- หวัดดีค่ะ เป็นไงบ้าง - หวัดดีค่ะ รับอะไรดีคะ
ขอกาแฟใส่นมค่ะ
- กาแฟใส่นมนะคะ - ค่ะ
- กาแฟดำค่ะ ขอบคุณค่ะ - กาแฟหนึ่งที่
- ใส่นมเยอะๆ เลย ใช่ - ใส่นมเยอะๆ
- คุณคือเชลซีใช่ไหม - ใช่ค่ะ
ไม่อยากเชื่อเลย
- เดี๋ยว คุณลืมกาแฟรึเปล่าคะ - ฉันประหม่าจนลืมไปเลย
- คุณลืมกาแฟแน่ะ - อย่าลืม…
นั่นกาแฟคุณใช่ไหม
- นี่ค่ะ - ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณมาก
บาย โชคดีนะคะ
รู้ไหม แม่สงสัยมาตลอด เพราะพ่อกับแม่ของลูกเป็นนักกฎหมายทั้งคู่
และลูกไม่เคยแสดงความสนใจ ที่จะเรียนโรงเรียนกฎหมายเลย
แต่หนูตอนเด็กๆ ก็ชอบเถียงกับแม่
- ใช่ เราคิดว่าลูกจะเป็นนักกฎหมายที่ดี… - ตอนโตด้วย
เพราะลูกชอบเถียง
แต่ลูกเคยชอบดูรายการลอว์แอนด์ออร์เดอร์ กับคุณยายไม่ใช่เหรอ
หนูกับคุณยายดูลอว์แอนด์ออร์เดอร์
ตอนที่ท่านขี่… จักรยานออกกำลังกาย
ส่วนหนูจะวิ่งอยู่บนลู่ข้างๆ ท่าน
ในโลกของลอว์แอนด์ออร์เดอร์
อาชญากรรมถูกไขให้กระจ่างเสมอ คนเลวมักจะถูกจับได้
- และพวกเขามักไม่ทำพลาด - ใช่
แต่เราก็รู้ดี…
- ชีวิตจริงมันไม่เป็นแบบนั้น - ว่าชีวิตจริงมันไม่เป็นแบบนั้น
ทำต่อไป
แล้วฉันก็บอกว่า "อย่าขยับ" และเข้าตะครุบหมอนั่น
นั่นคือเหตุผลที่ฉันสู้อย่างเต็มที่
ฉันตื่นเต้นกับช่วงเวลานี้จัง
(ผู้หญิงกล้าย่อมตามหาความยุติธรรม)
เรากำลังมุ่งหน้าไปยังเวิร์กช็อปเล่าเรื่อง…
(แมนแฮตตัน นิวยอร์ก)
กับมาริชกา ฮาร์กิเทย์ ดาราลอว์แอนด์ออร์เดอร์ หน่วยสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์พิเศษ
และในชีวิตจริงก็เป็นผู้ช่วยเหลือ เหยื่อผู้รอดชีวิตจากการล่วงละเมิดทางเพศ
มาริชการู้ดีถึงพลังของการเล่าเรื่อง และการเป็นที่รับฟัง
- ตายจริง มันช่างดีอะไรอย่างนี้นะ - หวัดดีค่ะ
คุณคงตื่นเต้นไม่เท่าฉันหรอก
- ฉันตื่นเต้นมาก - เหลือเชื่อเลย
ฉันรู้สึกว่าฉันน่าจะกระโดดด้วยคน
นี่เป็นสถานที่ที่เหมาะสุดๆ เหมาะกับการนัดเจอกัน
- ฉันเคยถ่ายหนังที่นี่ด้วย - ไล่ตามคนเข้ามาเหรอ
- หรือว่ามาคุย - มาไต่สวนค่ะ
ฉันใส่ชุดตำรวจเข้ามา โชว์บัตรให้ดู
- ถามคำถามนู่นนี่ - คุณไม่ต้องวิ่งเหรอ
แล้วฉันก็บอกว่า "อย่าขยับ" และเข้าตะครุบหมอนั่น
แต่วันนี้เราจะไม่ทำแบบนั้นกัน
- ทำไมล่ะ - ไปกันเลยไหม
คุณเตือนฉันล่วงหน้าก่อนนะ
- แล้วค่อยตะครุบฉัน - ได้
เริ่มจากมือขวา เอาเลย
สอง หนึ่ง หนึ่ง หนึ่ง
ใช่ ดูสิเนี่ย
ร่างกายพวกเราไม่เกร็งแล้ว พร้อมเล่าเรื่องแล้วล่ะ
การเล่าเรื่องที่เดอะม็อธคือการเปลี่ยนชีวิตเรา
(แอนนา โรเบิร์ตส์ ผู้สอนเรื่องการเล่าเรื่อง)
มันคือการเปลี่ยนแปลง
สำหรับแบบฝึกหัดถัดไป อะไรก็ตามที่แวบเข้ามาในหัวคุณก่อน
(ซาราห์ ออสติน เจนเนส ผู้อำนวยการผลิต)
"ฉันเคยว่างเปล่า แต่ตอนนี้ฉันว่างเปล่า"
มีวิธีเล่าหลายรูปแบบเลย
(มาริชกา ฮาร์กิเทย์ นักแสดงและผู้ก่อตั้งมูลนิธิจอยฟุลฮาร์ต)
ฉันเคยคิดว่าทุกคนดีกว่าฉัน
และตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าจะแบ่งปันอะไรดี
เย่
- ดีจัง - ร้องเย่ดังๆ ให้เลย
เราชอบแบบนี้
ขอคิดก่อน ฉันเคยใส่กระโปรง
อันนี้โดน
- และตอนนี้… - ใช่
และตอนนี้ฉันไม่ได้ใส่สักตัวตั้งแต่ปี 1999 แล้วมั้ง
ตอนฉันเป็นสตรีหมายเลขหนึ่ง ฉันได้ไปบราซิล
ฉันใส่ชุดสูทกระโปรง แบบที่สตรีหมายเลขหนึ่งใส่กัน
เราคุยกันถูกคอ แล้วก็มีสื่อเข้ามา
พวกเขามีงานที่เรียกว่า "นัดเจอสื่อ" เลยมีช่างถ่ายรูปมามากมาย
พอเราเสร็จจากการนัดเจอกัน เสร็จจากการเยี่ยมเยียน
ฉันก็กลับไปที่ทำเนียบขาว
และมีคนถ่ายรูปใต้กระโปรงฉัน…
และมีป้ายบิลบอร์ดในริโอ
ที่ขายกางเกงชั้นในยี่ห้อนึง
โอ๊ยตาย
จริงๆ มันมองไม่เห็นถึงข้างในนั้นหรอก แต่มันก็สื่อไปในแนวนั้น
เรื่องนี้เลยกระทบต่อความคิดฉัน
พอฉันจะลงเลือกตั้ง ฉันเลยคิดว่า "ไม่เอาแบบนั้นแล้ว"
- ใส่ยูนิฟอร์ม - กันไว้ก่อน
- ว้าว เหลือเชื่อ - นี่คือการเปลี่ยนแปลง
ใช่เลย
และฉันเพิ่งได้รู้เรื่องใหม่เกี่ยวกับแม่ฉัน
งานระดับมืออาชีพของคุณ คือรับบทเป็นคนแข็งแกร่งที่มีความมุ่งมั่น
ที่ต้องออกไปไขคดีอาชญากรรม และนำคนผิดมาลงโทษ
คุณทำยังไงกับมันบ้าง มันช่วยได้ยังไง
คือมัน… มันเป็นการเดินทางที่น่าสนใจมากๆ และไม่ได้คาดคิดมาก่อนสำหรับฉัน
กับเรื่องหน่วยสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์พิเศษ เพราะมีการเล่าเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศ
ทางทีวีในห้องนั่งเล่นทุกวัน
- ทำให้มัน… - กลายเป็นที่รับรู้
เป็นที่รับรู้ สิ่งที่ถูกซุกไว้ใต้พรมตามธรรมเนียมมาตลอด
คนดูเชื่อผู้ที่รอดชีวิต
มันสำคัญมาก ใช่เลย
จะได้ไม่มีการจินตนาการที่ผิดพลาด
เพราะคุณแสดงให้คนเห็น ว่ามันมีความยุติธรรมกว่าเดิมได้
และเชลซี นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่ฉันได้ยินบ่อยที่สุด
"ฉันอยากให้คุณเป็นตำรวจสืบสวน ในคดีของฉันจัง"
- มันน่าใจสลายนะ - มัน… ใช่ มันน่าใจสลาย
ตอนแรกที่ฉันได้บทนี้ ฉันคิดว่า
"ฉันแค่ต้องใช้เวลาอยู่กับตำรวจ ฉันต้องอยู่กับตำรวจ"
แต่พอฉันได้เข้าโปรแกรมฝึก "แซวี"
หรือโปรแกรมฝึกแทรกแซงความรุนแรง จากการล่วงละเมิดทางเพศ
การฝึกนั้นคือการรับฟังเป็นหลัก
การมีใครสักคนที่เป็นพยานรับรู้เรื่องราวของเรา
คือจุดเริ่มต้นของ… ความยุติธรรม
พูดได้ดีมาก
(บราวน์สวิลล์ นิวยอร์ก)
ในฐานะผู้รอดจากความรุนแรง ในครอบครัว และครูของเด็กผู้หญิงในชุมชน
แคทรีนาได้ค้นพบความแข็งแร่งในการรับฟัง
และฉันกำลังเดินทางไปเจอเธอ กับเด็กๆ ของเธอ
ในชั้นเรียนเรื่องการป้องกันตัว
(ศูนย์ประจำชุมชน)
- หวัดดีค่ะ - หวัดดีค่ะ
- ขอกอดได้ไหมคะ - ฉันก็อยากกอดคุณด้วย
โอเค ดีเลย
ฉันเคยเรียนวิชาป้องกันตัวแค่ครั้งเดียว…
- ฉันไม่เคย - และมันผ่านมาสัก 20 ปีแล้ว
(แคทรีนา คุก บราวน์ลี ผู้ก่อตั้งยังเลดีส์ออฟอาวร์ฟิวเจอร์)
วันนี้เราอ่วมแน่ๆ
ฉันจะพยายามให้ดีที่สุด
ถ้าคุณล้ม ฉันจะช่วยพยุงคุณ ถ้าฉันล้ม คุณช่วยพยุงฉัน โอเคไหม
- ได้เสมอ - โอเค ตามนั้นนะ
ห้า สี่ ทำต่อไป
- สาม สอง - คุณทำได้ ทำต่อไป
- หมดเวลา - ทำต่อไป
- ตลกจัง - เอาละทุกคน
ไหนตั้งท่าสู้ให้ดูหน่อย
ตั้งท่าพร้อม โอเคนะ
- ไป - ไม่
ยังเลดีส์ออฟอาวร์ฟิวเจอร์คือโปรแกรมเวิร์กช็อป
เกี่ยวกับการเคารพตนเอง การตระหนักในตนเอง
โภชนาการ การทำสมาธิ การต่อต้านความรุนแรง
บราวน์สวิลล์คือละแวกที่อยู่อาศัย
ที่ฉันรู้สึกว่าต้องการความใส่ใจมากขึ้นอีกนิด
มีเด็กจำนวนมากตกอยู่ในความเสี่ยง
มีใครเคยเรียนป้องกันตัวมาก่อนบ้าง
ไม่เคย
ไม่เคย แบบนี้ใช่อย่างที่คิดไว้ไหม
นึกว่าเราจะมีคนที่ใส่ชุด
แล้วให้เราโจมตีพวกเขา
(ลาไนยา)
มันยังน่ากลัวไม่พอสำหรับเธอ จะพูดแบบนี้ใช่ไหม
ฉันกลัวตอนเป็นเด็กที่ลิตเติลร็อก ตอนที่…
โรงเรียนมัธยมต้นของเรามีเครื่องตรวจโลหะ
เพราะในละแวกนั้นมีปืนเยอะมาก
เธออยากเปลี่ยนแปลงอะไร เกี่ยวกับโรงเรียนของตัวเอง
ค่ะ เราต้องการเครื่องตรวจโลหะในโรงเรียน
เพราะมีคนถูกแทงหรือถูกฆ่าตายในโรงเรียน…
(คาร์เมน)
ในห้องน้ำ อะไรแบบนั้น ฉันเลยค่อนข้างกังวล
ฉันอยากให้คนอื่นๆ ได้รับความยุติธรรม
เพราะตัวฉันเองไม่ได้รับความยุติธรรม
อดีตคู่หมั้นของฉันเป็นเจ้าหน้าที่ทัณฑสถาน ในไรเกอร์สไอแลนด์
เพราะเป็นเจ้าหน้าที่รักษากฎหมาย ฉันเลยคิดว่าคงไม่มีอะไร
แต่มันกลับเป็นความสัมพันธ์ที่มีแต่ใช้ความรุนแรง
ฉันตัดสินใจจากมา
วันที่เก้ามกราคม 1993
อดีตคู่หมั้นกับฉันได้คุยกัน
ฉันอุ้มลูกสาวคนเล็กไว้ในอ้อมแขน และตอนนั้นฉันก็ตั้งครรภ์อยู่ด้วย
ฉันเข้าไปข้างในและพาลูกสาวคนเล็กเข้านอน
พอฉันออกมานอกห้อง เขาก็เอาปืนจ่อมาที่ฉัน
เขาบอกฉันว่า "มึงต้องตายวันนี้แหละ อีเวร"
(ฝ่ายสถานที่เกิดเหตุ เอสซีพีดี)
ฉันถูกยิงสิบนัด
(เดอะนิวยอร์กไทม์ส เมโทร วันจันทร์ 11 ม.ค. 1993)
พอฉันฟื้นจากโคม่า
(ชายถูกจับข้อหายิงผู้อื่น)
(เจ้าหน้าที่ทัณฑสถานถูกจับกุม)
สิ่งแรกที่ฉันถามคือลูกในท้องฉันอยู่ไหน
(ยิงผู้หญิง - ถูกฟ้องร้องข้อหาพยายามฆ่า)
หมออธิบายให้ฉันฟังว่าลูกไม่รอด
แกอยู่รอดแค่สองชั่วโมง
นี่คือเรื่องราวของฉัน
รู้ไหม มาริชกา หนึ่งในสิ่งที่ฉันเคารพเสมอ
คือการปฏิบัติต่อคนที่รอดชีวิต จากเหตุการณ์เลวร้ายที่เกิดขึ้นกับพวกเขา
- ในฐานะผู้รอดชีวิต ไม่ใช่เหยื่อ - ค่ะ
- ใช่ไหม พวกเขาจะได้ไม่ถูกตีตรา… - ค่ะ
โดยสิ่งที่ใครสักคนเลือกทำ เพื่อพรากอะไรบางอย่างไปจากพวกเขา
ใช่เลย เวลาที่ใครสักคนถูกขโมยนาฬิกาหรือรถ
เราอยากให้คนอื่นเชื่อเรา เคารพเรา รับฟังเรา
เวลาใครสักคน ถูกขโมยส่วนหนึ่งของร่างกายพวกเขาไป
พวกเขาก็ต้องการแบบเดียวกัน
ถูกต้อง
และนั่นคือ… วิสัยทัศน์ของเราที่จอยฟุลฮาร์ตคือการที่…
การอยู่รอดของเราคือ… สิ่งที่ควรได้รับการฉลอง
นั่นคือพลังของเรา
เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งแบ่งปันเรื่องราว ให้คนอื่นรู้ว่าฉันเคยถูกข่มขืน
และฉันรู้สึก…
ขอบคุณมากที่สามารถพูดมันออกมาได้
แม้มันจะเป็นการเดินทางที่ยาวนานสำหรับฉัน
แม้แต่ตัวฉันเอง ที่จะสามารถพูดมันออกมาได้
แต่ตอนนี้ฉันพูดได้ว่า "สิ่งที่เกิดขึ้นกับฉัน ไม่ได้เป็นสิ่งที่นิยามตัวฉัน"
- ใช่ - ถ้ายังไงละก็ ดูฉันตอนนี้สิ
เวลาที่ทุกคนมานั่งรวมกันในห้อง
และฟังใครสักคนเล่าเรื่องราวส่วนตัว ที่เป็นเรื่องจริงจากชีวิตของพวกเขา
สิ่งที่มีความหมายสำหรับพวกเขา สิ่งที่พวกเขาใส่ใจ
มันคือประสบการณ์ในการเปลี่ยนแปลงตัวเอง
มีใครจะอาสาเล่าเป็นคนแรกไหม
โอเค
- ดีเลย โอเค - ขอบคุณค่ะ
แม่ฉันเสียตอนที่ท่านอายุ 34
คุณตาของฉันก็เสียตอนที่ท่านอายุ 34
เพราะงี้ในวันเกิดปีที่ 34 ของฉัน…
ฉันเคยกลัววันนั้นเสมอ กลัวว่ามันจะหมายความว่ายังไง
ฉันเป็นคนต่อไปรึเปล่า
และฉันวางแผนท่องเที่ยวดีๆ ไว้
ฉันกับเพื่อนๆ ศิลปินจำนวนมากได้รับเชิญ
ให้ร่วมขบวนคาราวานรถมอเตอร์ไซค์
เพื่อไปยังเซิร์ก ดู โซเลย์ที่ลาสเวกัส
และพวกเขาเป็นคน ที่ออกแนวฮิปปี้สบายๆ และบ้าบอดี
และฉันบอกว่า…
ฉันจะไปด้วย ถ้าให้ฉันขับรถตัวเองได้
เราคุยกันไปสองชั่วโมงครึ่ง และทุกคนบอกว่า
"มาริชกา อย่ากังวลเรื่องความปลอดภัยมากไป"
ฉันบอกว่า "รู้อะไรไหม ฉันไม่อยากใช้ชีวิตอยู่บนความกลัว"
ฉันเลยไปด้วย เราขับขี่ตามกันไป
และผ่านไปไม่ถึง 30 วินาที
รถคันนึงที่มากับเรามัวดูโทรศัพท์มือถือ
แล้วมาชนกับมอเตอร์ไซค์ของฉัน
ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง ตัวฉันลอยขึ้นกลางอากาศ
ฉันคิดว่า "ว้าว ไม่อยากเชื่อเลย
เราจะตายเหมือนตากับแม่จริงๆ"
แล้วฉันก็ร่วงลงมาที่พื้น และรู้ตัวว่าฉันยังไม่ตาย
ฉันไม่ได้โดนกรรมเก่าเล่นงาน
และชีวิตฉันก็เริ่มต้นขึ้น ใช่ค่ะ
ว้าว
ว้าว!
เอาละ ตีอีกสักสองสามที
ใช้ได้เลย
ห้า สี่ ทำต่อไป
- สาม สอง - คุณทำได้ ทำต่อไป
- หมดเวลา - ทำต่อไป
พอฉันฟื้นจากโคม่า
หมอกับเจ้าหน้าที่ของเขาบอกฉันว่า ฉันจะไม่สามารถเดินได้อีก
ฉันจะพูดไม่ได้ และไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้
แต่ฉันมีนักกายภาพบำบัด
เขาบอกฉันว่า… เขาเชื่อว่าฉันจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง
ฉันบอกเขาว่า "ฉันเดินไม่ได้อีกแล้ว
หมอบอกฉันว่าฉันจะเดินไม่ได้"
เขาก็บอกว่า "ผมไม่เชื่อแบบนั้นนะ
มีบางอย่างบอกผมว่าคุณทำได้"
จากนั้นพอฉันเดินได้ก้าวแรก
ก็ไม่มีอะไรมาหยุดยั้งฉันได้อีก
เราไม่รู้ว่าเราถูกสอนไหม
ว่าเราไม่ควรอยู่ในความสัมพันธ์ที่เป็นพิษ
เราไม่ควรอยู่ในความสัมพันธ์แย่ๆ
และคุณก็ขอความช่วยเหลือใช่ไหม
- เรื่องความรุนแรงในครอบครัวคุณ - ฉันขอความช่วยเหลือจากตำรวจ
นับครั้งไม่ถ้วนเลย
พวกเขาเคยแวะไปไหม
พวกเขามา แต่ไม่เคยช่วยอะไร
เพราะเขาเองก็เป็นเจ้าหน้าที่รักษากฎหมาย
ไม่ว่าตาฉันจะเขียวช้ำหรือปากแตก
เขาจะแสดงบัตรของเขาให้ดู แล้วพวกเขาก็จะไม่พูดอะไรกับฉัน
พวกเขาจะทิ้งฉันไว้แบบนั้น
สุดท้ายแล้วระบบยุติธรรมก็ไม่เคยช่วยฉันได้
เขาติดคุกสิบปี
ที่ยิงคุณสิบนัด
ที่ยิงฉัน เขาโดนโทษหนึ่งปีต่อกระสุนหนึ่งนัดที่ยิงฉัน
คุณรู้สึกว่ามันยุติธรรมไหม
มันไม่ใช่ความยุติธรรม มันเป็นความยุติธรรมไม่ได้หรอก
แต่ถึงอย่างนั้น คุณก็ยังผันตัวมาเป็นตำรวจ
ยังมาเป็นตำรวจอยู่ดี
เพราะฉันอยากให้คนอื่นได้ในสิ่งที่ฉันไม่เคยได้รับ
แล้วคุณพูดยังไงกับคนรุ่นใหม่ที่คิดว่า…
ระบบตำรวจในประเทศนี้มันล้มเหลว
มันล้มเหลว แต่ที่ฉันพูดก็คือ เราสามารถเข้าไปอยู่ในกรมตำรวจ
และเป็นสิทธิ์เป็นเสียงได้ เราสามารถ… สร้างความเปลี่ยนแปลงได้
เราต้องการตำรวจเพราะมีคนก่ออาชญากรรม
แต่พวกเขาไม่ได้ผ่านการฝึกมา เพื่อรับมือกับสุขภาพจิต
พวกเขาไม่ได้ผ่านการฝึกมาเพื่อรับมือ
กับคนที่มีปัญหาความรุนแรงในครอบครัวจริงๆ
ตำรวจไม่ได้มีหน้าที่ครอบจักรวาล
ดีมาก
ฉันคุยกับหัวหน้าและบอกว่า "ฉันอยากเริ่มโปรแกรมการสอนจริงๆ"
และเขาว่ามันเป็นความคิดที่เยี่ยมมาก
หายใจเข้าลึกๆ ให้เต็มปอด
แล้วหายใจออกทางปาก
ทีนี้ก็สะบัดๆ
- ขอบคุณมากค่ะ - ดีจังขอบคุณนะคะ
คุณแคทรีนาสอนให้เรารู้
ว่าเราควรสุงสิงอยู่กับคนแบบไหน
และมันช่วยได้บ้างไหม
พวกเขารู้วิธีช่วยฉันจากทัศนคติแย่ๆ ของฉันเอง
(คาเนเชีย)
ค่ะ
กลุ่มนี้ช่วยให้ฉันมีความมั่นใจในตัวเอง
ทำให้ฉันเป็นตัวของตัวเองได้
และแสดงให้เห็นว่ามีโอกาสมากมาย ที่เด็กผู้หญิงอย่างเราสามารถทำได้
เพื่อช่วยเหลือชุมชนนี้กับทุกๆ อย่าง ใช่ค่ะ
และฉันได้เพื่อนใหม่ด้วย
โดยเฉพาะยัยคนน่ารำคาญคนนี้
ครั้งแรกที่คาร์เมนมาที่นี่ ฉันจำได้ว่าแกไม่คุยกับใครเลย
แกเป็นคนที่เงียบมาก
ไม่คุยอะไรกับใครเลย แล้วดูเธอตอนนี้สิ
ยัยหนูของฉันไปทาเล็บมา
- หยอกคนอื่นด้วย - ใช่เลย หยอกคนอื่นด้วย
ฉันภูมิใจในตัวเธอนะ ยัยหนู ฉันภูมิใจในตัวพวกเธอทุกคนเลย
เหมือนกับแคทรีนา บริตทนีย์ได้เห็นระบบยุติธรรมจากมุมที่แตกต่าง
งานของเธอในฐานะทนายความ ที่สู้คดีเพื่อขอลดโทษ
ให้คนที่ถูกตัดสินโทษอย่างไม่เป็นธรรม
และในฐานะลูกสาวที่มีแม่เคยถูกจำคุก
- หวัดดี เป็นไงบ้าง - หวัดดีค่ะ
- ยินดีที่ได้เจอนะ - ดีเลย
เราจะเข้าไปในรีฟาวน์ดรี และเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาทำกันที่นี่
ดีเลย ฉันชอบชื่อ "รีฟาวน์ดรี" ด้วย
(โนแอลล์ เคลียร์ลี เจ้าหน้าที่บริหารรีฟาวน์ดรี)
ภารกิจของรีฟาวน์ดรี คือลดการกระทำผิดซ้ำและการว่างงาน
สำหรับคนที่ได้ออกจากเรือนจำ
คนนี้คือจีน
(จีน แมนิโก ช่างฝีมือขั้นสูงและผู้ประกอบการ)
เขาเป็นบัณฑิตรุ่นแรกของเราในนิวยอร์ก
และเขาเป็นช่างฝีมือผู้ชำนาญ
วันนี้เขาจะแสดงให้พวกคุณเห็นวิธีทำสิ่งต่างๆ
พวกคุณจะได้ทำชั้นวางขวดไวน์กัน
- โอเค - ได้เลย
ผมจะทำรอยเปื้อนเพื่อให้ไม้ดูเก่าแก่
- เยี่ยม - โอเค
คุณคนนึงทาสี อีกคนนับถึงห้าแล้วเช็ดออก
ถ้านับถึงเจ็ดจะเกิดอะไรขึ้นคะ
เจ็ดก็ได้เหมือนกัน
คุณชอบทำงานใช้ทักษะไหม บริตทนีย์
ฉันต้องใช้ทักษะอย่างมากในการสู้คดีทางกฎหมาย
ใช่ จริงด้วย เรื่องจริงเลย
คุณคือหนึ่งในผู้บุกเบิกการเคลื่อนไหวนี้จริงๆ
(บริตทนีย์ เค. บาร์เน็ตต์ ทนายความและผู้ประกอบการเพื่อสังคม)
ฉันว่าฉันเริ่มขอลดโทษ ก่อนที่การลดโทษจะเป็นที่นิยมซะอีก
ส่วนตัวแล้วฉันช่วยคนที่โดนโทษจำคุกตลอดชีวิต ให้เป็นอิสระได้ถึง 36 คน
เล่าเรื่องภูมิหลังของคุณให้เราฟังที
ฉันอยากเป็นนักกฎหมายมาตลอด อยากเป็นแคลร์ ฮักซ์ทเบิล
โอ๊ยตาย ใช่เลย
แต่การเติบโตมาในย่านชนบทของอีสต์เทกซัส
ที่นั่นมีนักกฎหมายไม่มากนัก และไม่มีใครที่มีสีผิวแบบฉันเลย
ฉันจึงมองข้ามความฝันนั้นไปพักใหญ่
ตอนนั้นแม่ฉันติดคุกอยู่
ฉันจึงพยายามเอาชีวิตรอดกับน้องสาวของฉัน
และฉันบอกว่า "เฮ้ รู้ไหม ฉันคิดอยู่ว่าจะเข้าโรงเรียนกฎหมาย"
ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับ กฎหมายต่อต้านการใช้สารเสพติดปี 1986
เราต้องไม่ทนต่อการใช้สารเสพติด และคนขายสารเสพติด
(บาทหลวงเซซิล วิลเลียมส์)
เราเห็นคนยากจนจำนวนมาก
โดยเฉพาะคนดำที่ต้องติดคุกหรือเรือนจำ
คนขาวที่รวยกว่าจะใช้โคเคนผง
ส่วนโคเคนผลึกจะแพร่ระบาดอยู่ในชุมชนคนผิวสี
และมันทำให้คนผิวดำและผิวน้ำตาล ที่ติดคุกเพราะสารเสพติด
มีจำนวนต่างกันมาก
แม่ฉันติดคุก ท่านเสพติดโคเคนผลึก
และแม่ฉันต้องการการบำบัด ไม่ใช่การจำคุก
ฉันพูดเสมอว่า "แม่ฉันเลิกยาได้ไม่เกี่ยวกับคุก
ไม่ใช่เพราะคุกเลย"
ฉันจำตอนที่ไปเยี่ยมแม่ที่เรือนจำครั้งแรกได้
เราต้องเยี่ยมผ่านห้องกระจก
และสิ่งที่แทงใจฉันในวันนั้น
คือการได้เห็นรอยมือเล็กๆ บนกระจก
ซึ่งเป็นเด็กเล็กๆ ที่พยายามจับมือแม่ตัวเอง ก่อนการเยี่ยมของฉัน
มันทำให้ฉันใจสลาย
เมื่อคนหนึ่งคนติดคุก ก็เหมือนคนทั้งครอบครัวถูกขังไปด้วย
ฉันรู้ดีจากประสบการณ์ตรง
และเกิร์ลส์เอ็มเบรซซิงมาเธอร์สก็ถูกก่อตั้งขึ้น
ที่ "เจ็ม" แห่งนี้ เราต้องการปกป้อง
เด็กสาวรุ่นใหม่ในอนาคตจากการเข้ามาสู่ระบบนี้
รวมถึงการเติบโตด้วย ไม่ใช่แค่การมีชีวิตรอด
มันเป็นการเยี่ยมที่พิเศษมาก พวกเขานำมื้อเที่ยงมา…
(แอนเจลิกา ซาราโกซา ผู้อำนวยการโปรแกรม "เจ็ม")
พวกเขานำบทเรียนมาให้ และนำการบำบัดด้วยศิลปะมาเช่นกัน
- คุณจะได้สัมผัสกัน - จะได้สัมผัสกันและกันได้
พวกเขาจะให้เราอยู่ในห้องนึง เทียบกับห้องเยี่ยมในเรือนจำ
ที่เราเข้าไปและต้องนั่งอยู่อีกฝั่งนึงของโต๊ะ
และเราต้องอยู่แค่ตรงนั้น
แต่กับการเยี่ยมแบบนี้ เราอยู่ในห้องใหญ่ พวกเขาได้เจอลูกสาวตัวเอง
จะทำผมให้ลูกหรือกอดลูกก็ได้
บริตทนีย์ ทำไมถึงไม่มีโปรแกรมแบบนี้อีก
คือว่า… ฉันว่ามันเห็นๆ กันอยู่
ว่านี่คือสิ่งที่ควรมี
ฉันคิดว่าเป็นเพราะประเทศนี้ มีระบบกฎหมายอาญา
ที่เน้นไปที่การลงโทษมากกว่า
ซึ่งการรักษากฎหมายและความสงบเรียบร้อย เน้นเรื่องผิดๆ แบบนี้มานานหลายปี
และเราก็สูญเสียภาพลักษณ์ของมนุษยชาติ
แอนเจลิกา ช่วยเล่าถึงเส้นทางที่ทำให้คุณได้มาที่นี่ในวันนี้ที
รวมทั้งงานที่คุณทำตอนนี้ด้วย
ก่อนหน้านี้ฉันเคยทรมานจากการติดสารเสพติด
ฉันเริ่มใช้สารเสพติดผ่านทางครอบครัว
ครั้งสุดท้ายที่ฉันเข้าไป ฉันเข้าไปแบบคนที่ไม่ติดยาแล้ว
ตอนนั้นฉันติดทัณฑ์บนสิบปี และหางานทำไม่ได้
ไม่มีใครอยากจ้างงานฉัน
ฉันจึงไม่สามารถจ่ายค่าธรรมเนียม ที่ฉันถูกสั่งให้จ่ายเป็นรายเดือนได้
แต่ฉันเลี้ยงลูกทั้งสามคนด้วยตัวเอง
พอฉันได้กลับไปขึ้นศาล เขาลงโทษให้ฉันไปอยู่ทีดีซีสองปี
(ทีดีซี: กระทรวงยุติธรรมทางอาญาแห่งเทกซัส)
ตอนนั้นลูกสาวฉันอายุ 11 ขวบ แกเห็นแม่ตัวเองเข้าๆ ออกๆ เรือนจำ
แกได้ยินมาว่าแม่แกจะเป็นคนที่ดีขึ้น แต่ก็ไม่เคยเห็นเป็นแบบนั้น
แล้วแกก็หัวเสีย
การเยี่ยมสองสามครั้งแรกมีแต่ความเงียบ
โปรแกรมเจ็มเข้ามามีบทบาท และเราได้ทำโปรเจ็กต์ต่างๆ ร่วมกัน
แล้วแกก็ร้องไห้ แกบอกว่า
"แม่ หนูไม่รู้ว่าจะทำไงต่อไป แม่ช่วยหนูได้ไหม"
รู้ไหม ในฐานะแม่คน คำพูดพวกนั้นมัน…
เรารอวันที่ลูกสาวรู้สึกต้องการเราเหลือเกิน
และมันเกิดขึ้นได้ เพราะเกิร์ลส์เอ็มเบรซซิงมาเธอร์สเลย
ที่แสดงให้ฉันเห็นถึงวิธีการใช้ชีวิตที่ต่างออกไป
เราจะช่วยให้คนอื่นเติบโตได้อย่างดงาม
และใช้ประสบการณ์ของพวกเขา เพื่อช่วยคนอื่นได้ยังไง
นี่คือเหตุผลที่ทำให้ฉันมีความสุขมาก ที่แอนเจลิกาอยู่ที่นี่
ตอนนี้เธอเป็นผู้อำนวยการโปรแกรมของเราแล้ว
มันไม่ใช่แค่การปล่อยตัวคนออกมาจากเรือนจำ
- แต่เราปล่อยพวกเขาไปเจออะไรต่อต่างหาก - ใช่
มุมมองในการทำให้มีความสามารถเชิงเศรษฐกิจ จึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับฉันมาก
- ใช่เลย มันควรเป็นแบบนั้น - มันจะช่วยหยุดวงจรความยากจน
ที่นำไปสู่อาชญากรรมการใช้ความรุนแรงได้
คุณพิสูจน์ให้เห็นถึงแบบอย่างที่ได้ผล
คุณยังได้รับความช่วยเหลือจากแชมป์ผู้ยอดเยี่ยม
อย่างคิม คาร์ดาเชียนด้วย
เธอเห็นฉันและสนับสนุนงานของฉัน
ตอนที่ไม่ค่อยมีคนสนใจเท่าไร
(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย)
การท้าทายบทลงโทษที่ไม่เป็นธรรม ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
และเมื่อคิมรู้ถึงสิ่งที่บริตทนีย์กำลังทำอยู่
เธอก็มีแรงบันดาลใจที่จะช่วยเหลือ
จากนั้นคิมตัดสินใจเข้าโรงเรียนกฎหมาย เพื่อที่เธอจะทำอะไรได้มากกว่าเดิม
เพื่อพยายามช่วยทำให้ระบบยุติธรรมของเรา มีความเป็นธรรมมากขึ้น
ลองคิดดูนะ เธอมีแพลตฟอร์มระดับโลกขนาดใหญ่มาก
มีคนหลายร้อยล้านติดตามเธอ
หลายร้อยล้านคน ซึ่งมันเป็นอะไรที่
- ยากเกินจะเข้าใจ - น่าจะมีคนจากทุกทวีป
- แม้แต่แอนตาร์กติกาด้วย - พนันได้เลยว่ามี
- เป็นไงบ้างคะ - ตายจริง สาวน้อย
- หวัดดีค่ะ สบายดีนะคะ - หวัดดีค่ะ ฉันสบายดี
- ตายจริง - ดีเลย
คิม เราทั้งคู่มีพ่อแม่เป็นนักกฎหมาย
และฉันยอมรับตามตรงเลย ว่าตอนเด็กๆ ฉันไม่เคยอยากเป็นนักกฎหมาย
ตอนคุณยังเด็ก คุณอยากเป็นนักกฎหมายไหม
คุณเคยมองพ่อคุณและคิดไหมว่า "ฉันเห็นภาพตัวเองเป็นแบบนั้น" ไม่เหรอ
- จริงๆ เคยนะคะ - จริงเหรอ
ห้องทำงานของเขามีหนังสือหลักฐานทุกอย่าง ที่คุณจะจินตนาการออกเลย
(คิม คาร์ดาเชียน ผู้ประกอบการและนักกฎหมายฝึกหัด)
และพี่น้องของฉันจะอยู่ในสระว่ายน้ำข้างนอก สนุกกับเพื่อนๆ ของเรา
ส่วนฉันจะอยู่ในห้องทำงานเขา ไล่ดูหนังสือหลักฐานทั้งหมดของเขา
ถูกกำหนดมาแล้วใช่ไหม
- ทุกอย่างมีเหตุผล - ทุกเส้นทางชีวิตเลย
เราพร้อมเล่นเกมกันรึยัง
หนูเล็งแม่อยูนะ เพราะคิมเพิ่งเรียนมาใหม่กว่าแม่
ไม่รู้สิ แม่ว่าคิมมีข้อได้เปรียบที่มากเกิน
ฉันต้องทำหลายรอบเลย แต่เราก็มาถึงจุดนี้ได้
เอาละ "ภายใต้สถานการณ์ใดบ้าง ที่คนเราสามารถใช้กำลังขั้นรุนแรงถึงตาย
เพื่อป้องกันตัวเอง" เชิญค่ะ
เมื่อคนนั้นเผชิญ กับการใช้กำลังขั้นรุนแรงถึงตายเช่นกัน
หรือคนที่เชื่อว่า การใช้กำลังขั้นรุนแรงถึงตายกำลังจะเกิดขึ้น
"บอกความแตกต่างระหว่างการรีดไถ หรือการแบล็กเมล กับการชิงทรัพย์"
โดยปกติแล้ว การชิงทรัพย์คืออาชญากรรมทางกายภาพ
ในขณะที่การรีดไถหรือการแบล็กเมล ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
โอเค แม่ได้ไปหนึ่งแต้ม
- ขอบใจมาก - ค่ะ เอาละนะ
ถูกต้อง
แม่พยายามได้ดีนะเนี่ย
ขอบใจจ้ะลูก
คิม หนึ่งในเหตุผลที่เราอยากคุยกับคุณ
เป็นเพราะงานที่คุณทำ
และความมุ่งมั่นของคุณที่จะ ปฏิรูประบบยุติธรรมทางอาญา
ขอถามเรื่องที่คุณตัดสินใจไปทำเนียบขาวหน่อย
ฉันจำได้ว่าไปประชุมที่ห้องรูสเวลต์
เป็นการประชุมเรื่องการลดโทษ
พวกครูของฉันก็ไปที่นั่นกับฉันด้วย
และพวกเขาใช้แต่ตัวย่อ…
- ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่ามันหมายถึงอะไรบ้าง - ขอตัวถอดรหัสหน่อย
ใช่ พวกเขาพูดถึง "ดีโอเจ" แล้วฉันก็นั่งส่งข้อความว่า
"ดีโอเจคืออะไร"
เธอบอก "กระทรวงยุติธรรมไง" และฉันคิดว่า
"ฉันจะรู้ได้ไง ฉันไม่เคยมาที่นี่เลย"
นั่นคือตอนที่คุณตัดสินใจ เข้าโรงเรียนกฎหมายเหรอ
- ช่วงเวลานั้นเลยเหรอ - ค่ะ ใช่
- เจ๋งจริงๆ เป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมมาก - เพราะฉันอายมาก
และถึงฉันจะใช้เวลานานกว่าปกติถึงหนึ่งปีครึ่ง
เพราะฉันสอบไม่ผ่านซะที…
แต่คุณไม่เคยยอมแพ้
ฉันไม่เคยยอมแพ้
และลูกๆ ของฉันก็อยู่ด้วย
ทุกครั้งที่ฉันเปิดดูผลสอบ พวกแกจะเห็นฉันร้องไห้
และครั้งสุดท้ายที่พวกแกเห็นฉันร้องไห้
- คือน้ำตาแห่งความสุขสุดๆ… - ใช่ ความสุขเนอะ
ว่าฉันทำสำเร็จแล้ว
นั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่ฉันสู้อย่างเต็มที่
เพราะลูกๆ ของฉันน่ะ ถ้าพวกแกจะถูกจับ
พวกแกไม่ได้มีโอกาสดีมากเท่ากับถ้าฉันถูกจับ
- หรือลูกฉัน ลูกผิวขาวของฉัน - ถ้าคุณถูกจับ ลูกคุณ ใช่ค่ะ
และนั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึกว่าทำให้ฉันต้องสู้ต่อไป
เรื่องราวที่เรารู้สึกว่าเราเข้าถึงได้
มักเป็นเรื่องที่พูดถึงการเปลี่ยนมุมมองจริงๆ
และเราเริ่มมองโลกต่างไปจากเดิมบ้าง
หรือเรามองตัวเองในโลกนี้ต่างไปจากเดิม
โอเคค่ะ ใครเป็นคนต่อไป
- โอเค - ได้เลย
- ลูกต่อเลย - ฉันจะเล่าเรื่องราวที่แตกต่างหน่อยนะ
ดีเลย เยี่ยม เราต้องการ…
ความหลากหลายหน่อย
ตอนเรียนเกรดหนึ่ง สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือถูกปฏิบัติเหมือนกับคนอื่นๆ
แต่ก็แอบอยากเป็นศิษย์คนโปรด ของครูมิตเชลล์ด้วย
แต่มีช่วงนึงที่การบ้านของฉันเริ่มหายไป
คืองี้นะ ฉันมีประวัติค่อนข้างดีในการส่งการบ้าน
เพราะฉันอยากเป็นศิษย์คนโปรด ของครูมิตเชลล์จริงๆ นั่นแหละ
วันนึงครูมิตเชลล์แอบอยู่ในห้องเรียนช่วงพัก
และครูเห็นเด็กผู้ชายคนนึงเอาการบ้านของฉัน ออกไปจากโต๊ะฉัน
ลบชื่อฉัน แล้วเขียนชื่อเขาลงไปแทน
แล้วเอาไปส่งเป็นการบ้านของตัวเอง
และเด็กคนนั้นก็ถูกห้ามไม่ให้ไปพัก
ทีนี้ผ่านไปสองสามสัปดาห์ เด็กคนนั้นก็มาหาฉัน
ระหว่างคาบว่าง คาบที่เล่นได้ตามสบาย
เขาบอกว่า "โย่ เชลซี ดูเธอจะชอบครูมิตเชลล์จริงๆ นะ"
ฉันบอกว่า "ฉันรักครูมิตเชลล์"
เขาบอก "รู้ไหมว่าคำชมไหนดีที่สุด ที่เราจะชมคนอื่น"
ฉันตอบว่า "ไม่รู้"
เขาบอกว่า "ไปตายซะ"
ฉันเลยเดินไปหาครูมิตเชลล์ และบอกว่า "ครูมิตเชลล์คะ ไปตายซะ"
ครูหน้าตาตื่นมาก
และฉันเริ่มร้องไห้ เพราะฉันรู้ว่ามีอะไรผิดไปมากแน่ๆ
แต่ฉันไม่รู้ว่าอะไรผิด
และในเขตการศึกษาลิตเติลร็อกนั้น
ยังมีการบังคับใช้การลงโทษทางร่างกาย
ฉันยังสะอื้นอยู่เลย แต่ฉันต้องเอามือไปวางไว้บนกำแพงทางเดิน
ระหว่างที่โดนครูมิตเชลล์ตี
และฉันคิดว่าชีวิตฉันคงจบเห่แล้ว
หลังจากที่ครูตีฉันเสร็จ ครูก็กอดฉันแน่นเลย
และครูบอกว่า "พรุ่งนี้คือวันใหม่นะ"
พอฉันกลับบ้าน พ่อแม่ฉันก็สอนให้ฉันหัดใช้พจนานุกรม
ว้าว
เยี่ยมมาก
- คุณ… ฉันจะหาเด็กคนนั้นให้เจอ - ไอ้เด็กน้อยตัวป่วนนั่น
- เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก - เนอะ
แต่ฉันคิดว่าประเด็นที่กินใจฉันที่สุด
คือตอนท้ายที่ครูเข้าไปกอดคุณ
และบอกคุณว่าพรุ่งนี้คือวันใหม่
(โคลอี้ แซมอน ผู้สอนเรื่องการเล่าเรื่อง)
และมันทำให้ฉันคิดว่า "โอเค ฉันไม่ใช่เด็กเลวอะไร" นึกออกไหม
แต่เรื่องราวพวกนี้ถือเป็นเรื่องราวต้นกำเนิด
ที่ได้เราเรียนรู้อะไรสักอย่างจริงๆ
หรือเป็นสิ่งที่ถูกเปิดเผยให้เรารู้ หรือไม่ก็…
มันเหมือนบล็อกตัวต่อ ที่ทำให้เราเป็นเราอย่างทุกวันนี้
การปฏิรูประบบยุติธรรมทางอาญา คือประเด็นที่คุยกันได้ยาก
ในแง่นึงนั้น
แพลตฟอร์มของคุณ ทำให้คุณมีผู้ชมสิ่งที่คุณทำเป็นจำนวนมาก
แต่ในอีกแง่นึง มันก็ทำให้คุณเป็นจุดเด่น ทำให้คุณตกเป็นเป้า
ผู้ติดตามของคุณมีปฏิกิริยายังไงบ้าง
มีกรณีไหนที่คุณได้เห็นความคิดของคนส่วนใหญ่ ทางโซเชียลมีเดียจริงๆ ไหม
เซเลบริตี้อาจทำให้บางคนเปลี่ยนความคิดไปมา
และบางทีมันก็อาจส่งผลเสียต่อเรา
ฉันจึงมักคิดถึงกลยุทธ์ที่เหมาะสมเสมอ
พอฉันตัดสินใจให้ฐานแฟนๆ ทางโซเชียลมีเดีย มีส่วนร่วมด้วย
พวกเขารู้สึกว่าเราให้ความสำคัญกับพวกเขา จึงอยากช่วยเหลือ
หนึ่งในวันที่วุ่นวายที่สุด คือตอนที่เกิดการประหารชีวิต
ฉันโพสต์ทั้งหมดลงโซเชียลมีเดีย
(บัญญัติ 24:11 จงช่วยผู้ที่ถูกตัดสินประหารอย่างไม่เป็นธรรม)
(อย่าเพิกเฉยและปล่อยให้พวกเขาตาย)
แต่แล้วฉันต้องไปลองชุดของสกิมส์
และฉันต้องสวอตช์เครื่องสำอาง เพราะฉันต้องอนุมัติสินค้าตัวนั้น
ภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้าเราจะเปิดตัวสินค้า
(#ช่วยชีวิตแบรนดอน)
ผู้ชายคนนี้ถูกตัดสินประหารชีวิต และฉันร้องไห้ไม่หยุดเลย
(#แบรนดอนเบอร์นาร์ด ไม่ควรโดนโทษประหาร:)
(1. ตอนนั้นเขาอายุ 18 ปี 2. เขาไม่ใช่คนยิง)
ลูกๆ ฉันก็วิ่งไปมาและถามว่า "แม่ร้องไห้ทำไม"
ฉันเลยเปิดลำโพงให้เขาได้คุยกับลูกๆ ฉัน
(อีกสองชั่วโมง แบรนดอน เบอร์นาร์ดจะถูกประหาร)
มันคือชั่วโมงสุดท้ายในชีวิตเขา และฉันอยากแบ่งปันเรื่องราวของเขากับคนอื่น
พวกเขาจะได้เข้าใจจริงๆ ว่ามีคนอยู่เบื้องหลังการประหารนี้
มีหลายครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังการประหารนี้
และมีบางช่วง ที่เราสามารถหยุดยั้งการประหารได้สำเร็จ
แต่บางช่วงเราก็ทำไม่ได้
(ฉันพูดถึงความวิเศษ ของแบรนดอนได้ไม่มีวันหมด)
(เรื่องนี้ต้องเปลี่ยน: ระบบของเราพังพินาศ)
ไม่อยากเชื่อว่าฉันไม่หันมาใส่ใจ เรื่องความอยุติธรรมพวกนี้ให้เร็วกว่านี้
คุณเติบโตมากับพ่อแม่ที่แสนวิเศษ
ที่สอนให้คุณรู้จักอะไรมากมายเกี่ยวกับโลกนี้ ตั้งแต่คุณอายุยังน้อย
และคาดหวังให้ฉันแสดงความคิดเห็นด้วย
และการที่ต้องแสดงความคิดเห็น เป็นสิ่งที่มอบพลังให้เรา
และสอนเราได้มาก
ไม่เคยมีใครขอให้ฉันแสดงความคิดเห็น กับสถานการณ์แบบ…
ฉันไม่เคยรู้เลย ฉันดีแต่ใช้ชีวิตในฟองสบู่อยู่ที่เบเวอร์ลีฮิลส์
และฉันจะไม่เลี้ยงลูกๆ ของฉันแบบนั้นแน่นอน
ตอนฉันยังเล็ก อาโรเจอร์ของฉันถูกจับ
และส่งตัวไปยังเรือนจำ ข้อหาขายโคเคนให้ตำรวจนอกเครื่องแบบ
และฉันคิดว่าประสบการณ์นั้น ส่งผลกระทบต่อตัวฉันอย่างมาก
เพราะผู้ชายคนนี้มีแต่แสดงความรักให้ฉันเห็น
และการพยายามคืนดีกับคนที่ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนดี
ซึ่งทำสิ่งที่ไม่ดีลงไป
แต่การกระทำเพียงครั้งเดียวนั้น ไม่ควรมานิยามชีวิตเขาที่เหลือ
ถูกต้องที่สุด
ไม่ได้บอกว่าพวกเขาไม่สมควรถูกจำคุก
ฉันว่าบางทีที่เราทำงานเรื่องการปฏิรูป
หลายคนคิดว่า มันหมายความว่าเราไม่จริงจังกับอาชญากรรม
- ตอนที่เราควรจริงจัง - ฉันเห็นด้วย
ทำไมเราไม่มีศูนย์บำบัดให้มากกว่าเรือนจำล่ะ
มันคือการโยนชีวิตของใครสักคนทิ้งไป ในขณะที่คนเราสามารถเปลี่ยนแปลงได้
ฉันแค่เชื่อในโอกาสครั้งที่สอง
(ชนพื้นเมืองเผ่ายูร็อก แคลิฟอร์เนีย)
เราอยู่ทางเหนือของแคลิฟอร์เนีย
หนึ่งในสถานที่ที่สวยงามที่สุดในโลก
เราจะไปเจอผู้พิพากษาแอ็บบี้
ซึ่งเป็นผู้บุกเบิกระบบยุติธรรมแยกสำหรับชนเผ่า
โดยอิงจากค่านิยมและวัฒนธรรมของชนเผ่ายูร็อก
เธอเชื่อว่า เราควรให้ความสำคัญกับการแก้ไขชุมชน
ไม่ใช่แค่การลงโทษผู้คน
ฉันว่ามีบทเรียนให้เราได้เรียนรู้
ว่าความยุติธรรมทำงานยังไง และถูกเข้าใจในแบบไหนบ้าง
เราไม่เคยทำแบบนั้น
- เราเคยทำแบบนั้นในศาลไหม - ไม่ ไม่เคยทำ
หวัดดีค่ะ
หวัดดีค่ะคุณ ยินดีต้อนรับ
ว้าว เจ๋งจังเลย
เราควรเรียกคุณว่ายังไง เราจำไม่ได้
- เรียกฮิลลารีเฉยๆ ก็ได้ค่ะ - งั้นเอาตามนั้นนะ
- คุณเคยกินซุปลูกโอ๊กไหม - ไม่เคย ตื่นเต้นอยากลองจัง
(ลอรา ไวต์ วูดส์)
เราจะทำสูตรพิเศษให้คุณเลย
ฉันจะเอาหินก้อนเล็กๆ นี่ให้คุณด้วย
โอเค
มันไม่ใช่อาหารจานด่วน
- เผื่อว่าคุณสงสัย - เห็นได้ชัดเลย
ฉันว่าฉันมีลูกโอ๊กที่เนื้อแข็งที่สุดใน… เคาน์ตี
อะไรคือการแทรกแซงในตอนนั้นที่คุณเห็นว่าได้ผล
ใจความทั้งหมดเกี่ยวกับระบบยุติธรรมที่นี่
คือเรามีทั้งผู้ชนะและผู้แพ้ไม่ได้
เพราะเราทุกคนต้องใช้ชีวิตอยู่ใกล้กัน
เราจึงต้องหาทางทำให้มันสอดคล้องกับวัฒนธรรม
เราต้องสร้างชุมชนขึ้นมาใหม่ และนี่คือสิ่งที่โปรแกรมเหล่านี้ทำ
(ฌอน โอนีลล์ สมาชิกชนเผ่ายูร็อก)
ฉันเคยนั่งบัลลังก์ที่ซานฟรานซิสโก
เพราะฉันเป็นคณะกรรมาธิการของรัฐมาหลายปี
ตอนแรกที่ฉันกลับมาบ้าน คนจะบอกว่า "คุณเป็นผู้พิพากษาไม่ได้หรอก
เพราะคุณรู้จักคนนั้น คุณรู้จักคนนี้"
ฉันบอกว่า "ฉันรู้จักทุกคน และพวกคุณทุกคนก็รู้จักฉัน
คุณพยายามจะพูดอะไรกันแน่"
(ผู้พิพากษาแอ็บบี้ หัวหน้าผู้พิพากษา)
คิดว่าเมื่อ 500 ปีก่อน เราจะเดินขึ้นล่องไปตามแม่น้ำ
มองหาคนแปลกหน้าให้มาแก้ปัญหาให้เรางั้นเหรอ
ฉันรู้ว่าโครงสร้างของรัฐเป็นยังไง
ฉันรู้ว่าโครงสร้างของรัฐบาลกลางเป็นยังไง
และฉันรู้สึกว่านั่นไม่ใช่โครงสร้างที่เหมาะกับเรา
นี่คือบ้านฉัน และฉันรู้สึกว่านี่คือจุดประสงค์ของฉัน
ฉันต้องเริ่มทำสิ่งที่ทำได้ เพื่อสร้างโครงสร้างขึ้นมา
ซึ่งจะคงอยู่ต่อไปหลังรุ่นฉัน และกลายเป็นตัวตนของพวกเรา
ศาลเพื่อความเป็นอยู่ที่ดี คือสถานที่ให้คนมาขอความช่วยเหลือ
หากพวกเขามีปัญหา เรื่องสารเสพติดหรือแอลกอฮอล์
และเราช่วยพวกเขาแก้ไข ไม่เพียงแค่ปัญหานั้นเท่านั้น
แต่เรามองพวกเขาและถามว่า "ต้องการความช่วยเหลืออื่นไหม"
ที่นี่เหมือนซูเปอร์มาร์เก็ตต้นเฟิร์นเลย
เพราะว่ามองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นเฟิร์นสวยๆ
ลอราคือเจ้าหน้าที่ด้านวัฒนธรรมของศาลยูร็อก
เธอเชื่อมโยงสมาชิกในศาลเพื่อความเป็นอยู่ที่ดี เข้ากับวัฒนธรรมของเรา
ลูกสาวฉันคนนี้พอรู้เรื่องการสานอยู่บ้าง
เราพยายามเก็บเกี่ยวเฟิร์นที่ดีที่สุดเท่านั้น
และเราใช้เฉพาะส่วนด้านในสุดของมัน เพื่องานจักสานตะกร้า
แค่ได้ออกมาข้างนอกนี่…
(เชอร์รี มูน ลูกความในศาลเพื่อความเป็นอยู่ที่ดี)
พาลูกสาวฉันมาที่นี่ด้วย
และได้ทำอะไรแบบนี้กับพวกเขา ถือเป็นของขวัญเลย
ก่อนหน้านี้ฉันทำไม่ได้ เพราะว่ายังติดสารเสพติดอยู่
ฉันคิดว่าการเสพติดทุกรูปแบบ มีต้นตอมาจากความบอบช้ำ
ทั้งความบอบช้ำเชิงประวัติศาสตร์ และความบอบช้ำตามรุ่นวัย
ฉันไม่ได้จะใช้มันมาเป็นข้ออ้างหรืออะไร
แต่มัน… มันต้องเป็นที่รับรู้ในแบบที่มันเป็นจริงๆ
คำว่าตำรวจในภาษายูร็อก แปลได้ว่า"คนที่ขโมยตัวเด็กๆ ไป"
เพราะพวกเขาจะมาที่นี่แล้วเอาตัวเด็กๆ ไป
พวกเขาจะพาเด็กๆ ไปอยู่โรงเรียนประจำ
มีการทำร้ายร่างกายกันมากมาย และทัศนคติโดยรวมคือการฆ่าล้างชาวอินเดียน
แอลกอฮอล์จำนวนมาก ถูกนำมาทิ้งให้ชุมชนพื้นเมือง
เพื่อเป็นวิธีปิดปากคนเห็นต่าง
หลังจากการรุกราน เราถูกทิ้งไว้ กับพฤติกรรมหลายอย่างที่เราไม่เคยมีมาก่อน
และเราต้องจัดการกับพฤติกรรมเหล่านั้น
มันยากมากที่จะขอความช่วยเหลือ
ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจเลิกใช้สารเสพติด
ฉันรู้สึกว่าเราทำให้ครอบครัวของเรา… หมดเรี่ยวแรงจะช่วยเหลือ
และการถูกหันหลังให้ยิ่งทำให้มันยากไปอีก
ใช่ มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับนกน้อยอยู่
เรื่องเล่าเกี่ยวกับนกน้อยของยูร็อก เคยได้ยินไหม
ปีกของนกมันหัก
และมันไม่สามารถบินลงใต้ในฤดูหนาว ไปกับครอบครัวของมันได้
มันอยู่ในป่า
มันต้องการที่อยู่ช่วงฤดูหนาว ที่ที่ปลอดภัย
นกน้อยขึ้นไปบนต้นโอ๊ก แล้วร้องเพลงเป็นของขวัญ
ว่า "ฉันขออยู่ด้วยได้ไหม
เพราะฉันปีกหัก และฉันบินไปกับครอบครัวไม่ได้"
ต้นโอ๊กตอบกลับมาว่า "ฉันยุ่งเกินกว่าจะทำอะไรไร้สาระกับเจ้า"
นกน้อยตอบ "อ้อ โอเค"
มันรู้สึกแย่มากๆ ที่ไม่มีใครอยากช่วยมันเลย
จากนั้นมันก็ขึ้นไปบนต้นเร้ดวูด
ต้นเร้ดวูดบอกว่า "เอาสิ ขึ้นมาบนต้นฉันเลย"
แล้วผู้สร้างโลกก็ลงมาข้างล่าง ไปหาต้นเร้ดวูดและพูดว่า
"เจ้าจะมีชีวิตยืนยาวที่สุด และเป็นต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในผืนป่า
เพื่อตอบแทนสิ่งที่เจ้าทำ
เจ้ารู้วิธีการใช้ชีวิต"
จากนั้นก็ไปยังต้นโอ๊ก
"จากนี้ไป เจ้าจะมีลูกโอ๊ก
และเจ้าต้องเลี้ยงปากท้องของคนทุกคน
เพราะนั่นคือสิ่งสำคัญ"
บทเรียนชีวิตจากเรื่องเล่านี้ บ่งบอกว่าเราทุกคนมีหน้าที่
ที่จะต้องดูแลและห่วงใยกันและก้น
แค่ความช่วยเหลือที่ฉันได้รับจากชนเผ่า
และกิจกรรมเชิงวัฒนธรรมที่เราทำ
มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่
และมันเหมือนมีความสมดุลมากขึ้น
และตอนนี้ฉันสามารถอยู่ที่นี่เพื่อลูกๆ ได้
และการได้คอยสอนพวกเขา ถือเป็นส่วนสำคัญของการเยียวยาตัวฉันเอง
ใช่ ความรู้สึกของการเป็นส่วนหนึ่งนั้น มีความสำคัญมาก
ใช่ค่ะ
และมันช่าง… คุณพยายามมากจริงๆ
ที่จะขุดค้นไปถึงต้นตอของความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง ให้แก่ผู้คน
แบบว่า "เรื่องราวที่มาของคุณเป็นยังไง
ความบอบช้ำคืออะไร คุณใช้ชีวิตกับอะไรอยู่"
ฉันว่ามันสมเหตุสมผลมากเลย และเราไม่ได้ทำแบบนั้นกัน
และเรื่องดีๆ ทั้งหมดด้วย
มีเรื่องดีๆ มากมาย
เราจะไปไหนกันต่อ
เราจะไปกันที่กองไฟ
ฉันทึ่งมากที่คุณทำแบบนี้ในตะกร้าได้ น่าทึ่งจริงๆ
และมันเริ่มข้นขึ้นด้วย มันเริ่ม…
- ระวังนะ โอเค - เอ้านี่ อีกอันนึง
(เบอร์ธา ปีเตอร์ส ผู้สานต่อวัฒนธรรมและผู้อาวุโส)
อันเล็กๆ พวกนั้นมันชอบติดหม้อ คุณต้องคนไว้ตลอดเวลา
- ใช่ ไปข้างหน้า… - เห็นไหมว่าอันนั้นเป็นไง
- ค่ะ - ฉันว่าฉันรับหม้อ…
รับไม้คนต่อจากคุณดีกว่า
เยี่ยมมาก เบิร์ธ
ฉันแค่ชอบวิธีที่พวกคุณทุกคนคิดถึงสิ่งนี้มากๆ
เรามีลูกความของศาลเพื่อความเป็นอยู่ที่ดี ที่จบหลักสูตรไปแล้ว
แต่พวกเขาก็ยังกลับมาที่นี่
เพราะพวกเขารู้สึกว่า ยังคงต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม
หรือเพื่อให้ชุมชนใกล้ชิดกับพวกเขาไว้
และ…
อะไรน่ะ
นั่นคือหนึ่งในจำเลยของฉันเอง
แสดงความเห็นด้วยอย่างยิ่ง ใช่
คุณเคยเจอใครที่…
สารเหล่านี้ใช้ไม่ได้ผลไหม
มันไม่สำคัญว่าคุณลองทำยังไงบ้าง
มีค่ะ เรามีหลายคดี ที่ดำเนินไปนานถึงสาม สี่ หรือห้าปี
ฉันแค่ไม่ยอมแพ้
รู้ไหม มัน… เราต้องไม่ย่อท้อ
เราต้องเดินหน้าต่อไป ทำมันต่อไป
ฉันคิดว่าทุกคนรู้ดี ว่าเราไม่สามารถใช้บทลงโทษแบบของเรา
กับสถานที่ที่สงบสุข ปลอดภัย และมั่นคงได้
เราเอาไปใช้กับเด็กๆ ไม่ได้ เราใช้ระบบพวกนั้นไม่ได้
เราจึงต้องเรียนรู้จากทุกอย่างที่พวกคุณทำอยู่
ฉันขอบคุณทุกคนมากจริงๆ
ขอบคุณที่ใช้เวลาร่วมกับฉัน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่พวกคุณทำ
สิ่งที่ผู้พิพากษาแอ็บบี้ทำที่นี่
คือการสร้างระบบที่ให้ความสำคัญกับทุกคน
ไม่ใช่แค่ภาระหน้าที่ของแต่ละคน
แต่เป็นภาระหน้าที่ของชุมชนเพื่อแต่ละคนด้วย
ขอบคุณมากค่ะ
สาวๆ รู้ไหม ว่าทำไมผู้สร้างโลกถึงสร้างชาวยูร็อกขึ้นมา
ไม่รู้ค่ะ
ไม่เหรอ จุดประสงค์เดียวของเราในชีวิตนี้ คือการนำสมดุลกลับมาสู่โลกอีกครั้ง
ด้วยการทำให้สิ่งที่เลวร้ายลดลง และช่วยเพิ่มสิ่งดีๆ ให้มากขึ้น
เป็นความเชื่อของเราที่เราจะทำให้โลกนี้
- กลับมาสมดุลได้อีกครั้ง - สมดุล
มันจึงเป็นสิ่งที่งดงาม แต่มันก็เป็นภาระหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่ด้วย
ทั้งต่อตัวเราเอง ต่อการมีตัวตนของเรา และต่อโลกใบนี้
"แดรกคูลาทำร้ายแวน เฮลซิง
และแวน เฮลซิงก็นำขวดน้ำศักดิ์สิทธิ์ออกมา แล้วสาดไปที่แดรกคูลา
แวน เฮลซิงสามารถแก้ต่างให้การกระทำนั้น ว่าเป็นการป้องกันตัวเองได้หรือไม่"
- ได้ - กดออดก่อนค่ะ
- ได้ - ไม่ได้
- ได้สิ - ไม่ได้
เมื่ออันตรายจากการทำร้ายสิ้นสุดลงแล้ว
การป้องกันตนเอง จะไม่ถือเป็นการป้องกันอีกต่อไป
แวมไพร์โจมตีได้เสมอแหละ
ผิดแล้วค่ะ
สองคนนี้นี่มีนิสัยชอบแข่งเหมือนกันเลย ฉันดูออก
นี่ไม่ได้ลำเอียงเลยนะ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี