WYPOŻYCZALNIA BROAD RIVER OUTPOST TYLKO Z REZERWACJAMI
Dobra. Wsiadamy do kajaków?
Płyniemy z prądem. Witajcie.
Jestem Shannon.
- Miło cię poznać, Shannon. - Wzajemnie.
Fantastycznie, że to robicie.
- Sam? - Tak. Miło mi.
- Cudownie cię poznać. - Wzajemnie.
Czapla.
Widzę. Świetnie wtapia się w otoczenie.
To jedno z waszych ulubionych miejsc?
Kiedy świat mnie przytłacza,
najbardziej lubię zabierać ludzi nad rzekę.
Pomilczmy, pobądźmy nad wodą, poobserwujmy ptaki.
Nawet gdy w koło dzieją się straszne rzeczy…
- Absolutnie. - …Wciąż mamy to.
Fajny kwiat.
Dzięki. Gdy masz wielki kwiat,
- musisz się wywiązać. - Wywołuje uśmiech…
Wersja udawania do skutku.
Właśnie.
O rany. Niezły prąd, prawda?
Twój tatuaż coś znaczy?
Tak. To symbol „białej supremacji”, którego nie zakryłam.
To krzyż celtycki.
Stał się popularny wśród białych suprematystów,
bo swastyki były w Niemczech zakazane.
Długo myślałam:
„Nie chcę go zakrywać, nie ucieknę od przeszłości”.
Ale parę lat temu byłam na zjeździe Unite the Right 2.
Miałam koszulkę: „Jestem byłą neonazistką, zadawajcie mi pytania”.
Rozmawiałam z czarnymi aktywistami,
wyjaśniałam im, dlaczego nie zakryłam tatuażu.
Jedna z nich powiedziała: „Wciąż może wyrządzać szkody”.
Więc teraz chcę go zakryć
naturalnej wielkości czaplą modrą.
- Odkładam kasę. - Tak.
Mam ośmioro dzieci. Jedzenie wygrywa z tatuażami.
To, że masz ośmioro dzieci i wykonujesz tę pracę…
To definicja kobiety „nie do zdarcia”.
Tak.
Najłatwiej wyjaśnić, czym się zajmuję, mówiąc, że walczę z nazistami
i pomagam nazistom porzucać nazizm.
Na brunchu kobiety nie do zdarcia jedzą nienawiść na śniadanie.
Zaatakuję was pewnością siebie. Zaatakuję was swoim życiem.
NIE DO ZDARCIA KOBIETY PRZECIW NIENAWIŚCI
Ktoś zestawił ekspresy do kawy Keurig w różnych kolorach
z moimi kostiumami.
- Okej. - Tu jest bardzo ładny pomarańczowy.
Tu jest żółty.
A tu bordowy.
Jeszcze jeden rząd. Spójrz.
Czerwony, zielony. Różowy.
Różowy jest otwarty, bo masz otwarte usta.
- Doceniam dbałość o szczegół. - Tak.
- Strasznie mnie to bawi. - Cóż.
Nigdy nie rozumiałam obsesji na punkcie moich zębów.
„Chelsea Clinton ustanowiła rekord długości przednich zębów,
i nikt go nie odbierze”.
„Obleśna. Brzydka”.
„Brzydki skorpion?”.
Albo: „Chciałbym, żebyś nie żyła.
Gdyby twoja matka była pro-choice, dokonałaby aborcji”.
Kiedy rozmawiamy z ludźmi, którzy odrzucają nienawiść,
walczą z nienawiścią…
Same musiałyśmy to robić.
Niestety oglądałaś to przez większą część życia,
ze względu na własne doświadczenia.
Nie pamiętam okresu w swoim życiu, w którym nie byłabym świadoma nienawiści,
pełnych przemocy szeptów otaczających naszą rodzinę.
W kobietach przedstawionych w tym odcinku naprawdę imponujące jest to,
że wyzbyły się własnej nienawiści, resentymentów
oraz uprzedzeń, zdołały się od nich uwolnić.
WASZYNGTON
Idziemy do ulubionej restauracji mojej nieżyjącej matki,
Cactus Cantina, z trzema kobietami nie do zdarcia.
Na brunch przyjdzie Jemele Hill.
- Witaj! Miło cię poznać. - Wzajemnie.
- Uściskamy się, czy… - Tak. Zdecydowanie.
- Okej. - Absolutnie.
Negin Farsad.
- Witaj. Miło mi… - Jak się masz?
- I Shannon Watts. - Miło mi.
Idę na brunch nienawiści.
Na brunchu kobiety nie do zdarcia jedzą nienawiść na śniadanie.
A do tego chimichangi i margarity.
Często bywałam w tej restauracji,
z moją babcią i moim ówczesnym chłopakiem, obecnym mężem.
To ja prowadziłam.
Był zwykle minimum jeden dzbanek margarity.
- Robili to dobrze. - O tak. Dziękuję.
Bardzo dziękuję, że przyszłyście.
Porozmawiamy o kobietach nie do zdarcia, które odrzucają nienawiść
i walczą z nią.
Potrafią ją odrzucić, oprzeć się jej,
ale też wyjść poza nią.
Wszystkie spotkałyście się pewnie z negatywnym odbiorem tego, co robicie,
kim jesteście, co reprezentujecie i mówicie.
Mam je przeczytać? Połowa z nich jest strasznie wulgarna.
„Mamy żądają czego? Kutasów?”.
MAMY ŻĄDAJĄ DZIAŁAŃ
„Ma straszny głos i jest irytująca. Uszy mi krwawią”.
KOMICZKA
DZIENNIKARKA
„Jaki durny, rasistowski syf wymyśliła dziś Jemele Hill?”.
„Pijane mamuśki z przedmieść”.
Brzmi fajnie.
Shannon, zaangażowałaś się
w walkę z lobby walczącym o dostęp do broni palnej, a konkretnie z NRA.
Opowiesz nam trochę o kontekście twoich działań?
Składałam pranie.
Zobaczyłam wiadomości o strzelaninie w podstawówce
w Newtown w stanie Connecticut.
Kiedy okazało się, że strzelec zabił 20 dzieci i sześcioro nauczycieli,
poczułam wściekłość.
Jako grupa nieznajomych z całego kraju od razu spotkałyśmy się na Facebooku.
MATKI DOMAGAJĄ SIĘ KONTROLI BRONI
Zrozumiałyśmy, że musimy na każdym kroku walczyć z lobby broni palnej.
Pojawiać się na każdym posiedzeniu.
Minęło prawie dziewięć lat i zaczynamy wygrywać.
NRA mnie zaatakowało.
Zaczęli wrzucać grafiki o tym, że usuwam komentarze.
Wtedy wyłączyłam komentarze
i zrobili grafiki o tym, że wyłączyłam komentarze.
To całe NRA. Właśnie na to poświęcają czas.
Moim zdaniem to dowodzi, że zaprzątam ich głowy.
Moją ulubioną rzeczą, która rozwściecza tych ekstremistów,
jest fakt, że nasze wolontariuszki robią na drutach w czasie posiedzeń.
Te posiedzenia…
…trwają czasem od ósmej rano do północy.
No tak.
To niesamowicie rozwściecza tych ekstremistów.
Wrzucają tweety: „Suki robią na drutach”.
„Robimy szaliki, proszę pana”. Co…
To byłby cudowny podcast. „Suki robią na drutach”.
To były trzewia Stanów, o których istnieniu nie wiedziałam.
Zaczęłam dostawać maile i listy, odbierać telefony,
ludzie przejeżdżali pod moim domem i życzyli mi śmierci.
Grozili mi napaścią seksualną, grozili, że zabiją czy napadną moje dzieci.
Pamiętam dzień w Maryland, kiedy nasze wolontariuszki przybyły
pod siedzibę władz stanowych, by poprzeć odebranie broni sprawcom przemocy domowej.
Pojawiła się tam cała grupa ekstremistów.
Zostałyśmy otoczone, głównie przez mężczyzn
z karabinami półautomatycznymi.
Boże.
Zaczęliśmy rozmawiać.
Chcemy po prostu odebrać broń tym, którzy mogą zabijać kobiety.
Skazanym oprawcom.
Nie mogli się nie zgodzić i sobie poszli.
Uznali: „Kto by się z tym spierał?”.
Chcieli nas zastraszyć. Uciszyć.
WERYFIKACJA TOŻSAMOŚCI!
Mogłyśmy się poddać albo podwoić wysiłki.
Zrobiłyśmy to drugie.
ROZSĄDNA KONTROLA DOSTĘPU DO BRONI W USA
Moja matka była osobą, która wpoiła mi
odporność i siłę, by przeciwstawiać się dręczycielom.
Byłam nowa, więc się mnie czepiali.
Matka codziennie kazała mi iść się bawić na dwór.
Dzieci z okolicy
dręczyły mnie, popychały.
Wracałam z płaczem, a ona stała w drzwiach i mówiła:
„Nie możesz wejść. Tu nie ma miejsca dla tchórzy.
Musisz iść na dwór
i dogadać się z tymi dziećmi”.
No i szłam. Była taka przez całe moje życie.
Uważała: „Każdy jest w życiu popychany.
Ważne, czy się podniesiesz”.
Wiecznie to powtarzała.
„Nie chodzi o to, co cię spotyka, a o to, co robisz z tym, co cię spotyka”.
Dokładnie.
Nie pozwól nikomu określać, kim jesteś. Sama określasz to, kim jesteś.
Kimś, kto ucieleśnia te słowa, jest Megan Thee Stallion.
Tak się cieszę.
Żyje na własnych zasadach.
Wyślę je. To zdjęcie jest najlepsze.
Niezależnie od tego, czy rapuje, czy wraca na studia,
żeby zrobić dyplom z administracji zdrowia.
Mówi: „Dawajcie”.
„Jasne, że mnie otaczacie”.
„Patrzcie, jestem 40e”.
Ona pokazuje, co mogą osiągnąć artystki, kiedy się nie boją.
Jestem dzika Elegancka, z klasą, prostaczka
Pyskata, kapryśna, zboczona, hej Zachowuję się głupio, co jest?
Z pewnością nie rusza jej hejt, który ją spotyka,
a niestety spływa na nią dużo hejtu.
Wykorzystuje go, by podsycać własną kreatywność
i dodaje jej mnóstwo energii.
- Tak, za nic nie przeprasza. - Nie przeprasza.
Dziwnie się zachowuję, co jest?
Co jest? Co jest?
Pandemia jest dla mnie kreatywnym okresem.
Wróciłam do malowania. Uspokaja mnie to.
Próbowałam wszystkich zadowolić i uszczęśliwić.
Czułam, że zatracam siebie.
Musiałam sobie przypomnieć, kim jestem,
zacząć spędzać więcej czasu samotnie,
żeby odzyskać siebie,
odkryć, co mnie uszczęśliwia.
Jako dziecko kochałam sztukę.
Nie byłam dobra.
Rodzice przychodzili na jakieś małe wystawy,
a nauczyciele niezmiennie mówili coś w stylu:
„Doceniamy Chelsea. Ma bardzo czyste stanowisko pracy”.
„Dba o porządek”.
„Jest bardzo punktualna”.
- „Zawsze jest na czas”. - „Na czas”.
- Okej. Dobra. - Tak.
Chelsea śledzi rap od dziecka.
Ja dowiedziałam się o tobie dzięki „WAP” Cardi B.
Zawsze chciałam nagrać kawałek z Cardi.
Gdy wysłała mi piosenkę, odesłałam ją kolejnego dnia.
To było takie ekscytujące.
Mężczyźni wydają się pewni tego, co mówią.
Nie mają problemu z mówieniem o swojej seksualności,
o tym, jak będą uprawiać z tobą seks.
Pomyślałam: „Cóż…”.
Też tak mogę. Takie rzeczy z ust kobiety to będzie wypas”.
Świetnie jest widzieć, jak kobiety są takie silne.
To moja życiowa misja…
Zawsze chcę być sobą i za nic nie przepraszać.
Niezależnie od tego, co inni powiedzą, jak będą mnie traktować,
nie chcę, żeby to zmieniło to, jak postrzegam siebie.
Musicie wiedzieć, że zawsze taka byłam.
Teraz po prostu trochę ludzi mnie obserwuje.
Zaskoczył cię wymierzony w ciebie atak konserwatystów?
Zaskoczyło mnie to, że w tych czasach,
kiedy możesz oglądać i słuchać tylu różnych rzeczy,
pierwszą rzeczą, jaką chcesz krytykować i omawiać,
jest coś, czego nie lubisz.
To jak ten kawałek, gdzie…
Facet, który wygląda jak jakiś polityk…
ogląda cię w komputerze.
- Tak. - Tak.
Głupie, prostackie dziwki.
Wy mężczyźni, którzy w sieci atakujecie muzykę Megan Thee Stallion,
macie wiele do powiedzenia o tym, czego rzekomo
nie lubicie.
Jak na kogoś, kto uważa to za straszne, nieźle znasz tekst.
Właśnie. Analizują słowa i moje życie.
Dam wam coś, co będziecie chcieli zobaczyć.
Więc myślę: „Okej. Proszę”.
Pamiętam, że suki Mi przyklaskiwały
Teraz rządzę Te same suki są wściekłe
Zachowują się Jakby chciały mnie wyprzedzić
Patrzą na to wszystko I po mnie jadą
Myślę, że skrycie to lubią.
Też tak myślę.
Odpowiadają za większość odsłon.
Jakie najbardziej szalone rzeczy o tobie mówiono?
- Ludzie mówią masę szalonych rzeczy. - To prawda.
Staram się to maksymalnie cenzurować.
Kiedyś przeczytałam, że nie studiowałam i że mówię tak dla poklasku.
Myślę: „Okej”.
- Ludzie wymyślają ten szajs. - Niesamowite…
- Po prostu zmyślają. - I w to wierzą.
- Będą do upadłego dowodzili… - Boże.
…że to prawda.
Wzięliśmy ślub, zanim go wzięliśmy.
- Ja biorę co tydzień. - Tak?
- Tak. - W kółko.
Byłam też rozwódką.
- Nie wiedziałam. - Ja też nie.
Kiedy odpowiadasz, słyszysz: „Powinnaś być ponad to.
Masz być taka i taka”. A ja na to: „Stara, też jestem człowiekiem”.
Wiesz co? Naprawdę mam to gdzieś.
Możesz powiedzieć coś najgorszego,
co mogłabym usłyszeć, a potem wrócić do swoich spraw.
Jesz kanapki, idziesz do pracy. Spędzasz czas z rodziną.
Zapominasz o tych słowach. A ja noszę je ze sobą cały dzień.
Więc myślę: „Nie mogę się tym obciążać”.
Próbowałaś ograniczać ilość czasu poświęconego na czytanie o sobie w sieci?
- Zrobiłam sobie przerwę. - Jesteś mądra.
Chciałam popracować nad nową muzyką i…
skoncentrować się na pisaniu.
Kiedy wpuszczasz za dużo szumu,
to cię odrywa od twojej pierwotnej misji.
I właśnie to się działo.
COFNĘŁY KOBIETY O 100 LAT SWOJĄ OHYDNĄ,
WSTRĘTNĄ PIOSENKĄ „WAP”
Widzisz, że masa ludzi atakuje kobietę.
I pierwsza twoja myśl brzmi:
„Dołączę do tego. Ja też słyszałem to. Ja też wiem tamto.
Pomińmy to, jak ona się teraz przez to czuje.
Patrzcie, przeżywa załamanie”. Rozumiecie?
Tyle przez was przeszłam, a kiedy zaczęłam reagować,
jestem nagle szalona, przechodzę załamanie nerwowe.
- To wiecznie ta sama strategia. - Tak.
Musiałam się nauczyć,
że tak to jest z silnymi kobietami.
Kiedy nie okazujesz słabości, próbują odgadnąć:
- „Co ją wyprowadzi z równowagi?”. - Chcą cię złamać.
Atakujecie mnie? To ja zaatakuję was.
Ale zaatakuję was swoją pewnością siebie.
Zaatakuję was swoim życiem.
Może kiedyś się znudzicie, nie wiem.
- Ale mnie nie złamiecie. - Tak.
Wy zmęczycie się pierwsi.
Prawda.
Masz burzową noc.
Spójrz na jej burzową noc.
O rany. Takie czyste stanowisko.
O Boże. Ale skwierczy.
Darmowa maseczka.
To niesamowite.
Humor to potężne antidotum,
nawet w kontekście takich spraw jak uprzedzenia.
Negin, jesteś aktywistką i komiczką. Opowiedz nam o sobie.
Marzyłam o służbie publicznej,
chciałam zmieniać świat i tak dalej.
Ale branża komediowa za bardzo mnie pociągała.
Więc na pewnym etapie zostałam pełnowymiarową komiczką.
Co na to twoi rodzice?
Moi rodzice imigranci byli po prostu zachwyceni.
Pamiętam, jak…
Czułam, że rodzice są mną rozczarowani,
bo usłyszałam, jak mama mówi jednej z przyjaciółek:
„Jestem rozczarowana Negin”.
Moje żarty napędzają ISIS?
„ISIS właśnie trenuje, żeby pozabijać twoją rodzinę
i nasrać ci do szyi,
po tym jak obetną ci łeb tępym ostrzem”.
Zapraszam na stand-up.
Tytuł brzmi: Muzułmanie nadchodzą.
Na scenie będzie banda muzułmanów, ale są przezabawni.
Z najstraszniejszą groźbą śmierci ktoś zadzwonił do moich rodziców.
Powiedzieli: „Zabijemy waszą córkę.
Zabijemy was wszystkich, jeśli będzie nadal robiła to, co robi”.
A przypomnę, że chodzi o opowiadanie dowcipów.
Jeden z filmów, które zrobiłam, Muzułmanie nadchodzą,
niektórzy uznali za…
ostrzeżenie przed nadciągającą muzułmańską apokalipsą.
Zebraliśmy grupę amerykańskich komików o muzułmańskich korzeniach.
Dodam, że bez użycia przemocy. I ruszyliśmy w trasę
do Alabamy, Mississippi i Arizony.
- Czy Arizona… - Tak.
Miejsca, w których kochają muslimów.
Stawialiśmy budkę z napisem „Zapytaj muzułmanina”
na środku rynków,
ale też przyciągaliśmy ludzi cukierkami itd.
Jest tu żywa muzułmanka, która odpowie na pytania.
Ciekawe jest to, że kiedy zwracasz się do ludzi
- z miłością i… - I humorem.
I humorem. Kiedy tworzysz bezpieczną przestrzeń,
ludzie chętniej zadają pytania.
- Pytali na przykład… - „Co myślisz o 11 września?”.
Niektórych doprowadzałoby to do szału.
Prawda? Ale dla mnie…
„Wiecie co? Jestem gdzieś w Georgii.
Mogli nigdy nie widzieć tu muzułmanina”.
- Albo o tym nie wiedzieć. - Albo nie wiedzieć.
Bo żyjemy pośród was.
I nie słyszeli, żeby muzułmanin potępił ataki z 11 września.
Ja to zrobię.
Wprowadzę ich do swojego świata i może razem się pośmiejemy.
Jeśli ktoś się raz zaśmieje, potem zaśmieje się w innej sytuacji,
i znowu się zaśmieje. I znowu…
Ten śmiech się zsumuje i doprowadzi do zmiany społecznej.
To prawda.
Zawsze odpowiadam: „Przykro mi, że mnie nienawidzicie. Mam nadzieję,
że znajdziecie komiczkę, która wam odpowiada”.
Wiecie: „Miłego dnia. Emotka z uśmieszkiem”.
Kiedy uderzają nisko, my uderzamy w emoji.
ContraPoints.
Program internetowy o smutku, faszyzmie, dewiacjach seksualnych, sektach.
FRAGMENTY CONTRAPOINTS (1,54 MILIONA SUBSKRYPCJI)
„Czy możemy się zgodzić,
że miejsce ContraPoints jest na śmietniku”.
No i jestem, słonko.
„Boże, Natalie Wynn to okropna osoba”.
„Nienawidzę ContraPoints tak mocno, że trudno w to uwierzyć”.
„ContraPoints? Raczej rozczarowanie”.
To akurat dobre.
Chcesz mnie zjechać? Zrób to dowcipnie.
Cieszę się na spotkanie z Natalie, czyli ContraPoints.
Internet bywa wylęgarnią
nienawiści i dezinformacji,
ale dzięki głębokiej empatii i dyplomowi z filozofii,
pomaga ludziom kwestionować ich ekstremistyczne poglądy.
Za kogo mnie macie?
Jestem społecznie świadomą twórczynią z YouTube'a
a nie transseksualnym Gandhim.
Wykorzystuje kostiumy, akcenty i rekwizyty teatralne,
żeby przekazać swoje tezy.
- Uważam, że to ważne… - Tak.
…bo nie do każdego trafiają logiczne argumenty.
Czasem trzeba spróbować innego podejścia,
otworzyć ludziom oczy, uszy i serca.
- Witaj, kochanie. - Witaj.
- Dziękujemy. - Mogę cię uściskać?
- Oczywiście. - Lubię się przytulać.
Długo mieszkasz w tym wspaniałym domu?
Od września.
Gdy tylko weszłam i zobaczyłam schody,
pomyślałam: „Chcę skierować na to kamerę”.
Rozglądam się i widzę wspaniałe ciuchy i kapelusze.
Musisz zwrócić uwagę ludzi, a potem ją utrzymać.
Zwłaszcza na YouTubie, gdzie konkurujesz z filmikami o kotach…
- Mama kocha filmiki o kotach. - Kto ich nie kocha.
Czy ludzie zgłaszają się z konkretnymi prośbami,
bo uważają, że to mogłoby wpłynąć na kogoś w ich życiu?
Ludzie często mówią: „Mój brat” albo „moja matka”…
„Tracę ich na rzecz Alexa Jonesa, wybierają QAnon”.
Piętnaście procent Amerykanów wierzy w QAnon.
Współczuję tym ludziom. To jak wojna domowa.
Te sprawy rozbijają rodziny.
To co robić z nienawiścią?
Da się skłonić ludzi do tego, by porzucili pełen wściekłości sposób myślenia?
Uważam, że to możliwe. Ale myślę,
że nie da się tego zrobić poprzez prostą, racjonalną argumentację.
Załóżmy, że ktoś nienawidzi zmarginalizowaną grupę.
To abstrakcja.
Ale gdy poznaję takich ludzi osobiście,
okazują się mili, uprzejmi, refleksyjni.
Pojawia się dysonans poznawczy
dotyczący tego, kim jest osoba transpłciowa.
Siedzisz naprzeciw nich,
a oni myślą: „No proszę, jesteś osobą.
Mogę wejść z tobą z normalną interakcję”.
Oglądając filmik na YouTubie,
widzisz, jak taka osoba mówi do kamery.
Tak jakby mówiła bezpośrednio do ciebie.
- To bardzo intymne. - Tak.
Nazywają to „interakcjami paraspołecznymi”.
Ludzie mają poczucie, że cię znają,
a ty możesz wykorzystać związek z drugą osobą
i spróbować ją otworzyć.
To bardzo mądra strategia.
- Trudna, ale mądra. - Tak, to trudne.
„Cancelowanie”
miało oddać władzę w ręce tych, którzy jej nie mieli,
wymierzyć sprawiedliwość potężnym oprawcom.
To w pewnym sensie współczesna wersja gilotyny.
Ale podobnie jak gilotyna,
może przekształcić się w sadystyczny spektakl.
Bardzo słusznie zauważyłaś, że to przeszło od:
„Okej, ktoś zrobił coś głupiego albo złego”,
do: „Głupia, zła osoba, która została wyrzucona na margines”.
Chociaż odpowiedzialność to dobra rzecz.
Odpowiedzialność tak,
ale cancelowanie ludzi za to, kim są, już nie jest dobre.
Albo zakładanie, że są wyłącznie tym, co zrobili.
Racja.
To, że ktoś jest wyłącznie własnym czynem.
Ale uważam, że odpowiedzialność jest bardzo ważna.
Chcemy, by ludzie ponosili odpowiedzialność, ale co to oznacza?
Miejsce sprawiedliwego procesu
zajmuje tłum, który wymierza karę
w postaci wyklęcia, ośmieszenia i nękania.
Uważam, że to wyrządza szkody.
Do ludzi trafia ten pełen empatii ton
moich filmików.
Czują, że nie są oceniani.
Nie chcę, by ludzie czuli:
„Jesteś straszną osobą. Czemu taka jesteś?”.
Po co? Co dobrego może to przynieść?
Wykorzystanie tej platformy do krytyki nienawiści, wymaga odwagi.
Wystawiasz się na dość brutalną krytykę.
Jedną z zabawnych cech walki z nienawiścią
jest fakt, że kiedy robisz to publicznie,
często zwracasz większą uwagę, niż się spodziewasz.
Jemele, coś o tym wiesz?
Kiedy publicznie walczysz z nienawiścią,
- zwracasz na siebie uwagę? - No nie wiem,
ja dostaję same listy miłosne.
Wiemy, jak dobrze się bawiłaś przez ostatnich parę lat.
Jemele Hill podziwiam od dawna
jako dziennikarkę sportową.
Przez jakiś czas była znana głównie jako dziennikarka,
która mówi prawdę.
Zajmując dość wysokie stanowisko, wdaję się na Twitterze w wymianę
z kimś, kto próbuje tłumaczyć zachowanie Donalda Trumpa.
To było parę tygodni po Charlottesville,
wiemy, jak na to zareagował. No i…
- „Porządni ludzie”. - „Po obu stronach”.
Hill napisała na Twitterze: „Trump to biały suprematysta,
który otoczył się innymi białymi suprematystami”.
Nie sądziłam, że mówię coś kontrowersyjnego.
Myślałam, że każdy to wie. Ale nagle Biały Dom ogłosił,
że powinnam zostać zwolniona.
Byłam czarną kobietą na wysokim stanowisku,
to wszystko był kompletny nonsens.
Grożono mi śmiercią.
Choć musiałam przez to przejść, cieszę się, że do tego doszło.
Teraz mam lepszą pozycję do tego,
by mówić jeszcze silniejszym głosem.
Jestem dzięki temu jeszcze bardziej nieugięta.
Ponieważ nie pracuję już w ESPN, mam inne podejście.
Teraz nie lecę w kulki. Bo w końcu…
Nie zepsujesz mi dnia z takim poziomem ignorancji.
Nie mam czasu dla każdego.
Ale kiedy czasem mam czas, dzieje się.
Zawsze żartuję,
że najgorszy czas, by spotkać mnie w mediach społecznościowych,
jest wtedy, gdy robię warkoczyki, bo trwa to sześć godzin.
Więc siedzę w fotelu i myślę: „Napisz coś”.
- Jestem gotowa! - Słyszysz?
„Dziś oberwiesz”.
„Jemele Hill została zwolniona z ESPN
i nie daje nam spokoju z tymi obleśnymi mikrowarkoczykami”.
Mikrowarkoczykami? Ogarnijcie terminologię.
„Scancelować Jemele. Jedzie na tematyce rasowej i nie wie nic o sporcie”.
Uraziła mnie ta część o sporcie.
„W takie dni dziękuję Bogu, że nie obserwuję już Jemele Hill”.
To skąd wiesz, co napisałam?
Jestem taka przyzwyczajona do tego hejtu.
Dostaję pełne nienawiści listy od czasu studiów.
Po raz pierwszy nazwano mnie „czarnuchem” na Michigan State.
I niestety, ponieważ stykałam się z tym
w różnych formach od tak dawna, jestem zaprawiona w boju.
Nie lubię mówić młodszym kobietom, że muszą się do tego przyzwyczaić.
Zmodyfikowałam ten przekaz,
bo nie chcę, by się przyzwyczajały.
Popełniłam błąd, kiedy tak zrobiłam.
Nie może być tak, że na ofiary opresji spada obowiązek
rozwiązywania tych problemów.
Musicie mi trochę pomóc. Każdy ma rolę do odegrania.
To absolutna prawda.
Nie może tak być tylko dlatego, że chcemy zwiększać świadomość
prawdziwej sytuacji ludzi, którzy wyglądają tak jak my,
i walczyć, by ten kraj spełnił wszystkie piękne obietnice,
które umieścili w ulotkach.
Chcemy, by Stany były swoją najlepszą wersją.
Fakt, że niektórzy woleliby nas zabić,
niż do tego dopuścić, jest bardzo smutny.
Ale to też inspirujące, bo pozwala mi się skupić na mojej misji.
WIRGINIA
- O rany. Spójrzmy. - Prawda?
Suzie, sporo nam tu dałaś.
Piękny kolor. Mój…
To ulubiony kolor jednego z moich wnuków.
To był też ulubiony kolor Heather.
Okej, Susan.
Kochanie, mam gdzieś, czy to dostaniesz.
Najtrudniejszym, czego można doświadczyć, jest strata dziecka.
MAMA HEATHER HEYER
MAMA PORUCZNIKA RICHARDA COLLINSA III
Susan i Dawn straciły dzieci w wyniku zbrodni nienawiści.
Zamordowano je z premedytacją.
Syn Dawn stał się ofiarą kogoś, kto go nienawidził
ze względu na kolor jego skóry.
Robisz parę rządków i patrzysz, jak ci idzie.
Córkę Susan zabił samochód, który wjechał w tłum
podczas protestu przeciwko neonazistom w Charlottesville.
Przez tę pętelkę. Dobrze.
Obie starały się zabierać głos przeciw nienawiści
na wszystkie możliwe sposoby.
I obie dowiodły, że miłość jest potężniejsza od nienawiści,
nawet w najgorszych okolicznościach.
Też ci nie idzie.
Nie idzie mi. To jest trudne.
To prawda!
Nie można tak szybko nauczyć się szydełkowania.
Czy szydełkowanie pozwala wam oderwać się od tego, co się dzieje…
Obniża ciśnienie. Powiem tak.
Kiedy zamordowano Heather, w moim mózgu wybuchła bomba.
Zawsze uwielbiałam czytać, robić na drutach i szydełkować.
To wszystko minęło w 2020 roku.
Nie potrafię sobie wyobrazić,
jak stanęłyście na nogi po tym, co się wydarzyło.
Ten młody człowiek, z którego byłaś taka dumna, syn, o jakim marzyłaś.
A to wszystko odebrał ci nienawistny, potworny akt przemocy.
- Bez powodu. - Bez powodu.
- To samo z twoją Heather. - Z Heather.
W przypadku Heather było przynajmniej coś, co do tego doprowadziło.
Nie podobało mu się, jak wyglądali ci ludzie,
- co popierali… - Tak powiedział?
Musiał przyznać się do zabójstwa Heather, żeby uniknąć kary śmierci.
- Byłaś tego dnia w sądzie? - O tak.
Nie opuściłam ani jednego dnia.
Patrzyłaś na niego? Skłoniłaś go, by odwzajemnił spojrzenie?
Na sali było trochę neonazistów i przedstawicieli alt-rightu,
posyłałam im nienawistne spojrzenia.
- Mówili coś do ciebie? - Nie ośmielili się.
Postanowiłyście zabrać głos,
przeciwstawić się nienawiści, która zabiła wasze dzieci.
Jak zdołałaś to zrobić, Susan?
Były dni, kiedy nie potrafiłam. Siedziałam w domu i płakałam.
Ale ludzie pytali: „Porozmawiasz z nami?”.
A ja mówiłam: „Dobrze”.
I to przez pewien czas pozwalało mi przetrwać.
Na początku mówiłam o Heather,
bo kiedy tracisz ukochaną osobę, chcesz o niej mówić.
- Tak. - Tak.
Potem zrozumiałam,
że biała twarz przyćmiewa wydarzenia z 12 sierpnia.
Więc skupiłam się na przyczynach śmierci Heather,
na poparciu dla Black Lives Matter,
praw czarnych, równych praw dla wszystkich obywateli.
Metoda, która pozwalała Heather radzić sobie z takimi ludźmi…
Zresztą zastosowała ją w dniu, w którym zginęła, polegała na mówieniu:
„Opowiedz, dlaczego tak się czujesz”.
Próbowała z nimi łagodnie dyskutować.
Kiedy ludzie atakowali mnie na Facebooku, pisałam:
„Dlaczego tak się czujesz? Na czym opierasz to przekonanie?”.
Czasem się do nich przebijałam.
Często się nie udawało, ale muszę wierzyć, że sieję nasiona.
Znacie ludzi, którzy odrzucili tę nienawiść?
Dwóch młodych mężczyzn, którzy byli na zjeździe z pochodniami,
zadzwoniło i prosiło o wybaczenie.
Powiedziałam: „Nie mnie powinniście prosić.
Rozmawiajcie ze społecznościami, które skrzywdziliście,
znajdźcie możliwość zadośćuczynienia”.
Nie byli zachwyceni.
Chcieli, żebym ich rozgrzeszyła, żeby mogli dalej robić swoje.
Powiedziałam: „To nie takie proste. Musicie popracować”.
Nie prosiłam o tę platformę, nie zasługiwałam na nią.
- Wolałabyś jej nie mieć. - Tak.
Ale skoro ją mam, wykorzystam ją, żeby zwrócić uwagę na inne problemy.
Susan to moja bohaterka. Powiedziała:
„Przy każdej okazji zadbam o to,
by świat dowiedział się o Richardzie”.
Piękne.
Duch prawdziwej matki. Naprawdę.
- Jak mogłabym postąpić inaczej? - Absolutnie.
Syn odmówił osobie, która nie wyglądała tak jak on. To była jego zbrodnia.
Zabójca powiedział, żeby zszedł mu z drogi?
„Idź na lewo”. Mój syn powiedział: „Nie”.
A on wyciągnął nóż i wbił mu go w klatkę piersiową.
Mój syn zmarł na miejscu.
Czy został osądzony i skazany…
- W końcu. - To był proces stanowy czy federalny?
Nie doszedł na szczebel federalny.
Kiedy sprawę o zbrodnię nienawiści odrzucono,
przedstawiciele drugiej strony bili brawo i przybijali sobie piątki.
Nie rozumiem, jak mogło do tego dojść.
Nie pozwólcie innym matkom
doświadczać bólu, który odczuwam każdego dnia.
W naszym stanie obowiązuje tymczasowe prawo ws. zbrodni nienawiści
nazwane na cześć porucznika Richarda Collinsa III.
PRAWO PORUCZNIKA COLLINSA
Gratuluję ci, że doprowadziłaś do zmiany prawa w Maryland,
tak by nie było już wątpliwości, czym jest zbrodnia nienawiści.
Absolutnie. Nikt nie ma prawa decydować, kto jest Amerykaninem.
Zrobiliśmy wszystko, co „społeczeństwo” każe robić,
by wychować swoje dzieci.
A potem ktoś mówi mi:
„Nie jesteś dość dobra, bo masz melaninę,
nie powinnaś tu stać”.
Jak śmiesz?
Jestem wam bardzo wdzięczna za tę pracę.
Każdego dnia dokonujecie wyboru. Nie musicie z nikim rozmawiać.
Nie musicie nadal tak pracować.
Fakt, że to robicie, daje mi nadzieję.
Dużo nadziei.
Susan, uważasz, że mamy wybór?
Co innego miałabym robić?
Jesteśmy matkami i nie prosiłyśmy o to.
Ale teraz, skoro już do tego doszło,
musimy wziąć się w garść i robić, co do nas należy.
Susan mnie rozumie.
I uwielbiam ją za to.
- Mam jedno. Udało się. - Tak jest! Wiedziałam, że dasz radę.
Wiedziałam. Jeszcze raz.
Kiedy widziałam ją po raz ostatni, rozmawiałyśmy dłużej niż zwykle.
Ruszyłyśmy do samochodu i długo się przytulałyśmy.
Pocałowałyśmy się. Śmiałyśmy się i powiedziałam:
„Przecież jeszcze się zobaczymy”.
- Ale więcej jej nie zobaczyłam. - O Boże.
Gdy po raz ostatni… rozmawiałam z Richardem,
powiedział, że wychodzi świętować, bo…
Udało mu się. Powiedział: „Mamo, udało mi się”.
„Jestem oficerem, a świat pozna moje nazwisko”.
Nie wiem, czy zwracałam uwagę na tę piosenkę przed jej śmiercią…
Co to była za piosenka?
O tym, by zawsze doceniać ostatnią chwilę, gdy kogoś widzisz.
W 2020 LICZBA ZBRODNI NIENAWIŚCI BYŁA NAJWYŻSZA
OD PONAD DZIESIĘCIU LAT.
PONAD POŁOWA TYCH ZBRODNI BYŁA NA TLE RASOWYM.
Udało mi się!
Tak. Kocham cię. Baw się dobrze z Gene'em.
BYŁA EKSTREMISTKA/DEPROGRAMATORKA
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Shannon od dziesięcioleci pomaga członkom
neonazistowskich, suprematystowskich organizacji.
Pomaga im uciekać i wykonywać ciężką pracę odkupienia.
Zadzwoń do mnie.
Robię to, co robię,
bo od 15. do 20. roku życia
należałam do brutalnego ruchu białych suprematystów.
Najchętniej pracuję nad zapobieganiem,
tak by ludzie nigdy nie zostali nazistami.
ŻADNEGO SZKŁA ŻADNEJ BRONI
Absolutnie.
Samantha należała do grupy białych ekstremistów.
Nawiązałyśmy kontakt i została moją przyjaciółką,
a ja jestem jej mentorką.
To dla mnie zaszczyt,
że mi ufa, chce ze mną rozmawiać o tych sprawach i się nimi dzielić.
O rany. Pięknie.
Widziałyśmy czaple. Jakie jeszcze są tu ptaki?
Tam jest żółw.
O, tak. Jest.
Wykorzystywałaś rzekę, by wyciągnąć ludzi z białego suprematyzmu
i neonazizmu, i faszyzmu. Jak to się zaczęło?
Każdy, kto próbował rzucić jakiś zły nawyk,
musi znaleźć coś pozytywnego, czym go zastąpi.
Przerażające, zwłaszcza teraz,
jest to, że dzieci mogą stać się ofiarami albo przemocy, albo ideologii.
To naprawdę zdradzieckie.
Wielu ludzi doświadcza izolacji i samotności.
Być wśród innych, w kontakcie z naturą,
pozwala ci poczuć się częścią czegoś większego.
Tak, to bardzo ważne.
Zdrowie.
- Za udany spływ. - Zdrowie.
O tak. Nie żartowałaś.
Było z wami strasznie fajnie.
Sam, opowiesz nam trochę o tym,
jak wplątałaś się w ruch Unite the Right?
Spotykałam się z kimś tuż po tym,
jak doświadczyłam traumy. I po prostu…
Czułam się rozbita i samotna, nie miałam poczucia własnej wartości.
Poznałam osobę, która…
Chciałam, by ktoś powiedział mi, kim jestem, bo sama nie umiałam.
I ta osoba wpadła w brutalny, ultraprawicowy ruch.
Zaczął sączyć mi te idee,
a ja tak bardzo pragnęłam utwierdzić się w jego oczach,
że wszędzie za nim chodziłam.
Jak wiemy, retoryka ultraprawicy jest…
- Mistrzowska. - Mają świetny marketing.
I tego potrzebowałam.
Ktoś musiał mi powiedzieć, że jestem wyjątkowa.
Nie umiałam sobie tego udowodnić.
A nagle cały ruch mówił: „Wystarczy sam fakt, że się urodziłaś.
Nie musisz robić nic więcej”.
Wolałam przyjąć tę perspektywę, niż akceptować swoją przeciętność
i próbować się ulepszać.
Kiedy podczas zjazdu Unite the Right
zamordowano Heather Heyer, zasłona została uniesiona.
To wszystko zmieniło…
Tak.
Miałam okazję porozmawiać z mamą Heather, Susan.
Fakt, że to kompletnie zmieniło twój sposób myślenia,
pokazuje, że ten rodzaj związku, choć dziwny i tragiczny…
- Tak. - …może mieć realny wpływ, prawda?
Zaczynasz przyglądać się sloganom i liderom,
dostrzegasz hipokryzję i dziwny rozdźwięk między rzeczywistością
a ideałem, o którym mówią.
Traktowałam to jak toksyczny związek.
Musiałam uciekać. Musiałam kłamać.
Zadzwoniłam do mamy i powiedziałam:
„Nie będę mogła rozmawiać przez parę miesięcy.
Może nigdy. Ale musisz uwierzyć,
że próbuję postąpić, jak należy”.
Bałaś się, że mogą cię zabić?
Grozili, że mnie zabiją.
To potwornie bolesne: patrzysz w lustro i uświadamiasz sobie,
że tym właśnie jesteś.
Głęboko wierzę, że trwa pandemia traumy.
Żyjemy w potwornie brutalnym społeczeństwie.
To, jak jesteśmy wychowywani. Nękanie. Rasizm.
Wiedziałam, że stałam się ofiarą napaści seksualnej w wieku 14 lat,
ale w ogóle sobie z tym nie poradziłam.
Jedną z rzeczy, które zrozumiałam,
w kwestii toksycznych skutków traumy,
jest fakt, że zaczynasz postrzegać świat jako z gruntu niebezpieczne,
groźne miejsce.
Jeśli pojawia się ktoś,
kto oferuje ci proste wyjaśnienie, tłumaczy ci,
dlaczego świat jest groźny i niebezpieczny,
to naprawdę kuszące.
Nie chcę zmienić twoich poglądów.
Chcę tylko pomóc ci lepiej sobie radzić,
nie odczłowieczać innych, nie sięgać po przemoc,
nie robić z niej narzędzia, które pozwala radzić sobie z życiem
i z lękami, których doświadczasz.
To właśnie mój cel.
Jesteście optymistkami?
Wydaje się miliony… miliardy dolarów na wykorzystywanie naszych lęków
i duszenie w nas nadziei.
Bo naród pozbawiony nadziei
łatwiej jest zmanipulować i kontrolować.
Naród pełen nadziei to potężny naród.
Może przenosić góry,
bo wierzy, że da się je przenieść.
W Stanach mamy wiele gór do przeniesienia.
Czuję obowiązek posiadania nadziei.
To, jakiej odwagi wymagało od was obu
wydostanie się z tego, jest naprawdę inspirujące.
Głęboko wierzę, że im więcej ludzi was pozna i usłyszy wasze historie,
tym bardziej pozytywny wpływ wywrzecie.
MOGĘ SIĘ ZMIENIĆ
ZEZNANIA ZŁOŻONE PRZEZ SAM
PRZECIWKO ORGANIZATOROM UNITE THE RIGHT
POZWOLIŁY ZAPEWNIĆ OFIAROM 25 MILIONÓW ZADOŚĆUCZYNIENIA.
Skrzydła się rozpościerają. To jak nowy rozdział.
TATUAŻYSTKA
Wspaniałe.
Prowadzimy poważne dyskusje i uchwalamy ustawy, ale ostatecznie
liczy się osobista relacja,
to, czy ktoś zaufa ci na tyle, by zadośćuczynić i zacząć nowe życie.
- Potrzebujemy jednego i drugiego. - Tak.
Kobiety, które poznałyśmy, rozbudziły we mnie nadzieję.
Zajmują się trudnymi sprawami, ale są pełne nadziei.
Inaczej nie wstawałyby codziennie, by zabierać głos i walczyć,
zmieniać świat.
- Zakrywa… - Okej.
Hej, Shannon!
Hej!
Chciałam tylko powiedzieć, jaka jestem dumna.
- Dopinguję ci! - Gotowa?
O rany! Piękne.
Nie mam już tatuażu z symbolem białej supremacji.
- Hurra! - Zniknął.
Wspaniały.
Czasem te historie nie przebijają się przez to, co negatywne,
przez cynizm i pesymizm.
Poczucie odpowiedzialności nakazuje, by mieć nadzieję.
- Właśnie. - Skoro mają nadzieję,
jak mogłabym być tak zarozumiała, by jej nie mieć?
Właśnie.
PAMIĘCI PORUCZNIKA RICHARDA COLLINSA III, LAT 23
I HEATHER HEYER, LAT 32
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK