- เงียบจัง - เนอะ
แม่เคยเข้าไปเดินในป่า… ตอนนั้นมันคือการหลบภัย
เป็นสถานที่หลบภัย เพื่อให้สมองปลอดโปร่ง
เพื่อหนีจากชีวิต
และเห็นอยู่ว่าแม่ทำแบบนั้น หลังการเลือกตั้งปี 2016
ตอนที่… แม่คิดว่าเป็นวันหลังเลือกตั้ง
แม่เจอหญิงสาวคนนึงอุ้มลูกไว้บนหลัง กับสุนัขของเธอ
เธอเห็นแม่แล้วเริ่มร้องไห้
แม่เลยคุยกับเธอ แล้วเธอก็ถ่ายรูปเซลฟี่และเอาไปโพสต์
(แม่บังเอิญเจอฮิลลารี คลินตันในป่า ทำให้หลายคนมีความสุข)
จากนั้นจู่ๆ มีมเดินในป่า…
- ก็ดังไปทั่วเลย - แม่ทำให้คนร้องไห้ในป่า
ใช่ แต่แม่… มันคือสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างดี ที่จะให้ใครสักคนมาร้องไห้
แม่นึกถึงแนวคิดของคนญี่ปุ่นที่เรียกว่าการอาบป่า
ใช่ หนูจำได้ แม่เคยเล่าให้ฟัง
- ใช่ - จริงๆ นะ…
หนูว่ามันรู้สึกมีคุณค่ามากๆ
แบบว่า "ฉันอาบป่าอยู่นะ"
ใช่ แม่นึกภาพคนมาอยู่ในป่ากัน
แหงนมองต้นไม้พวกนี้
แล้วหมุนตัวไปรอบๆ
- นึกภาพไม่ใช่เหรอ - ใช่
แต่แม่ทำด้วย ไม่ใช่แค่นึกภาพ
แม่กำลังทำอยู่ชัดๆ
มีแต่ความงามอยู่รอบตัวเรา
มันช่าง… ซึมซับมันเข้าไปให้หมด
แม่ไม่ได้เดินเข้ามาในป่าเฉยๆ แต่แม่มาอาบป่า
เราจะยืนหยัดสู้
ต้องมีจิตวิญญาณในการต่อสู้
(ผู้หญิงกล้าคือพลังแห่งธรรมชาติ)
(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย)
การใช้เวลากับธรรมชาติอาจเปลี่ยนแปลงเราได้
จิเซลล์ คารีโญเติบโตมาโดยให้ความสำคัญ กับการทำงานหนักเพื่อครอบครัว
เธอใช้เวลาหลายปี กว่าจะตระหนักได้ว่ามีบางอย่างขาดหายไป
แต่เมื่อเธอพบทะเล เธอก็พบเป้าหมายของเธอ
มันคือช่วงขณะแห่งความลื่นไหลที่เวลาได้หยุดเดิน
ไม่มีอะไรอื่นที่สำคัญเลย
เป็นช่วงของการเชื่อมโยงถึงกัน ความเป็นหนึ่งเดียวกับพลังแห่งธรรมชาติ
ตอนฉันยังเด็กเหมือนกับพวกเธอตอนนี้
ฉันไม่รู้จักใครที่เล่นกีฬาโต้คลื่นเลย
ฉันหัดโต้คลื่นตอนฉันโตแล้ว
และทะเลสอนฉันให้ใช้สิ่งนี้
ความกล้าหาญ
และฉันหวังว่า ถ้าวันนี้เป็นการโต้คลื่นครั้งแรกของพวกเธอ
พวกเธอจะได้รู้ว่า หัวใจของพวกเธอแข็งแกร่งขนาดไหน
เปี่ยมด้วยความกล้าหาญ
ฟังดูดีไหม
นี่คือมุมเล็กๆ ของชายหาดลอสแอนเจลิส
มันเหมือนการค้นพบครั้งใหญ่เลย
ทุกคนหยิบขนมปังไปกินได้ตามสบาย…
เยี่ยมเลย
ค่ะ พ่อแม่ฉันอพยพมาจากเม็กซิโก
(จิเซลล์ คารีโญ ผู้ก่อตั้งลอสเคอเรจแคมป์ส)
พวกเขาเป็นแรงบันดาลใจในทุกๆ อย่างที่ฉันทำ
พวกเขาเสียสละมากมาย เพื่อพาเรามายังประเทศนี้
และพ่อแม่ฉันเก่งมาก…
แม่
พ่อแม่ฉันเก่งมากที่ปกปิดเรื่องพวกนั้นไม่ให้เรารู้
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเรายากจนแค่ไหน จนฉันได้เรียนมหาลัย
ฉันไม่เคยให้ความสำคัญกับตัวเอง และสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุข
เพราะว่าฉันให้ความสำคัญกับการเอาชีวิตรอด
ฉันรู้ว่าเส้นทางที่พอจะทำให้ไม่ต้องหาเช้ากินค่ำ
คือการเรียนให้ได้ดี
และฉันกับน้องสาวสองคน… เราทั้งสามคนได้เรียนมหาลัย
เป็นผู้หญิงรุ่นแรกของครอบครัวเรา ที่ได้เรียนมหาลัย
- เยี่ยมมาก คุณแม่ เก่งมาก - ใช่
ห้ามโยนตอร์ติญาลงไปเด็ดขาด
ค่อยๆ วางเบาๆ
ไม่งั้นไฟมันจะลุกวาบและไหม้ได้
ฉันโตมาในอีสต์ลอสแอนเจลิส
และแม่ฉันทำงานในโรงงานอาหารมาทั้งชีวิต
ส่วนพ่อฉันเป็นช่างยนต์
เราทุ่มเทวันอาทิตย์ให้กับการทำงาน
เราไม่เคยทำอะไรเพื่อเป็นการพักผ่อน ในวันอาทิตย์เลย
อย่างเช่นการไปนั่งริมชายหาดทั้งวัน
ฉันว่าเราใช้เวลาหลายปีกว่าจะมีร่มและเก้าอี้
และต่อให้เรามีแล้ว
มันก็เป็นเก้าอี้แบบที่เห็นในร้านชำเล็กๆ มุมถนน
ที่ราคาแค่ห้าดอลลาร์
การได้ไปริมหาดมันรู้สึกแบบว่า ใช่ เราอยู่นี่แล้ว
แต่เราไม่ได้รู้สึกเหมือนคนอื่นๆ
แล้วก็ใส่ถั่วกับข้าวโพดตามใจชอบเลย
สำหรับฉันแล้ว ตอนยังเด็ก ฉันใช้เวลาตั้งหลายปีกว่าจะมีชุดว่ายน้ำ
ฉันว่าฉันนับตอนพ่อแม่พาไปชายหาดได้สองครั้ง
และครั้งนึงที่ไปเที่ยวนั้น
น้องฉันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ตอนที่คลื่นซัดเธอจนหงาย
แม่ฉันว่ายน้ำไม่เป็น
นั่นจึงเป็นหนึ่งในสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับท่าน
ฉันจำได้ที่แม่พูดว่า
"คอยระวังทะเลด้วย เพราะทะเลเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้"
ซึ่งในภาษาสเปนแปลตรงๆ ได้ว่า ให้ระวังทะเล เพราะมันหักหลังเราได้
และคำพูดนั้นก็ติดอยู่ในหัวฉัน
ถ้าฉันไปทะเล มันคือสถานที่ที่อันตราย
อะไรทำให้คุณตัดสินใจเรียนโต้คลื่น
ฉันกับน้องสาวย้ายไปอยู่ที่เวนิสบีช
เราแชร์อะพาร์ตเมนต์หนึ่งห้องนอนด้วยกัน
แล้วเราก็ออกไปยังหาดของเวนิสบีช
เราอยู่ที่นั่นกับครูถึงสองชั่วโมง
ทั้งหนาว ทั้งรู้สึกแย่นิดหน่อย
- แต่ก็ตื่นเต้นมาก - มุ่งมั่นด้วย
มุ่งมั่น มุ่งมั่นมากด้วย
วันนั้นฉันโต้คลื่นไม่ได้สักลูกเลย
และฉันใช้เวลาถึงหกเดือน กว่าจะโต้คลื่นลูกแรกได้
คุณประหม่าไหมตอนที่เธอเริ่มหัดโต้คลื่น
มากเลย
ใช่
แต่ฉันเชื่อในตัวพวกเขา
มันคือความกลัวที่มองเห็นและจับต้องได้
ซึ่งฉันไม่เคยรู้สึกเต็มใจที่จะเอาชนะเลย
ทะเลก็มีบุคลิกของมัน และนี่คือวิธีที่มันสอนเรา
เพราะในแต่ละวันมันจะสอนบทเรียนที่ต่างกันไป
มันจะทำให้เราเห็นด้านที่แตกต่างของมัน และวิธีที่เราต้องตอบโต้กับมัน
ฉันว่านี่คือวิธีที่ฉันค้นพบความกล้าของฉันอีกครั้ง
ด้วยการเอาตัวเข้าไปอยู่ ท่ามกลางสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด
หลายคนทำไม่ได้ แต่เราค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นทีละนิด
เพราะงั้น… ดูเธอสิ เธอโตและแข็งแกร่งขึ้นแล้ว
ฉันรู้สึกได้เลย
โอเค ฉันจะพาเธอเดินออกไปนะ
พร้อมไหม
ฉันเคยเป็นครูมาก่อน มันเป็นห้าปีที่ยอดเยี่ยมมาก
ของการหล่อหลอมเด็กตัวเล็กๆ
ฉันจำได้ถึงตอนที่ฉันคิดว่า มันคงงดงามสำหรับนักเรียนของฉันทีเดียว
ถ้าวันนึงพวกเขาจะออกมาสัมผัสมันได้
รู้สึกถึงสิ่งที่ฉันรู้สึก
สัมผัสถึงพลังของทะเลและวิธีที่มันเปลี่ยนแปลงฉัน
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของลอสเคอเรจแคมป์ส
- ชื่ออะไรจ๊ะ - มีอา
มีอา ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ มีอา
- ชื่ออะไรจ๊ะ - ลีอา
ลีอา ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ ลีอา
- แล้วหนูน้อยคนนี้ชื่ออะไรจ๊ะ - ดาห์เลีย
ตายจริง ดาห์เลีย สุดยอดเลย ดาห์เลีย อายุเท่าไรเนี่ย
- สี่ขวบค่ะ - สี่ขวบแล้ว
- มาโต้คลื่นครั้งแรกใช่ไหม - ใช่ค่ะ
ระหว่างเธอกับฉันนะ
เธอว่าเธอจะเก่งกว่าฉันไหม
- ค่ะ - ฉันว่าเธอจะเก่งกว่าแน่นอน
มาไฮไฟฟ์กันอีกทีซิ เยี่ยมเลย เอาละ ฉันพร้อมแล้ว
เงยหน้า มองชายหาด
แล้วสไลด์ตัวขึ้น
และย่อตัวต่ำเข้าไว้
ย่อตัวหน่อย ย่อตัวแบบมือโปร เยี่ยมมาก
วันนี้เราจะเรียนเรื่อง
การเป็นคนกล้าหาญ
ความหวังที่ฉันมีต่อลอสเคอเรจแคมป์ส และเด็กๆ ที่มาที่นี่…
เงยหน้า
คือให้พวกเขาได้มีโอกาส เห็นผู้หญิงละตินที่แข็งแกร่งจริงๆ
ทำได้แล้ว
เก่งมาก มีอา เยี่ยม
คนอื่นๆ สามารถเรียนรู้ได้ จากเส้นทางของชีวิตของคุณ
แค่หาสิ่งที่เราหลงใหลให้เจอ แล้วไล่ตามมันไป
และอย่าได้กลัว
เงยหน้าๆ
หน้าที่ของฉันคือทำให้เด็กๆ ที่ฉันสอนผ่านลอสเคอเรจแคมป์สได้เห็น
ว่าพวกเขามีโอกาสที่แสนวิเศษนี้
ในการใช้ชีวิตที่จะทำให้พวกเขารู้สึกตื่นเต้นขนลุก
การโต้คลื่นทำให้เห็นว่า ร่างกายเราทำอะไรได้บ้าง
รวมทั้งการเชื่อมโยงกับน้ำ และวิธีที่เราไหลไปตามพลังแห่งธรรมชาติ
ขอบใจจ้ะ ขอบใจ
- ขอบใจ - บายค่ะ
ดาห์เลีย ขอสองมือเลย
สุดยอด
ขึ้นมาเลย
(บอร์นมัธ อังกฤษ)
เราจะบันทึกภาพไหม
(ท่านผู้หญิง ดร.เจน กูดออลล์ นักวานรวิทยาและนักมานุษยวิทยา)
มีผู้หญิงที่กล้าหาญหลายคน ที่มีสายสัมพันธ์กับธรรมชาติ
และฉันว่ามันสร้างแรงบันดาลใจ ได้อย่างเหลือเชื่อ
พวกเขาต่อสู้เพื่ออนาคตที่ดีกว่าของตัวเอง
ของชุมชนและสิ่งแวดล้อมของพวกเขา จริงๆ คือของพวกเราทุกคนเลย
เจน กูดออลล์คือหนึ่งในฮีโร่ของฉัน
สำหรับงานทุกอย่างที่เธอทำมาตลอดชีวิต
- หวัดดีค่ะ ดร.กูดออลล์ - หวัดดีจ้ะ
- หวัดดี - ดีใจจังที่ได้เจอคุณตัวจริง
ยินดีที่ได้เจอจ้ะ
เป็นยังไงบ้างคะ
ยุ่งสุดๆ ในชีวิตเลย
ได้ยินฉันไหมคะ เจน ไมยา-โรส
- ค่ะ เราได้ยินคุณ - ได้ยินจ้ะ
เรียกได้ว่าไมยา-โรส เครก จะเป็นเจน กูดออลล์ในอนาคต
(ดร.ไมยา-โรส เครก นักเคลื่อนไหวเพื่อสิ่งแวดล้อม)
แต่ฉันคิดว่าเธอเป็นแบบนั้น และมากกว่านั้นเยอะ
ฉันทำเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่ฉันยังเด็กมาก
เพราะความรักในนกและธรรมชาติ รวมทั้งความมุ่งมั่นของเธอ
เธอจึงกลายมาเป็นนักสิ่งแวดล้อมสุดเฟี้ยว
คนรุ่นฉันต้องคิดถึงเรื่องภาวะโลกร้อนอยู่เสมอ
พอเราอายุมากขึ้น ก็มีคลื่นลูกยักษ์
ที่เราตระหนักได้ในท้ายที่สุดว่า "พวกผู้ใหญ่"
จะไม่แก้ไขปัญหานี้
เราจึงต้องลงมือทำเอง
เรามีชากับวิสกี้
แค่จิบๆ มันคือสิ่งเดียวที่ช่วยเรื่องเสียงฉันได้
รู้ใช่ไหม
- ฉันลอง… - ไม่เคยลองค่ะ
ฉันเคยถามนักร้องโอเปร่าสี่คน
ถามแยกกันนะ ว่า "คุณทำยังไงเวลาเสียงของคุณล้ามากๆ"
วิสกี้
- น่าสนใจจัง - จริงๆ
ฉันต้องลองจิบวิสกี้ดูบ้าง
เอาเลย
ตอนฉันยังเล็ก คุณยายมักให้ฉันดมวิสกี้ร้อน
แต่ยอมรับว่ามีน้ำผึ้งอยู่เยอะด้วยเช่นกัน
เวลาที่ฉันเจ็บคอน่ะค่ะ
ไม่ช่วยหรอก ฉันแค่… ต้องแบบนี้
เจน คุณช่วยเล่าให้เราฟังหน่อย
ว่าทำไมธรรมชาติถึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับคุณ
ไม่ใช่แค่งานที่คุณทำเท่านั้น แต่หมายถึงตัวคุณในฐานะคนคนนึงด้วย
ฉันเกิดมาเป็นคนที่รักสัตว์
ฉันเป็นเด็กที่โตมาโดยไม่มีทีวี
ฉันจึงเรียนรู้จากการได้อยู่นอกบ้าน
ที่นี่ เราอยู่ที่บอร์นมัธ ซึ่งเป็นที่ที่ฉันเติบโต
และไปเดินเล่นตามผาริมทะเล
กับรัสตี้ สุนัขของฉัน
ฉันแค่รักสัตว์น่ะ ฉันรักสัตว์โดยไม่มีเหตุผล
ฉันเกิดมาแบบนี้
และเพราะไม่มีทีวี ฉันเลยอ่านหนังสือ
ตอนฉันแปดขวบ ฉันอ่านหนังสือเรื่องด็อกเตอร์ดูลิตเติ้ลครั้งแรก
หลังจากนั้นก็เป็นเรื่องทาร์ซาน
ค่ะ ฉันได้ดูไอ้นี่คร่าวๆ ก่อนคุณเข้ามา
และมันดีมากจริงๆ
ฉันดูออกเลยว่ามัน… ไม่รู้สิคะ มันเป็นแรงบันดาลใจให้คนอ่านได้
ใช่
มันทำให้ฉันฝันว่าถ้าฉันโตขึ้น ฉันจะไปแอฟริกา ใช้ชีวิตอยู่กับสัตว์ป่า
แล้วเขียนหนังสือเกี่ยวกับพวกมัน
เพราะสมัยนั้นผู้หญิงไม่เป็นนักวิทยาศาสตร์กัน
พวกเขาหัวเราะเยาะฉันและบอกว่า ฉันควรฝันถึงสิ่งที่ฉันทำได้จริงดีกว่า
แต่แม่ฉันไม่ใช่แบบนั้น
ท่านบอกว่า "ถ้าลูกอยากทำอะไรอย่างนี้จริงๆ
ลูกต้องตั้งใจอย่างหนัก
คว้าโอกาสให้ได้มากที่สุด
และถ้าลูกไม่ยอมแพ้ ลูกอาจจะค้นพบทางของตัวเองได้"
ฉันบอกไม่ถูกเลย ว่ามีวัยรุ่นกี่คนที่เขียนมาหาฉันและบอกว่า
"ขอบคุณค่ะ เพราะคุณทำได้ ฉันก็ต้องทำได้เช่นกัน"
การเคลื่อนไหวและการรณรงค์เพื่อสิ่งแวดล้อม ที่ฉันทำส่วนใหญ่นั้น
เป็นการต่อยอด มาจากผลงานทั้งหมดของคุณที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
มีบทเรียนไหนที่คุณคิดว่าเราควรเรียนรู้
จากตลอดหลายทศวรรษที่คุณทำเพื่อศึกษาชิมแปนซี
เช่นเดียวกับการช่วยปกป้องสัตว์ ในถิ่นที่อยู่ของพวกมันไหมคะ
ฉันคิดว่า… รู้ไหม หนึ่งในสิ่งที่…
ตอนที่ลูอิส ลีกกีครูของฉันส่งฉันไปแคมบริดจ์
เมื่อปี 1961
ฉันเคยอยู่กับชิมแปนซีมาประมาณปีนึงแล้ว
ตอนนั้นฉันยังไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับพวกมัน
แต่พวกเขาบอกฉันว่าเราไม่ควรตั้งชื่อให้ชิมแปนซี เราควรกำหนดหมายเลขให้พวกมัน
ตามหลักวิทยาศาสตร์น่ะ
และเราไม่สามารถพูดถึงบุคลิก ความคิด
หรืออารมณ์ของพวกมันได้
สิ่งเหล่านั้นเป็นของมนุษย์เท่านั้น
ฉันได้เรียนรู้จากสุนัขของฉันว่ามันไม่จริงเลย
ศาสตราจารย์เหล่านี้กับการเรียนรู้ของพวกเขา…
และมันน่ากลัวสำหรับฉันมาก ฉันไม่เคยเรียนมหาลัยเลย
แต่ฉันได้มาเรียนปริญญาเอกสาขาพฤติกรรมวิทยา
ฉันไม่รู้ด้วยว่าพฤติกรรมวิทยาคืออะไร
และเป็นเพราะการสังเกตการณ์อย่างรอบคอบ
เพราะภาพยนตร์สารคดีของฮิวโก…
(ฮิวโก แวน ลาวิก นักสร้างภาพยนตร์ชีวิตสัตว์ป่า)
ที่เริ่มเป็นที่รู้จัก
ฉันว่าสิ่งที่เราได้เรียนรู้คือ ความแตกต่างที่ชัดเจนที่สุด
ระหว่างเราและญาติที่ใกล้ชิดกับเราที่สุด
ซึ่งเราต่างก็มีพฤติกรรมคล้ายกันมาก
คือการพัฒนาสติปัญญาของเราได้แบบก้าวกระโดด
แต่สัตว์มีสติปัญญามากกว่าที่เราเคยคิดไว้
ไมยา-โรส
คุณเป็นนักดูนกใช่ไหมคะ คุณก็เติบโตมากับธรรมชาติใช่ไหม
ทั้งพ่อและแม่ฉันเป็นนักดูนก
จริงๆ ฉันเลย… ฉันอายุแค่เก้าวันเอง ตอนที่พวกเขาพาฉันไปดูนกเป็นครั้งแรก
มันเป็นสิ่งที่ฉันทำและรักมาตลอด
- เห็นจะงอยของมันไหม - เห็นค่ะ
- สีอะไร - สีส้มสด
พวกมันงดงามมาก และมองเห็นได้ง่ายด้วย
พวกมันมีอยู่ทุกที่ ไม่ว่าเราจะอยู่ในย่านชนบท
หรืออยู่ในเมืองก็ตาม
เราต้องมีความอดทนและสายตาที่ดี
และต้องมองโลกแง่ดีสุดๆ ด้วย
คืออะไรคะ
ต้องมีความหวังมากๆ
คงจะใช่
หนูเจอแล้ว
ฉันจึงตั้งใจอย่างมาก ที่จะเชื่อมโยงเด็กๆ และวัยรุ่น
เข้ากับธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
ด้วยการดูนกในรูปแบบต่างๆ ที่หลากหลาย
ฉันว่าฉันคงเป็นคนที่ต่างจากตอนนี้มาก
ถ้าฉันไม่ได้เติบโตมากับความรักที่มีต่อนก
กิจกรรมนอกบ้านและธรรมชาติ
ธรรมชาติมีผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อตัวเราได้
และบางทีความเชื่อมโยงกับธรรมชาติ ก็ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย
ฉันมีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยม รู้สึกแข็งแกร่งทีเดียว
ซิลเวีย วาสเกซ-ลาวาโดค้นพบธรรมชาติ
ในช่วงเวลาที่เธอต้องการมันจริงๆ
เมื่อเธอค้นพบเส้นทางสายใหม่ของชีวิต ที่จะนำพาเธอ
ไปสู่ยอดเขาที่สูงที่สุดของทุกทวีป
นี่คือยอดเขาแห่งที่เจ็ดของฉัน
(เทือกเขาแคตสกิลส์ นิวยอร์ก)
ว้าว ดูนี่สิทุกคน
- น่าทึ่งจริงๆ ว้าว - สวยมาก
สวยจริงๆ
ว้าว
ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันทุ่มเทเต็มที่ เพื่อส่งสารนี้ออกไป
(ซิลเวีย วาสเกซ-ลาวาโด นักปีนเขา)
ฉันคือผู้ส่งสารแห่งเทือกเขา และฉันจะเปลี่ยนความเชื่อของคนให้ได้มากที่สุด
- คุณมีเสื้อยืดลายคำพูดนั้นไหม - จริงๆ ฉันควรมีนะ
คุณควรมีแน่นอน
- เนอะ - ฉันจะซื้อด้วย
ใช่ ผู้ส่งสารแห่งเทือกเขา
- ผู้ส่งสารแห่งเทือกเขา - ทำเสื้อเลยค่ะ
โอเค สิ่งที่เราจะทำกัน
คือการฝึกฝนเรียนรู้ถึงวิธีโรยตัวลงไปด้านล่าง
ทีนี้ถ้าคุณดูอุปกรณ์โรยตัวของฉัน จะเห็นว่ามันมีซี่ตรงนี้
นี่คือจุดที่มันจะสร้างแรงเสียดทานบนเชือก ขณะเราพยายามโรยตัวลงไป
- เราพลิกมัน - พลิกตัวล็อกตรงนี้
แล้วทดสอบด้วยการพยายามออกแรงดึง
ตอนนี้มันคือสายชูชีพของเราแล้ว
- แค่นี้แหละ - แค่นี้เหรอ
แค่นี้ค่ะ แค่นี้เลย
- นี่คือสิ่งที่จะปกป้องเรา… - โอเค
มันจะพาเราลงไปข้างล่างได้อย่างปลอดภัย
โอเค ทีนี้ก่อนอื่นเลย ให้เอา… แบมือ
จับส่วน…
- จับส่วนล่างของเชือกไว้ - ส่วนล่าง
ส่วนนี้ของเชือก แล้วกำมือ
และดึงลง ถ้าฉันพยายามจะไต่ลงไป
- มันจะช่วยเบรก - ค่ะ
- ถ้าฉันห้อยตัวจากหน้าผา… - แรงตึงน่ะค่ะแม่
โดยใช้แค่ส่วนนี้ได้ ถือว่าฉันปลอดภัยแล้ว
แค่พยายามปล่อยมันไปและพยายามที่จะ…
- เข้าใจแล้ว รู้สึกได้เลย - คุณจะรู้สึกได้
- ค่ะ ใช่ - เข้าใจแล้ว
ส่วนนี้สำคัญมากนะแม่
ถ้าเราตก จะได้รู้ว่าเราจะหยุดมันได้ยังไง
ใช่เลย
ค่ะ เหมือนที่ฉันบอกลูกๆ อยู่เสมอ ความปลอดภัยต้องมาก่อน
ปลอดภัยไว้ก่อน ชีวิตเราขึ้นอยู่กับมันเลย
โดนใจมาก
สิ่งที่ฉันชื่นชมเกี่ยวกับการเดินทางของคุณ
คือวิธีที่คุณใช้ธรรมชาติเพื่อเยียวยาตัวเอง
คุณช่วยเล่าเรื่องความเป็นมาให้เราฟังหน่อย
โชคร้ายตรงที่ เหมือนกับผู้หญิงหนึ่งคนจากสามคนทั่วโลก
ฉันก็เป็นผู้รอดชีวิตจากการทำร้ายทางเพศ
และความบอบช้ำจากเหตุการณ์นั้น
ในช่วงเวลานั้นมันทำให้ชีวิตฉันหยุดนิ่งไปเลย
- และ… - ตอนคุณยังเด็กเหรอ
ตอนฉันยังเด็ก เรื่องนี้เกิดตอนอายุระหว่างหกถึงสิบขวบ
และโชคร้ายที่ฉันเริ่มรับมือกับปัญหานี้
เพื่อพยายามลืมความทรงจำพวกนี้ไป ด้วยการดื่มเหล้า
ฉันจึงดื่มหนักจนแทบลาโลก
จากนั้นฉันอยู่ในจุดตกต่ำที่สุดในชีวิต ฉันติดต่อแม่เพื่อขอความช่วยเหลือ
ท่านเลยขอให้ฉันไปเปรู
เพื่อทำสมาธิเยียวยาตัวเองที่ทรงพลัง ร่วมกับท่านท่ามกลางธรรมชาติ
และระหว่างที่เราทำสมาธิ สิ่งแรกที่แวบเข้ามา
คือฉันตอนเด็กระหว่างที่โดนทำร้าย
นั่งหลบตัวสั่นอยู่ตรงมุมห้อง
และมีตัวฉันที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เข้าไปสวมกอดเด็กน้อยคนนี้
และสัมผัสถึงความเชื่อมโยงที่ฉันเพิกเฉยมาตลอด
ระหว่างที่เราเชื่อมโยงถึงกัน ฉันได้ยินเสียงดังครืน
จู่ๆ ภูเขาก็ปรากฏขึ้นมา
แล้วฉันที่เป็นเด็กน้อยก็ดึงฉันไปยังภูเขา
- ตายจริง - นั่นคือสิ่งที่คุณเห็นและรู้สึกเหรอ
นั่นคือสิ่งที่ฉันเห็นและรู้สึกในภาพนิมิตนั้น
- วิเศษเลย - วิเศษจริงๆ
หลังจากเห็นภาพนิมิตนั้น ฉันคิดว่า "โอเค ฉันตีความได้สองแบบ
ฉันใช้เป็นการเปรียบเทียบ ถึงการเดินบนภูเขาแห่งชีวิตกับตัวฉันตอนเด็ก
หรือฉันจะเจาะจงให้ชัดแล้วไปที่ภูเขาเลย"
- ว้าว - และฉันคิดว่า…
นี่มันเชื่อมโยงฉัน เข้ากับความเจ็บปวดแสนสาหัสในชีวิตฉัน
มันเหมาะอย่างยิ่ง ที่ฉันจะไปยังภูเขาที่สูงที่สุดในโลก
- ฉันจึงไปที่ฐานของเอเวอเรสต์ - คุณเริ่มจากเอเวอเรสต์
คุณคิดว่า "ฉันเห็นภูเขา ฉันจะไม่เริ่มจากภูเขาลูกเล็กๆ
ฉันจะปีนเขาที่ใหญ่ที่สุดในโลกเลย"
วันแรกเราไปถึงเมืองเล็กๆ ที่ชื่อนัมเชบาซาร์
ซึ่งเป็นทางเข้าไปยังเทือกเขาหิมาลัย
และนั่นคือช่วงเวลาที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล
เป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่เราเห็นแค่ด้านข้าง และเทือกเขาเหล่านี้
มันช่าง… เหนือกว่าที่เราจินตนาการไว้จริงๆ
แล้วเราก็เป็นแค่มดตัวเล็กๆ
เดินอยู่ท่ามกลางของขวัญจากธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่นี้
เมื่อเราเห็นเทือกเขาขนาดมหึมาที่น่าทึ่งนี้แล้ว…
มันให้ความรู้สึกของการปกป้อง
มีความรู้สึกว่าเราเหมาะกับที่นี่ ซึ่งมันทรงพลังมาก
และไม่เคยมีมนุษย์คนไหนทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นได้
ฉันจำได้ ฉันรู้สึกว่า "ฉันอยากไปให้ไกลกว่านี้"
มันช่างงดงามจริงๆ ที่ได้เห็นว่า ธรรมชาติทำให้เรารู้สึกแบบนั้นได้
วันนี้สวยงามจริงๆ เป็นวันที่สวยงามและทรงพลัง
และฉันรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์เลย
คุณรู้ว่ามีบางอย่างในตัวคุณที่ผลักดันให้คุณไปที่นั่น
ใช่ค่ะ
- เด็กน้อยในตัวคุณ… - ใช่เลย ใช่
เป็นคนนำทางให้คุณ แล้วจู่ๆ คุณก็ได้ไปที่นั่น
แล้วคุณก็มีสิ่งที่ฉันขอเรียกว่า เป็นประสบการณ์ที่ไม่ธรรมดา
ฉันจำความรู้สึกที่ฉันได้เชื่อมโยงกับตัวเองอีกครั้ง
ฉันมีข้อความสำคัญที่บอกว่า
"ซิลเวีย นี่คือการเดินทางของเรา เราต้องอยู่ที่นี่"
และฉันรู้สึกขอบคุณเอเวอเรสต์มาก
ฉันบอกว่า "สักวันฉันจะกลับมาบอกขอบคุณ
ฉันจะพยายามปีนถึงยอดเขาให้ได้"
นั่นคือเมล็ดพันธุ์ที่ฉันหว่านไว้ สำหรับการเดินทางทั้งหมดนี้
คุณมีความมุ่งมั่นต่อตัวเองและต่อเทือกเขา
ต่อเทือกเขา และนี่คือสิ่งที่เหลือเชื่อมากๆ
เพราะเทือกเขาเอเวอเรสต์คือชื่อสากล
แต่ชื่อในท้องถิ่นที่เป็นภาษาทิเบตคือโชโมลุงมา
ซึ่งแปลว่า "มารดาแห่งโลก"
สมบูรณ์แบบจริงๆ
และมันเหมือนกับว่าฉันมาที่นี่เพื่อให้สัญญา
สัญญาจากหัวใจที่มีต่อมารดาแห่งโลก
- ตายจริง ซิลเวีย - และนั่นคือ…
นั่นคือเวทมนตร์ที่ทำให้ฉันได้ออกเดินทางครั้งนี้
- ฉันว่ามันวิเศษมาก - เยี่ยมเลย
- เราจะลงไปข้างล่างกัน - ค่ะ
ฉันจะติดตั้งอุปกรณ์ให้คุณ แล้วฉันจะลงไปก่อน
โอเค
แน่นอนว่าระหว่างที่ฉันมีช่วงเวลา ที่รู้สึกว่า "อ่า!" แบบว่า "นี่มันสุดยอดเลย"
แต่ฉันไม่เคยมีช่วงเวลาแบบที่คุณมีที่เอเวอเรสต์
ความรู้สึกถึงความพิศวง ความหมาย และจุดประสงค์
ไม่รู้สิ ฉันยังไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนั้นเลย
- พยายามเอนตัวเข้าไว้ - ค่ะ
ตรงนี้มีน้ำไหลนะ
ตายแล้ว
โอเค คุณพร้อมลงมาแล้ว
- ฉันจะหย่อนเชือกให้คุณหน่อยนึง - ค่ะ ได้
- เอาละ - คุณพร้อมแล้ว
ยืนกางขา กาง… กางขากว้างๆ
- นั่นแหละ ใช่ ดีมาก - โอเค
- เอนตัวไปข้างหลัง - แต่ว่า…
ฉันดูคุณอยู่ ฉันจะช่วยคุณเอง
- เอามือทั้งสองข้างลง - แต่ฉันทำได้ไม่…
ฉันทำได้ไม่ดีเลยกับการจับเชือกนี่น่ะ
- มันติดรึเปล่า - มันคอยจะติดอยู่เรื่อย
ดีจัง น้ำเริ่มไหลแรงแล้ว
ถ้าคุณต้องไป คุณก็ต้องไปเลย
- เราพร้อมนะ - พร้อม
คุณทำได้ คุณทำได้ คุณทำได้
คุณจะไม่ปล่อยให้ฉันตายหรอก
เพราะตอนนี้ฉันคิดแบบนี้เลย
- ฉันต้องไม่ตาย - ไม่เลย ค่อยๆ ก้าว
ค่อยๆ ก้าว
เราคอยดูคุณอยู่
นั่นแหละ เยี่ยมมาก
ภารกิจทั้งหมดของฉันคือ พาคนมาที่นี่ให้มากเท่าที่จะมากได้…
และฉันคิดว่านาทีที่เราได้พบเจอกับข้อดีของมัน
มันก็จะยิ่งทำให้เราตระหนักได้ถึงบทบาทของเรา
ที่มีต่อสิ่งแวดล้อม
- คุณทำได้แล้ว - ขอบคุณมากค่ะ
คุณพยายามได้ดีสุดๆ
สักวันคุณต้องไปที่เบสแคมป์กับฉัน
- แน่นอนว่าคุณ… - เดตนะ ต้องไปสักวัน
- เฮ้ คุณทำได้ดีเลย - เอาละ ขอบคุณค่ะ
ลูกสาวฉันจะต้องประทับใจในตัวฉันแน่นอน
ชิมแปนซีทุกตัวมีเสียงทักทายเป็นเอกลักษณ์ของมัน
เราเรียกมันว่าแพนต์ฮูต
มันคือการทักทายจากระยะไกล เพราะงี้จึงไม่ได้มีไว้เพื่อคุณ
แต่มีไว้เพื่อคุณ เพราะคุณอยู่ไกล
- โอเคค่ะ - และมัน…
สำหรับคุณ ฉันจะทำเสียงทักทายแบบระยะใกล้
ถ้ามันชอบกัน จะจบด้วยการสวมกอดกัน
พวกมันคงกังวลมาก ถ้าต้องเอาข้อศอกชนกันระหว่างที่โควิดระบาด
แต่สิ่งที่น่าเศร้าคือภาวะโลกร้อน การสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพ
และโรคระบาดที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
เพราะเราไม่เคารพต่อธรรมชาติและสัตว์
นี่คือความผิดของเรา เราทำตัวเอง
ค่ะ บางทีฉันก็จินตนาการไม่ออกเลย
ปริมาณความเสียหายที่เราทำต่อโลกนี้
ภายในระยะเวลาแค่ไม่นาน
สำหรับฉันมันง่ายกว่า เพราะฉันเห็นมาแล้ว
ฉันคิดว่ามีการมองโลกในแง่ดีมากๆ ที่ได้เห็นคนรุ่นใหม่
มีส่วนร่วมในการพยายามช่วยปกป้องธรรมชาติ แน่นอนว่ารวมถึงตัวคุณด้วย
ค่ะ ฉันเคยรู้สึกตัวคนเดียวมาตลอด
ในฐานะคนรุ่นใหม่ที่ห่วงใยเรื่องปัญหาสิ่งแวดล้อม
แล้วจู่ๆ…
ก็มีเด็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกับฉัน นับแสนคนที่ลงถนน
เพื่อไปประท้วง
และฉันจำได้ ตอนนั้นฉันคิดว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
และนี่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้
ฉันคิดว่าคนรุ่นใหม่จำนวนมาก ถูกกรอกหูว่าความคิดเห็นของพวกเขาไม่สำคัญ
(อย่าผลัดไปเรื่อย ลงมือเดี๋ยวนี้!)
แต่ฉันคิดว่าคนรุ่นใหม่มีอิทธิพลอย่างไม่น่าเชื่อ…
(แก้ภาวะโลกร้อน!)
ในแง่ของการพูดคุย เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ
และการเคลื่อนไหวเพื่อลดภาวะโลกร้อน
และสร้างความตระหนักรู้
รู้อะไรไหมคะ อนาคตเราอาจจะมีความหวังแล้ว
ถ้าทั่วโลกมีคนจำนวนมากแบบนี้
ออกมาต่อสู้อย่างสุดความสามารถเพื่อปกป้องโลก
- เราจะยืนหยัดสู้ - เราจะยืนหยัดสู้
- เพื่อภูเขาของเรา - เพื่อภูเขาของเรา
เสียงที่ดังที่สุดและสำคัญที่สุด
ในการต่อสู้ครั้งนี้คือสมาชิกของชุมชนกลุ่มชาติพันธุ์
(เดินขบวนเพื่อโลกร้อน)
คนที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติอย่างลึกซึ้งที่สุด คือคนที่มีความเปราะบางที่สุด
หากเกิดความเสียหายจากภาวะโลกร้อน
ในฐานะคนจากกลุ่มชาติพันธุ์ เพื่อตัวฉันเองและเพื่อความเป็นอยู่
มันสำคัญสำหรับฉันมาก ที่ต้องออกไปสู่โลกและเชื่อมโยงถึงกันอีกครั้ง
ถ้าไม่ทำแบบนั้น ฉันก็คงไม่มีวันนี้แน่นอน
ฉันคือส่วนหนึ่งของโลกนี้ ฉันเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ
ควานนาห์ เชสซิงฮอร์ส กับแม่ของเธอ โจดี้ พ็อตส์
คอยปกป้องเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าอาร์กติก อย่างแข็งขัน
ควานนาห์ใช้แพลตฟอร์มของเธอ…
ในฐานะนางแบบเพื่อชวนคนมาร่วมกันเคลื่อนไหว
ทั้งสองคนคือพลังแห่งธรรมชาติอย่างแท้จริง
- กล้าหาญสุดๆ - พวกเขาไม่ได้ปกป้องแค่ธรรมชาติ
แต่พวกเขากล้าหาญ และเป็นแนวหน้าของการเคลื่อนไหวด้วย
(ต้องไม่มีพี่น้องที่สูญหายอีก)
(ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย)
สตูว์นี่อร่อยจริงๆ
ขอบคุณค่ะ
ว้าว รสชาติเหลือเชื่อเลย
นี่คือซุปกวางมูส และมันคืออาหารหลัก ในหมู่อาหารทั้งหมดที่เรากินในอะแลสกา
(ควานนาห์ เชสซิงฮอร์ส นางแบบและนักปกป้องผืนดิน)
มีแค่เนื้อกวางมูส เกลือ หอมใหญ่…
(โจดี้ พ็อตส์-โจเซฟ นักปกป้องผืนดิน)
แคร์รอต ขึ้นฉ่าย และข้าว มันคืออาหารหลักเพื่อจิตวิญญาณของเราเลย
จริงๆ นะคะ
- อร่อยมากค่ะ - ขอบคุณค่ะ
คุณเป็นคนเอาเนื้อกวางมูสมาเหรอ
- ใช่ค่ะ - ฉันชอบมาก
- มาจากอะแลสกาเลยเหรอ - มาจากอะแลสกาเลย
- เจ๋งสุดๆ - ค่ะ
ควานนาห์ คุณเพิ่งย้ายมาอยู่แอลเอ
การย้ายจากอะแลสกามาอยู่ที่นี่
บอกตามตรงมันคือคัลเจอร์ช็อกเลย รู้ไหม
แน่นอน ต้องเป็นอยู่แล้ว
คุณหาทางให้ยังได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติอยู่ไหม
คุณได้เจอที่ไหน ที่ทำให้คุณรู้สึกเชื่อมโยงกับผืนดินมากขึ้นอีกนิดไหม
ต่อให้มันจะดูและรู้สึกแตกต่าง จากผืนดินในอะแลสกาที่คุณคุ้นเคยก็ตาม
ฉันไม่ได้อยู่ห่างจากเมืองแบบเต็มตัว
แต่มันก็เพียงพอให้ฉันได้หายใจคล่อง
และการที่ฉันสามารถพบเจอสิ่งที่มีเหมือนกัน
นอกบ้านของบรรพบุรุษฉัน มันเป็นสิ่งที่สำคัญจริงๆ
ฉันอยากถามคุณเรื่องรอยสักเพราะว่า…
ตอนนี้ทุกคนรู้จักเรื่องรอยสักดี แต่รอยสักของคุณมีความสำคัญจริงๆ
สำหรับพวกเราชาวกวิชชิน ผู้หญิงจะมีรอยสักที่คาง
เป็นธรรมเนียมของการเติบโต
และพวกเขาจะใช้ช่วงเวลานี้ เรียนรู้เกี่ยวกับการเป็นผู้หญิง
และได้รอยสักที่คางเป็นครั้งแรก
ที่คุณบอกว่าครั้งแรก หมายถึงเส้นเดียวเหรอ
เส้นเดียว ใช่ค่ะ
ใช่ค่ะ แม่… แม่ฉันเป็นช่างสักดั้งเดิมของเผ่าเรา
สำหรับฉันแล้ว มันรู้สึกเป็นเกียรติมาก เพราะตำแหน่งของฉันในตอนนี้
ฉันไม่ใช่แค่นางแบบชาติพันธุ์คนแรก ที่มาได้ไกลถึงขั้นนี้
แต่ฉันเป็นนางแบบชาติพันธุ์คนแรก ที่มีรอยสักบนใบหน้าด้วย
และฉันเป็นเด็กสาวคนแรกในเผ่าของฉัน ที่ได้รับรอยสักตามธรรมเนียม
ตอนอายุเท่านั้นในรอบกว่าหนึ่งศตวรรษ
ต้นกำเนิดของฉันมักเป็นที่เข้าใจผิดอย่างยิ่ง
มีการเหมารวมแบบต่างๆ มากมาย
หลายคนถามว่า "คุณยังอาศัยอยู่ในอิกลูไหม"
เปล่า เราไม่ได้อยู่ในอิกลู
ในขณะที่คุณเป็นนางแบบ คุณได้เสียงตอบรับยังไงบ้าง
เพราะมันต้อง…
คุณไม่ได้มีอาชีพดีๆ แบบนี้แค่เพื่อตัวคุณเอง
แต่คุณเป็นตัวแทนชนเผ่าด้วย
ฉันว่าสำหรับฉันแล้ว มัน… ทุกพื้นที่ที่ฉันอยู่
ฉันจะพาเรื่องราวชนเผ่าของฉันไปด้วยเสมอ
ทุกครั้งที่ฉันมีโอกาสได้พูดเรื่องความรู้ที่ฉันมี
ทำไมฉันถึงมาเป็นนางแบบตั้งแต่แรก…
เพราะมีบางช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่า
"แบบนี้มันช่วยคนของฉันได้รึเปล่า" แบบว่า "นี่ฉันทำอะไรอยู่"
เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหมคะ
แล้วฉันก็คิดถึงเด็กสาวพื้นเมืองทั้งหมด ที่รู้สึกว่าเป็นที่รับรู้
จากนั้นฉันก็มองดูข้อความ ที่ฉันได้รับจากเด็กสาวพื้นเมือง
และผู้หญิงพื้นเมืองที่บอกว่า
"ลูกสาวฉันรู้สึกว่าตัวเองงดงามเพราะคุณเลย
เธอได้เห็นผู้หญิงพื้นเมืองบนปกนิตยสาร
เธอรู้สึกได้ และเธอรู้สึกมีพลังขึ้นมา"
เพราะควานนาห์เป็นที่รู้จักในระดับนี้ ตอนนี้จึง…
ส่วนสำคัญของการที่เธอได้ลงปกมากมาย คือการบอกอย่างชัดเจนว่า
"เรายังมีตัวตน"
รู้ไหม "เรามีความมุ่งมั่น และเรายังมีตัวตน"
โจดี้ ทั้งคุณกับควานนาห์ ได้กลายเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง
จากการเคลื่อนไหวเรื่องภาวะโลกร้อน และการปกป้องผืนดิน
รวมทั้งน้ำและอากาศด้วย คุณช่วยเล่าถึงจุดเริ่มต้นให้ฟังทีสิคะ
คุณเป็นผู้นำในด้านนี้ได้ยังไง
รู้ไหม ฉันคิดว่า…
ฉันโชคดีมากจริงๆ ที่เติบโตมาใกล้ชิดกับผืนดิน
เวลาเราออกไปข้างนอก เราไม่ได้อยู่ แค่ข้างนอก แต่เราสังเกตสิ่งต่างๆ ด้วย
ตลอดชีวิตของฉัน… โดยเฉพาะช่วง 12 ปีที่ผ่านมา
ฉันเห็นการเปลี่ยนแปลงของผืนดินอย่างมาก
เราเลย…
ในฐานะชนพื้นเมือง เราเผชิญกับวิกฤตจริงๆ
เพราะมันเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเรา ในสถานที่เหล่านี้
ฉันคิดว่าสำหรับพวกเราหลายคนแล้ว มันคือ…
มันเกิดขึ้นมาแล้วจริงๆ
เราสังเกตเห็นถึงผลกระทบของภาวะโลกร้อน
และเราออกมาพูดถึงเรื่องนี้
ฉันไปดีซีและฉันรณรงค์ ในนามของผืนดินอันศักดิ์สิทธิ์ของเรา
ในนามของชนเผ่าของฉัน และมันถูกส่งไปถึงสภาผู้แทนราษฎร
ฉันจำความรู้สึกถึงชัยชนะได้ แบบว่า โอเค มันน่าจะสร้างการเปลี่ยนแปลงได้
เราคงสามารถปกป้องผืนดินของเราได้จริงๆ
มันยิ่งทำให้ฉันอยากเดินหน้าต่อไปให้ไกลกว่านี้
ฉันอยากทำให้มากขึ้นอีก และยิ่งฉันทำ ฉันก็…
ฉันค้นพบความงามและพลังของฉัน ผ่านสิทธิ์เสียงของฉัน
สำหรับฉันแล้ว มัน… มันสำคัญมาก ที่ฉันต้องเป็นตัวแทนในทางที่ถูกต้อง
ด้วยวิธีที่ดีที่สุดที่ฉันสามารถทำได้
นั่นคือการไปยังทุกพื้นที่และเป็นตัวของตัวเอง
และให้พวกเขายอมรับฉันในแบบที่ฉันเป็น
คุณพูดถึงคนรุ่นใหม่อยู่บ่อยๆ
ว่าคุณเป็นแรงบันดาลใจ และคุณหวังว่าพวกเขาจะมีชีวิตที่ดีขึ้น
มันมีความหมายกับคุณยังไงบ้าง ที่ทำให้คนรุ่นก่อนของคุณได้เป็นที่รู้จัก
โอ้โฮ มันมีความหมายกับฉันที่สุด
เพราะทุกครั้งที่ฉันเข้าไปยังชุมชนพื้นเมือง
และไปเยี่ยมคนสูงอายุ บางทีมันก็ทำให้ฉันอยากร้องไห้
เพราะพวกเขาผ่านอะไรมาเยอะมาก
การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ โรงเรียนประจำ…
มันทำให้ฉันอ่อนไหวน่ะ
และฉันยังมีตัวตนอยู่
ใช่ๆ
และฉันโอบรับตัวตนของฉันเองได้อย่างเต็มที่
ในฐานะคนจากกลุ่มชาติพันธุ์ ส่วนพวกเขาทำไม่ได้เลย
- เรื่องจริง มัน… ใช่ - พวกเขาทำไม่ได้
พวกเขาหวาดกลัวที่ต้องเป็นตัวเอง และสำหรับฉันที่…
ได้เป็นตัวของตัวเองบนเวทีโลก บนปกนิตยสาร…
ใช่
มันมีความหมายที่สุดเลย
ดีจังที่ได้ขึ้นมาบนนี้
เวลาได้อยู่ในที่แบบนี้
โดยเฉพาะสถานที่ใหม่ๆ บนผืนดินของพวกเขา
ฉันมักจะคิดถึงบรรพบุรุษ และชนพื้นเมืองที่เคยอยู่ที่นี่มาก่อน
ชีวิตฉันไม่เคยง่ายเลย
มันง่ายกว่าชีวิตของคนรุ่นปู่ย่าตายาย แต่มันก็ยังไม่สมบูรณ์แบบ
แต่รากฐานที่สำคัญที่สุดในชีวิตที่ฉันพยายามปลูกฝัง
ให้ลูกหลานของเรา คือค่านิยมดั้งเดิมและวัฒนธรรมของเรา
และความเชื่อมโยงกับผืนดิน คือสิ่งที่จะมอบความแข็งแกร่งให้เราได้
มันพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเรา ต้องการธรรมชาติเพื่อการพัฒนาด้านจิตวิทยาที่ดี
และเราต้องการธรรมชาติ… คุณเคยได้ยินเรื่องการอาบป่าไหม
- เคยค่ะ - ใช่
ตอนนี้หมอสั่งจ่ายนี่แทนยาแล้วนะ
เพราะมันดีต่อสุขภาพจิต ความคิด และสุขภาพกายของเรา
ที่ได้ใช้เวลากับธรรมชาติ
และถ้าเราอยู่ในสังคมเมือง ก็ให้นำธรรมชาติมาสู่เมืองด้วย
ฉันอยู่ที่นิวยอร์กตอนเกิดเหตุการณ์ 9/11
มันน่ากลัวมาก
ทั้งเมืองเงียบกริบเหมือนไร้ชีวิต
สิ่งเดียวที่เราได้ยิน ไม่ใช่เสียงการจราจรบนนถนนในนิวยอร์ก
แต่เป็นไซเรนของรถตำรวจกับรถพยาบาล
ฉันมีเรื่องราวมากมาย แต่มีหญิงสาวอยู่คนนึง
เธอเห็นรถเก็บขยะขับผ่านไป และมีต้นไม้ยื่นออกมาจากตัวรถ
และเธอโน้มน้าวใครก็ตามที่อยู่ตรงนั้น ให้เอาต้นไม้ลงมาจากรถเก็บขยะ
แล้วมันก็ถูกส่งไปยังสวนพฤกษศาสตร์ ซึ่งต้องใช้แรงและความรักเป็นอย่างมาก
แต่ต้นไม้ต้นนั้นก็เริ่มโตขึ้นจนได้
สุดท้ายมันก็ถูกย้ายกลับไปยังที่เดิมที่มันอยู่ตอนนี้
(สถานที่รำลึก 9/11)
ความยืดหยุ่นของธรรมชาติ คือหนึ่งในเหตุผลที่ฉันมีความหวัง
ฉันอยู่ที่นิวยอร์กในวันสันติภาพโลก
เราไปดูต้นไม้ผู้รอดชีวิต
ฉันแหงนหน้าดูที่กิ่งไม้ มีรังนกเล็กๆ น่ารักอยู่บนนั้น
และมัน… ทุกอย่างมันบังเกิดผลแล้ว
ต้นไม้รอดชีวิต และตอนนี้มันกำลังช่วยเหลือนก
เพื่อนำชีวิตใหม่ๆ มาสู่โลก
เป็นเรื่องราวที่น่ารักเนอะ
ใช่ค่ะ
เป็นเรื่องราวที่ยิ่งกว่าน่ารักอีกค่ะ ฉันว่ามันเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
สำหรับฉันแล้ว ความหวังไม่ใช่การมองโลก ผ่านสิ่งดีๆ ที่อยากมองเท่านั้น
แต่มันคือการลงมือทำ
ฉันมองว่าตอนนี้มันเหมือนเราอยู่ในอุโมงค์มืดๆ ซึ่งเราก็อยู่จริงๆ
มันเป็นโลกที่มืดมนมาก ถ้าเราลองมองไปรอบๆ
และที่ปลายอุโมงค์มืดๆ แห่งนี้คือแสงสว่างเล็กๆ
แต่เราต้องทุ่มเทอย่างหนัก ถกแขนเสื้อขึ้น
ปีนข้ามไป คลานลอดไป หาทางผ่านอุปสรรคทั้งหมดที่เจอไปให้ได้
แล้วเราก็จะไปถึงแสงสว่างนั้นเอง
มันคือการมีวิสัยทัศน์
มีความมุ่งมั่น และไม่ยอมแพ้
เราต้องมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
ใช่ค่ะ ถ้าเราให้คนมาร่วมมือกัน และมีส่วนร่วมในการต่อสู้
และลงมือทำแทนที่จะคิดอย่างเดียว
มันจะทำให้เราห่างไกลจากความเพิกเฉย
- และมันจะทำให้เรามีความหวังด้วยเช่นกัน - ใช่
ทุกคนที่อาศัยอยู่บนโลกนี้มีส่วนสำคัญ
ทุกคนมีบทบาทที่ต้องทำ
แม้พวกเขาจะยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรก็ตาม
และสิ่งสำคัญคือ
ทุกคนส่งผลกระทบต่อโลกนี้ในทุกๆ วัน
เมื่อเราตระหนักและมีความรู้มากขึ้นอีกนิด เราก็สามารถเลือกได้
ว่าเราจะสร้างความเปลี่ยนแปลงยังไง
อาเมน
ขอบคุณทั้งสองคนมากๆ นะคะ
เรียบร้อย
ขอบคุณทุกคนนะคะ ขอบคุณค่ะ เจน
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณ เชลซี
ขอบคุณค่ะ
ฉันมีกาแฟของฉัน ชนแก้วค่ะ กาแฟนะ
คุณดูตลกจัง ชนแก้ว
ฉันแก่พอที่จะดื่มวิสกี้ได้แล้ว
หนึ่งในการพัฒนาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ
ในช่วงสิบถึง 20 ปีที่ผ่านมา
คือมีผู้หญิงจำนวนมากขึ้น ได้เข้ามาอยู่ในตำแหน่งของผู้นำ
พยายามต่อสู้กับภาวะโลกร้อน พยายามแก้ไขเรื่องสิ่งแวดล้อม
พยายามนำพาเรากลับไปสู่ธรรมชาติ
และอย่างที่เจน กูดออลล์ว่าไว้ ความหวัง… มันคือคุณลักษณะของผู้รอด
มันคือกลยุทธ์ในการทำสิ่งต่างๆ ให้สำเร็จ
เราทุกคนต่างก็มีจิตวิญญาณที่ไม่ย่อท้อ
แต่คนเรามักไม่รู้ตัว
พวกเขาไม่ปล่อยให้มันเติบโต ไม่ปล่อยให้มันเป็นอิสระ
พวกเขาหวาดกลัว ไม่ก็ประหม่า หรือถูกทำให้หมดกำลังใจ
ฉะนั้นเราต้องปลดปล่อยจิตวิญญาณ ที่ไม่ย่อท้อของเราให้เป็นอิสระ
เพื่อทำให้โลกนี้ดีขึ้นสำหรับทุกชีวิต
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี