PARYŻ
- Kocham spacery po Paryżu. - O Boże.
Pamiętasz nasze dowcipy z serii „puk, puk”?
Miałyśmy ich miliony.
Wciąż bawił mnie ten: „Puk, puk”.
„Kto tam?”
„Sąsiadki”.
„Nie ma siatek”.
- Śmieszył mnie najbardziej. - Tak jak twoje dzieci.
Byłyście z babcią bardzo cierpliwe,
kiedy ciągle opowiadałam ten dowcip.
- Cześć. - Ale odważny.
A ten bardzo zaciekły.
To nie fair tak mówić, ale ta główka wygląda groźnie.
Ale jej ruchy naśladowałyśmy w szkole dla klaunów.
Do tyłu i do przodu…
Do tyłu i do przodu.
- Dookoła. - I dookoła.
Podróżowałyśmy od Paryża do Filadelfii,
żeby spotkać się ze szczególnie zabawnymi kobietami
i odkryć, jak w niespodziewany sposób śmiech może zmienić kobiece życie.
Świetnie, pani Clinton.
Mów mi Hillary.
Hillary, nos.
Myślałam, że kobiety będą tam…
Jeśli problem jest z siusiakiem, potrafią go załatwić.
- Zachowaj klasę. - No wiesz.
NIE DO ZDARCIA KOBIETY ŚMIEJĄ SIĘ OSTATNIE
NOWY JORK
Namaste, Nowy Jorku!
Trochę o mnie. Jestem imigrantką.
Przyjechałam do Ameryki, mając 9 $ w kieszeni.
10 000 w banku, ale dziewięć w kieszeni.
Nie będę wzruszająca.
Nie po to dzisiaj przyszłam. Chciałam pokazać się w tym stroju.
Jestem z Jersey. Moje miasto jest bardzo zróżnicowane.
33 000 włoskich katolików i sześciu muzułmanów, moja rodzina.
Transkobiety żyły w obu światach i wiedzą to, czego nie wiedzą ciskobiety.
Na przykład ile powinnyśmy zarabiać.
Często kiedy wchodzimy na scenę,
co u mężczyzn zdarza się rzadziej,
wielu facetów robi tak.
Energia nagle siada.
- I wtedy myślę… - Tak.
„Co jest z twoimi rękami? Nie chcesz klaskać? Spoko”.
To ja sobie wystąpię.
Kobieta wchodzi na scenę, a oni… „Ojej”.
I patrzą na ciebie przez jakąś minutę.
Czujecie, że nie słuchają, tylko patrzą.
Tak. Jakby pierwszy żart się marnował, bo dziwią się, że widzą kobietę.
Właśnie dlatego dobieramy też strój.
Kiedyś wciąż nosiłam marynarki, żeby nikt nie widział moich piersi
i kobiety na widowni nie myślały, że kuszę ich facetów.
- Żeby jakiś sobie nie pomyślał… - Tak.
Myślimy o tym wszystkim, a faceci wybierają cokolwiek z szafy,
- jeśli mają czas. - Poplamione koszulki.
Kiedy zaczynałam w komedii,
panowała zasada: jedna kobieta na występ.
Dziwne, że w ogóle się znamy.
Tak wiele jest komiczek. Widzę ich zdjęcia w klubach
i dziwię się, czemu ich nie znam.
Nie wolno nam.
Ile razy każda z was tu występowała?
- Nie zliczę. - Co najmniej 200.
- O kurka. - O rety.
Tak.
To miłe, że mama dalej mówi „O kurka”.
Czemu w Ameryce tak rzadko siedzi się w kuchni?
Nie mam pojęcia.
Bo wolność wymaga pokoju.
Kiedy się zastanowić, to nawet zmyślne.
Zrobiłabyś stand-up?
Miałam z komedią inne doświadczenie
- niż większość osób… - O nie.
…bo byłam w dzieciństwie bardzo wyśmiewana
przez zawodowych komików.
No tak.
Oraz okropnych komentatorów, takich jak Rush Limbaugh.
Ale to było inne, bo on i tak nienawidził nas
i wszystkiego, w co z tatą wierzyliście.
Dlatego łatwo było mi uznać, że mnie to nie dotyczy.
Ale kiedy śmiano się ze mnie w SNL, dziwiłam się, że grupa dorosłych usiadła
i wspólnie uznała to za dobry pomysł.
Nikt nie pomyślał, że może lepiej nie wyśmiewać dzieci.
Dla mnie nie było to zabawne ani w porządku,
dlatego komedia też nie była.
- To całkowicie zrozumiałe. - Często wyśmiewam dzieci.
Czasem rodzice się obrażają.
Jedna kobieta wkurzyła się na żart o alergiach.
Powiedziałam jej, że takie jest moje zdanie
na temat alergii.
Dlatego na to kicham.
Rozśmieszyłaś ekipę.
Jakich komików lubisz?
- Szczerze? Nie wiem. - Zabiorę cię do klubu komediowego.
Jasne. Nie wiedziałam, że tego mi trzeba.
Chelsea, czy wiesz, gdzie podpisano traktat paryski?
- Nie. - Pod tekstem.
To ci nie przystoi. Dosłownie.
HERBACIARNIA
NOWY JORK
Niektóre komiczki poprzez żarty naświetlają tematy tabu,
na przykład normalne funkcje ciała kobiecego.
Chcę spróbować zupełnie nowej herbaty.
- Lubisz kofeinę? - Uwielbiam.
Moją ulubioną jest indyjski czaj.
Jasne.
- Chętnie wypiję herbatę Alice. - Świetnie.
Mogę prosić o kawę?
- O rety. Jak śmiesz? - Wiem. Przepraszam.
- No właśnie. - Dziękuję, Kenya.
Muszę przyznać, że wspaniale cię widzieć
- taką zdrową i szczęśliwą… - Tak!
…po tych niewiarygodnych przejściach z endometriozą.
Słuchaj, chcemy pogadać o komedii,
o tym, co to znaczy być komiczką
i o tym, co przeszłaś…
Ale jesteś też kobietą.
Kiedy występuję, zabieram ze sobą na scenę jajniki,
więc dobrze, że o tym mówimy.
Nie zostawiam ich przed drzwiami.
Od pierwszego okresu miałam osłabiające bóle miesiączkowe.
Wymiotowałam z bólu
i mówiono mi wtedy,
że kobiety miewają bóle i mam zacisnąć zęby.
Potem słyszałam, że pomogą tabletki antykoncepcyjne.
Jak jakieś plastry opatrunkowe.
A trudno zdiagnozować endometriozę bez operacji.
Mam na ten temat żart.
„Dostałam diagnozę, co teraz?”
„Przykro nam, nie mogliśmy tego zbadać, bo przytrafia się tylko kobietom”.
- Tak. - Ale jest Viagra do ssania.
No właśnie.
Jeśli problem jest z siusiakiem, potrafią go załatwić.
Czasem trudno łykać pigułkę, bo co, jeśli facet się zadławi?
Ta tabletka smakuje dobrze i można ją ssać. Czy to nie chore?
FILADELFIA
- Hej, Wanda. - Cześć.
- Ojej. - Ale świetnie wyglądamy.
- Mam mówić „pani sekretarz”? - Może Hillary?
- Chętnie. - Patrz na jej bluzkę.
Tu mamy zapisane imiona, gdybyś zapomniała.
- Komiczne są. - Jak Laverne i Shirley.
- Są super. - Świetne.
- Gotowe na kręgle? - Tak.
- Musicie wybrać kulę. - Dobra.
- Przyniosłaś swoją kulę? - Tak.
- To poważna sprawa. - Mam dochód rozporządzalny.
- Moje buty. - Co takiego?
Chyba się tu pod kogoś podszywamy.
O rany, Wanda.
Powiem ci, co wspaniałego według mnie zrobiłaś.
Opowiedziałaś o tym, jak to jest po menopauzie.
- O tak. - Bo nikt o tym nie mówi.
Masz swoje ciało przez 40 czy 50 lat,
a potem nagle
- tracisz nad nim kontrolę. - Tak.
- Nazwałaś swój brzuch, nie? - To Esther Roll.
Esther Roll. Jest ci bardzo bliska, wiem.
To prawda.
Wiedziałam, co przeżywam i pomyślałam,
że powinniśmy o tym rozmawiać.
Uświadomiłam to sobie, kiedy poszłam do lekarki
i poskarżyłam się na uderzenia gorąca:
„Próbuję kręcić i nagle muszę przerwać,
bo okropnie się pocę. Musisz mi coś na to dać”.
A ona na to,
że teraz przepisuje się Xanax.
Ale to wiele mówi o opiece zdrowotnej nad kobietami,
jeśli potrafili wpaść tylko na to,
żeby dać nam pigułki dla świrusek.
- Stereotyp histeryczki. - To… Właśnie.
Jako komiczka możesz w pewnym sensie rozjaśnić ten mrok
i zacząć poruszać ten temat.
Tak kobiety nie czują się samotne. Nie przestawaj, proszę.
Nie przestanę, bo wciąż przez to przechodzę.
Pograjmy w kręgle.
- Wybierzcie sobie ksywę. - Ksywę?
- Tak. Ja będę „Posypką”. - „Burza”.
Lubię pogodę.
Ja będę „Szeptem”.
- Cichy, ale potencjalnie zabójczy. - Dobrze. „Szept”.
Mamy dla was paterę Szalonego Kapelusznika.
Super. Dziękuję.
Wszystko wygląda pysznie.
Mamy też bułeczki.
Patrzcie, jakie duże. Te bułeczki są nielegalne.
Potrzymaj ją. Jest wyjątkowa.
Już ją pomacałam, więc pewnie jest moja?
Powiedziałam pewnej osobie, że się dziś spotkamy,
a ona odpowiedziała,
że podziwia cię za szczerość na temat tego, jak trudna może być ciąża.
W filmach kobieta siusia na patyczek,
a potem maluje stodołę w ogrodniczkach, śmiejąc się ze szczęścia i tyle.
Dla mnie to było piekło na ziemi.
Pomocy.
Kocham być w ciąży.
Jest zajebiście.
Nikt nie słucha kobiet.
Serena Williams prawie zmarła w trakcie porodu.
Nie posłuchacie jej, kiedy mówi, że coś jest nie tak?
- To nie ma końca. - Prawda?
Te kobiety, które teraz protestują
w sprawie praw reprodukcyjnych
muszą być tym zajebiście znużone.
Widuje się starsze kobiety na marszach z transparentami:
„Byłam tu w latach siedemdziesiątych”.
Myślałam, że już to załatwiłyśmy.
Minęłam dużego gościa, który łaził w kółko
z transparentem: „Stop aborcji”.
Spytałam go, kiedy ostatnio był w ciąży.
Od dziecka uwielbiałam Whoopi…
A inni mają taki śmieszny pępek…
…Gildę…
…wklęsły albo wypukły, w formie dziurki albo zakręcony,
albo jak gałka do drzwi.
Voilà.
…i Joan.
Do wszystkich płaskich jak deska. To się nazywa biustonosz typu push-up.
Przepycha wszystko stąd.
Cały czas przepycha.
Cała skóra się przesuwa, a mój pępek jest tutaj…
Margaret Cho wywarła na mnie ogromny wpływ.
Nie wolno mi mówić słowa „wagina”, bo nawet swojej nie używam.
Może ktoś ją chce?
Można włożyć do niej książki albo coś.
Użyć jako donicy.
Moms Mabley.
…Jackie „Moms” Mabley.
Ubrana w starą podomkę, bezzębna, ze ścierką na głowie.
Dobrze z dzieciństwa zapamiętałam widok tej czarnej kobiety.
„Pamiętaj, co dla ciebie zrobiłem.
Nazwałem cię”.
Ja na to: „Ja też cię zaraz nazwę”.
Od dzieciństwa chciałam wystąpić w Szpitalu miejskim,
jak większość muzułmanek z Jersey.
Hollywood unika osób z niepełnosprawnością.
Podobnych do siebie ludzi widziałam w stand-upach.
Zwłaszcza Richarda Pryora.
Uznałam, że nauczę się żartować,
zostanę sławną komiczką i wtedy będę w telewizji.
Więc jeśli to trafi do telewizji, to uda się po raz pierwszy.
Prosimy o duże brawa dla Maysoon!
Dla tych, którzy mnie nie znają: nie jestem pijana.
Mój położnik był, więc mam uszkodzony mózg, ale nic nie szkodzi.
Mam 99 problemów i paraliż jest tylko jednym z nich.
Na Olimpiadzie Ucisku zdobyłabym złoty medal.
Jestem Palestynką, muzułmanką, niebiałą kobietą,
jestem rozwiedziona, niepełnosprawna
oraz, jesteście gotowi?
Jestem z Jersey.
Richard Pryor był wulgarnym człowiekiem.
Zastanawiałam się, jak obraźliwa mogę być na scenie.
Uznałam, że będę muzułmanką żartującą z Maryi Dziewicy.
Wtedy sobie nie uświadamiałam,
że niepełnosprawnych uważa się za infantylnych i aseksualnych,
więc kiedy mówiłam na scenie o seksie, ludzie myśleli…
„Muzułmanka mówi o seksie. Niepełnosprawna muzułmanka mówi o seksie”.
To ich szokowało.
Singli nigdy się nie ostrzega,
że nawyki współmałżonka bardzo szybko zaczynają wkurzać.
Do szału doprowadzał mnie pewien jego nawyk,
kiedy na końcu ciągle oddychał.
Wdech, wydech, wdech, wydech.
Spytałam, czy nie może na chwilę przestać.
Robiłam tak przy porodzie i dałam radę.
Uwielbiam te stare witryny sklepowe.
Wiesz, w tej fromagerie był wybuch i prawie wszyscy zginęli.
Skąd wiesz?
Został tylko Szwajcar.
Mam się śmiać? Sorry, to nie było zbyt zabawne.
Ale nie przyjechałyśmy do Paryża tylko dla sucharów.
Paryż jest znany jako stolica klaunady.
Przyjechałyśmy spotkać się z mistrzem, Philippe Gaulierem.
Philippe szkoli klaunów od ponad 50 lat.
Uczył m.in. Emmę Thompson i Sachę Barona Cohena.
To była katastrofa.
Nikt się nie śmiał.
Katastrofa.
Philippe, pochodzisz z rodziny farmaceutów.
Jak zostałeś jednym z największych ekspertów od klaunady?
Nigdy nie wiadomo, dlaczego ktoś w rodzinie jest idiotą…
ZAŁOŻYCIEL ÉCOLE PHILIPPE GAULIER
- …i szaleńcem. - Ty nim byłeś?
- Tak. - Nie.
AKTORKA / ARTYSTKA
Byłem bardzo niegrzeczny.
Byłeś niegrzeczny.
Warto pamiętać, że klaun jest pomyłką.
- Tak. - Piękną pomyłką.
Piękną pomyłką.
Wiele pomyłek nie jest pięknych, ale ta jest.
Żeby poczuć, jak to jest w szkole klaunów,
poszłyśmy na lekcję Lee Delong,
która występowała na całym świecie, w tym w strefach wojny.
Czyż nie idealnie się składa, że jesteśmy na scenie Moulin Rouge,
gdzie występowały pierwsze kobiety-klauni?
Cha-U-Kao, La Goulue, La Môme Fromage. Wszystkie tu były.
AKTORKA / INSTRUKTORKA
Wszystkie skończyły zapomniane i w biedzie,
a były prekursorkami współczesnej kobiecej klaunady we Francji.
Wybierzemy się w podróż.
To będzie podróż do naszej autentyczności, naiwności, wrażliwości.
Nauczymy się, że nasze słabości są siłą.
To świat klaunów.
Wybierzemy się w tę podróż przy pomocy tego,
najmniejszej maski na świecie.
Załóżcie swoje nosy.
Hillary, twój nos.
Ale z was klauni.
Robi notatki.
Hillary.
To było kiepskie. Tak.
Kiedy wykonujesz stand-up, stoisz tam zupełnie sama.
Tylko ty.
Widzowie nie zawsze są po twojej stronie.
Nie.
Niektórzy chcą wręcz, żeby ci się nie udało.
Dlatego żeby być komikiem,
a zwłaszcza komiczką, która wystawia się na widok innych,
- trzeba być nie do zdarcia. - To wymaga odwagi.
- Nie do zdarcia. - Tak trafiłam do tego programu.
- Prawie. - Jasne.
Bo przez dziesięć lat mocno mnie trollowano.
Pewnie tego nie znasz.
- W ogóle. - Mocno trollowano mnie w sieci.
Zupełnie się na to znieczuliłam.
Nie miałaś prawa być zabawna.
- Myślałam, że… - Zwłaszcza publicznie.
Wy wiecie to najlepiej.
Pragniemy innej wersji kobiety.
Żeby była ładna, cicha, górnolotna…
I tylko w roli drugoplanowej.
- Zdecydowanie. - Tak.
Lucille Ball mawiała, że kiedy jesteśmy tam same,
to musimy traktować to osobiście.
Ludzie zawsze myślą o klaunach urodzinowych,
- z pomalowaną na biało twarzą. - Tak.
Nie bardzo wiedzą, kim naprawdę jest klaun,
ale kiedy go oglądają, to im się podoba.
No dobrze. Idzie wam wspaniale.
Przyspieszcie trochę!
Lucille Ball jest klaunem.
Kiedy wpycha do ust czekoladki,
to numer klauna.
- Zgodzisz się? - Pewnie.
Tak.
Philippe, jaka jest różnica między kobietą
a mężczyzną w komedii?
Mogą robić to samo?
Z komedią jest jeszcze w porządku, ale w klaunadzie jest trudniej.
Tak.
Bo kiedy jako chłopiec
wracasz do domu i masz całkiem brudne ubranie,
twoja matka wciąż cię kocha.
Tak.
Jeśli robisz to jako dziewczynka, to nie wiesz, czy ojciec wciąż cię kocha.
Dlatego dla kobiety
bycie idiotką jest trudniejsze niż dla mężczyzny.
I kiedy uczymy, to widzimy,
że kobiety chcą być czarującymi klaunami.
Ale znałem parę kobiet-potworów.
Są fantastyczne, ale jest ich mało.
Chyba jestem takim potworem.
Moja mama zawsze się martwi, że nie jestem na scenie dystyngowana.
- Nadal? - Tak.
Jesteś niesforną dziewczyną, co?
- Jestem bardzo niegrzeczna. - Tak? Tak.
Twój ostatni show ma tytuł Nate,
co jest męską wersją twojego imienia, prawda?
Tak. Udaję faceta.
Wzbudzam u widzów dyskomfort, żeby wytworzyć napięcie.
Bawię się ideą zgody.
- Wyciągam ręce do czyichś piersi. - Nie strasz mnie.
Ale…
- Boisz się? - Ja się nie boję.
- Możesz sięgać. - Dobrze.
- Sięgam do czyichś piersi. - Tak.
- Powoli. - Chyba się już poznałyśmy.
Tak.
- Co się dzieje? - To ta chwila.
- I mówię… - Ważna chwila.
Mogę?
- Mogę? - Jasne.
A potem…
Pułapka.
Łapię jej piersi.
Tylko mój mąż mnie tam dotyka.
- Miałyśmy ten moment. - Tak.
Wystarczy spytać. Dzięki za pozwolenie.
Spoko.
Wystarczy spytać.
Kiedy zapada pełna napięcia cisza
albo ludzie się boją, bo nie wiedzą, co zrobię,
łatwo to przełamać.
Ale znasz tę osobę?
- Nie. - Nie znam nikogo.
- Znamy się od wczoraj. - Ale ludzie się śmieją czy boją?
Śmieją się. Z tego też.
Najpierw sięgam do piersi, a potem do…
- Ja bym się bał. - No wiesz.
Kiedy mój syn miał dziesięć lat, postanowiłam
poczytać mu Dziennik Anne Frank.
Bo szukałam kobiecej bohaterki
i okazji do poznania historii.
Okazuje się, że dziesięć lat to o wiele za wcześnie na tę książkę.
Wiele się tam dzieje. Po pierwsze, Anne dostaje okres.
Mój syn spytał, co to jest.
Ja na to, że dziewczynki w wieku Anne zaczynają miesiączkować,
co znaczy, że raz w miesiącu, w niekontrolowany sposób,
z ich wagin wypływa krew przez cztery do 15 dni…
zależnie od dziewczynki.
Widok kogoś, kto po raz pierwszy słyszy taką informację…
Zaczął panikować.
Jedną rękę przyłożył do krocza,
bo myślał, że sam zacznie krwawić,
a drugą uniósł, blokując kolejne informacje.
Wyglądało to jak taniec na dwie ręce, który trwał około minutę.
Potem się uspokoił, wziął znowu książkę
i stwierdził: „Mam nadzieję, że nic złego nie spotka już Anne Frank”.
Ty przekraczasz granice w kwestii rasy, ty w kwestii niepełnosprawności,
a ty w kwestii śmierci.
Co w tym śmiesznego?
Ludzie wokół mnie umierają.
Wierz mi, nie chcę się w tym specjalizować.
Moja mama zmarła na COVID i mówię o tym publiczności.
Wszyscy biorą wtedy wdech, a ja na to: „Moja mama, ha-ha”.
No i…
Podobało wam się o Anne Frank,
więc chyba wytrzymacie.
Mówię: „Moja mama zmarła na COVID. Jestem komiczką
i z tego żartuję. Przygotujcie się”.
A oni to akceptują. Może komedia trochę się rozwinęła.
Ludzie łatwiej przyjmują trudne tematy niż, powiedzmy, pięć czy siedem lat temu.
Moja mama popierała Trumpa i zmarła na COVID,
więc koroner uznał, że to samobójstwo.
Przepraszam, zaśmiałam się?
W pewnym momencie zrozumiałaś,
że poniosłaś porażkę.
„Nikt się nie śmie…” I wtedy musisz wyjść.
Klapa.
W klaunadzie, w przeciwieństwie do innych form sztuki,
o których wiem, klapa jest konieczna.
Klapa jest bardzo ważna.
Robisz coś, co uważasz za śmieszne, ale nikt się nie śmieje.
Nikt. Panuje cisza.
Albo popełniasz samobójstwo, albo ratujesz sytuację,
robiąc inną rzecz, którą uważasz za śmieszną.
Jeśli ludzie się śmieją, ratujesz klapę.
Wszyscy znów cię uwielbiają.
- Tak. - Klaszczą i występujesz dalej.
Bęc, kolejna klapa.
Klauni szukają wartości w porażkach.
Dlatego klaunada jest tak trudna dla początkujących,
bo muszą pozwolić sobie na porażkę, żeby dotrzeć do momentu,
kiedy będą musieli ją uratować.
Bo jeśli nie ma klapy, nie ma czego ratować.
- To metafora życia, prawda? - Tak.
- Jeszcze? - Ty mi powiedz.
To tego właśnie chcecie?
Wiele ludzi, zwłaszcza kobiet, upada.
- Zawodzi, ale publicznie, prawda? - Tak.
Chcemy nigdy więcej do tego nie dopuścić.
Cierpimy na coś, co nazywam genem perfekcjonizmu.
- Zbyt wiele kobiet… - Mam go.
- …zwłaszcza młodych… - Ja też.
…myśli, że musi być idealna i idealnie wyglądać.
Musi idealnie się zachowywać i idealnie mówić.
Ale klaunów uczymy, żeby nie byli idealni.
- Właśnie. - Nigdy.
- To było okropne. - Nie za dobrze.
Nie za dobrze.
Grasz jako Posypka.
Posypka nie zasługuje na takie okropne wyniki.
Wierz mi, że to zmienię.
- Muszę się zbliżyć… - Dasz radę.
Na pewno? Nie bardzo to widzę.
Nie wpadaj do rynny, proszę!
- Cholera, mam… - Jeszcze dalej.
Pomogę ci.
- Pokaż, co umiesz. - Skup się.
Niczego nie obiecuję. Dawno nie grałam w kręgle.
No proszę. Patrz na nią.
No weź.
Nawet dobrze stawiasz stopę.
Zawsze wyglądaj, jakbyś znała się na rzeczy.
Racja. Muszę nad tym popracować.
Wando, kiedy piszesz żarty,
czy w ogóle myślisz o tym, że możesz użyć komedii do tego,
żeby zmienić coś, na czym bardzo ci zależy?
Bardziej o tym, czy mogę rozpocząć rozmowę.
- Która doprowadzi do zmiany? - Tak.
Nie wierzę, że coś powiem,
ludziom zapali się lampka i nagle stwierdzą, że mam rację.
Bardziej chcę,
- żeby się zastanowili. - Tak.
Uwielbiam wspierać coś poprzez żarty,
ale ludzie nie lubią czuć się pouczani.
Dlatego wcieram marchewkę do ciastek.
Niektóre rzeczy to bzdety.
Kiedy mówię, że głupio trzymać w domu ptaka,
to nikomu nie pomagam i nie ratuję życia.
Ale też wszystko, co mówię,
to próba rozśmieszenia, zwłaszcza kobiet, i poprawienia im nastroju.
- Wypiję za to. Proszę, kochana. - Na zdrowie.
Lubię zapuszczać się tam, gdzie może spotkać mnie ostra reakcja.
Myślę, że najlepszą dekadą dla Amerykanek były lata 70.
W 1974 dostałyśmy prawo do karty kredytowej na nasze nazwisko.
Mało kto wie, że powodem był fakt,
że w ’73 dostałyśmy prawo do aborcji.
Kobiety w ’73 zaczęły robić sobie aborcje
i płacić za nie kartą.
Wyzwaniem dla komiczek jest przekonać ludzi.
Kiedy występujemy i ludzie robią tak,
to chcemy, żeby w trakcie opuścili ręce
i śmiali się z rzeczy, z których normalnie by się nie śmiali.
Jako kobiety walczymy już wystarczająco.
Nie chcę niczego dodawać.
Jeśli tego nie łapiesz, to nie. Jeśli cię nie zmienię, to nie.
Bo większość ignorantów
w kwestii rasy czy niepełnosprawności została tak nauczona
i sama musi się tego oduczyć.
Halo?
Kici, kici, kici.
Może chwycić mnie za pusię, bo moja pusia chwyci jego.
On położy tu rękę, a ja: „Kuku”.
Poszlibyśmy krabim chodem aż do Białego Domu.
„Teraz jesteś ze mną. Mamy cztery lata”.
Dużo żartuję z Trumpa i to na tematy,
- z których może nie powinnam. - Tak.
Ale to też jest fajne.
Mówię ludziom,
że wpuszczamy białych facetów do miejsc, na które nie zasługują.
Tak właśnie został prezydentem, ale wszyscy są w szoku.
Pierwszy raz zauważacie, że w tym kraju biały może robić, co chce?
„Witajcie w naszym świecie”.
Gdzie byliście?
Robię to też dla czarnych widzów,
którzy mają tego dość.
W końcu ktoś mówi im coś,
nie martwiąc się o granice.
A kiedy mówię o białych, czują dyskomfort.
Wszystko będzie dobrze.
Nie pierwszy raz
wybraliśmy prezydenta, który jest rasistą, seksistą i homofobem.
IMPREZA CHARYTATYWNA KOMIKÓW LISTOPAD 2016
Nie jest pierwszym, tylko pierwszym potwierdzonym.
Byliśmy w hali Garden tuż po wyborach.
Występowałaś po innych komikach, którzy żartowali z Trumpa
i mieli dobry odzew publiczności.
- No… - Prawda?
- …biali faci hetero… - Tak.
…którzy żartowali.
- Potem wyszłaś ty i… - Tak.
- …też zażartowałaś. - To był obłęd.
Jak niby nie jest seksistą?
Jak niby nie jest rasistą?
Jak niby nie jest homofobem?
Tłum się podzielił.
Połowa mnie wybuczała,
a druga mówiła pierwszej, żeby się zamknęli.
Zaczęły wywiązywać się bójki…
- Żartujesz. O Boże. - …wśród widzów.
Niektórzy obrzucali mnie obelgami rasowymi.
- Zrobiło się strasznie. - O rety!
Pomyślałam, że muszę to jakoś uratować.
Wiedziałam, że nie zejdę.
- W życiu. Walić to. - Nigdy nie schodź.
Nie przebierałam w słowach. Zaczęłam nawet wywoływać sektory.
„Pie… się, sektorze 220!”
Pie… się wszyscy!
A potem postanowiłam to skończyć.
Przypomniałam, że jesteśmy tu w szczytnym celu.
- „Liczę, że tu się zgadzamy”. - Tak.
Potem opowiedziałam, jak przeżyłam raka piersi
i pożartowałam na ten temat.
Znów zapanowała zgoda i się pożegnałam.
Moja żona wbiegła na scenę, a nigdy tego nie robi,
pocałowała mnie i pokazała znak pokoju.
Oczywiście ja mam mniej klasy.
Widziałam tylko jeden palec.
„Tak, kochanie!”
Dopiero potem się wycofałam,
ale oczywiście widać było głównie, jak pokazuję to.
- Zachowaj klasę. - No wiesz.
- Zachowaj klasę. - Czasem trzeba walczyć tą samą bronią.
Tak.
Wiesz, kto świetnie według mnie używał humoru?
Robiła to w swojej pracy na najwyższych szczeblach dobrze znana ci
była sekretarz stanu Madeleine Albright, nasza przyjaciółka.
Chyba dobrze sobie poradziłam jako pierwsza kobieta w tej roli…
SEKRETARZ STANU
…bo nie rozpatrują już mężczyzn na to stanowisko.
Opanowała sztukę
komunikowania treści, często humorystycznych,
za pomocą swoich broszek.
Zaczęło się to po pierwszej wojnie w Zatoce Perskiej,
kiedy jeden z popleczników Saddama Husajna nazwał ją żmiją.
Na następne spotkanie z Saddamem Husajnem
założyła więc dużą broszkę ze żmiją
i tak w elegancki sposób dała coś do zrozumienia.
„Słucham i obserwuję”.
Idąc na negocjacje w sprawie traktatu ABM z Rosjanami,
znalazła w swojej kolekcji broszkę w kształcie pocisku.
Akurat się walała.
- Miała sporo broszek. - Typowe.
Zakładała je, żeby…
Która wygląda jak głowica nuklearna?
Jeden Rosjanin spytał,
czy to jeden z pocisków skierowanych w ich stronę.
- Dość sugestywne. - Właśnie.
Odpowiedziała: „Lepiej uważajcie”.
Lubię myśleć, że w pewnym sensie to pozwalało innym wymyślić,
jak coś, co mogło być w zamierzeniu obelgą…
- Tak. - …obrócić…
- Tak. - …w coś być może pięknego,
być może prowokacyjnego, być może zabawnego.
Żeby odbić to i odeprzeć.
Właśnie tak.
Mam jedno pytanie. O debatę.
To było surrealne doświadczenie.
Zakradał się do mnie…
- Tak. - …łypał okiem i nade mną wisiał.
Powinnam się obrócić i powiedzieć: „Odsuń się, ty świrze”?
Gdybym obróciła to w żart, to już widzę, jak eksperci,
- głównie mężczyźni, mówią… - Tak.
„Jak może postawić się innym liderom?
Nie daje rady z atakiem na scenie”.
Jak w twojej sytuacji w Bostonie.
To do ciebie zaczyna należeć obowiązek zjednoczenia wszystkich.
A to takie męczące.
Musimy skakać w głowie przez płotki,
żeby powiedzieć, co myślimy i zastanawiać się,
jak zostanie to odebrane, bo jesteśmy kobietami.
Mężczyźni tak nie muszą.
Powinnam wymyślić żart?
Myślę, że by pomógł.
Bo masz rację. Gdybyś powiedziała mu, że jest świrem,
naskoczyliby na ciebie.
Na przykład: „Tak, są moje”.
„Wiem, że próbujesz obejrzeć moje włosy, ale”…
- „Ale w przeciwieństwie do ciebie”… - …„ja mam swoje”.
Gdybym mogła cofnąć czas. To by było dobre.
Białe kobiety mają mnie za ich duchowe zwierzę i Lizzo.
Moja córka zdała na Uniwersytet Stanforda.
Poprosiłam mamę, żeby się nie chwaliła, a ona na to:
„Jaka dobra szkoła przyjęłaby tyle dziewcząt?”.
Jeśli przyłapię syna na oglądaniu pornografii,
to usiądę i obejrzę ją z nim.
Niezły pomysł.
Co lepiej zniechęci go od oglądania pornografii…
niż wspomnienie moich komentarzy?
Moja mama lubi Lifetime.
Kobiety, które oglądają Lifetime, niech zaklaszczą…
Chcę wam powiedzieć, że to przez was kobiety się nie rozwijają.
Żart, który był dla mnie bardzo ważny,
wziął się od oglądania telewizji z moją mamą.
Ona uwielbia Kawalera do wzięcia i Lifetime.
Czuję, jakbym była adoptowana, bo nie mamy wspólnych upodobań.
Moja mama jest tym zaabsorbowana jako prawdziwa kobieta.
Moja mama jest prawdziwą kobietą.
Kiedy to oglądam, to widzę, czemu kobietom nie wychodzi.
Cały czas widzę coś nie tak.
Przyznaję innym kobietom rację, że facet powiedział coś złego,
ale co my robimy?
Co jest dla nas ważne?
Czemu potrzebujemy takiego dowartościowania?
„Stacja dla kobiet”.
Brzmi dobrze w teorii, nie?
Myślałam, że będą tam filmy o mocnych kobietach.
Na przykład swobodnie miesiączkujących na trawie.
Albo odcinających facetom fujary.
Myślałam, że kobiety będą tam…
Nie spodziewałam się
ciągłego widoku tej samej baby, która udaje zdziwienie.
Kto stanie na drodze tej kuli, niech uważa.
Dobrze. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć!
Chwila. Naprawdę to zrobiłaś?
- Tak. Przyrzekam. - Imponujące.
Nie zestrzeliły ich służby specjalne?
Nie, była świetna.
- Ale czekałam, aż się odwrócisz. - Brawo.
Chyba trudniej teraz uprawiać komedię.
Z wielu spraw nie można żartować
albo nie powinno się, bo wpadnie się w kłopoty.
Jako osoba, która w dzieciństwie była celem wielu żartów,
- jestem szczęśliwa… - Nie…
…że są zakazane tematy.
- Jestem politycznie poprawna. - Ja uważam tak.
Wiem, co jest dla mnie właściwe,
co sprawia mi przyjemność, a czego nie będę poruszać.
Nie powiem innym komikom, że nie mogą robić tego czy tamtego,
ale ja mam swoje granice.
- Ale się przesunęły, prawda? - O tak.
Kiedyś były dalej. Teraz…
Nie pamiętam, który komik to powiedział: „Gdyby miał syna geja,
walnąłbym go domkiem dla lalek” czy coś takiego.
Uraziło mnie to, po pracowałam z dziećmi LGBT,
które były maltretowane i wyrzucane z domu za orientację.
Stwierdziłam, że to nie jest spoko.
To nie jest nawet śmieszne. Dajesz przyzwolenie innym, żeby to robili.
Lepiej się nad tym zastanowić.
W dzieciństwie oglądałam Dice’a i Eddiego Murhpy’ego,
więc kiedyś dużo żartowałam z kobiet, grubych ludzi, prostytutek.
Tak robiłam,
choć nie próbowałam być mężczyzną, tylko komiczką.
- Ciekawe. - Bo to oglądałam.
Pewnego dnia jedna dziewczyna powiedziała mi:
„Przyszłam się pośmiać, ale twój żart o pedofilii był tak czarny,
że przywołał najgorszy moment w moim życiu”.
I dlatego zmieniłam wszystko.
Komicy, których podziwiam i uwielbiam, tacy jak George Carlins,
atakują tych na górze.
- Słusznie powiedziane. - O to chodzi.
Prześwietlaj władzę.
- Po co mam czepiać się… - Kogoś z problemami.
…jakiegoś biedaka?
Nie to jest celem komedii.
- Trzeba dodawać otuchy. - Tak.
Dawać ludziom, których nie słychać…
- Dawać im głos. - Tak.
I wytykać hipokryzję.
Taką komedię uwielbiam.
- Trzeba ją przekłuwać. - To robię.
- Kamienie rzucam w górę. - Tak.
Niestety często ludzie śmieją się wtedy,
kiedy komik nabija się z kogoś innego.
Tak.
Na ile rozumiem klaunadę,
najśmieszniejsza jest wtedy, kiedy to klauni się odsłaniają
i śmieją się z siebie.
- Zapraszają nas do tego śmiechu… - Tak.
…zamiast wzbudzać śmiech skierowany przeciw komuś innemu.
To by prawdopodobnie pomogło prawie każdemu.
Muszę…
Muszę przyznać, że to jedna z moich najgorszych gier w kręgle.
Powyżej mojej normy.
No weźcie. Tracimy teraz całą środkową Amerykę i Chicago.
- No weźcie. - Zdarza się.
- Proszę bardzo. Dajecie. - Dalej.
Z DEDYKACJĄ DLA SEKRETARZ MADELEINE ALBRIGHT
Wyjaśnianie żartów jest jak przeprowadzanie sekcji żaby.
Można się czegoś nauczyć, ale przy okazji żaba umiera.
Jechałam pociągiem z Waszyngtonu.
Konduktor spytał,
czy chcę wózek, a ja na to: „Nie, jadę do Colberta dać czadu”.
Napisy: Marzena Falkowska