หนูต้องพยายามไม่เขยิบเข้าไปหาแม่
- เสียงระฆังงานแต่ง - ใช่
โอเค
- พร้อมไหมคะ - ค่ะ
ชีวิตแต่งงานมันสวยงาม ชีวิตแต่งงานมันบีบหัวใจ
เราเหมือนได้หลอมรวมเข้ากับตัวตนของอีกฝ่าย
ไม่ใช่ว่าทุกวันจะง่ายและราบรื่น
แต่การให้คำมั่นนั้นหมายถึงการไม่ยอมแพ้
การได้รักและเป็นคนที่ถูกรัก คือประสบบการณ์ที่ยากที่สุด
กล้าหาญที่สุดและเปราะบางที่สุด ที่มนุษย์คนนึงจะมีได้
และ "รัก" คือกริยา มันจึงเป็นการเดินทางอย่างต่อเนื่อง
มันคือการกระทำอย่างต่อเนื่องของ… ของความเด็ดเดี่ยวและความกล้า
และสำหรับผู้หญิงบางคนในบางที่ ก็รวมถึงความท้าทายด้วย
ส่วนหนึ่งของการเป็นคนกล้าคือการเรียนรู้ที่จะรัก
ในทุกรูปแบบที่เรารู้สึกว่าใช่
ส่วนหนึ่งของการดิ้นรนที่ผู้หญิงต้องเผชิญ จากยุคแรกเริ่มเลย
คือการมีหน้าที่ อิสรภาพ และการปกครองตนเอง
เพื่อเลือกสิ่งที่ใช่สำหรับเรา
หนูอยากรู้เรื่องการสำรวจความสัมพันธ์
ที่มีความสลับซับซ้อนทุกรูปแบบ
และค้นหาคนที่ปูทางด้านความรักของตนเอง
เราต้องการอะไร
ยุติการแต่งงานในวัยเด็ก
ฉันทำสำเร็จตามคำที่ว่า "จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน"
โอเค เชลซี
เยี่ยมเลย
(ผู้หญิงกล้าย่อมมีหัวใจขบถ)
(ลอสแอนเจลิส)
เฮ้ นั่นแหละๆ เก่งมาก
การตกหลุมรัก คือการรู้สึกสบายใจที่ได้เป็นตัวของตัวเอง 100%
เมื่ออยู่ใกล้ๆ กับคนที่เรารัก
การมีความรักคือตอนที่เราอยู่กับใครสักคน
ที่เราอยากอยู่กับเขาตลอด ไม่ว่าจะเป็นเวลาใด
ไม่ว่าเราจะทำอะไร ทุกวันจะดีขึ้นเรื่อยๆ
ดีจริงๆ เลย
ฉันรู้ว่ามันฟังดูโหล แต่คุณสองคนดูเหมือน…
เกิดมาเพื่อกันและกันเลย
(แอ็บบี้ วอมแบค แชมป์ฟุตบอลเวิลด์คัพ/โอลิมปิก)
คุณเจอกันในงานประชุมบรรณารักษ์เหรอ
- ใช่ - เซ็กซี่สุดๆ
โคตรเซ็กซี่เลย
ฉันรักห้องสมุด ฉันรักบรรณารักษ์ด้วย
มันเลยดูเหมือนว่า…
(เกล็นนอน ดอยล์ นักเขียน/นักเคลื่อนไหว)
- คุณคือคู่ที่น่ารักในสายตาฉัน - ใช่
ฉันเป็นแฟนคลับของแอ็บบี้มาหลายทศวรรษแล้ว
แอ็บบี้ วอมแบค คือหนึ่งในนักกีฬาฟุตบอลที่เยี่ยมที่สุด…
- ตลอดกาล - ตลอดกาล ไม่ว่าในหมู่ชายหรือหญิง
- ใช่ - ระดับโลกเลย
เราจะตื่นเต้นเกินไปแล้ว เพราะตอนนี้เราแย่งกันพูดอยู่
และเกล็นนอน ดอยล์ที่เริ่มต้นจากการเขียน บล็อกคุณแม่ชาวคริสเตียน
- สิ่งแรกเลยคือผู้หญิงเหล่านี้… - เธอเป็นนักเขียน นักจัดพอดแคสต์
เป็นคนที่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกอย่างดี
พวกเขาสองคนสร้างชีวิตคู่ที่น่าอัศจรรย์
พวกเขามีหัวใจที่เป็นขบถสุดๆ
พวกเขาต้องยอมเสี่ยงอะไรมากมาย เพื่อให้โอกาสแก่ความรักของพวกเขา
มันยากมากที่จะหาทางสร้างชีวิตร่วมกัน…
และพวกเขาก็ทำได้
ฉันเคยมีชีวิตแต่งงานที่ไม่ราบรื่น กับผู้ชายดีๆ คนนึง
จากนั้นฉันได้ไปที่งานประชุม แล้วเธอก็โผล่มาตรงทางเดิน
ฉันพบว่าตัวเองยืนกางแขนอยู่แบบนี้
ฉันรู้ตัวว่าทุกคนจ้องมองฉันอยู่ ฉันเลยโค้งคำนับ
ฉันคิดว่า
เธอคงคิดว่าฉันเป็นนักเขียนประหลาดๆ
และโค้งคำนับทุกคนที่เดินเข้ามา
- คุณได้โค้งตอบไหม - เธอเป็นคนเดียวที่ยืนอยู่…
- แน่นอน - และเธอก็ยืนอยู่ตรงข้ามฉัน
ในห้องนั้น และมันเหมือนกับมีคนผลักโต๊ะมา…
ฉันเลยต้องหลีกทางให้ แล้วเดินอยู่ริมๆ ไปรอบห้อง
แปลกชะมัดเลย
ทุกอย่างมันแปลกมาก ฉันนี่ประหม่าไปหมด
แต่ฉันก็ได้รู้ว่าฉันได้ตกหลุมรักเป็นครั้งแรกในชีวิต
และมันน่ากลัวมาก เพราะตอนนั้นฉันแต่งงานแล้ว
และฉันมีลูกสามคน
ฉันมีชีวิตที่ยึดตามหลักศรัทธา และมีอาชีพที่อิงตามหลักนั้นอย่างมาก
มีคนบอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"คุณเลือกทางเดินนี้ได้นะ แต่นั่นจะเป็นจุดจบของอาชีพคุณ"
แต่ฉันจำได้ตอนที่คิดว่า
นี่คือทางแยกสำคัญในชีวิตที่เราต้องตัดสินใจ
ว่าเราจะให้เกียรติตัวเราเอง เป็นครั้งแรกในชีวิตไหม
แทนที่จะให้เกียรติ ความคาดหวังของคนอื่นๆ ที่มีต่อเรา
แล้ววันนึง ฉันกำลังดูลูกคนเล็กเตรียมตัวไปโรงเรียน
และฉันคิดว่า ตายจริง ฉันอยู่กับชีวิตคู่นี้ก็เพื่อลูก
แต่ฉันต้องการชีวิตคู่แบบนี้ให้ลูกไหม
และถ้าฉันไม่ต้องการชีวิตคู่แบบนี้เพื่อลูก
ทำไมฉันถึงเป็นตัวอย่างของความรักที่ไม่ดี และเรียกมันว่านี่คือการเป็นแม่ที่ดีล่ะ
เราพูดกันว่า "เราจะทำ"
แล้วเราก็ค่อยๆ ทำอย่างรอบคอบ
ด้วยเกียรติและความรักให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ตอนแรกทุกคนก็อึ้ง เพราะนั่นคือสิ่งที่คนเป็น
แล้วพวกเขาก็เปลี่ยนความคิด เพราะเห็นว่าเราโอเคและมีความสุขดี
และฉันดีใจที่เราได้รู้
คุณแต่งงานมานานแค่ไหนแล้ว
ฉันแต่งงานมา 11 ปีแล้ว
แน่นอนว่าฉันไม่มีเรื่องราวคล้ายพวกคุณ
คุณไม่ได้ทำแบบนี้เหรอ
ฉันไม่ได้ทำ ฉันเจอสามีตอนที่เรายังเด็ก…
และเราเป็นเพื่อนกันมากว่า 12 ปีแล้ว…
- ว้าว - ก่อนที่เราจะเริ่มคบกัน ใช่
คุณเปลี่ยนจากเพื่อนไปเป็น… แบบว่าคุณรู้ได้ยังไง
เราทั้งคู่เลิกกับแฟนเก่าของเรา
เราคอยปลอบใจกันเกี่ยวกับเรื่อง
ที่เราเลิกกับแฟน
คืนนึงเรากินมื้อเย็นด้วยกัน
เขาบอกว่า "เหมือนเรามาเดตกันเลย"
- ฉันบอก "ใช่เหรอ" - ตายแล้ว
"อาจจะใช่ก็ได้ เรามาเดตกันเหรอเนี่ย" และนั่นคือจุดเริ่มต้น
ใช่ว่าเขาจำเป็นต้องทำนะ และเขาไม่ได้ขออนุญาตเราด้วย
วันนึงเขาแค่ขับรถมาหาเราและบอกว่า
"ผมแค่อยากให้คุณรู้ไว้ว่าผมจะขอเธอแต่งงาน"
ฉันคิดในใจ "เยส!"
ฉันชอบตรงที่ไม่ขออนุญาต
- แต่บอกให้รู้ด้วยความเคารพ โดนใจเลย - ใช่ แค่บอกให้รู้
ฉันเป็นคนไปขอพ่อแม่เธอ
คุยกับพวกเขาแล้วกลับบ้าน และฉันก็วางแผนทั้งหมด
แต่ฉันรอไม่ไหว
ฉันจำได้ว่าไปเปิดลิ้นชักถุงเท้า หยิบแหวนและหันกลับมา
เธอบอก "ฉันชงกาแฟให้ไหม" ทันทีที่เธอเดินกลับมา ฉันก็อยู่ตรงนั้น
ฉันแบบ… ฉันแค่… ฉันรอไม่ไหวแล้วจริงๆ
แบบว่า… สามีคุณต้องขอคุณแต่งงาน
- เป็นล้านครั้งก่อนที่คุณจะตอบตกลงไม่ใช่เหรอ - 49 ครั้ง
ประมาณ… ไม่ แค่สามครั้ง
- แค่สามครั้ง - โอเค แค่สาม
เราเจอกันที่โรงเรียนกฎหมาย เขาเป็นคนที่มีบุคลิกชัดเจนมาก
พอเราเรียนจบ เขาก็ขอฉันแต่งงาน
ฉันบอกว่า "รู้ไหม ฉันยังไม่พร้อมจะแต่งงาน"
หนึ่งปีหลังจากนั้น เขาก็ขอฉันอีกที
เขากลับไปอาร์คันซอ เพื่อลงเลือกตั้งเป็นสมาชิกสภาคองเกรส
ตอนนั้นฉันทำเรื่องการฟ้องร้องกล่าวโทษ เพื่อฟ้องริชาร์ด นิกสัน…
โอเค แป๊บเดียวเอง
- ตอนนั้นชีวิตเรายุ่งมาก - ไม่เป็นไร
และฉันบอกว่า "เรารอไปก่อนดีกว่า"
ฉันย้ายไปอาร์คันซอ พร้อมกับงานสอนในโรงเรียนกฎหมาย
และตอนจบเทอมการศึกษา
ฉันบอกว่า "ฉันคิดว่าจะไปเที่ยวสักหน่อย
และดูว่าฉันมุ่งมั่นกับงานนี้จริงๆ ไหม"
เขาขับรถพาฉันไปสนามบิน และเราผ่านบ้านเล็กๆ หลังนึง
แล้วฉันก็ชวนคุย ฉันบอกว่า "บ้านหลังนั้นน่ารักจัง"
ฉันพูดแค่นั้นจริงๆ
พอฉันกลับมา เขาก็ไปรับที่สนามบิน
- เขาบอก "ผมซื้อบ้านหลังที่คุณชอบแล้ว" - เหลือเชื่อเลย
- "ทีนี้คุณต้องแต่งงานกับผม" - ตายจริง แต่งเลย
ฉันเลยตอบตกลง
- เขาซื้อเตียง ซื้อผ้าปูเตียง… - ว้าว ตายจริง
- ซื้อโซฟา… - ทำได้ดีนี่
และเขาซื้อหม้อกับกระทะด้วย
แล้วเราก็แต่งงานกันในบ้านหลังนั้น
- ในบ้านเลยเหรอคะ - ในบ้านหลังเล็กๆ นั่นเลย ใช่
ทุกคนมีเรื่องราวที่ต่างกันไป ในแง่ของความรักและการเรียนรู้ที่จะรัก…
การแบ่งปันความรัก
การไม่หวาดกลัวความรัก
มันสำคัญมากที่คนเราต้องรู้สึกสบายใจ
และมั่นใจ ทั้งการเป็นคนรักและเป็นคนที่ถูกรัก
- เพราะบางทีการเป็นคนที่ถูกรัก… - ค่ะ
มันยากกว่าการเป็นคนรักมาก ว่าไหม
- จริงค่ะ - แน่นอนที่สุด
เราเห็นตรงกันว่า การสื่อสารคือส่วนที่สำคัญที่สุดของความสัมพันธ์
ใช่ และวันนี้จะทำผ่านเกมเจงก้า
- โอเค ฉ้นพร้อมแล้ว - ใช่เลย โอเค
เดี๋ยวนะ นี่เป็นเกมเจงก้าอีกแบบนึงเหรอ
- ใช่ - เกมเจงก้าความสัมพันธ์
- คือเกม… - อะไรกัน
ตายจริง กดดันชะมัด
"อะไรคือสิ่งที่คุณไม่รู้เรื่องเลย"
ฉันมีปัญหากับการทำอาหารมากๆ
ฉันแค่ทำตามขั้นตอน และขั้นตอนแรกมักจะเป็นแบบ
"หั่นแคร์รอตเป็นชิ้นบางๆ"
ฉันนี่แบบ… ต้องเปิดสารานุกรมเลย แค่ขั้นแรกก็ต้องหาในกูเกิลแล้ว
ไม่ได้ แม่ห้ามใช้สองมือ ไม่ได้ค่ะ
ชิ้นนี้ทำให้เรามีเรื่องต้องคุยเยอะเลย
"นิสัยแย่ๆ อะไรของอีกฝ่ายที่ทำให้คุณจะเป็นบ้า"
หัวข้อโปรดของฉันเลย
ฉันรอช่วงเวลานี้มาทั้งชีวิต
- เอาเลย ลุย - เอาละนะ
นิสัยที่ฉันชอบน้อยที่สุดคือการขัดจังหวะ
พยายามแก้อยู่
- สามีฉันก็ชอบขัดจังหวะ - คุณรับมือกับการขัดจังหวะยังไง
คุณคุย… นี่ฉันเพิ่งขัดจังหวะคุณด้วยคำถามนี้นี่นา
แต่คุณคุยกันเรื่องนี้ไหม
หรือคุณปล่อยให้เขาขัดจังหวะไป
- เราคุยกันเรื่องนี้ - โอเค
และเขาก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
- ใช่ - เหมือนกันเลย
และทุกๆ คืน เราจะพยายามพูดถึงสิ่งที่เราคิด
เพราะเราไม่อยากเข้านอนทั้งๆ ที่ยังโกรธกัน
และเราไม่อยากเข้านอนทั้งที่รู้สึกหงุดหงิด
- สางปัญหาทุกคืน - ทุกคืนเลย
มันไม่ง่ายนะ
ไม่ง่าย แต่ว่า…
ฉันจะเลือกคนตอบคำถามข้อนี้
แอ็บบี้ ความผิดพลาดที่คุณชอบคืออะไร
การแต่งงานครั้งแรกของฉัน
และฉันไม่ได้จะติเตียนอะไรแฟนเก่านะ
มันมีแต่ความรักจริงๆ
แต่บางทีเราต้องรู้ว่าเราต้องการอะไร
และวิธีเดียวที่เราจะรู้ได้
คือทำความเข้าใจว่า สิ่งที่เรามีนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ
ใช่
- เอาละ ไหนดูหน่อย… - ใช้สองมืออีกแล้ว…
เก่งมาก
(นครนิวยอร์ก)
วันนี้เรามารวมตัวกันเพื่อฉลองให้ความรักของคุณ
วันครบรอบเป็นแค่วันบนปฏิทิน
แต่ฉันรู้สึกขอบคุณที่มีคุณอยู่ในทุกๆ วัน และฉันรักคุณ
ฉันเคยคิดว่าฉันจะไม่มีวันรักใครอีก แต่คุณพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าฉันคิดผิด
คุณพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันคิดผิดจริงๆ
พวกคุณจุมพิตกันก็เป็นอันเสร็จพิธี
จะมีอะไรสำคัญกว่าความรักอีก
วิธีที่คนนิยามมัน ไขว่คว้าหามัน สูญเสียมัน
มันคือแก่นแท้ของประสบการณ์ชีวิตมนุษย์ทุกคน
สำหรับหลายคนแล้ว การแต่งงานคือการแสดงออกขั้นสูงสุด
ของศรัทธาแห่งรัก
เพราะงั้นเราจะไปนั่งคุยกับศาสนาจารย์
ที่เป็นผู้ทำพิธีแต่งงานให้คนทุกอาชีพ ด้วยความสุขและความภาคภูมิใจ
ตายจริง ฉันโชคดีมากๆ ฉันเคยอ่านเรื่องคุณและ…
(บาทหลวงวิตต์นีย์ อิจานาเทน ผู้ประกอบพิธีสมรส)
- ฉันก็เคยอ่านเรื่องของคุณ - ค่ะ ก็นิดหน่อย
ใช่ค่ะ ไม่กี่เรื่องเอง
- อย่าเชื่อทุกอย่างที่อ่านเจอ - ไม่ค่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เลย
อะไรทำให้คุณตัดสินใจว่า "ฉันทำหน้าที่นี้ได้ ฉันช่วยเหลือคนอื่นได้"
คุยกับพวกเขาเรื่องชีวิตแต่งงาน…
ซึ่งเป็นหัวข้อที่ท้าทายทีเดียว
- ก็นะ… - ค่ะ
- คุณนำความรักและความหวัง… - ค่ะ
- ผ่านความสัมพันธ์ - ค่ะ
ในฐานะที่เป็นผู้หญิง เป็นคนผิวดำ และเป็นคนรักร่วมเพศ อะไรทั้งหลายเหล่านี้
ฉันเป็นคนที่ถูกผลักให้อยู่กลุ่มชายขอบ
- ฉันจึงมีหลักธรรมแบบนี้… - ค่ะ
ว่าจะมีจิตใจเมตตาต้อนรับคนอื่น
ฉันจะต้อนรับและให้ค่าคนอื่นเสมอ
และฉันคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ควรมีในชีวิตคู่อย่างมาก ซึ่งมัน…
แต่คุณโตมาในโบสถ์ที่มีความสุข และให้การต้อนรับคนอื่นใช่ไหม
เปล่าเลย ฉันโตมากับคริสตจักรอัครทูตนิกายเพนเทคอสต์
มันจึงเป็นอะไรที่มีเสน่ห์มาก และตรงข้ามกับทุกอย่างที่ฉันเป็นเลย
ฉันคิดว่า "เดี๋ยวนะ
นี่คุณจะบอกฉันว่าพระเจ้าคือความรัก แต่พระเจ้าไม่รักฉันงั้นเหรอ"
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนนะ
- เดี๋ยว ฉันงงไปหมดแล้ว - "จะนิยามพระเจ้าเป็นแบบนึง…"
- ใช่ - "แล้วกันฉันออกมางั้นเหรอ"
แล้วกันฉันออกมา พวกเขาทำงี้ได้ไง
ถ้าพระเจ้ายิ่งใหญ่จริงๆ อย่างที่เราพูดกัน ไม่ว่าพระเจ้าจะอยู่บนสวรรค์
หรืออยู่ที่ไหนก็ตาม พระองค์ต้องไม่งงหรือแปลกใจในตัวฉันสิ
ตอนฉันเรียนที่วิทยาลัยศาสนศาสตร์
ฉันเรียนเพื่อโต้แย้งคำอธิบายนั้น
- ตอนนั้นคุณรู้จักตัวเองดี สุดยอดเลย - ฉันก็แอบกล้าอยู่บ้าง
ใช่ค่ะ สรุปคือมัน… มันเป็นความรักจริงๆ
และฉันคิดว่านั่นคือหัวใจสำคัญ
เวลาเราพูดถึงหัวใจที่ขบถ
เราทำเหมือนว่าเราต้องต่อต้านอะไรบางอย่าง…
แต่รู้ไหมว่าบางที
หัวใจขบถแค่ต้องการหยุดพักสักนิดแล้วอยู่เงียบๆ
หาคำตอบว่าจริงๆ เรารู้สึกยังไง แล้วค่อยเดินหน้าต่อ
- คุณไม่ได้แต่งงานแล้วใช่ไหม - ฉันไม่ได้แต่งงานแล้ว
เรื่องราวของคุณคล้ายกับของฉันมาก
ฉันเคยอยู่ในจุดที่ว่า "จะอยู่หรือไม่อยู่ดี"
จากนั้นก็ถึงจุดนึงที่ฉัน…
ฉันไม่โอเคกับมันแล้ว
ฉันแค่ไม่โอเค ฉันเลยตัดสินใจเดินออกมา
คุณมีชีวิตแต่งงานที่อยู่ในสายตาของสาธารณะ…
ตั้งแต่แรกเลย
คุณเคยบอกว่า สิ่งที่กล้าหาญที่สุดที่คุณทำคือการอยู่ต่อ…
- ถูก - ในชีวิตแต่งงาน
แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะถูกสำหรับทุกคน
ฉันจะพูดอยู่พอดี ฉันคิดว่าสิ่งที่กล้าหาญที่สุด ที่ฉันเคยทำคือการเดินออกมา
แน่นอนค่ะ
และในการตัดสินใจครั้งนั้น อะไร… คุณอยู่ต่อไปยังไงคะ
มันเป็นเรื่องที่เน้นตัวองเป็นหลักเลย
ถึงจะมีการปรึกษาและมีเพื่อนที่ดี
แต่ฉันต้องเป็นคนตัดสินใจ เลือกสิ่งที่ฉันคิดว่าใช่สำหรับตัวเอง
เพราะคนอื่นไม่ได้มาใช้ชีวิตอยู่ในการแต่งงานนี้
ไม่มีเลย และคนทั้งโลกก็พูดว่า "เรารู้ว่าเธอควรทำยังไง"
แต่คุณไม่มีทางรู้เลย ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแต่งงานของคนอื่น
- ยังไม่นับหัวใจและความคิดของพวกเขานะ - นั่น หรือไม่ก็… ใช่
เราต้องค้นหาคำตอบเพื่อตัวเอง
การตัดสินใจมันทรมานมาก
- แบบนั้นเลย ใช่ - มันจ็บปวดสุดๆ
ต้องเผชิญกับแรงสะท้อนกลับมากเป็นพิเศษ
ความผิดหวัง ความหมดกำลังใจ และความโกรธ แต่พอผ่านมาได้ ฉันรู้สึกสุขสงบมาก
คุณคิดว่าคุณจะตัดสินใจแบบเดิมไหม
ถ้าคุณไม่ได้อยู่ในสายตาของสาธารณะ
แน่นอน ใช่ เพราะมันคือการตัดสินใจเกี่ยวกับตัวตนของฉัน
- โอเค - ใช่
- และมันคือการตัดสินใจเกี่ยวกับตัวตนของเรา… - ค่ะ
และตัวตนของเขา
ที่ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้คือ โดยพื้นฐานแล้วเขาเป็นคนดีมาก…
เขาเป็นคนที่น่ารักและห่วงใยคนอื่น เป็นคนช่างคิด
- และฉันรักเขาหมดหัวใจ - ค่ะ แน่นอน
ถ้าคุณไม่ได้อยู่ในสายตาของสาธารณะ
- คุณคิดว่าเขาจะบอกคุณไหม - ไม่หรอก
เพราะเขาอายมาก และเขารู้สึกละอายกับเรื่องนี้จริงๆ
คุณคิดว่าเราสมควรได้รู้ไหม
ฉันว่ามันเป็นคำถามที่ถูกยกมาพูดถึงนานแล้ว
- ใช่ไหมคะ - ฉันคิดว่าในบางสถานการณ์
การพูดมันโหดร้ายกว่าการไม่พูด
ประเด็นนี้ฉันขอยกมือให้เลย
บางทีความลับก็ต้องถูกเปิดเผย…
และบางทีก็ไม่ควร
ถ้าใครสักคนไม่รู้ว่าพวกเขาถูกทำร้าย
คุณจะทำร้ายพวกเขามากขึ้น…
- ด้วยการบอกพวกเขา - ด้วยการบอกพวกเขาไหม
นี่คือส่วนหนึ่งที่ว่าทำไมชีวิตดีๆ จึงเป็นชีวิตที่ยาก
เพราะเราต้องถามคำถามยากๆ พวกนี้
เราจะมองแบบผ่านๆ ไม่ได้
ค่ะ
(รักฉัน)
(ฉันรักคุณหมดหัวใจ)
หวังว่าชีวิตแต่งงานคือการเดินทางร่วมกัน
แบ่งปันความรัก สร้างความรัก สร้างเสียงหัวเราะ
แต่ก็ยังมีอีกหลายคนทั้งในสหรัฐฯ และทั่วโลก
ที่ชีวิตแต่งงานเป็นการจำกัดขอบเขต ทำให้ด้อยค่าลง และเป็นอันตราย
ฉันถูกบังคับให้แต่งงานตอนอายุ 19 ปี
ถูกยกให้สามีฉัน ราวกับว่าฉันเป็นสิ่งที่เขาสามารถเป็นเจ้าของได้
ฉันถูกยกให้เขาในฐานะทรัพย์สินชิ้นนึง
ฉันโตมาที่บรุกลินนี้ ในชุมชนชาวยิวนิกายอัลตรา-ออร์โธด็อกซ์
ซึ่งพ่อแม่จะเป็นคนจัดแจง เรื่องการแต่งงานให้เรา…
(เฟรดี้ ไรส์ ผู้ก่อตั้งอันเชนด์แอตลาสต์)
แต่งกับคนแปลกหน้าผ่านพ่อสื่อแม่สื่อ
ตอนที่คุณรู้ว่าจะมีการแต่งงาน
คุณตกลงยอมรับเลยไหม
เพราะนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกคนที่คุณรู้จัก
หรือตอนนั้นคุณก็รู้แล้วว่าแบบนี้มันไม่ถูกต้อง
ฉันไม่ใช่แค่ตกลงยอมรับ ฉันมีความสุขด้วยซ้ำไป
ตอนนั้นฉันไม่เคยรู้สึกเลย ว่านี่คือการบังคับแต่งงาน
ตอนฉันเดินเข้าพิธีพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
มันคือกับดัก เป็นกับดักที่น่ากลัวมาก
แต่ฉันไม่เข้าใจ จนฉันได้เข้าไปติดกับนั้นแล้ว
หลังแต่งงานไปหนึ่งสัปดาห์ สิ่งต่างๆ เลวร้ายลงอย่างเห็นได้ชัด
และนั่นเป็นครั้งแรกที่สามีฉันในตอนนั้น เริ่มมีอารมณ์รุนแรง
ชกกำแพงบ้าง
ไม่กี่วันหลังจากนั้นก็เป็นครั้งแรก
ที่เขาขู่จะฆ่าฉัน
คุณได้คิดไหมว่า "โอเค ฉันต้องทำให้ดีกว่านี้"
คุณคิดว่าเป็นหน้าที่ของคุณรึเปล่า
ที่ต้องทำให้เขาใช้ความรุนแรงน้อยลง
100% เลย
พอฉันรู้ตัวว่าไม่มีใครจะช่วยฉันหลบหนีได้
ฉันก็เริ่มเก็บเงินสดเพื่อพาตัวเองหนี
มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เพราะสามีฉันไม่อนุญาตให้ฉันมีอะไรเป็นส่วนตัว
เขาจะไล่ดูข้าวของส่วนตัวของฉันทุกอย่าง
ที่เดียวที่ฉันสามารถเก็บเงินสดได้ในบ้าน คือกล่องซีเรียล
ในตู้เก็บอาหาร
ฉันใช้เวลา 15 ปีเพื่อหนีออกมา
และในระหว่างนั้นเอง ฉันก็สูญเสียครอบครัวทั้งหมดไป
พวกเขาลงโทษฉันที่กล้าหลบหนี ด้วยการเพิกเฉยฉัน
คุณใช้ความเจ็บปวดทั้งหมดที่มี แล้วเปลี่ยนแปลงมันเป็นภารกิจ
เมื่อฉันได้ใส่เดรสตัวนี้ในวันนี้
มันช่างแตกต่างจากครั้งแรกที่ฉันใส่ชุดแต่งงาน
คราวนี้ฉันไม่ได้ถูกบังคับให้เจอกับการกดขี่
แต่ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่ในฐานะผู้รอดชีวิต และผู้ให้ความช่วยเหลือ
(บอสตัน)
พร้อมที่จะประท้วงการแต่งงานในวัยเด็ก และการบังคับแต่งงานในแมสซาชูเซตส์ไหม
สวมชุดแต่งงานของเรากันเลย
ฉันก่อตั้งอันเชนด์แอตลาสต์ เพราะฉันตัวคนเดียวจริงๆ
ตอนที่ฉันหลบหนีมาจากการบังคับแต่งงานของฉัน
และฉันอยากช่วยเหลือคนอื่นๆ ที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
เอาละ ดูเหมือนเราจะพร้อมลุยแล้ว
ใช่
คนเรามักมองว่าชุดแต่งงาน ต้องมาคู่กับความสุขและเรื่องรักใคร่
ชุดแต่งงานพวกนี้ต่างออกไป มันเป็นสัญลักษณ์ของการลุกฮือ
(การแต่งงานในวัยเด็ก เป็นสิ่งถูกกฎหมายใน 44 รัฐของสหรัฐฯ)
(ผู้เยาว์ไม่สามารถยื่นฟ้องหย่าได้)
สิ่งที่เราเห็นที่อันเชนด์แอตลาสต์
ผู้รอดชีวิตที่เราได้ร่วมงานด้วย พวกเขามาจากทุกชุมชนเลย
คนอเมริกันน้อยมากที่รู้ว่านี่คือปัญหา
- เพราะฉันคิดว่า… - ใช่ค่ะ
คนคิดกันว่านี่คือปัญหาของที่อื่น
- ใช่ - ฉันบอกว่าไม่ใช่ ไม่เลย
- นี่คือปัญหาและความอยุติธรรม… - ใช่
- ที่เกิดขึ้นที่นี่ - ถูกต้อง
ฉันเป็นพลเมืองในแมสซาชูเซตส์…
(ทำไมการแต่งงานในวัยเด็ก ถึงยังถูกกฎหมายในแมสซาชูเซตส์)
และฉันเป็นผู้รอดชีวิตจากการแต่งงานในวัยเด็ก ตอนฉันอายุ 14
เพื่อนคนนึงของครอบครัวเริ่มย่ำยีฉัน
ฉันตั้งครรภ์ตอนอายุ 16
พ่อแม่พาฉันไปยังสำนักงานศาล
และผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เอกสารของฉันก็ลงชื่อเรียบร้อย
เราแวะร้านขายของมือสองระหว่างทางกลับบ้าน เราซื้อเดรสมาตัวนึง
และฉันก็แต่งงานในห้องนั่งเล่นของปู่ย่าฉัน
ถึงเวลาแล้วที่เรื่องแบบนี้ต้องหมดไป
เราเริ่มกระบวนการนี้ในปี 2015
ผลักดันการออกกฎหมาย ที่เรียบง่ายและสมเหตุสมผล
ซึ่งไม่ได้ทำร้ายใคร ไม่ต้องเสียอะไร และช่วยยุติการละเมิดสิทธิมนุษยชน
เรานึกว่าสภานิติบัญญัติจะอ้าแขนรับและสนับสนุน
และผ่านร่างกฎหมายพวกนี้ทันที
แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่คุณยังไม่ได้พบเจอ
ไม่แม้แต่นิด คุณก็รู้ดี
ฉันเขียนจดหมายเป็นกอง ส่งให้สมาชิกสภานิติบัญญัติของรัฐ
ในหลายๆ รัฐทั่วประเทศ
หลายๆ อย่างที่คุณไม่เคยคิด ว่าคุณต้องเขียนลงบนกระดาษ
ก่อนเฟรดี้เข้ามา มันเป็นสิ่งที่ถูกกฎหมายในทุกรัฐ
เหลืออีกแค่ 44 รัฐ ใช่ค่ะ
แต่มันหายากมากที่เราจะระบุตัวใครสักคน แล้วบอกว่า "คุณเป็นคนทำ"
และเฟรดี้ คุณทำได้แล้ว
เราต้องการอะไร
ยุติการแต่งงานในวัยเด็ก
เราต้องการเมื่อไร
เดี๋ยวนี้
มีความเชื่อมโยงโดยตรง ระหว่างหญิงสาวอย่างเฟรดี้
ที่ทุ่มเทและเคลื่อนไหว เพื่อยุติการแต่งงานในวัยเด็ก
กับคนอย่างกลอเรีย สไตเน็ม
เธอใช้ประสบการณ์ส่วนตัวของเธอเอง เพื่อเชื่อมโยงเข้ากับการเคลื่อนไหว
พวกเราบางคนเคยผ่านการทำแท้ง ฉันก็ด้วย
(การเดินขบวน "นาว" ที่วอชิงตัน มีนาคม 1986)
มีหลายเหตุผลที่เราต้องเลือก ระหว่างคลอดลูกให้คนอื่น
กับคลอดลูกให้ตัวเราเอง
เธอหันมาทำงานนั้นในฐานะนักข่าว
เธอก่อตั้งมิสแมกกาซีน ยืนหยัดต่อสู้เพื่อสิทธิสตรี ให้ได้ค่าแรงที่เท่าเทียม…
(เราต้องชนะ)
การจ้างงานและสิทธิสตรี ที่จะแต่งงานหรือไม่แต่งก็ได้
เธอท้าทายภาพจำ ของความเป็นผู้หญิงในยุค 1950
และเลือกที่จะเดินบนเส้นทาง ที่เป็นอิสระของเธอเองได้อย่างมั่นใจ
ฉันไม่กินป๊อปคอร์น ยกเว้นเวลาไปดูหนัง
ดูหนังไม่ได้ถ้าไม่มีป๊อปคอร์น
ถูกต้องที่สุด
- ดูหนังให้สนุกนะคะ - ขอบคุณค่ะ
(ภูมิใจนำเสนอ)
เวลาที่คุณมองหาแบบอย่าง
มีคนที่คุณมองหาจากใน…
ในหนังหรือวัฒนธรรมที่ใหญ่กว่านั้นไหม
(กลอเรีย สไตเน็ม นักเขียน/เฟมินิสต์)
แน่นอนว่าจากเรื่อง "มื้อเช้าที่ทิฟฟานีส์"
("มื้อเช้าที่ทิฟฟานีส์" ปี 1961)
เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นผู้หญิงบนจอหนัง
ที่พึ่งพาตัวเองได้ และแสดงออกทางเพศได้
แท็กซี่
เธอเป็นคนแรกบนจอหนังที่ได้รับอนุญาต ให้แสดงออกทางเพศและไม่ได้แต่งงาน
ผมไม่เคยทำแบบนั้นได้เลย
ง่ายจะตาย
บทที่ผู้หญิงคนอื่นเล่น เช่น เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ ในเรื่อง "Butterfield 8"
หรือบางบทของเบตตี้ เดวิส…
ใช่ มันมักออกมาไม่ค่อยดีเท่าไร
- ออกมาไม่ดีเลย - ใช่
และมันแบบว่า "นี่คือบทเรียน…"
"คุณออกไปสนุก ไปมีความสัมพันธ์จริงๆ
คุณแสดงออกทางเพศ แล้วคุณก็ต้องชดใช้"
แคตเธอรีน เฮปเบิร์น บทที่เธอมักจะเล่น…
ฉันรักความพึ่งพาตัวเองได้ของเธอ
และเธอมักเป็นผู้หญิงที่ทำงาน อย่างนักข่าวหรือทนายความ
- ฉันว่ามันน่าตื่นเต้นมาก - ใช่ค่ะ ไม่มีใครเทียบเธอได้เลย
ใช่
ยกเว้นฉากนึงที่เธอแต่งงานกับสเปนเซอร์ เทรซี
("Woman of the Year" ปี 1942)
ตายจริง คุณฮาร์ดิง เกิดอุบัติเหตุเหรอคะ
จะบ้าเหรอ อัลมา พูดถึงชีวิตแต่งงานแบบนี้ได้ไง
และเขาโกรธเธอมาก เพราะเขาคิดว่าพอพวกเขาแต่งงานกันแล้ว
เธอคงไม่ทะเยอทะยานสูงขนาดนั้น
แล้วเธอก็พยายามทำมื้อเช้าให้เขา
เธอไม่รู้วิธีตอกไข่
และเธอไม่รู้วิธีชงกาแฟ
ฟังดูคุ้นๆ นะ
ใช่เลย ชงกาแฟไม่เป็นเหรอ ไม่เห็นเป็นไรนี่
ในยุค 50 เราคิดว่าเราจะได้แต่งงาน กับคนที่เราอยากแต่งด้วย
ซึ่งตัวเราเองเป็นแบบนั้นไม่ได้
หวังว่าคุณคงไม่ต้องเจอเรื่องแบบนั้นนะ
มันไม่ใช่เส้นทางที่เป็นอิสระมากนักสำหรับผู้หญิง
แต่ก็มากกว่าที่คุณเจอในยุค 50 เยอะ
- สมัยนั้นเราต้องใช้ชีวิตของสามีตัวเอง… - จริงค่ะ
มันจึงทำให้ชีวิตแต่งงาน เหมือนการตายทั้งเป็นนิดๆ
ฉันจึงต้องหนีไปให้ไกล เพื่อที่จะไม่ต้องแต่งงาน…
เพราะงี้ฉันถึงลงเอยด้วยการไปอินเดีย
ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอก ว่าตัวเองเป็นขบถต่อต้านอะไร
แต่ฉันรู้ว่าถ้าฉันเลือกทำตามธรรมเนียมแล้วละก็
มันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันเลือกเองได้
ฉันว่าฉันมีช่วงเวลา ที่เหมือนการแต่งงานเล็กๆ หลายครั้ง
หมายถึงความสัมพันธ์ที่มีความหมายกับฉันจริงๆ
แต่มันก็มีระยะเวลาของมัน
ใช่ไหม แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้
ถ้าเราเคยรักกันจริงๆ แล้ว มันจะไม่หายไปไหนหรอก
- ใช่ ความรักอยู่รอดเสมอ - ใช่
เรายังคงรักกันหลังผ่านมา 54 ปีแล้ว
เรารักกันมากขึ้นทุกวัน แม้แต่ตอนนี้ก็ด้วย
เพราะมันคือการเดินทาง เรามองเห็นสิ่งต่างๆ มากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป
เราเริ่มเห็นว่า "เธอน่ารักขึ้นแฮะ เธอ…"
ฉันชอบเวลาที่คุณแต่งเพลงให้ฉัน เราเข้ากันได้ดี จริงๆ นะ
คุณทำให้ฉันอยากแต่งงานกับคุณอีก
- ขอแหวนอีกวง - ไม่เอา
วันนี้เราจะทำแหวนสำหรับมือขวาของเรา
ตามธรรมเนียมแล้ว มือซ้ายมีไว้สวมแหวนแต่งงาน
หรือแหวนหมั้น แหวนที่บอกว่า "ฉันมีเจ้าของแล้ว"
(จิลล์ แพลตเนอร์ ช่างทำอัญมณี/ช่างแกะสลัก)
ช่วงยุค 1920
ผู้หญิงที่ทำงานเริ่มสวมแหวนไว้ที่มือขวา
เพื่อบ่งบอกว่าพวกเขาพึ่งพาตัวเองได้
เรามีทีมผู้หญิงที่เป็นคนทำงาน
ที่น่าทึ่ง แข็งแกร่ง และพึ่งพาตัวเองได้มากที่สุด เท่าที่ฉันรู้จักเลย
- เราเลยจะมาทำแหวนกันค่ะสาวๆ - เหลือเชื่อเลย
- ตื่นเต้นจัง - ใช่ ฉันก็ตื่นเต้นมาก
เราเตรียมชิ้นงานตัวอย่างหลายๆ รูปแบบไว้
ว้าว สวยจัง
ผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
ถ้าคุณมีมือแบบนี้ละก็…
- เอาจริง - ใช่ไหมคะ
นิ้วมือฉันเล็กมาๆ ฉันสวมแหวนวงใหญ่ๆ ไม่ได้
ความหนานี้ใช้ได้เลย ฉันชอบ
มาเริ่มกันเลย
- แว็กซ์ชิ้นนึง เลื่อยสำหรับอัญมณี - โอเค
ฉันชอบที่คุณมีความมั่นใจในตัวเรา
ใช่
- เอาละ - ถือแท่งแว็กซ์ไว้แบบนี้นะคะ
ได้เลย เจ๋งจังเลยเนอะ
- ถือไว้ตรงๆ แบบนี้ - แบบนี้ใช่ไหม
เอลิซาเบธ แบล็กเวลล์ แพทย์หญิงคนแรกในสหรัฐฯ
ได้เปิดโรงพยาบาลแห่งแรกของเธอที่นี่ กับเอมิลี่พี่สาวของเธอ
และเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกที่บริหารโดยผู้หญิง
เพื่อให้บริการผู้หญิง และฝึกฝนผู้หญิงให้เป็นหมอและพยาบาล
สมัยนั้นมันเป็นประเด็นโต้เถียงกันมาก
- ใช่ไหม พวกเขาถูกข่มขู่… - ใช่
- ด้วยความเกลียดชังทุกรูปแบบเลยใช่ไหม - ใช่ค่ะ
พวกผู้ชายในละแวกนั้นไม่มีความไว้ใจเลย
มันยากมากกว่าเอลิซาเบธ แบล็กเวลล์
จะได้เป็นหมอที่ผ่านคุณสมบัติ
โรงเรียนแพทย์ที่เธอเรียนนั้นรับเธอไว้ขำๆ
แต่เธอพิสูจน์ให้เห็น และกลายเป็นผู้หญิงคนแรกในอเมริกา
ที่ได้รับปริญญาแพทยศาสตร์
แล้วเธอกับเอมิลี่พี่สาวเธอ
ได้ดูแลผู้หญิงและเด็กที่นี่จำนวนนับไม่ถ้วน
เพื่อเป็นเกียรติแก่พี่น้องแบล็กเวลล์ที่…
พวกเขาไม่มีใครแต่งงานเลย และเป็นผู้หญิงที่ทำงานหนักมาก
เพราะงี้เราจึงทำแหวนสำหรับมือขวาขึ้นมา
นี่คืองานหนักนะเนี่ย
ใครจะทำเสร็จก่อนกัน
- แม่หรือลูก - อย่าให้แข่งกันเลย
ใกล้จะได้แล้ว
มันคงเจ๋งมากที่ได้สวมแหวนนี้ ไว้ที่นิ้วนางข้างขวา
ชอบจัง
- มันทั้งสวย ราบเรียบและกลม… - ใช่ค่ะ
และมันช่างวิเศษมาก
- งานเรียบร้อยสุดๆ ฉันชอบจริงๆ นะ - ใช่ไหมคะ เนอะ ขอบคุณค่ะ
ฉันว่านี่น่าจะเป็นงานฝีมือ ชิ้นที่ฉันทำออกมาได้ดีที่สุด
เยี่ยมไปเลย
ที่แหวนแต่งงานของเรา
สลักชื่อเรือลำที่เราได้พบกันไว้
มีหอยทากด้วย เพราะฉันเป็นพวกลังเลและเอื่อยเฉื่อย
แต่เขาก็ยังอยู่ด้วยไม่ไปไหน
สำหรับผมแล้ว สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุด คือมันออกมาได้ดีอย่างแสนวิเศษ
ผมไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรบนโลกนี้ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมไม่รู้จริงๆ
มันน่ากลัวสำหรับผมมาก
ฉันเป็นม่าย
และสิ่งที่งดงามคือฉันได้ค้นพบว่า ฉันสามารถตกหลุมรักคนอื่นได้
และมีพื้นที่ในหัวใจไว้ให้ทั้งสามีคนแรกของฉัน
และคู่ครองคนใหม่ของฉัน
มันเป็นการตระหนักรู้และประสบการณ์ที่ดีจริงๆ
ในวินาทีที่ฉันยอมรับ และให้มันเกิดขึ้นจริงๆ ได้
มันยากสำหรับหลายๆ คนที่ไม่ได้เป็นม่าย
ที่จะเข้าใจว่าคนเป็นม่ายจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง
(คืนนี้เราเล่นโบว์ลิงกัน)
ไม่เลวเลย
(ลอสแอนเจลิส)
(แคมป์วิโดว์ คือโปรแกรมให้คนเป็นม่ายได้เยียวยาตัวเอง)
(และสร้างมิตรภาพใหม่ๆ)
พยายามได้ดี
อะไรทำให้คุณผ่านช่วงเวลาช็อกและโศกเศร้า
จนตัดสินใจว่ามีสิ่งที่คุณสามารถทำได้ จากประสบการณ์ที่คุณเจอมา
ซึ่งอาจช่วยเหลือคนอื่นได้ด้วย
เหตุผลที่ฉันก่อตั้งแคมป์วิโดว์
คือให้คนมีช่วงเวลาที่ง่ายกว่าฉัน ในการพบเจอม่ายคนอื่น
(มิเชลล์ เนฟฟ์ เฮอร์นานเดซ ผู้ก่อตั้งแคมป์วิโดว์)
ตอนนั้นฉันอายุ 35 มีลูกหกคน จะทำยังไงดีล่ะ
ฉันเลยคิดว่า
"ฉันว่าฉันไปถามม่ายคนอื่นๆ ดีกว่า"
แล้วคุณเจอม่ายคนอื่นได้ยังไงคะ
ฉันเริ่มค้นหาแบบมั่วๆ ไป และบอกว่า
"คุณรู้จักใครที่เป็นม่ายไหม คุณรู้จักใครที่เป็นม่ายไหม"
และฉันก็แค่ถามพวกเขา
"คุณทำยังไงกับรองเท้าของเขา คุณสวมแหวนแต่งงานต่อไปอีกนานแค่ไหน
คุณนอนเตียงฝั่งคุณหรือฝั่งเขา หรือว่าคุณนอนตรงกลาง"
ท้ายที่สุดแล้วก็เกิดเป็นชุมชนขึ้นมา และฉันอยากให้คนอื่นได้มีด้วย
สิ่งเดียวที่ฉันคิดว่ามันแย่กว่าการเป็นม่าย
คือการเป็นม่ายและตัวคนเดียว
เราได้หัวเราะ เราได้ร้องไห้ เราได้… เราได้เป็นตัวเองอย่างเต็มที่
เราไม่ต้องอธิบายทุกอย่างออกมา
เราคุยกัน สนุกด้วยกัน
จากนั้นจู่ๆ เราก็น้ำตาแตกไปด้วยกัน แบบว่าโอเค
ปกติสุดๆ
ปกติสุดๆ ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
แค่ทำต่อไปก็พอ
ทุกคนรู้สึกว่าพวกเขามีสิ่งที่จะมอบให้คนอื่น
และเราก็สามารถรับไว้ได้เพราะเรารู้ดีว่าสักวัน
เราจะเป็นฝ่ายให้ผู้อื่นเหมือนกัน
โอเค มาร์แคล จัดการเลย
ดูคุณสิ
ฉันถนัดเรื่องแข่งกีฬาพอสมควรเลย
ฉันชอบแข่งเฉพาะบางอย่าง
ที่ฉันรู้สึกว่าฉันมีเหตุผลที่จะแข่ง แต่ว่า…
เราต้องเอาชนะทีมแม่ของเธอ
โอเค เชลซี
คุณทำได้
วู้!
ลงรางไปเลยค่ะทุกคน
แจ๋ว
- เดี๋ยว นั่นแม่ฉันใช่ไหม - ฉันว่า…
อะไรกัน
น่าประทับใจใช้ได้
โอเค ฉันว่าเราควรเลิกเล่นตอนนี้ที่เรายังนำอยู่
คุณชื่ออะไร
- โซเฟียค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก - ยินดีที่ได้รู้จัก โซเฟีย
โซเฟียรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ หลังจากที่สามีเธอเสียชีวิต
ตอนนั้นฉันอายุ 31 ปี ส่วนสามีอายุ 33
เขาหัวใจวายแบบที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน
ฉันได้เจอกับองค์กรของมิเชลล์
มันมีข้อดีตรงที่คนที่เข้าใจเรื่องแบบนี้ได้ดี
ว่าสิ่งที่เราเจอมันรู้สึกยังไง
ใช่ แน่นอนเลย ตอนนี้ลูกคุณอายุเท่าไรแล้ว
- หนึ่งขวบครึ่งค่ะ… - ตายจริง
- สุขภาพดี มีความสุข และ… - น่ารักจัง
ฉันต้องคอยวิ่งตามแกเรื่อยเลย
ชีวิตคนเราก็เจอปัญหาไปแต่ละช่วง
และเวลาที่เราพูดถึงผู้หญิงที่กล้าหาญ
ฉันคิดว่ามันหมายถึงความสามารถในการปรับตัว เมื่อชีวิตไม่เป็นไปอย่างที่วาดไว้
ใช่ๆ เมื่อเกิดเรื่องไม่คิดคาดขึ้น
ฉันโชคดีพอที่ได้ไปแคมป์วิโดว์ในปี 2015
เป็นครั้งแรกของฉัน
(เกรซ บีญาฟูเอร์เต เป็นม่ายตอนอายุ 39)
เจ็ดหรือแปดเดือนหลังจากลินน์เสียชีวิต ค่อยยังชั่ว
ฉันได้คุยกับคนที่เป็นแอลจีบีทีหลายคน ที่อายุมากกว่า
ที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ว่าพวกเขาเสียคู่ชีวิตไป คนรักของพวกเขาน่ะ
มันยิ่งเพิ่มความเศร้าเข้าไปอีกอย่างเห็นได้ชัด
- เวลาที่เราใช้ชีวิตแบบนึง… - ค่ะ
ไม่ใช่ว่าเราจะเปลี่ยนได้เลย เพียงเพราะกฎหมายมันใช้กับเราได้ในตอนนี้
ลินน์กับฉันถูกเรียกด้วยคำต่างๆ ตั้งแต่ที่เราเริ่มคบกันแรกๆ
เราจึงจะไม่จับมือกัน ยกเว้นในบางสถานที่
พอมีการสมรสเท่าเทียม และผู้หญิงพูดว่า "ภรรยาของฉัน" ได้นั้น
ฉันแบบ… รู้ไหม พูดแบบนี้มันโอเคจริงเหรอ
นึกออกไหมคะ มันยังมีความกลัวและการป้องกันตัวเองอยู่
มันเกิดขึ้นเร็วมากจริงๆ
- มันเป็นการดิ้นรนที่ยาวนาน… - เป็นการเดินทางที่ยาวนาน และจากนั้น…
- ใช่ จากนั้นก็… - ค่ะ
- หลายอย่างมากมายเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว - ความเร็วของกระบวนการนี้ ใช่
ตอนที่ฉันเปิดเผยตัวตน ตอนนั้นมีกฎหมายว่าด้วยการป้องกันการสมรส
และฉันเป็นเด็กผู้อพยพในโรงเรียนคาทอลิก ที่ทำตัวดีและปฏิบัติตามกฎหมาย
ถ้ารัฐบาลบอกแบบนี้
ถ้าพ่อแม่ฉันยอมรับ และทุกคนก็ยอมรับ
แปลว่ามันต้องเป็นแบบที่มันควรเป็น
เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม
ตลอดชีวิตฉันจนถึงช่วงบั้นปลาย…
เมื่อเทียบกับคุณหรือกับลูกเอง
คุณรู้ดี แต่ไม่มีใครยอมรับว่ามีตัวตน
แต่ลูกสาวฉันหัวก้าวหน้าเร็วกว่าใคร
และมันส่งผลกระทบต่อฉันอย่างมาก
มันยากสำหรับฉันมาก ตอนที่ฉันหาเสียงให้แม่ในปี 2008
และแม่สนับสนุนกฎหมายคู่ชีวิต แต่ไม่ได้สนับสนุนสมรสเท่าเทียม
คนมักจะถามฉันว่า "คุณไม่เห็นด้วยกับแม่คุณใช่ไหม"
และฉันจะตอบว่า "ใช่ บางส่วน" "คุณจะพูดถึงเรื่องนี้ไหม"
ฉันก็จะบอกว่า "ไม่"
เพราะฉันไม่อยากกลายเป็นประเด็น ให้คนอื่นเอามาใช้ต่อต้านแม่
แต่ฉันก็ไม่มีหน้ามองตัวเองในกระจกและ…
และทำท่าทีเป็นว่าเราเห็นด้วยกันไปซะทุกเรื่อง
เพราะตอนนั้นเราก็มีประเด็นที่ค่อนข้างลึกซึ้ง
แล้วฉันก็ต้องสารภาพ
ฉันไม่เคยคิดเรื่องกฎหมายสมรสเลย
จนอายุ 20 ปีกว่า ตอนที่เพื่อนๆ ฉันเริ่มแต่งงาน
มันเกินจะรับได้สำหรับฉัน
- ที่ไม่ใช่เพื่อนฉันทุกคน… - ค่ะ
จะแต่งงานกันได้
การสมรสที่ถูกต้องตามกฎหมาย ฉันเข้าใจว่าทำไมมันสำคัญมาก
ตอนที่ฉันต้องโทรศัพท์แล้วพูดว่า
"ฉันเป็นคู่รักของเธอ ไม่ใช่น้องสาว ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่แม่"
การเป็นคนที่มีหน้าที่ทำแบบนั้นถือเป็นเกียรติมาก
และมันก็มีเหตุผลด้วย
ฉันเป็นคนอนุญาตให้เผาศพเธอ
ถือเป็นเกียรติที่ได้ทำหน้าที่นั้น และมันก็ใจสลายด้วย แต่มัน…
สำหรับฉันแล้ว มันคือหน้าที่สุดท้ายของคนรัก…
ฉันทำสำเร็จตามคำที่ว่า "จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน"
นี่แค่ส่วนหนึ่งของเรื่องราวความรักของเรา
- เป็นวิธีอธิบายที่ยอดเยี่ยมมาก - ใช่ไหมล่ะคะ
เรายังคงมีความทรงจำร่วมกัน
- เธอมองบนใส่ - ยังเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวความรัก
- ฉันชอบมาก - ค่ะ
เรามีคำพูดนึงจากงานแต่งของเรา
เขียนว่า "ความรักเดียวที่เราเก็บไว้ได้ คือความรักที่เรามอบให้คนอื่น"
เราต้องมอบให้คนอื่น เพื่อที่เราจะได้ชื่นชมมันจริงๆ
และประสบกับมันด้วยตัวเอง
บางทีการรักใครสักคน ก็หมายถึงการต่อสู้เพื่อพวกเขา
การต่อสู้เพื่อให้ความรักของเราเป็นที่รับรู้
ตอนนี้โลกเรามีพื้นที่ให้คนหัวใจขบถมากกว่าเดิม
การเคลื่อนไหวเพื่อการสมรสของคนเพศเดียวกัน ฉันอยากฉลองให้ข้อเท็จจริงที่ว่า
ฉันกับคนอื่นๆ อักนับสิบล้านคน ได้ร่วมกันสร้างการเดินทางที่มีวิวัฒนาการนี้
แน่นอนค่ะ
เวลาคุณได้เจอกับคู่รักเหล่านี้ ที่มาขอความช่วยเหลือจากคุณ
ขอคำแนะนำจากคุณ
พวกเขาสนับสนุนสิ่งที่คุณเลือกทำไหม
พอฉันได้รู้จักคู่รักเหล่านี้ ฉันไม่ได้กลายเป็น ส่วนหนึ่งของเรื่องราวของพวกเขาเท่านั้น
แต่เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวด้วย
แด่พระผู้เป็นเจ้าผู้มีเมตตา
ขอบคุณพระองค์อย่างมากสำหรับมือที่ฉันได้จับไว้
รูเบ็นกับอารีเป็นคู่รักเพศเดียวกัน
จากย่านชานเมืองของแอลเอ
ซึ่งเป็นพื้นที่ที่อนุรักษนิยม
และพวกเขาไม่มีครอบครัว ที่จะสนับสนุนการเป็นคู่ชีวิตของพวกเขา
พวกเขาเลยถูกไล่ออกมา
พวกเขาต้องเวียนไปนอนที่โน่นทีที่นี่ที
พวกเขาเลยคิดว่า
"คุณช่วยทำพิธีแต่งงานให้ฉันทีได้ไหม"
ฉันบอก "ฉันทำพิธีให้คุณได้แน่นอน"
พวกเขาบอกว่า "จะไม่มีใครมานะ จะมีแค่เราสามคนนี่แหละ"
ฉันบอกว่า "ไม่นะ งานแต่งนี้คือของขวัญจากฉันให้คุณ"
ฉันเลยไปโพสต์ทางออนไลน์ว่า
"ฉันต้องการช่างภาพที่รักเพศเดียวกัน และสถานที่เจ๋งๆ" ฉันเขียนไปแบบนั้น
สุดท้ายแล้วมีทั้งช่างตัดผม คนวางแผนงานแต่ง เค้ก
มีทุกอย่างเลยที่คนบริจาคให้แก่คู่รักคู่นี้
ว้าว
แจ๋วเลย
- ใช่ - เฮ้!
เฮ้ เจ้าหญิง ฉันนี่แบบ "อะไรเนี่ย"
สวยจัง
รูเบ็นต้องตื่นเต้นแน่ๆ
ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นรูเบ็นมาตลอด
ผมแค่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรจนกระทั่งเป็นวัยรุ่น
ผมรู้จักอารีตอนยังเป็นผู้หญิง แต่เธอก็อ้าแขนรับผม
ยอมรับในตัวผม
เธอบอกว่าเธอไม่สนใจ ว่าผมจะเป็นผู้ชาย ผู้หญิง หรืออะไรก็ตาม
เธอแค่รักผมในแบบที่ผมเป็น
รู้สึกดีกว่าบินได้ซะอีก
รู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางก้อนเมฆเลย
ว่ากันว่าปลาทอง จะมีขนาดใหญ่เท่ากับสภาพแวดล้อมที่มันอยู่
ถ้าเอาปลาทองไปใส่ในโหลเล็กๆ พวกมันก็จะตัวเล็ก
พวกเราปล่อยให้อารีกับรูเบ็น เป็นตัวของตัวเองได้โดยไม่ตัดสิน
และพวกเขาก็สามารถเติบโตได้
"คนรักร่วมเพศที่รัก วันนี้เรามารวมตัวกัน
เพื่อเป็นสักขีพยานการรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ของรูเบ็นกับอารีอาดนา"
คนในชุมชนมารวมตัวกัน เพื่อสรรค์สร้างงานแต่งงานในฝันให้พวกเขา
ซึ่งพวกเขาไม่เคยเชื่อว่าพวกเขาจะมีได้
- คนแปลกหน้าทุกคนได้กลายเป็นครอบครัว - ว้าว
เป็นครอบครัวที่เราเลือกเอง
- ครอบครัวที่เราเลือกเอง - ครอบครัวที่เราเลือกเอง ชอบคำนี้จัง
เข้ามาใกล้ๆ กันอีกนิด
อารี เราผ่านอะไรด้วยกันมามาก ผมรักคุณทุกช่วงเวลาเลย
ไม่ว่าจะช่วงที่เราสุขที่สุด หรือช่วงที่เราทุกข์ที่สุด
ผมอยากอยู่เคียงข้างคุณไปตลอดกาล
รูเบ็น ชีวิตนี้มันยาก แต่มันจะยากกว่านี้มากถ้าไม่มีคุณอยู่ด้วย
คุณคือเนื้อคู่ของฉัน ฉันจะพูดอะไรได้อีก
ฉันพร้อมแต่งงานกับคุณแล้ว
อยากให้ฉันรีบใช่ไหมเนี่ย
ด้วยอำนาจที่ฉันมีจากเสื้อคลุมตัวนี้ โดยรัฐแคลิฟอร์เนีย
ฉันขอประกาศให้พวกคุณเป็นสามีภรรยากัน พวกคุณจุมพิตกันก็เป็นอันเสร็จพิธี
เราได้เจอผู้หญิงที่แสนพิเศษหลายคน
ในการเดินทางครั้งนี้ เพื่อค้นหาคนที่มีหัวใจขบถ
สิ่งที่แม่เลือกอาจจะไม่เหมือนสิ่งที่ลูกเลือก
หรือสิ่งที่กลอเรีย บาทหลวงวิตต์นีย์ หรือแอ็บบี้เลือก
แต่เราต้องการการสนับสนุนจากสังคม
เช่นเดียวกับความทรหดในตัวเราเอง
เพื่อตัดสินใจเลือกสิ่งที่ใช่สำหรับเรา
ผู้หญิงแต่ละคนนำความรักมาสู่โลกใบนี้
สร้างความรักให้ตัวเอง และครอบครัวของพวกเขามากขึ้น
บางทีก็ต้องนึกย้ำด้วยความเจ็บปวด ว่าความรักมีความหมายยังไงกับพวกเขา
หลังจากการสูญเสียที่เลวร้าย
และท้ายที่สุดแล้วมันก็ทำให้เรารู้สึกมีความหวัง
ว่ามีความรักมากมายที่ได้รับการฟูมฟัก
สร้าง และแบ่งปัน
และเรา… หนูจะไม่มีวันลืมนะแม่
เราได้ไปงานนึง และมีคนขึ้นมาพูด เธอบอกว่า
"ฉันได้เป็นคนรัก และฉันได้เป็นคนที่ถูกรัก
- ส่วนที่เหลือก็เป็นแค่ดนตรีประกอบเท่านั้น" - ถูกต้อง
แม่จำได้ แม่นึกถึงประโยคนั้นตลอดเลย
หนูด้วย
คุณราศีตุล ส่วนผมราศีกันย์ ตามหลักแล้วเราไม่เหมาะกัน
นี่เรากำลังพลิกตำราโหราศาสตร์เลยนะ
ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะได้ใช้ชีวิตนี้กับคุณ
- ทุกวันเลย - มันคือปาฏิหาริย์ในชีวิตเรา
- ใช่ - ถึงจะต้องเจออะไรมากมาย
และทำให้อีกฝ่ายประสาทเสีย
- และเรื่องปกติทั้งหลายอีก ใช่ - ทำให้อีกฝ่ายประสาทเสียของจริง
นี่คือการอยู่ด้วยกันในระยะยาว
- ทีนี้คุณจูบได้แล้ว - งั้น…
จบแล้วใช่ไหม ว้าว ดีจัง
เราลุกได้แล้วใช่ไหม
ไม่ คุณอยู่ต่อ ส่วนฉันจะกลับบ้าน
ทิ้งไว้ที่นี่แหละ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี