωτήσεις. Ευχαριστώ που μ' άφησες.
Άψογα.
Αρκεί να ρωτήσεις.
Όταν δημιουργείς ένταση με στατικότητα
ή ο κόσμος φοβάται γιατί δεν ξέρει τι θα κάνεις,
εύκολα τη σπας.
Μα ξέρεις το άτομο;
-Όχι. -Όχι, δεν ξέρω κανέναν.
-Χθες γνωριστήκαμε. -Μα ο κόσμος γελά ή φοβάται;
Ο κόσμος γελά. Κι αυτό βγάζει γέλιο.
Οπότε είμαι έτσι για τα βυζάκια και μετά κάνω αυτό… για…
-Ναι, εγώ θα φοβόμουν. -Ξέρεις.
Όταν ο γιος μου πήγε δέκα, αποφάσισα να του διαβάσω
Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ.
Θέλω μια θηλυκή πρωταγωνίστρια. Θέλω να μάθει ιστορία ο μικρός.
Και τελικά, τα δέκα χρόνια παραείναι λίγα για τέτοιο βιβλίο.
Πολλά συμβαίνουν στο βιβλίο. Καταρχάς, της έρχεται περίοδος.
Κι ο γιος μου λέει "Τι είναι περίοδος;"
Και λέω "Όταν τα κορίτσια φτάνουν στην ηλικία της Άννας,
αρχίζουν να εμμηνορροούν.
Κι αυτό σημαίνει ότι μια φορά τον μήνα τρέχει αίμα ανεξέλεγκτα
από τον κόλπο τους για 4 με 15 μέρες.
Αναλόγως το κορίτσι".
Το να βλέπεις κάποιον ν' ακούει μια τέτοια πληροφορία για πρώτη φορά…
Έπαθε πανικό.
Το ένα χέρι κατευθείαν στον καβάλο, γιατί νόμιζε ότι θα αιμορραγήσει ανεξέλεγκτα.
Και το άλλο χέρι επάνω για να μπλοκάρει άλλες πληροφορίες.
Οπότε ήταν σαν χορός με δυο χέρια για κάνα λεπτό, έτσι;
Και μόλις ηρεμεί, ξαναπιάνω το βιβλίο
και λέει "Ελπίζω να μην πάθει άλλο κακό η Άννα Φρανκ".
Εσύ σπας φράγματα με τη φυλή, εσύ σπας φράγματα με την αναπηρία.
Κι εσύ σπας φράγματα με τον θάνατο.
Δεν είναι πολύ αστείο;
Όλο μού πέθαινε κόσμος, οπότε…
Πίστεψέ με, δεν ήθελα να εξειδικευτώ σ' αυτό.
Έχασα τη μαμά μου από COVID και λέω στο κοινό "Κοιτάξτε".
Γιατί κάπως βγάζουν μια κοφτή ανάσα. Και λέω "Η μαμά μου, χα-χα".
Και…
Σας αρέσουν αυτά με την Άννα.
Τα αντέχετε, νομίζω.
Λέω "Κοιτάξτε, η μαμά μου πέθανε από COVID. Εγώ είμαι κωμικός.
Λέω αστεία γι' αυτό. Σφίξτε τα δόντια, κότες".
Και λένε "Εντάξει". Ίσως η κωμωδία έχει εξελιχθεί λιγάκι.
Ο κόσμος νιώθει πιο άνετα με τα ακραία θέματα,
ίσως λίγο περισσότερο απ' ό,τι πριν από πέντε ή επτά χρόνια.
Η μαμά μου ήταν μια υποστηρίκτρια του Τραμπ που πέθανε από COVID,
οπότε ο ιατροδικαστής το δήλωσε ως αυτοκτονία.
Με συγχωρείς. Γέλασα;
Για κάποια στιγμή συνειδητοποίησες
"Αυτό που κάνω είναι αποτυχημένο".
"Κανείς δεν γελ…" Κι εκεί πρέπει να πας.
Στην πατάτα.
Στην τέχνη του κλόουν, αντίθετα με κάθε άλλη μορφή τέχνης,
απ' όσο γνωρίζω εγώ, η πατάτα είναι απαραίτητη.
Η πατάτα είναι σημαντικότατη.
Κάνεις κάτι, το θεωρείς αστείο, κανείς δεν γελά.
Κανείς. Απόλυτη ησυχία.
Είτε αυτοκτονείς είτε σώζεις την κατάσταση
και κάνεις κάτι άλλο που θεωρείς αστείο.
Αν ο κόσμος γελάσει, σώζεις την πατάτα.
Όλοι σ' αγαπούν και πάλι.
-Ναι. -Χειροκροτούν και συνεχίζεις το νούμερο.
Πουφ, άλλη μια πατάτα.
Κλόουν θα πει να βρεις τον χρυσό στις αποτυχίες.
Γι' αυτό είναι τόσο δύσκολος χώρος για να πετύχουν κάποιοι,
διότι πρέπει να δεχτούν την αποτυχία ώστε να φτάσουν στο σημείο
όπου πρέπει να το σώσεις.
Αν δεν αποτύχεις, δεν έχεις κάτι να σώσεις.
-Φοβερή μεταφορά για τη ζωή! -Πραγματικά.
-Κι άλλο; -Εσύ θα μου πεις.
Αυτό θέλεις;
Εντάξει.
Πολλοί άνθρωποι, ιδίως γυναίκες, γονατίζουν.
-Αποτυγχάνεις, αλλά δημοσίως, σωστά; -Ναι.
Δεν θες να το ξανακάνεις ποτέ.
Και μας τυραννά αυτό που λέω το "γονίδιο της τελειομανίας".
-Πολλές γυναίκες… -Το έχω κι εγώ.
-Ιδίως νέες. -Κι εγώ.
Πρέπει να είναι τέλειες, να δείχνουν τέλειες.
Πρέπει να φέρονται τέλεια. Να μιλούν τέλεια.
Μα όταν διδάσκεσαι την τέχνη του κλόουν, μαθαίνεις "Μην είσαι τέλειος".
-Ακριβώς. -Ποτέ.
-Χάλια ήταν. -Εντάξει. Δεν είναι καλή.
Δεν ήταν καλό!
Παίζεις ως Τρούφα.
Η Τρούφα δεν πρέπει να φορτωθεί τόσο απαίσια απόδοση.
Πίστεψέ με, θα το αλλάξω.
-Πρέπει να πλησιάσω, γιατί… -Το 'χεις.
Αλήθεια; Εγώ δεν το βλέπω.
Μην πέσεις στο αυλάκι, να χαρείς!
-Διάολε, έχω… -Πήγε παρακάτω.
Θα σε βοηθήσω εγώ.
-Δείξε μας τι κάνεις. -Συγκεντρώσου.
Δεν υπόσχομαι τίποτα. Έχω καιρό να παίξω.
Έλα τώρα. Δες την.
Αχ, έλα τώρα!
-Ακόμη και το πόδι σου είναι σωστά. -Πάντα δείχνε σαν να ξέρεις τι κάνεις.
Ισχύει. Πρέπει να το δουλέψω αυτό.
Ουάντα, όταν γράφεις κωμωδία,
σκέφτεσαι καθόλου αν μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις
για να επιφέρεις αλλαγές σε κάτι που σε νοιάζει πολύ;
Περισσότερο σκέφτομαι να ανοίξει ένας διάλογος.
-Που ίσως φέρει την αλλαγή; -Ακριβώς.
Δεν πιστεύω ότι θα πω κάτι
και ξαφνικά θα τους έρθει η επιφοίτηση και θα πουν "Α, έχει δίκιο".
Το θέμα είναι περισσότερο
-"Για κάτσε να το σκεφτώ". -Ναι.
Μ' αρέσει που μπορώ να μιλήσω για κάτι μέσω ενός αστείου,
αλλά ο κόσμος δεν θέλει μαθήματα.
Οπότε, το παρουσιάζεις με τρόπο.
Κάποια πράγματα είναι ανόητα.
Όπως λέω ότι είναι ανόητο να έχεις κατοικίδιο πουλί.
Δεν βοηθάει κανέναν. Δεν σώζει μια ζωή.
Γενικά, όμως, με όσα λέω προσπαθώ
να κάνω τον κόσμο, ιδίως τις γυναίκες, να γελάσουν και να νιώσουν καλύτερα.
Θα πιω σ' αυτό. Έτσι, αγαπητή μου.
Εις υγείαν.
Μου αρέσει η ιδέα να θίγω θέματα όπου πιθανώς με περιμένουν αντιδράσεις.
Νομίζω ότι για τις Αμερικανίδες η καλύτερη δεκαετία ήταν του '70.
Όπως το 1974, που αποκτήσαμε το δικαίωμα να εκδίδουμε πιστωτική στο όνομά μας.
Και πολλοί δεν ξέρουν ότι ο λόγος που έγινε αυτό το '74
είναι επειδή το '73 αποκτήσαμε το δικαίωμα στην άμβλωση.
Και το '73 άρχισαν να κάνουν αμβλώσεις κι ήταν του στιλ
"Θα 'θελα να τις χρεώνω σε πιστωτική".
Η πρόκληση του κωμικού είναι να μεταπείθει το κοινό.
Κι όταν βγαίνεις και βλέπεις αυτό,
θέλω να έχουν λυθεί τα χέρια μέχρι να τελειώσω
κι ο κόσμος να γελάσει με πράγματα που δεν θα γελούσε φυσιολογικά.
Ήδη δίνουμε αρκετές μάχες και μόνο που είμαστε γυναίκες.
Δεν θέλω να προσθέσω άλλες.
Αν δεν κατάλαβες, δεν κατάλαβες. Αν δεν σ' αλλάζω, δεν σ' αλλάζω.
Γιατί, ως επί το πλείστον,
πολλοί αδαείς περί φυλής ή αναπηρίας αυτό έχουν διδαχθεί.
Πρέπει να το ξεμάθουν μόνοι τους.
Με ακούτε;
Έλα δω, ψιψίνα!
Ας χουφτώσει το δικό μου πράμα, γιατί χουφτώνει κι εκείνο. Εντάξει;
Αν έβαζε χέρι εδώ κάτω, θα 'λεγα "Κούκου!"
Θα σ' τον πήγαινα καροτσάκι στον Λευκό Οίκο.
"Εσύ κι εγώ μαζί. Έχουμε τέσσερα χρόνια!"
Λέω πολλά για τον Τραμπ και σε κάποια μέρη σκέφτομαι
-πως ίσως δεν πρέπει να τα πω. -Ναι.
Μα έχει και την πλάκα του.
Λέω στο κοινό
"Επιτρέπουμε σε λευκούς άντρες να μπαίνουν σε μέρη που δεν αξίζουν,
οπότε έτσι έγινε πρόεδρος αυτός, αλλά όλοι σοκάρονται".
Πρώτη φορά βλέπεις ότι ένας λευκός κάνει ό,τι θέλει σ' αυτήν τη χώρα;
"Καλώς ήρθες στον κόσμο μας!"
Ακριβώς. Πού ζεις εσύ;
Επίσης, οι μαύροι στο κοινό έχουν βαρεθεί όλες αυτές τις βλακείες.
Κι επιτέλους κάποιος τους λέει κάτι χωρίς να ανησυχεί για κάποιο όριο.
Φυσικά, όταν λέω κάτι στους λευκούς, νιώθουν άβολα.
Όλα θα πάνε καλά.
Δεν είναι η πρώτη φορά
που έχουμε εκλέξει έναν ρατσιστή, σεξιστή, ομοφοβικό πρόεδρο.
ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2016
Δεν είναι ο πρώτος. Απλώς είναι ο πρώτος επιβεβαιωμένος.
Ήμασταν στο Γκάρντεν, μετά τις εκλογές.
Ακολούθησες άλλους κωμικούς που διακωμωδούσαν τον Τραμπ
και το κοινό ανταποκρινόταν στους άλλους.
-Βασικά… -Σωστά;
-Στρέιτ λευκοί άντρες τον διακωμωδούσαν. -Ναι.
-Κι όταν ανέβηκες εσύ… -Ναι.
-Είπες κι εσύ κάποια αστεία. -Έγινε χαμός.
Πώς λέτε ότι δεν είναι σεξιστής;
Ότι δεν είναι ρατσιστής;
Πώς λέτε ότι δεν είναι ομοφοβικός;
Το κοινό χωρίστηκε.
Οι μισοί με γιούχαραν.
Οι άλλοι μισοί έλεγαν στους άλλους μισούς να το βουλώσουν.
Και κυριολεκτικά πιάστηκαν στα χέρια.
-Πλάκα κάνεις. Θεέ μου. -Στο κοινό. Ναι.
Κάποιοι με έβριζαν με τη λέξη από "α".
-Ήταν χάλι μαύρο. -Θεέ μου!
Σκέφτηκα "Κάπως πρέπει να το μαζέψω".
Δεν θα κατέβαινα απ' τη σκηνή.
-Με την καμία. Δεν με νοιάζει. -Ποτέ δεν το κάνουμε αυτό.
Κι είπα μερικά "γαλλικά".
Άρχισα να απευθύνομαι σε τμήματα.
"Άντε και, τμήμα 220!"
Άντε και… εσύ, εσύ, εσύ, εσύ. Όλοι σας.
Και σκέφτηκα "Κάτσε να το μαζέψω".
Οπότε είπα "Κοιτάξτε, ήρθαμε εδώ για έναν υπέροχο σκοπό".
-"Ελπίζω να συμφωνούμε όλοι σ' αυτό". -Έτσι.
Και μοιράστηκα την ιστορία επιβίωσής μου απ' τον καρκίνο του μαστού
κι είπα αστεία γι' αυτό.
Τα ξαναβρήκαμε κάπως και καληνυχτιστήκαμε.
Η γυναίκα μου τρέχει στη σκηνή, κάτι που δεν κάνει ποτέ,
μου δίνει ένα μεγάλο φιλί και κάνει το σήμα της ειρήνης.
Εγώ είμαι λιγότερο κλασάτη.
Δεν είδα το σήμα. Μόνο το ένα δάχτυλο. Λέω "Ναι, μωρό μου! Ας…"
Και μετά "Α, εντάξει. Ναι".
Φυσικά, τα πρωτοσέλιδα είχαν εμένα που…
-Κλασάτα πράγματα. -Ξέρεις τώρα.
Κλασάτα.
-Ενίοτε πολεμάς τη φωτιά με φωτιά. -Ναι.
Ξέρεις ποια θεωρώ ότι χρησιμοποιούσε εξαιρετικά το χιούμορ;
Με έργο, στα υψηλότερα επίπεδα, το οποίο γνωρίζεις πολύ καλά.
Η πρώην υπουργός Μαντλίν Ολμπράιτ, η καλή μας φίλη.
Πρέπει να τα έχω πάει αρκετά καλά ως η πρώτη γυναίκα υπουργός Εξωτερικών…
ΜΑΝΤΛΙΝ ΟΛΜΠΡΑΪΤ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ, 1997-2001
διότι πλέον σχεδόν δεν σκέφτονται καν άντρες για τη θέση.
Κατείχε άψογα την τέχνη
του να μιλά και να επιχειρηματολογεί, συχνά με χιουμοριστικό τρόπο,
με τις καρφίτσες που φορούσε.
Αυτό ξεκίνησε μετά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου,
όταν ένα τσιράκι του Σαντάμ Χουσεΐν την αποκάλεσε φίδι.
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που πήγε να δει τον Σαντάμ Χουσεΐν,
φορούσε μια μεγάλη καρφίτσα φίδι,
ένας κομψός, αλλά έξυπνος τρόπος να πει αυτό που ήθελε.
"Κοίτα, ακούω και βλέπω".
Όταν θα διαπραγματευόταν με τους Ρώσους για μια συνθήκη αντιβαλλιστικών πυραύλων,
βρήκε μια καρφίτσα στη συλλογή της που έμοιαζε με πύραυλο.
Που έτυχε να έχει πρόχειρη.
-Είχε άπειρες καρφίτσες! -Όσο κανείς.
-Τις φορούσε… -"Τι έχω σε σχήμα πυρηνικής κεφαλής;"
Κάποιος Ρώσος είπε "Έχεις στρέψει πύραυλο εναντίον μας;"
-Ευθέως. -Ακριβώς.
Κι εκείνη λέει "Ναι, τον νου σας".
Θέλω να πιστεύω ότι αυτό παρηγορούσε άλλους ανθρώπους
ώστε να εκλάβουν κάτι που ίσως ειπώθηκε προσβλητικά…
-Σωστά. -και να το μετατρέψουν…
-Σωστά. -ίσως σε κάτι όμορφο,
ίσως σε κάτι προκλητικό, ίσως σε κάτι αστείο.
-Για σκέψη και εκτροπή. -Ακριβώς όπως το λες.
Έχω μία ερώτηση. Το ντιμπέιτ.
Ήταν μια σουρεαλιστική εμπειρία.
Καθώς με παρακολουθεί…
-Ναι. -καραδοκεί από πάνω μου,
γυρνάω να του πω "Κάνε πέρα, βρε απαίσιε";
Ή αν προσπαθήσω να το διακωμωδήσω, φανταζόμουν τους αναλυτές,
-που είναι κυρίως άντρες, να λένε… -Ναι.
"Πώς θα σταθεί αυτή απέναντι στον εκάστοτε ηγέτη,
αν δεν αντέχει κάποιον σε μια σκηνή;"
Όπως αυτό που περιέγραφες απ' τη Βοστόνη.
Γίνεται δική σου ευθύνη να ενώσεις πάλι όλο τον κόσμο.
Ακριβώς. Κι είναι απίστευτα κουραστικά
τα στεφάνια που πηδάμε στο μυαλό μας
για να πούμε αυτό που νιώθουμε, αντί να σκεφτούμε
"Για στάσου, πώς θα φανεί αυτό; Είμαι γυναίκα. Πώς θα πάει αυτό;"
Οι άντρες δεν το κάνουν ποτέ.
Έπρεπε να έχω σκεφτεί ένα καλό αστείο;
Θα είχε πετύχει.
Γιατί έχεις δίκιο. Αν γύριζες και του έλεγες ότι είναι τρομακτικός,
θα σου είχαν επιτεθεί.
"Ναι, Ντόναλντ, όλα δικά μου είναι.
Ξέρω ότι θες να δεις τι γίνεται με το μαλλί μου, αλλά…"
"Αντίθετα με το δικό σου".
"…αυτά είναι όλα δικά μου".
Αχ, να γυρνούσα πίσω τον χρόνο. Ωραίο θα ήταν.
Οι λευκές με αγαπούν ως πνευματικό τους ζώο, αλλά με περνάνε και για τη Λίζο.
Η κόρη μου είναι πρωτοετής στο Στάνφορντ.
Είπα στη μητέρα μου να μην κοκορεύεται και μου λέει
"Πόσο καλό κολέγιο να 'ναι, αν δέχεται τόσα κορίτσια;"
Αν πιάσω τον γιο μου να βλέπει πορνό, θα κάτσω να το δω κι εγώ μαζί του.
Καθόλου κακή ιδέα!
Υπάρχει καλύτερος τρόπος να τον αποτρέψω να ξαναδεί πορνό…
απ' το να θυμάται εμένα να το σχολιάζω;
Η μητέρα μου βλέπει το Lifetime.
Πόσες γυναίκες βλέπουν Lifetime; Χειροκροτήστε… Εντάξει.
Θέλω να ξέρετε ότι εξαιτίας σας δεν πάνε μπροστά οι γυναίκες, εντάξει;
Ένα αστείο που θεώρησα πολύ σημαντικό να κάνω
ξεκίνησε όταν μια μέρα έβλεπα τηλεόραση με τη μητέρα μου,
η οποία τρελαίνεται για το The Bachelor και το Lifetime.
Εγώ νιώθω ότι είμαι υιοθετημένη, γιατί δεν μας αρέσουν τα ίδια πράγματα.
Κι η μητέρα μου παρακολουθεί απίστευτα αφοσιωμένη ως καθημερινή γυναίκα.
Η μητέρα μου είναι καθημερινή γυναίκα.
Κι εγώ το βλέπω και σκέφτομαι ότι γι' αυτό αποτυγχάνουν οι γυναίκες.
"Γι' αυτό αποτυγχάνουν. Είναι λάθος".
Επίσης, μιλάω στις γυναίκες. "Ναι, εκείνος είπε κάτι στραβό, αλλά εμείς τι κάνουμε;
Τι θεωρούμε σημαντικό εμείς;
Γιατί θέλουμε να μας επικυρώνουν με τέτοιους τρόπους;"
"Ένα δίκτυο για γυναίκες!"
Ακούγεται καλό θεωρητικά, έτσι;
Περίμενα ένα σωρό ταινίες που ενδυναμώνουν τις γυναίκες.
Με πιάνετε; Του τύπου γυναίκες ελεύθερες να αιμορραγούν στο γρασίδι.
Να κόβουμε πουλιά αβέρτα και τέτοια.
Εγώ περίμενα γυναίκες που…
Δεν περίμενα να δείχνει
την ίδια χαζογκόμενα ξανά και ξανά να το παίζει μπερδεμένη.
Προσοχή, παρακαλώ, όποιος είναι στην πορεία της μπάλας.
Εντάξει, εντάξει. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι!
Μισό. Αλήθεια το 'κανες;
-Το έκανα! Στ' αλήθεια! -Πολύ εντυπωσιακό.
Σίγουρα δεν τις έριξαν οι Μυστικές Υπηρεσίες;
Ήταν φοβερή. Μόνη της.
-Περίμενα να γυρίσεις πλάτη, όμως. -Μπράβο σου.
Είναι δυσκολότερη η κωμωδία πλέον.
Είναι ένα σωρό πράγματα που δεν μπορείς να διακωμωδείς
ή δεν πρέπει να διακωμωδείς ή μπλέκεις αν διακωμωδήσεις.
Ως κάποια που διακωμωδήθηκε έντονα μικρή,
χαίρομαι πολύ που κάποια πράγματα δεν τα αγγίζουμε.
Πείτε με πολιτικώς ορθή.
Εγώ το βλέπω ως εξής.
Ξέρω το σωστό για μένα και τι θα κάνω εγώ
και τι με κάνει να νιώθω καλά και τι δεν πρέπει να αγγίξω.
Μα δεν θα πω σε έναν άλλο κωμικό "Δεν μπορείς να κάνεις αυτό ή εκείνο".
Εγώ, προσωπικά, όμως, έχω ένα όριο.
-Μα έχει μετατοπιστεί, σωστά; -Ναι. Έχει… Ναι.
Ήμουν λίγο πιο ακραία. Τώρα…
Ξεχνάω τον κωμικό, αλλά είπε κάτι του στιλ
"Αν το παιδί μου ήταν γκέι,
θα τον κοπανούσα στο κεφάλι με ένα κουκλόσπιτο", κάτι τέτοιο.
Και προσεβλήθην, γιατί έχω δουλέψει με ΛΟΑΤΚΙ παιδιά
που έχουν κακοποιηθεί, που τα έχουν διώξει επειδή είναι γκέι.
Και λέω "Φίλε, αυτό δεν είναι σωστό.
Δεν είναι καν αστείο. Βάζεις ιδέες σε πολλά άτομα που θα το κάνουν αυτό".
Κι είπα "Ας το σκεφτούμε".
Μεγάλωσα με τον Ντάις και τον Έντι Μέρφι,
κι είχα μόνο ρατσιστικά, μισογυνίστικα αστεία, για χοντρούς, τσούλες, αρχικά.
Αυτό έκανα,
κι όχι επειδή το έπαιζα άντρας, αλλά επειδή προσπαθούσα να είμαι κωμικός.
-Ενδιαφέρον. -Αυτά έβλεπα εγώ.
Ώσπου μια μέρα, με πλησίασε μια τύπισσα κι είπε
"Ήρθα να γελάσω σήμερα και το αστείο σου περί παιδοφιλίας ήταν τόσο ζοφερό,
που ξύπνησε τη χειρότερη στιγμή της ζωής μου".
Κι άλλαξα όλα όσα έκανα εξαιτίας αυτού.
Οι κωμικοί που θαυμάζω κι αγαπώ είναι στο στιλ του Τζορτζ Κάρλιν.
Υποτίθεται πως επιτίθεσαι προς τα επάνω.
-Πολύ σωστό επιχείρημα. -Αυτό είναι.
Η αλήθεια στην εξουσία.
-Γιατί να πειράξω κάποιον… -Με προβλήματα.
Έναν καημένο που παλεύει; Δεν είναι αυτό το νόημα της κωμωδίας.
-Υποτίθεται ότι ανυψώνεις. -Ναι.
-Δίνεις φωνή σε όσους δεν έχουν. -Ναι.
Κι υποδεικνύεις την υποκρισία.
Αυτή η κωμωδία μού αρέσει προσωπικά.
-Την ξεμπροστιάζεις. -Αυτό κάνω εγώ.
-Όταν πετάω πέτρες, τις πετάω ψηλά. -Ναι.
Πολύ συχνά, δυστυχώς, ο κόσμος γελά
όταν ο κωμικός διακωμωδεί κάποιον άλλο.
Σωστά.
Η τέχνη του κλόουν, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ πλέον,
στα πιο αστεία της, είναι όταν οι ίδιοι οι κλόουν είναι ευάλωτοι
κι αυτοσαρκάζονται.
-Σε προσκαλούν να γελάσεις μαζί τους… -Σωστά.
αντί να προκαλούν γέλιο για κάποιον άλλο.
Πιθανώς να βοηθούσε σχεδόν τους πάντες αυτό.
Πρέπει να… Εντάξει.
Ομολογώ ότι είναι απ' τις χειρότερες παρτίδες μου.
Πάνω απ' τον μέσο όρο για μένα!
Εντάξει, έλα. Χάνουμε όλη τη Μέση Αμερική και το Σικάγο.
-Έλα. -Ναι, συμβαίνει αυτό, ξέρεις.
-Εντάξει. Πάμε. -Πάμε.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΜΑΝΤΛΙΝ ΟΛΜΠΡΑΪΤ
Το να εξηγείς ανέκδοτα είναι σαν να ανατέμνεις έναν βάτραχο.
Ίσως μάθεις κάτι απ' αυτό, αλλά ο βάτραχος πεθαίνει στην πορεία.
Ερχόμουν με το τρένο απ' την Ουάσινγκτον.
-Μάλιστα. -Ο ελεγκτής ρώτησε
αν ήθελα αναπηρικό αμαξίδιο κι είπα "Όχι, πάω στον Κολμπέρ να σκίσω".
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου