Sana doğru kaymamaya çalışmam gerek.
-Bunlar evlilik çanları. -Evet.
Tamam.
-Hazır mısınız? -Evet.
Evlilik çok güzel. Evlilik çok üzücü.
Yani başka birinin varlığı içine dalıyorsunuz.
Her gün parkta yürümek gibi kolay değil tabii
ama bu bağlılık pes etmemek anlamına geliyor.
Sevmek ve sevilmek bir insanın yaşayabileceği en zor,
en cesur, en savunmasız tecrübedir.
"Sevmek" bir fiildir ve bu devam eden bir yolculuktur.
Bu da devam eden bir cesaret fiilidir
ve bazı yerlerdeki bazı kadınlar için başkaldırı hareketidir.
Cesur olmanın bir kısmı da sana doğru gelen yolda sevmeyi öğrenmektir.
Zamanın başlangıcından beri kadınların çektiği sıkıntın bir kısmı da
bu faaliyete, bu özgürlüğe, bu otonomluğa sahip olmaktır.
Yani bizim için doğruları seçme özgürlüğü.
İlişkileri tüm karmaşıklığıyla inceleme konusunda meraklıyım.
Keza aşkta kendi yollarını çizen insanları bulmaya da.
Ne istiyoruz?
Çocuk evliliklerine son!
"Ölüm bizi ayırana kadar" kısmını başarıyla yaptım.
Tamam, Chelsea!
Mazel tov!
CESUR KADINLAR İSYANKÂR YÜREKLERDİR
Hey. Hadi. Hadi. Çok iyi.
Âşık olmak kendi bedeninizle, birlikte olduğunuz insanın yanında
yüzde yüz rahat olmanız demektir.
Âşık olmak, biriyle birlikteyken
günün hangi saati olursa olsun hep onunla olmayı istemektir.
Ne yaparsanız yapın her gün daha iyiye gider.
Bu çok hoş.
İkiniz tıpkı şey gibi görünüyorsunuz… Klişe olacak ama birbiriniz için
yaratılmış gibisiniz.
DÜNYA KUPASI / OLİMPİYAT FUTBOL ŞAMPİYONU
Kütüphaneciler konferansında mı tanıştınız?
-Evet. -Çok seksi.
Aşırı seksi.
Yani kütüphaneleri ve kütüphanecileri severim.
Bu şey gibi görünüyor…
YAZAR / AKTİVİST
-Bana mükemmel eşleşme gibi geldi. -Evet.
Abby'nin hayranıydım. Gerçekten de onlarca yıldır.
Abby Wambach en iyi futbol oyuncularından biriydi…
-Gelmiş geçmiş. -…gelmiş geçmiş. Erkek ve kadın.
-Evet. -Dünyanın her yerinde.
Gerçekten hevesliyiz çünkü birbirimizle konuşuyoruz.
Ve Glennon Doyle. Kendisi Hristiyan anne blog'uyla başlamıştı.
-İlk olarak tüm bu kadınların… -Kendisi yazar, podcast'çi,
evrene bağlı gibi görünen biri.
İkisi inanılmaz bir evlilik yarattı.
İsyankâr kalpler budur.
Aşklarına bir şans vermek için çok fazla riske girmek zorunda kaldılar.
Ve birlikte hayat kurmayı başarmaları çok zordu ve bunu başardılar.
İyi bir erkekle kötü bir evliliğim vardı.
Sonra bir konferansa gittim ve Abby'yi kapıda gördüm.
Kendimi ayakta ve kollarım bu şekilde açık hâlde buldum.
Herkesin bana baktığını fark ettim, o yüzden de selam verdim.
Düşünüyordum da
belki benim tuhaf bir yazar olduğumu düşünecekti,
sonra insanlar geldikçe selam verdim.
-Sen de karşılığında eğildin mi? -Ayakta duran tek o vardı…
-Bariz. -…ve odanın öteki yanındaydı.
Sanki dayanmış bir masa vardı…
Ben de yan yan yürüyüp tüm odanın etrafını dolaştım.
Çok tuhaftı.
Bütün olay çok tuhaftı. Çok terliyordum.
Ama hayatımda ilk kez âşık olduğumu fark ettim.
Ve bu korkunç bir şeydi çünkü evliydim ve üç çocuğum vardı.
İnanca dayalı bir hayatım ve genel olarak ona bağlı bir kariyerim vardı.
Bana tekrar tekrar şunu söylediler,
"Bunun peşinden gidebilirsin ama kariyerinin sonu olur."
Ama şunu düşündüğümü hatırlıyorum,
bu büyük bir yol ayrımı, şimdi karar vermen gerekecek
ya hayatında ilk defa kendin olan kendini onurlandıracaksın
ya da başkalarının senden beklentilerini.
Sonra bir gün benim ufaklığın okula hazırlanmasını izliyordum.
Tanrım, onun için bu evlilikte kalacağım diye düşündüm.
Ama bu evliliği onun için istiyor muyum?
Ve bu küçük kız için bu evliliği istemeyeceksem
neden ona kötü sevgiyi gösterip iyi annelik diyorum?
"Bunu yapacağız" dedik.
Ve bunu da olabildiğince dikkatli,
onurla ve sevgiyle yaptık.
Başta herkes panikledi. Çünkü herkes böyle yapar.
Sonra yola geldiler çünkü iyi ve mutlu olduğumuzu gördüler.
Ve bunu anlamamıza sevindim.
Ne zamandır evlisiniz?
Ben 11 yıldır evliyim.
Benim tabii ki sizin gibi bir hikâyem yok.
Sen bunu yapmadın mı?
Yapmadım. Kocamla biz çocukken tanışmıştık
ve çıkmaya başlamadan önce 12 yıldan uzun zamandır…
-Vay canına. -…arkadaşlığımız sürüyordu.
Arkadaşlıktan o noktaya nasıl geçtiniz? Nereden bildiniz?
İkimiz de başka insanlardan ayrılmıştık.
Böyle ayrılık mevzuları için
birbirimizi teselli ediyorduk.
Bir gece sanırım akşam yemeği yiyorduk.
"Galiba randevudayız" dedi.
-"Öyle miyiz?" dedim. -Vay canına.
"Belki öyleyiz. Randevuda mıyız?" Bu da başlangıcıydı.
Bizden izin falan istemedi, zaten buna gerek de yoktu.
Bir gün bizi görmeye geldi ve dedi ki
"Bilmenizi istiyorum, ona evlenme teklif edeceğim."
Ben de "Evet" diye düşündüm.
Sormama kısmı hoşuma gitti.
-Saygılı biçimde bilgi verdiler. Beğendim. -Evet. Sana haber verdiler.
Ben resmen ailesine sordum.
Onlarla konuştum, eve geldim ve bütün bir planım vardı.
Ama bekleyemedim.
Çekmeceme gidip yüzüğümü aldığımı ve arkamı döndüğümü hatırlıyorum.
"Sana kahve getireyim mi?" diye sordu. Geri geldiği anda oradaydım.
Yani bir saniye daha bekleyemedim.
Yani kocanız, siz evet diyene kadar milyar kez
-teklif etmek zorunda kalmadı mı? -Kırk dokuz kez mi?
Bir şey… Hayır, sadece üç kez.
-Sadece üç. -Tamam. Sadece üç.
Hukuk fakültesinde tanıştık. Doğal afet gibiydi.
Mezun olduğumuzda bana evlenme teklif etti.
Ben de ona "Evlenmeye hazır değilim" dedim.
Bir yıl sonra yine teklif etti.
Arkansas'ya dönmüş, kongre adayı olmuştu.
Ben de Richard Nixon hakkında soruşturma yürüten ekipte çalışıyordum…
Tamam. Çok hızlı.
-Hayatımızda çok fazla şey oluyordu. -Önemli değil.
Ben de dedim ki… "Biz… Bekleyelim."
Arkansas'ya taşındım, hukuk fakültesinde hocalık yapıyordum
ve dönem sonunda kendime dedim ki
"Sanırım ülkeyi dolaşıp
kendimi buna gerçekten vermek istiyor muyum anlayacağım."
Beni havaalanına götürürken küçük bir evin yanından geçtik.
Ben de muhabbet olsun diye "Ne hoş bir evmiş" dedim.
Cidden tek dediğim buydu.
Geri döndüm, beni havaalanından aldı
-ve "Beğendiğin evi satın aldım" dedi. -Vay canına.
-"Artık benimle evlenmelisin." -Vay canına, evet.
Ben de evlendim.
-Çarşaf ve yatak satın aldı… -Vay canına. Hadi ama.
-…sonra koltuk aldı… -Bravo.
…sonra da birkaç tencere tava.
Biz de o evde evlendik.
-Evde mi? -O küçük evde, evet.
Yani herkesin aşk, aşkı öğrenme ve paylaşma
aşktan korkmama
hikâyesi farklı.
İnsanların severken de sevilirken de kendilerini rahat
ve öz güvenli hissetmeleri çok önemli.
-Çünkü bazen sevilmek… -Evet.
…sevmekten çok daha zordur, değil mi?
-Bu doğru. -Kesinlikle.
İlişkinin en önemli kısmının iletişim olduğunda hemfikiriz, değil mi?
Doğru. Ve bugün bunu Jenga'yla yapacağız.
-Tamam. Hazırım. -Doğru. Tamam.
Durun, bu farklı bir Jenga türü mü?
-Evet. -İlişki Jenga'sı.
-İlişki… -Ne?
Tanrım. Baskı.
"Hiçbir fikrin olmadığı şey nedir?"
Yemek pişirirken çok zorlanıyorum.
Hep direktiflere uyuyorum ve ilk direktif de
"Havuçları jülyen kesin" oluyor.
Yani daha birinci adımı yapmak için bana sözlük, Google falan lazım oluyor.
Hayır, iki elini kullanamazsın.
Tamam, bu bize konuşacak çok konu veriyor.
"Başka insanların hangi kötü huyları sizi çileden çıkarır?"
Bu en sevdiğim konu!
Tüm hayatım boyunca bunu bekledim.
-Bastır kızım, bastır. -Tamam, başlıyoruz.
En sevmediğim huyum bölmektir.
Üzerinde çalışıyorum.
-Kocam da laf bölüyor. -Bununla nasıl başa çıkıyorsun?
Sen konuş… Bu soruyu sormak için lafını böldüm işte.
Ama bunu konuşuyor musun?
Yoksa onu böyle kabul mü ettin?
-Konuşuyoruz. -Tamam.
Ve çok daha iyileşti.
-Evet. -Aynı.
Ayrıca her gece, aklımızda olanları paylaşmaya çalışıyoruz.
Çünkü yatağa sadece kızgın gitmemek istemiyoruz,
yatağa canımız sıkkın da gitmek istemiyoruz.
-Her gece aramızı düzeltiyoruz. -Her gece.
Kolay değil.
Kolay değil ama…
Buna cevap vermesi için birini seçeceğim.
En sevdiğin hatan nedir Abby?
İlk evliliğim.
Eski eşime saygısızlık etmek için değil.
Bu tüm sevgiler gibi.
Bazen ne istediğimizi bilmemiz gerekir ve bunu bilmemizin tek yolu
elimizdekinin istemediğimiz olmasını anlamaktır.
Doğru.
-Tamam, bakayım… -İki elli olayı yapıyoruz…
Mazel tov!
Bugün burada sevginizi kutlamak için toplandık.
Yıl dönümü, sadece takvim üzerindeki bir tarihtir.
Ama senin için her gün şükrediyorum ve seni seviyorum.
Bir daha hiç sevemem sandım ve bana yanıldığımı gösterdin.
Hem de çok yanıldığımı.
Bu töreni bir öpücükle taçlandırabilirsiniz.
Aşktan daha önemli ne var?
İnsanların onu nasıl tanımladığı, nasıl kazandığı, nasıl kaybettiği.
Gerçekten her insan tecrübesinin merkezinde.
Birçok insan için evlilik sevgiye olan inancın en büyük jestidir.
Hayatın her kesiminden insanları
gurur ve neşeyle evlendiren bir papazla konuşacağım.
Bu benim için çok hoş bir hediye oldu. Seninle ilgili bir şeyler okudum…
PAPAZ WHITTNEY IJANATEN DİNÎ NİKÂH MEMURU
-Ben de sizi okudum. -Evet, birkaç şey var.
İki şey var.
-Okuduğun her şeye inanma, değil mi? -İnanmıyorum. Merak etme, inanmıyorum.
"Bunu yapabilirim, insanlara yardım edebilirim" diye nasıl karar verdin?
Onlarla evliliği konuşurum…
…ki bu zaten zorlu bir mesele.
-Şey… -Ve evet.
-Sevgi ve umut getiriyorsun… -Evet.
-İlişkileri kullanarak. -Evet.
Bir kadın olarak, hem de siyahi, gey ve tüm bunlar olarak
ben de azınlığın bir parçasıydım.
-Bu da benim ilahiyatım oldu… -Evet.
Misafirperver olmak.
Masada, benim masamda sana yer var.
Bence evliliğe çok iyi aktarılan da bu. Yani bu yüzden…
Ama sen herkese kucak açan neşeli bir kilisede mi büyüdün?
Hayır, Pentakostal Apostolik olarak büyüdüm
ve bu çok karizmatikti ayrıca şu anki hâlime tamamen karşıydı.
"Dur bakalım" diye düşündüm.
"Yani Tanrı sevgi ama beni sevmiyor" mu diyorsun?
Yani, dur bekle, bekle.
-Dur, kafam karıştı. -"Tanrı'yı kutuya koyacaksınız…"
-Doğru. -"…ve beni dışarıda mı bırakacaksınız?"
Ve beni dışarıda bıraktı, değil mi? Bunu nerede yaparlar?
Tanrı gerçekten dediğimiz kadar büyükse o zaman cennette değildir
ya da Tanrı her neredeyse bana karşı şaşkınlık ve sürpriz hissi taşıyordur.
İlahiyat fakültesine gittiğimde
bunun tam tersini anlatıyorlardı.
-Gerçekten kendinin farkındaymışsın. -Bir süreliğine cesurdum.
Evet, yani bu… gerçekten sevgiydi
ve sanırım bu da gerçekten merkezinde.
İsyankâr yüreklerden bahsettiğimizde
sanki her zaman bir şeye isyan ediyormuş gibi hareket ediyoruz
ama bazen, anlarsın ki,
isyankâr yüreklerin de derin bir nefes alıp sakinleşmesi gerekir.
Gerçekten neler hissettiğimi anlayıp devam etmesi gerekir.
-Ve artık evli değilsin. -Artık evli değilim.
Hikâyen benimkine çok paralel
ve ben de bu "kal ya da kalma" alanının içindeydim.
Sonra bir an geldi ve ben de bunu kabul etmedim.
İyi değilim. Ayrılma kararını ben verdim.
Başından beri sadece kamu gösterisi olan bir evliliğin var.
Yaptığın en cesur şeyin evliliğinde kalmak…
-Doğru, doğru. -…olduğunu söyledin.
Bu, bunun herkes için doğru olduğu manasına gelmiyor.
Bence yaptığım en cesurca şey çekip gitmekti diyecektim.
Kesinlikle.
Peki o kararı verirken nasıl kaldın?
Aslında bu çok kişisel bir şey.
Danışmanlık alarak, iyi arkadaşlarla
benim için doğru olduğunu düşündüğüm bir karar almam gerekti.
Çünkü bu evlilikte başka kimse yaşamıyor.
Başka hiç kimse. Ve tüm dünya "Ne yapması gerektiğini biliyoruz" diyordu.
Ama başkalarının kalbinde ve aklında olanları bırak
-evliliklerinde neler olduğunu bilemezsin. -O ya da… Evet.
Bu araştırmayı kendiniz yapmalısınız.
Bu karara varmak çok zorlayıcı bir şey.
-O kısım evet. -Çok acılı.
Tüm o olağanüstü yansımadan,
hayal kırıklığından, heves kırılmasından, öfkeden geçince huzur hissettim.
Sence herkesin gözü önünde olmasan da aynı kararı verir miydin?
Kesinlikle. Evet. Çünkü bu, kişiliğimle ilgili bir karardı.
Tamam. Kim olduğumuzla ilgili bir karar.
Evet.
Ve onun kim olduğuyla.
Benim bu konudaki düşüncem onun temelinde iyi bir insan olduğu.
Sevecen, cana yakın,
düşünceli biri ve onu…
-…tüm kalbimle seviyorum. -Evet, kesinlikle, yani
halkın gözü önünde olmasanız…
-…sence sana anlatır mıydı? -Hayır.
Çünkü çok utanmıştı ve bu konuda bir türlü toparlanamıyordu.
Sence bilmeyi hak ediyor muyuz?
Bence bu çok eski sorulardan biri.
-Değil mi? -Bence bazı durumlarda söylemek
söylememekten daha zalimcedir.
O konuya katılıyorum.
Bu sırrın bazen paylaşılması gerek
bazen de paylaşılmaması.
Eğer birisi zarar gördüğünü bilmiyorsa bunu ona söyleyerek daha fazla…
-Zarar görmesini sağlarsın. -…zarar görmesini mi sağlarsın?
Bu da iyi yaşanmış bir hayatın neden zor bir hayat olduğunun bir kısmıdır
çünkü bu zor soruları sorman gerekir.
Sadece yüzeysel yapamazsın.
Evet.
SEV BENİ
SENİ TÜM KALBİMLE SEVİYORUM
Evlilik umarım birlikte yolculuk etmek,
sevgiyi paylaşmak, sevgi ve kahkaha yaratmaktır.
Ama burada, ABD'de tüm dünyadaki bir sürü insan için
evlilik sıkıştırıcı bozucu ve tehlikeli olabilir.
On dokuz yaşında evlenmeye zorlandım,
kocama sahip olabileceği bir şeymiş gibi verildim.
Ona bir mal gibi verildim.
Burada, Brooklyn'de, aşırı Ortodoks Yahudi topluluğunda büyüdüm.
Orada genelde kiminle evleneceğinize aileniz karar verir.
UNCHAINED AT LAST KURUCUSU
Bir çöpçatan aracılığıyla, yabancı biriyle.
Evliliğin gerçekleşeceğini anladığın zaman
tanıdığın herkesin başına geldiği için
hemen kabul mü ettin yoksa yanlış olduğunu en baştan biliyor muydun?
Sadece kabul etmekle kalmadım. Buna sevinmiştim.
Bunun zorlama evlilik olduğunu hiç anlamamıştım.
Yüzümde kocaman bir gülümsemeyle koridorda yürürken
bu aslında korkunç bir tuzaktı.
Ama içine girene kadar bunu anlamamıştım.
Evliliğimden bir hafta sonra işler kötüleşti
ve işte o zaman, eski kocam bir öfke krizine girmiş
ve yumruğuyla duvarı delmişti
ve ondan iki gün sonra da beni öldürmekle tehdit etti.
"Tamam, daha iyi olmam gerek" diye mi düşündün?
Onun şiddetini azaltmanın senin sorumluluğun olduğunu mu düşündün?
Yüzde yüz.
Kimsenin kaçmama yardım etmeyeceğini anlayınca
kaçmama yardımı olması için para biriktirmeye başladım.
Kolay değildi
çünkü kocam özel bir şeyim olmasına izin vermiyordu.
Tüm şahsi eşyalarımı karıştırıyordu.
Evde para saklayabileceğim tek yer kiler dolabındaki bir mısır gevreği kutusuydu.
Oradan kurtulmam 15 yıl sürdü.
Bu süreçte tüm ailemi kaybettim.
Kaçma cüreti gösterdiğim için beni dışlayarak cezalandırdılar.
Tüm o acıyı alıp bir göreve dönüştürmüşsün.
Bugün bu kıyafeti giydiğimde
ilk gelinliğimi giymemden çok farklı.
Bu defa boyun eğmeye zorlanmıyorum.
Bu defa buraya sağ kalmayı bilen ve bu işin savunucusu olarak geldim.
Massachusetts'te çocuk evliliklerini ve zorla evlilikleri protestoya hazır mıyız?
Gelinliklerimizi giyelim!
Unchained At Last'i kurdum çünkü zorlama evliliğimden kaçtığımda
tamamen tek başımaydım
ve aynı durumda olanların yanında olmak istedim.
Pekâlâ. Zincirlenmiş gibi görünmeye başlayalım!
Evet.
İnsanlar gelinliği genelde mutluluk ve romantizmle bağdaştırır.
Bu gelinlikler farklı. Bunlar başkaldırıyı temsil ediyor.
ÇOCUK EVLİLİĞİ ABD'NİN 44 EYALETİNDE YASAL
YAŞI KÜÇÜK OLANLAR BOŞANMA BAŞVURUSU YAPAMAZ
Unchained At Last'te gördüğümüz
birlikte çalıştığımız kurtulanların her topluluktan geliyor olmasıydı.
Bunun bir sorun olduğunu bilen çok az Amerikalı var.
-Çünkü bence… -Evet.
…bu, başka yerlerde olan sorun şeklinde bir anlayış var.
-Evet. -Ben hayır dedim.
-Bu sorun ve adaletsizlik… -Evet.
-…burada da devam ediyor. -Doğru.
Ben Massachusetts'te yaşıyorum…
ÇOCUK EVLİLİĞİ MA'DE NEDEN HÂLÂ YASAL?
…ve çocuk evliliğinden kurtulmuş biriyim. On dört yaşındayken
bir aile dostumuz beni tacize başladı.
On altı yaşında hamile kaldım.
Ailem beni adliyeye götürdü
ve on dakikadan kısa sürede evrakım imzalanmıştı.
Eve dönerken ikinci el dükkânına girdik, bir elbise aldı
ve büyükannemle büyükbabamın salonunda evlendim.
Bunun bitmesinin vakti geldi.
Bu sürece 2015'te başladık.
Basit, sağduyulu bir yasanın çıkması için zorluyoruz.
Kimseye zararı yok, maliyeti yok ve insan hakları ihlallerini bitiriyor.
Kanun koyucuların bize sarılıp, beşlik çakacağını
ve hemen bu kanunları geçireceğini sandık.
Ama tecrübeniz öyle olmadı.
Çok iyi bildiğiniz gibi alakası bile yok.
Ülkenin dört bir yanındaki bir sürü eyalet kanun koyucusuna
bir sürü mektup yazdım.
Kâğıda yazacağınızı düşünmediğiniz bir sürü şeyi de.
Fraidy'den önce her eyalette yasaldı.
Sadece 44 tane kaldı, evet.
Ama birini parmakla gösterip "Bunu sen yaptın" diyebilmek çok nadir bir şey.
Ve sen bunu başardın Fraidy.
Ne istiyoruz?
Çocuk evliliklerine son!
Ne zaman istiyoruz?
Hemen!
Fraidy gibi bir genç kadının çocuk evliliklerini bitirmek için taşıdığı
tutku ve aktivizmle Gloria Steinem gibi birinin arasında direkt bağlantı var.
Kendi şahsi tecrübesini alıp aktivizme bağlamıştı.
Bazılarımız kürtaj oldu. Ben oldum.
WASHINGTON'DAKİ "NOW" YÜRÜYÜŞÜ MART 1986
Birçok sebepten ötürü başka birini doğurmakla
kendimizi doğurmak arasında seçim yapmamız gerekti.
Gazeteci olarak çalışmak için gelmişti.
Ms. Magazine'i çıkardı, kadınların eşit ücret almasını…
ÜSTESİNDEN GELECEĞİZ
…ve ayrıca evlenip evlenmemeyi tercih edebilmelerini savundu.
Kadınların 1950'lerdeki tanımına başkaldırdı
ve kendi şiddetli derecede özgür yolundan gitmeyi seçti.
Filmler haricinde patlamış mısır yemem.
Patlamış mısırsız film izleyemem.
Kesinlikle doğru.
-İyi seyirler. -Teşekkürler.
FİLM BAŞLIYOR
Kendine rol modeller ararken
filmlerde ya da daha geniş kültürlerde aradığın insanlar oldu mu?
YAZAR / FEMİNİST
Kesinlikle Tiffany'de Kahvaltı var.
"TIFFANY'DE KAHVALTI"
Perdede ilk defa bağımsız ve cinselliği olan
bir kadın görmüştüm.
Taksi!
Evli olmadan perdede seksi olmasına izin verilen ilk kişi oydu.
Ben bunu asla yapamam.
Çok kolay.
Başka kadınların oynadığı roller. Mesela Butterfield 8'te Elizabeth Taylor
ya da Bette Davis'in bazı rolleri…
Evet, onlar hep bahtsızdı.
-Bahtsızlardı. -Doğru.
Ve "İşte ders bu…" durumu vardı.
"…gidiyorsun, eğleniyorsun, ilişkilerin var,
cinselliği olan bir varlıksın ve bedelini ödeyeceksin."
Katharine Hepburn, onun oynadığı tipik roller…
Onun bağımsızlığını sevmiştim.
Genelde kariyer sahibi bir kadındı, gazeteci, avukat…
-Bunu çok heyecan verici buldum. -Evet. O hiç yenilmedi.
Hayır.
Ama bir sahne vardı. Spencer Tracy'yle evliydi.
"YILIN KADINI"
Tanrı aşkına Bayan Harding, kaza mı geçirdiniz?
Yazıklar olsun Alma. Evlilikle ilgili böyle konuşulur mu?
Adam da ona çok kızgın çünkü evlendiklerinde onun bu kadar
tutkulu olacağını düşünmemiş.
Ona kahvaltı hazırlamaya çalışıyor.
Yumurta kırmayı bile bilmiyor.
Ve aslında… kahve yapmayı bile bilmiyor.
Bu yeni bir şey.
Aynen. Kahve yapamıyor musun? Sorun değil.
50'lerde olmak istediğimiz kişiyle evleneceğimizi sanırdık.
Kendimizin olamayacağı biriyle.
Umarım onu kaçırmışsındır.
Kadınlar için gerçekten özgür bir yol değildi
ama 50'lerde sizin yaşadıklarınızdan çok daha fazlaydı.
-O günlerde kocanın hayatını yaşardın… -Aynen öyle.
Bu da evliliğin ölüm gibi görünmesine sebep oldu.
O yüzden de evlenmemek için çok uzağa gitmem gerekti…
ve o yüzden de kendimi Hindistan'da buldum.
Tam olarak neye başkaldırdığımı bilmiyordum
ama bir sonraki geleneksel seçimi yaparsam
bunun son olacağını biliyordum.
Sanırım her zaman bir dizi ufak evliliklerim oldu.
Yani benim için önemli olan
ama kendi süreleri olan ilişkiler.
Tamam mı? Ama biz hâlâ arkadaşız.
Birbirinizi gerçekten sevdiyseniz bu hiçbir yere gitmez.
-Hayır, aşk sağ kalır. -Evet.
54 yıl sonra hâlâ birbirimizi seviyoruz.
Şu anda bile sevgimiz durmadan artıyor.
Çünkü bu bir yolculuk gibi. Sonra başka şeyler görmeye başlıyorsunuz.
Şey görmeye başlıyorsunuz "O daha tatlı oldu…"
Bana şarkılar yazmana bayılıyorum. Birlikte iyiyiz. Öyleyiz.
Bana seninle tekrar evlenmeyi istetiyorsun.
-Başka bir yüzük al. -Hayır.
Bugün sağ ellerimiz için bir yüzük yapacağız.
Geleneksel olarak sol elde alyans
ya da nişan yüzüğü yani "başım bağlı" yüzüğü takılır.
KUYUMCU / HEYKELTIRAŞ
1920'lerde çalışan kadınlar
özgürlüklerini göstermek için yüzüklerini
sağ ellerine takmaya başladı.
Tanıdığım en inanılmaz,
güçlü, bağımsız çalışan kadın grubuna sahibiz.
-Şimdi yüzükler yapacağız hanımlar. -İnanamıyorum.
-Çok heyecanlıyım. -Yani, evet. Çok heyecanlıyım.
Numuneler hazırladık. Farklı stillerde.
Vay canına. Çok güzel.
Ne istediğini bilen bir kadın.
Öyle ellerin olsaydı…
-Yani gerçekten. -Biliyorum.
Parmaklarım çok küçük. Büyük bir yüzük takamam.
Bu doğru kalınlıkta. Hoşuma gitti.
Başlayalım.
-Bir parça bal mumu, kuyumcu testeresi. -Tamam.
Bize bu kadar güvenmeniz çok hoşuma gidiyor.
Evet.
-Pekâlâ. -Şu bal mumu çubuğunu tut.
Tamam. Vay, bu harika.
-Böyle düz tut. -Böyle mi?
ABD'deki ilk kadın doktor, Elizabeth Blackwell,
kız kardeşi Emily'yle ilk hastaneyi buraya açtı.
Ve bu da kadınların yönettiği ilk hastaneydi.
Kadınlara hizmet ediyordu ve kadın doktorla hemşire eğitiyordu.
O zaman için çok ters bir şeydi.
-Değil mi? Yani çok tehdit altındaydılar… -Evet.
-Her tür saldırganlık vardı. Evet. -Öyleydi.
Mahalledeki erkekler hiç güvenmiyordu.
Ve Elizabeth Blackwell için kalifiye bir doktor olmak çok zordu.
Gittiği tıp fakültesi başta onu şaka gibi kabul etmişti
ama başarılı oldu ve Amerika'da tıp diploması olan ilk kadın oldu.
Sonra o ve kız kardeşi Emily
burada sayısız kadın ve çocuğu tedavi etti.
O yüzden Blackwell kız kardeşlerinin onuruna…
İkisi de hiç evlenmedi. Çok çalışan kadınlar.
O yüzden sağ el yüzüğümüzü yapıyoruz.
Bu, sıkı çalışma.
İlk önce kim bitirecek?
-Anne mi kızı mı? -Yarışa çevirme.
Neredeyse bitirdin.
Bunu sağ yüzük parmağıma takmak süper olacak.
Beğendim.
-Çok güzel, pürüzsüz, yuvarlak… -Evet. Öyle.
…ve yani… Bu, bu inanılmaz.
-Çok hoş. Gerçekten bayıldım. -Değil mi? Biliyorum. Sağ ol.
Bu benim en başarılı el işim olabilir.
Bu çok harika.
Alyansımızda,
tanıştığımız geminin oyması var.
Bir de benim tereddüt edip ağırdan almamı simgeleyen salyangoz.
Ama o dayandı ve kaldı.
Benim için en şaşırtıcı olan bunun ne kadar mükemmel yürüdüğüdür.
Bu dünyada sensiz ne yapardım bilmiyorum. Cidden.
Benim için korkutucu.
Dul kaldım.
Güzel olanı, başka birine âşık olabileceğimi anladım.
Kalbimde hem ilk kocam hem de yeni partnerim için yer vardı.
Gerçekten güzel bir farkındalıktı. Kendimi açtığım anda
yaşadığım bir tecrübeydi ve olabilmişti.
Dul olmayan insanlar için biz dulların
hayatına nasıl devam ettiğini anlamak zordur.
BU GECE BOWLING OYNUYORUZ
Fena değil!
DUL KAMPI, DUL KİŞİLERİN İYİLEŞİP YENİ ARKADAŞLIKLAR KURABİLECEĞİ BİR PROGRAM
İyi denemeydi.
Şoku ve yası nasıl atlattınız,
tecrübelerinizle bir şeyler yaparak başka insanlara da yardım edebileceğinize
nasıl karar verdiniz?
Dul Kampı'nı kurma sebebim
insanların başka dulları bulmakta benim kadar zorlanmamasını sağlamaktı.
DUL KAMPI KURUCUSU
Otuz beş yaşındaydım, altı çocuğum vardı. Bunu nasıl yapabilirsiniz?
Sonra düşündüm,
"Galiba başka dullara sormam gerek?"
Peki başka dulları nasıl buldunuz?
Rastgele arama başlattım ve şöyle demeye başladım:
"Hiç dul tanıdığınız var mı? Hiç dul tanıdığınız var mı?"
Onlara soruyordum.
"Ayakkabılarını ne yaptınız? Alyansınızı ne kadar taktınız?
Yatakta kendi tarafınızda mı, onun tarafında mı, ortada mı yatıyorsunuz?"
Sonunda bir topluluğum oldu ve başkalarının da olsun istedim.
Dul kalmaktan daha kötü olduğunu düşündüğüm tek şey
hem dul hem yalnız olmak.
Gülüyoruz. Ağlıyoruz. Tam olarak kendimiz olabiliyoruz.
Bir şey açıklamamız gerekmiyor.
Konuşuyorsak, eğleniyorsak
sonra bir anda göz yaşlarına boğuluyoruz. Yani sorun değil.
Tamamen normal.
Tamamen normal. Önemli bir şey değil.
Yapmaya devam et.
Herkesin verecek bir şeyi olduğu hissi vardır.
Böylece kabul ediyorsunuz çünkü biliyorsunuz ki bir noktada
siz de verebileceksiniz.
Tamam Marquelle, vur onları!
Şu hâline bak!
Sporda çok rekabetçi oluyorum.
Sadece rekabetçi olmak için
sebebim olan şeylerde rekabetçi oluyorum ama…
Annesinin takımını yenmemiz gerek.
Tamam Chelsea!
Yapabilirsin!
Doğrudan kanala hanımlar ve beyler.
Evet!
-Eyvah. Dur, annem mi o? -Sanırım o…
Ne?
Yani çok etkili göründüler.
Tamam, sanırım öndeyken bırakmamız lazım.
Bana adını söyle.
-Sophia. Memnun oldum. -Ben de memnun oldum Sophia.
Sophia kocası öldükten sonra hamile olduğunu öğrenmiş.
O zaman 31 yaşındaydım, kocam da 33 yaşındaydı.
Hiç beklenmedik bir kalp kriziydi.
Michelle'in grubunu duydum.
Sizin yaşadıklarınızı ilk elden bilen biri olmasının avantajları var.
Doğru. Kesinlikle. Çocuğun şimdi kaç yaşında?
-1,5 yaşında. -Tanrım.
-Çok sağlıklı, mutlu ve… -Harika.
Onun peşinde koşuyorum.
Hayatın bizi şaşırtacak yolları var.
Ve biliyorsunuz, cesur kadınlardan bahsettiğimizde sanırım
hayat planladığınız gibi gitmeyince ne kadar uyum sağladığınızı gösteriyor.
Evet. Hayat karşına bir sorun çıkardığında.
Dul Kampı'na 2015'te gidecek kadar şanslıydım.
İlk seferimdi.
GRACE VILLAFUERTE 39 YAŞINDA DUL KALDI
Lynn öldükten yedi veya sekiz ay sonraydı. Şükürler olsun.
Bir sürü yaşça büyük LGBT mensubuyla konuştum.
Partnerlerini, eşlerini kaybettiklerini açıklayamıyorlardı.
Bu da belli ki yasa bir başka katman ekliyor.
-Hayatını belli bir şekilde yaşayınca… -Evet.
…artık kanun seni de kapsıyor diye bir anda değişmiyorsun.
İlişkimizin başlarında Lynn'e ve bana türlü isimler taktılar,
bu yüzden de belki birkaç yer dışında el ele tutuşamıyorduk.
Evlilik eşitliğiyle bir kadın "Karım" dediğinde
ben "Artık böyle diyebiliyor musun?" diyorum.
Anladınız mı? Hâlâ bir korku ve koruma katmanı var.
Yani çok hızlı olup bitti.
-Yani çok uzun bir mücadeleydi… -Uzun bir yolculuktu ve sonra…
-Evet ve sonra… -Evet.
-…çok fazla şey çok hızlı oldu. -İlerleme hızı evet.
Geyliğimi açıkladığımda Evlilik Savunması Yasası yürürlüğe gidiyordu.
Ben de iyi, kanunlara uyan, göçmen Katolik bir okul öğrencisiydim. Anlatabildim mi?
Hükûmet bunu söylerse
ve ailemde herkes bunu okuyorsa
o zaman bu da bu şekilde olmalı.
Dediğimi anlıyor musunuz?
Hayatım boyunca son zamanlara kadar…
…sana ya da sana kıyasla,
sen biliyordun ama kimse kabullenmedi.
Ama kızım çok daha hızlı ve daha ileri gitmişti
ve bu da benim üzerimde büyük etki yaptı.
2008'de annem için kampanya yaparken benim için çok zordu.
Annem birliktelikleri destekliyor ancak evliliği desteklemiyordu.
Bana sık sık "Annenle hemfikir değil misin?" diye soruyorlardı.
Ben de "Evet, bazı konular var" diyordum. "Onları konuşacak mısın?"
Ben de "Hayır" diyordum
çünkü ona karşı kullanılacak cephane olmak istemiyordum.
Ama aynı zamanda aynada kendime bakıp da
fikir ayrılıklarımız yok diye bir tavır takınamazdım
çünkü o zaman çok sıkı görüş ayrılıklarımız vardı.
O zaman da itiraf etmem gerek.
20 yaşına gelip de arkadaşlarım evlenmeye başlayana dek evliliği hiç düşünmemiştim.
Bana çok acayip görünüyordu.
-Yani tüm arkadaşlarımın… -Evet.
…evlenebilmesi.
Yasal evlilik. Neden çok önemli olduğunu anlıyorum.
Telefon açıp da
"Kız kardeşi, kuzeni ya da annesi değilim. Partneriyim" dediğimde.
Bunu yapmak zorunda olan kişi olmak çok büyük bir onurdu
ve çok geçerliydi.
Yanması için düğmeye ben bastım.
Ona basmak da onurdu. Aynı zamanda yıkıcıydı.
Benim için mükemmel bir partnerdi…
"Ölüm bizi ayırana kadar" kısmını başarıyla yaptım.
Bu da aşk hikâyemizin bir parçası.
-Bu, onu tanımlamanın harika bir yolu. -Öyle, değil mi?
Yani hâlâ birlikte hatıralarımız var.
-Gözlerini deviriyor. -Hâlâ aşk hikâyemin parçası.
-Bayıldım. -Evet.
Evlilik programımızda bir laf vardı.
"Sende kalan tek sevgi verdiğin sevgidir" diyordu.
Ve değerini bilip de gerçekten tecrübe edebilmek için
onu vermen gerekiyor.
Ve bazen birini sevmek onun için mücadele etmek demektir.
Aşkınızın tanınması için mücadele etmektir.
Artık dünyamızda isyankâr yürekler için daha fazla yer var.
Gey evliliğine doğru olan akım, bu evrimsel yolculuğa çıkan
on binlerce insan olduğu gerçeğini kutlamak istiyorum.
Kesinlikle.
Senden yardım, yön göstermeni isteyen
bu çiftlerle buluştuğunda…
…yapmayı seçtiğin şeyi zorluyorlar mı?
Bu çiftleri tanıdığımda sadece hikâyelerinin bir parçası olmuyorum
ama ailenin de parçası oluyorum.
Yüce Tanrım,
tuttuğum eller için sana çok teşekkür ederiz.
Ruben ve Ari bir gey çift.
L.A.'in dış bölgesinden.
Orası daha muhafazakâr bir yer
ve onların birlikteliğini destekleyecek bir aileleri yoktu.
Resmen oradan şutlandılar.
Sürekli birilerinin yanında kalıyorlar.
Ayrıca bana şöyle dediler,
"Düğünümü yapar mısın?"
Ben de "Tabii yaparım" dedim.
"Kimse gelmeyecek. Sadece üçümüz olacağız" dediler.
Ben de "Hayır öyle olmayacak. Bu düğün benim size hediyem" dedim.
İnternete girdim ve şunu yazdım:
"Gey bir fotoğrafçı ve havalı bir mekân arıyorum." Hepsi bu kadar.
Bunun sonunda bu çifte saç kesimleri, düğün planlamacısı, pasta,
ve her şey bağışlandı.
Vay canına.
Evet!
-Evet! -Hey!
Hey, princesa. "Ne?" dedim.
Bu çok güzel.
Ruben çok kızacak.
Her zaman Ruben gibi hissettim.
Sadece ergenlik yıllarıma kadar ne olduğunu bilemedim.
Ari'yle kızken tanıştım ama bana kucak açtı
ve kabullendi.
Erkek ya da kadın olmamı umursamadığını, beni olduğum gibi sevdiğini söyledi.
Kendimi uçmaktan daha iyi hissediyorum.
Bulutlardaymışım gibi geliyor.
Bir Japon balığı ancak etrafı kadar büyüktür derler.
Japon balığını küçük akvaryuma koyarsanız küçük kalırlar.
Ari ve Ruben'ı devasa bir okyanusa atmayı başardık
ve onlar da büyüdü.
"Sevgili geyler…" "…bugün buraya Ruben ve Ariadna'nın
bir araya gelmesine şahitlik etmek için toplandık."
Herkes etraflarında toplandı, bu, hak etmediklerini düşündükleri
rüya gibi düğündü.
-Tüm yabancılar aile oldu. -Vay canına.
Seçilmiş aile gibiydi.
-Seçilmiş aile. -Seçilmiş aile. Bu lafa bayılıyorum.
Biraz daha yaklaş.
Çok şey yaşadık Ari. Seni hepsiyle seviyorum.
Birlikte en yükseğe de çıktık, en dibe de vurduk.
Daima yanına olmak istiyorum.
Hayat çılgınca Ruben ama sensiz daha da çılgınca olacak.
Benim ruh eşimsin. Başka ne diyebilirim?
Seninle evlenmeye hazırım.
Acele etmemi mi istiyorsun ha?
Kaliforniya eyaletinin bana verdiği yetkiyle
sizi karı koca ilan ediyorum. Birbirinizi öpebilirsiniz.
Bu yolculukta isyankâr yürekleri bulmak isterken
birçok olağanüstü kadınla tanıştık.
Benim yaptığım seçim seninkinin aynı olmayabilir.
Veya Gloria'nın, Papaz Whittney'nin ya da Abby'nin seçiminin de.
Ama toplumdan destek almamız gerek.
Aynı zamanda bizim için doğru kararları vermek adına
iç gücümüze de ulaşmalıyız.
Her kadın dünyaya sevgisini getirir.
Kendileri ve aileleri için daha fazla sevgi yaratırlar.
Bazen kötü bir kaybın ardından acılı bir biçimde, aşkın onlar için
ne ifade ettiğini düşünmeleri gerekir.
Ve sonunda bu bana çok umut verir.
Çok fazla sevginin beslenmesi,
yaratılıp paylaşılması.
Ve sen… Hiç unutmayacağım, anne.
Bir etkinliğe gitmiştik, biri konuşuyordu ve şöyle dedi:
"Biliyorsunuz sevdim ve sevildim
-ve gerisi de arka plan müziği." -Kesinlikle.
Bunu hatırlıyorum. Her zaman düşünüyorum.
Ben de öyle.
Sen Terazi burcusun ben Başak. Kâğıt üzerinde birlikte olmamalıyız.
Resmen yıldızları baştan yazıyoruz.
Bu hayatı seninle yaşayacağıma inanamıyorum.
-Her günü. -Yani hayatımızın mucizesi bu.
-Evet. -Zor bir iş olsa da
ve birbirinizi delirtseniz de
-normal şeyleri yapsanız da… -Birbirimizi delirtiyoruz.
Uzun vadeli birliktelik bu işte.
-Şimdi beni öpebilirsin. -Yani…
Bitti mi yani? Vay, çok güzel.
Kalkabilir miyiz yani?
Hayır, sen kalıyorsun, ben eve gidiyorum.
Onu burada bırakayım.
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher