(พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน)
แม่ชอบเดอะเมทมาก
นี่คือหนึ่งในสถานที่โปรดของลูกๆ ของหนู…
ในทั้งนครนิวยอร์กเลยมั้ง
ชาร์ล็อตต์กับเอเดนไม่ยอมเชื่อซะที
ว่ามีภาษาโบราณที่ตอนนี้ไม่ได้ใช้อีกต่อไปแล้ว
และหนูจำได้ว่าหนูก็ทึ่งแบบนี้แหละ
ตอนที่หนูได้เรียนรู้สมัยอยู่เกรดสี่
อือ แม่จำไม่ได้ว่าได้เรียนรู้ด้วย
แต่มันสวยมากดูนั่นสิ
เหลือเชื่อเลย
ไดอานา เทพีแห่งพรานไพร
ทุกครั้งที่เราอยู่ในสถานที่ที่น่าทึ่งแบบนี้ เราจะนึกถึงประวัติศาสตร์
และเราจะนึกถึงคนที่เต็มใจยืนหยัดสู้ และเป็นสิทธิ์เป็นเสียง
หวังว่าการที่เราได้พูดคุย และให้ความสำคัญกับผู้หญิงเหล่านี้
จะทำให้มีคนเข้าใจมากขึ้น ว่าการยืนหยัดสู้หมายถึงอะไร
ให้… มีคนมองเห็นมากขึ้น ว่าไม่ว่าเราจะเป็นใคร เราก็สามารถมีจุดยืนได้
และแม่ชอบจริงๆ
ฉันมีตัวตน ฉันภูมิใจ และฉันจะไม่ขอโทษใครด้วย
เรามีโชว์ของเราเอง
(ผู้หญิงกล้าย่อมยืนหยัดสู้)
(ทางเหนือของนิวยอร์ก)
วันนี้ฮิลลารี คลินตันกับเชลซี คลินตัน จะมาที่บ้านหลังนี้…
(แอมเบอร์ รัฟฟิน พิธีกรรายการเลตไนต์/นักแสดงตลก)
เพื่อเล่นกับฉัน
ไม่อยากเชื่อว่าพวกเขานึกถึงฉัน
"เฮ้ เราชอบสิ่งที่คุณทำ และเราอยากคุยกับคุณถึงเรื่องนั้น"
เหลือเชื่อจริงๆ
แม่ชอบดูรายการของแอมเบอร์ รัฟฟินมาก
เพราะเธอมีพลังเหลือล้นเลยทีเดียว
การได้ดูเธอในรายการ "เลตไนต์กับเซ็ธ ไมเยอร์ส" มาหลายปี
และตอนนี้ก็ "ดิแอมเบอร์ รัฟฟินโชว์"…
หนูรู้สึกว่าอยากเป็นเพื่อนกับเธอเลย
รอเจอเธอไม่ไหวแล้ว
ในการเตรียมความพร้อมนั้น
ฉันจะเอามะนาวมาวางไว้ เพื่อให้ฉันนำเสนอมาร์การิตาได้เต็มที่
ฉันเตรียมเครื่องมาร์การิตาไว้เสมอ
ตอนนี้เรามาถึงริมแม่น้ำฮัดสันแล้ว
สวยจัง
- หวัดดีค่ะ - หวัดดีค่ะ
หวัดดีค่ะ ยินดีต้อนรับ เข้ามาเลย
หวัดดี
กอดกันไม่ได้เหรอคะ เราตรวจโควิดแล้วผลเป็นลบ
- เย่! - นั่นสิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ
- ฉลองให้ผลเป็นลบของเรา - แน่นอนค่ะ
- นี่พ่อกับแม่ฉัน - โอ้โฮ ว้าว
นี่คือตอนที่พวกท่านไปดูโชว์
- ที่เดอะเซ็กคันด์ซิตี - ไม่จริงน่า
ฉันเคยแสดงที่ชิคาโก
ตอนฉันยังเด็ก ฉันคิดว่า "ฉันจะมีเส้นทางส่งไปรษณีย์เป็นของตัวเอง"
เพราะมันทำให้เราได้ออกไปข้างนอก ใส่กางเกงขาสั้นน่ารักๆ เดินไปทั่ว ฉันคิดถูก
แต่เปล่าเลย ฉันย้ายไปชิคาโก เพื่อทำงานกับเดอะเซ็กคันด์ซิตี
- เป็นที่ที่ดีมาก - เป็นที่ที่ยอดเยี่ยมเลยแหละ
จากนั้นก็ย้ายไปอัมสเตอร์ดัม และทำงานกับบูมชิคาโก
บูมชิคาโกคือโรงละครในอัมสเตอร์ดัม
- ที่มีอดีตคนดังอย่าง… - คุณไง
แอมเบอร์ มิลเดร็ด รัฟฟิน…
- เจสัน ซูเดคิส… - ว้าว
เซ็ธ ไมเยอร์ส จอร์แดน พีล
จากนั้นฉันก็ย้ายไปแอลเอ
เพราะในที่สุดฉันก็มีความกล้ามากพอที่จะคิดว่า
"โอเค ฉันทำงานกับเดอะเซ็กคันด์ซิตี และฉันทำงานกับบูมชิคาโก
ไม่แน่ฉันอาจทำให้… การแสดงหรือการเล่นตลกเป็นอาชีพฉันก็ได้"
แต่เปล่าเลย พอฉันไปแอลเอ ส่วนใหญ่ฉันทำงานเขียน
เพราะไม่มีใครคิดว่า
"เราอยากได้ผู้หญิงผิวดำวัย 35 ปี ที่เป็นคนเนิร์ดๆ
เราเขียนบทให้เธอและจ้างเธอ"… ไม่ ไม่มีใครทำแบบนั้น
ฉันเลยคิดว่า "อ้อ โอเค" ฉันเข้าใจชัดเลยว่าถ้าฉันอยากทำอะไร…
- คุณต้องเขียน - ฉันก็ต้องเขียนมันออกมา
ฤดูใบไม้ผลิปีนี้
พบกับเรื่องราวของผู้หญิงผิวดำ ที่ได้เป็นนักวิทยาศาสตร์ชื่อดังระดับโลก
นักเชลโลผู้ประสบความสำเร็จ
- และนักเคลื่อนไหว - เวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงคือตอนนี้…
และผู้ชายผิวขาวระหว่างที่เธอทำสำเร็จ
ไมค์เธอสูงไป แต่ผมแก้ให้แล้ว
มันใช้ได้เพราะผมเลยนะเนี่ย
ครั้งแรกที่ฉันได้ทำงานในรายการเซ็ธ ไมเยอร์ส
ฉันเป็นผู้หญิงผิวดำคนเดียว ที่เขียนบททอล์กโชว์ที่ออกอากาศตอนดึก
- ว้าว - ตอนนั้นปีอะไรคะ
ปี 2014
- ปี 2014 - ใช่
เพิ่งผ่านไปไม่นานเอง
แต่ตอนที่จอร์จ ฟลอยด์ถูกฆ่าตาย
ฉันบอกว่า "ฟังนะ ฉันถูกตำรวจคุกคามมาเป็นพันล้านรอบแล้ว
ให้ฉันเล่าเรื่องพวกนี้ผ่านกล้องดีไหม
ตอนที่ฉันคิดว่าฉันจะถูกตำรวจฆ่าตายซะแล้ว"
ตอนฉันเป็นวัยรุ่น ฉันเพิ่งเป็นมือใหม่หัดขับ
ฉันอาศัยอยู่ที่ชิคาโก
ชีวิตมีความสุขมาก
รู้สึกว่าตอนนั้นฉันกำลังไปปาร์ตี้
ตำรวจผิวขาวสูงวัยคนนึงเห็นสาวน้อยผิวดำ
เขาชักปืนออกมาและพูดว่า
"หยุดอยู่ตรงนั้น เอามือออกมาวางบนกระโปรงรถ
จอดรถสิวะ"
ฉันคิดในใจ "ฉันตายแน่"
ฉันเล่าเรื่องราวต่างๆ มากมาย และเราเล่าทุกโชว์ตลอดทั้งสัปดาห์นั้น
และคืนนี้ฉันหมดเรื่องจะเล่าแล้ว
ล้อเล่นค่ะ ฉันยังมีอีก
ถึงจุดนั้นแล้ว ฉันได้ทำรายการโชว์มาพอสมควร
และมันแบบว่า "คุณรู้จักฉันดี ฉันก็เป็นแบบนี้แหละ…
ฉันติ๊งต๊องและฉันเนิร์ด
และฉันไม่ได้เป็นพิษเป็นภัยต่อใครเลย"
และนั่นคือวิธีที่คนอื่นปฏิบัติกับฉัน
ฉันคิดว่ามันโดนใจใครหลายคน
เพราะมันไม่สำคัญเลยว่าเราทำอะไร
ถ้า… ถ้าตำรวจแบบนั้นเจอเราเข้า พวกเขาจะทำแบบที่พวกเขาทำ
เรื่องนั้นมันส่งผลกระทบต่อห้องนักเขียน และคนที่คุณร่วมงานด้วยยังไงบ้าง
คุณคิดว่ามันน่าแปลกใจ ในสายตาเพื่อนร่วมงานที่เป็นคนขาวไหม
แน่นอน ทุกคนบอกว่า "โห ไม่เคยรู้มาก่อนเลย"
การสร้างชีวิตบนเส้นทางนั้นใช้เวลาถึง… ไม่รู้สิ สักสองปีได้มั้ง
รู้อะไรไหม ลอเร็ตตา คุณก็พอได้อยู่นะ
ขอบคุณค่ะ เอิร์ล
ด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ แต่การได้รับความเคารพจากคุณคือสิ่งที่ฉันสนใจ
เราเจอนักเขียนผิวดำที่มีพรสวรรค์ได้ทุกที่
เพราะพวกเขาไม่เคยได้รับโอกาสเลย
และพวกเขาได้แต่สร้างสรรค์ผลงาน ทำงานอย่างหนัก
พอเราเจอตัวพวกเขาปุ๊บ พวกเขาก็พร้อมลุยทันที
และฉันค้นพบว่ามันเป็นแบบนั้น ตอนที่ฉันเริ่มทำรายการเดอะรัฟฟินโชว์
- เธอ - ผู้
- ให้ - คืน
- ทุกอย่าง - คือ
- ยอด - อัจฉริยะ
ปัญญานิ่ม
เรื่องจริง
มาแรงแซงทางโค้ง เตรียมมีอาชีพที่สองได้เลย
ฉันอยู่นี่ ไม่ไกลเลย
ยินดีต้อนรับ นี่คือห้องนักเขียน
ห้องนี้คือสถานที่ที่มีความสุข และอ่อนหวานที่สุดในโลก
พอเราไล่มาถึงคุณ คุณต้องคิดเรื่องที่จะพูดให้ได้
โอเค ดีเลย
ตอนฉันทำดิแอมเบอร์ รัฟฟินโชว์ ความคิดแรกของฉันคือ
"เราจะไปได้ไกลแค่ไหน"
เพราะในฐานะคนดำ เราเขียนงานโดยที่ถูกจำกัดอยู่
ฉันจึงสนับสนุนให้คุณพูดหัวข้ออะไรก็ตาม ที่คุณอยากพูดได้เลย
แม้แต่คุณก็ด้วย เอียน
(แนมดี เอิง-กเว นักเขียน)
งานของผมคือ "พากย์เสียงให้แอมเบอร์" ดิแอมเบอร์ รัฟฟินโชว์ถูกตัดต่อโดย
นักวิจารณ์แนวทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติ
"ฉันภูมิใจในความทรหดของคนดำ
- พวกเขาเปลี่ยนจาก…" - ก็ดี
"ไป… ไปเป็นดีเยี่ยม
- ตอนที่เราเดินทางมาถึงด้วย…" - เรือ
(แพทริค โรว์แลนด์ นักเขียน)
"สำราญ เรารู้ว่ามีช่วงเวลา…"
- แสนสนุก - "รอเราอยู่"
"เรามองฮีโร่ของเราเป็นแบบอย่าง เช่น มาร์ติน ลูเธอร์ คิง
- โรซา พาร์กส์ และมัลคอล์ม…" - จามาล วอร์เนอร์
"และอื่นๆ และอื่นๆ"
ชอบจัง ทำได้ดีมาก
เมื่อเราเขียนงานให้สิ่งที่ผู้คนเรียกว่า
"โลกธรรมดากับผู้ชมธรรมดา"
เมื่อเราเป็นคนดำ เรารู้ว่าเราต้องใช้ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับตัวเรา
แล้วอัดแน่นให้เหลือเพียงแค่นี้
ฉันจะมัวพูดถึงเบบี้เฟซไม่ได้ จะมัวพูดถึงแม็กเท็นไม่ได้
- มัวพูดถึง… ไม่รู้สิ… - เรื่อง "รอวันลมรักหวนคืน"
"รอวันลมรักหวนคืน" มัวพูดถึงฉาก "เคนเน็ธ!" ไม่ได้
- เลยต้องอัดให้เหลือแค่นี้ - พูดถึงจามาลแทน
เดนีส
("เดอะคอสบีโชว์" ซีซันหนึ่ง)
ไม่ชอบเหรอ
ถามอีกทีซิ
ทุกคนคะ จัดแต่หัวข้อ เกี่ยวกับมัลคอล์ม-จามาล วอร์เนอร์เลย
จากนั้นก็… ได้อยู่ในโชว์ที่มีแต่คนดำแล้วจ้า
ขีดจำกัดหายไป แล้วเราจะพูดอะไรก็ได้
และเราเป็นตัวเองได้เต็มที่
เพราะงั้นก็ตั้งใจทำงานให้หนักขึ้น
ฉันเป็นคนทำงานแบบนี้
ฉันอยากให้คนรู้สึกถูกปั่นหัวน้อยลง
และนั่นคือเป้าหมายหลักของฉัน
ตอนที่ศาลมีคำตัดสินคดีของไคล์ ริตเทนเฮาส์
มันทำให้ฉันใจสลายจริงๆ
ฉันคิดว่า "ถ้าฉันรู้สึกแบบนี้
ฉันไม่อยากให้คุณรู้สึกแบบนี้ด้วย และฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ"
ไม่กี่นาทีก่อนที่เราจะบันทึกเทปรายการนี้
ไคล์ ริตเทนเฮาส์ ชายที่ถูกกล่าวหาว่ายิงผู้อื่นถึงสามคน
ระหว่างการประท้วงแบล็กไลฟ์สแมตเทอร์ ถูกตัดสินให้พ้นผิดทุกข้อกล่าวหา
คำตัดสินมันยังไม่เข้าไปในหัวสมอง หรือหัวใจฉันเลย
ในขณะที่ฉันพูดแบบนั้นออกมา ฉันรู้สึกเศร้ามาก
ฉันไม่สนไคล์ ริตเทนเฮาส์ ฉันไม่สนผู้พิพากษาที่เหยียดผิวคนนั้น
และฉันไม่สนว่าคณะลูกขุนจะ****แค่ไหน
คนขาวลอยนวลพ้นผิด ข้อหาฆาตกรรมมาตั้งแต่แรกแล้ว
ฉันไม่สนพวกเขาหรอก ฉันสนพวกคุณต่างหาก
และไม่อยากเชื่อว่าฉันต้องพูดแบบนี้ แต่พวกคุณมีความสำคัญ
โลกที่เราอยู่ตอนนี้ และเราสามคนก็รู้ดี
การกล้าพูด กล้าเป็นสิทธิ์เป็นเสียง มันมาพร้อมกับความเสี่ยงและอันตราย
และมันยิ่งทำให้ยากมากๆ ที่จะกลับมาเรื่อยๆ
เพื่อให้ความรู้ ให้ข้อมูล และทำให้คนฉุกคิด
แต่คุณก็ยังทำต่อไป คุณทำได้ยังไง
มันเป็นสัญชาตญาณของเราที่ต้องช่วยคนอื่น และทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้น
เป็นสัญชาตญาณของคุณต่างหาก
ไม่ใช่สัญชาตญาณของทุกคน ที่จะพยายามช่วยคนอื่นและทำให้พวกเขารู้สึกดี
พวกเราส่วนใหญ่ต้องการการโอบกอด การจูบ และการลูบหลังปลอบโยน
โอเค เราเขียนบทไว้แล้ว แต่เราเขียนบทพิเศษไว้ให้คุณต่างหาก
- โอ้ เย่ - อยากอ่านพร้อมฉันไหม
ยินดีเลย
- ส่วนเชลซี… - ค่ะ
คุณออดิชันรับบทเชลซีได้ไหม
ฉันแค่พยายามทำให้ตัวเองเป็นคนที่ขาดไม่ได้
"วันนี้ฉันมีแขกรับเชิญคนพิเศษ ฮิลลารีกับเชลซี คลินตัน
เรามีเรื่องตื่นเต้นมากมายที่ต้องคุยกัน และ…
เดี๋ยวนะ นั่นมันอะไร"
- "นั่นไหน" - "ก็นั่นไง"
ตัดภาพไปที่ชุดสูทกางเกงแสนสวย ในเงาสลัวๆ บนตัวของหุ่น
"ตายจริง นี่เป็นชุดสูทกางเกงที่สง่างามที่สุด ที่ฉันเคยเห็นมาเลย
มันมากไป แต่ก็ขอบคุณนะ ฉันชอบมาก"
"พูดอะไรของคุณ นี่ไม่ใช่ของขวัญ"
"ในฐานะคนดังที่ใส่ชุดสูทกางเกงตลอดเวลา
มันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของฉัน และฉันมั่นใจว่าจะไม่มีใครคัดค้าน
ถ้าฉันเคลมเป็นของตัวเอง"
"เดี๋ยวนะ ฉันก็เป็นคนดังที่ใส่ชุดสูทกางเกงบ่อยๆ"
"ฉันไม่อยากใช้ไพ่เหนือกว่านะ แต่ฉันเคยเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศ"
"ใช่ 'เคยเป็น'"
"เราจบปัญหานี้ได้อย่างผู้ใหญ่ที่มีเหตุผล
คุณสองคนยืนคนละฝั่งห้อง แล้วให้ชุดสูทเลือก
สุภาพสตรีคะ เข้าประจำที่เลย"
"เร็วเข้า ชุดสูทกางเกง มาหาแม่เร็ว"
"ใครเป็นชุดสูทกางเกงคนเก่งเอ่ย
มาทางนี้ มาให้ฉันใส่ซะดีๆ เจ้าตัวเหม็น"
"อยากกินขนมไหม ฉันมีขนมมาให้ด้วยนะ"
- "มานี่ เร็วเข้า" - "มาทางนี้"
(เอียน มอร์แกน นักเขียน)
"หุ่นเดินลังเลไปมาอยู่พักนึง
แล้วจู่ๆ ก็พุ่งตัวออกไปนอกสตูดิโอ"
"ไม่นะ"
"มันไปแล้ว
สิ่งเดียวที่เราทำได้ คือหวังว่ามันจะเจอคนที่รักมัน"
"ตัดภาพไปที่ชุดสูทกางเกงยืนอยู่หน้าประตูออฟฟิศ
ประตูเปิดออก เผยให้เห็นเรเชล แมดโดว์"
"ดูแกสิ มานี่เร็ว มาให้ฉันใส่ซะดีๆ เจ้าตัวเหม็น"
(เจนนี่ เฮเกล หัวหน้านักเขียน)
เย่!
เยี่ยมไปเลย
แทงใจดำ แต่ยอดเยี่ยม
ฉันขอบคุณทุกคนมาก นี่เป็นประสบการณ์ที่น่าทึ่งจริงๆ
ฉันได้ยินเรื่องห้องนักเขียนมานานแล้ว
เป็นแบบนี้เอง
ฉันไม่คิดว่าแอมเบอร์เป็นคนที่ชอบโอ้อวด…
(คอริน เวลส์ นักเขียน)
แต่ในฐานะนักแสดงตลกหญิงผิวดำ
การได้เห็นเธอทำสิ่งที่เธอทำ มันสร้างแรงบันดาลใจได้มาก
เธอทลายกำแพงลงได้อย่างแท้จริง
ใช่ไหม มัน…
- มันเจ๋งจริงๆ นะ - กล้าหาญมากๆ
เพราะงี้เราถึงมาที่นี่ไง
เอบวกให้ฉัน
โอเค สำหรับเวลาที่เหลือของวันนี้
เราจะหั่นมะนาวและทำมาร์การิตากัน
เหตุผลเดียวที่ฉันเอามะนาวมานี่แหละ
(เดอะเมท)
เป็นบ่ายที่สนุกจริงๆ เนอะ
สุดๆ ค่ะ หนูคิดว่าเป็นหนึ่งในบ่ายที่สนุกกว่าปกติ ที่เราเคยมีมาเลย
เราสนุกกันจริงๆ
และเราได้เรียนรู้อะไรมากมาย ได้หัวเราะเยอะด้วย
ใช่เลย
แน่นอนว่าอารมณ์ขันคือวิธีที่น่าสนใจ ในการสร้างความเปลี่ยนแปลง
และมันทำให้หนูสงสัย
ถึงวิธีอื่นๆ ที่คนที่ยืนหยัดสู้เขาใช้กัน เพื่อรักษาสมดุลทางอารมณ์
(ควีนส์)
ได้ข่าวว่าเรามาเรียนเต้นที่นี่ได้
เย่!
คุณฮิลลารีครับ ขั้นแรก…
ฉันจะให้ลูกสาวฉันอยู่ในตำแหน่งหลัก
- ฉันขอยืนแถวหลัง - จัดมาเลยค่ะโค้ช ฉันพร้อมแล้ว
ดีเอ็นเอนักเต้นในครอบครัวฉันมันข้ามคนไปรุ่นนึง
อย่ามาทดสอบฉันเชียว
การเต้นไลน์แดนซ์คือการปลดปล่อยสำหรับฉัน
ฉันเป็นพยาบาลมากว่า 40 ปีแล้ว
(เบลินดา เอลลิส พยาบาลวิชาชีพ)
ตั้งแต่ปี 1979
ฉันมาจากฟิลิปปินส์
แต่ตอนเราอายุยังน้อย เราต้องการความตื่นเต้น
เราอยากออกนอกประเทศ งั้นทำไมไม่ไปอิรักล่ะ
(สงครามอิหร่าน-อิรัก ปี 1980)
เบลินดาทำงานในพื้นที่สงคราม
เธอดูแลผู้คนในยามที่โรคเอดส์ระบาดอย่างหนัก
(ร่วมกันรับมือกับโรคเอดส์)
และในปี 2020 เธออยู่ในพื้นที่จุดศูนย์กลาง ของโควิด-19 ที่ควีนส์
(ห้ามเข้า พื้นที่แยกโรค)
พูดถึงการยืนหยัดสู้
เบลินดา คุณเคยปลอบโยนผู้อื่น และคุณช่วยชีวิตคนไว้มากมาย
เทียบกับประสบการณ์ทุกอย่าง ที่คุณพบเจอในฐานะพยาบาล
คุณว่าโควิดเป็นความท้าทายที่ยากที่สุด สำหรับคุณเหรอ
ฉันเคยเห็นคนตายมาแล้ว
แต่ไม่มากเท่าคราวนี้ ปริมาณคนตายน่ะ
- และไม่มีทีท่าจะสิ้นสุดด้วย - ใช่
มันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ฉันเคยอ่านเจอ
ว่าสี่เปอร์เซ็นต์ของพยาบาลในสหรัฐฯ เป็นชาวฟิลิปปินส์
- พยาบาลชาวฟิลิปปินส์ ใช่ - ค่ะ
และ 30% ของพยาบาล ที่เสียชีวิตเพราะโควิดก็เป็นชาวฟิลิปปินส์
และเพื่อนร่วมงานบางคนของคุณ ก็ป่วยเป็นโควิด
ใช่ค่ะ มีพยาบาลคนนึงเสียชีวิตด้วย
ฉันว่าฉันยังมีอาการพีทีเอสดีจากเหตุการณ์นี้อยู่
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่อเมริกา
ฉันกลับไปอยู่ในเขตสงคราม
และมันแย่กว่าอีก
ฉันเองก็ติดโควิด
ฉันนึกถึงคนไข้ของฉัน… อย่างตอนที่พวกเขาหายใจไม่ออก
แล้วตัวพวกเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วง
เราเห็นพวกเขากำลังจะตายไปต่อหน้าต่อตา
และฉันก็หายใจลำบาก ฉันกลัวมาก
(ขอให้สุขภาพดี)
ฉันแค่คิดเพียงแต่ว่า…
พวกคุณทุกคนที่อยู่แนวหน้า เป็นคนที่กล้าหาญอย่างน่าเหลือเชื่อ
และฉันรู้สึกขอบคุณคุณ
และทุกคนที่ทำงานอย่างหนักเหมือนคุณ
- เพื่อช่วยให้เราสุขภาพดี และคอยดูแลเรา… - ใช่
- เวลาที่เราป่วย - ค่ะ
รู้สึกขอบคุณ และขอโทษจริงๆ ที่เรายังเรียกร้องต่อไม่หยุด
สิ่งที่พยาบาลต้องเผชิญ ในช่วงสองปีที่ผ่านมามันยากมาก
และมันยังคงเกิดขึ้นอยู่ต่อไป
แต่มันก็มีเรื่องดีๆ ด้วย รู้ไหม
ร้านอาหารแห่งนี้ และทุกร้านที่อยู่รอบๆ
พวกเขาส่งอาหารให้เรา ทั้งมื้อเช้า มื้อกลางวัน และมื้อเย็นเลย
และเราได้รับจดหมายจากทั่วสารทิศ
ทันทีที่ฉันได้ออกจากโรงพยาบาล
ฉันได้ยินเสียงคนบนรถบีบแตร
ปี๊น! ปี๊น! ปี๊น!
พวกเขาแสดงความเคารพเรา
มันทำให้ฉันรู้สึกดีมาก "โอเค"
ฉันคิดว่า "พวกเขาอยู่เคียงข้างเรา" นึกออกไหม
เรา… ฉันไม่ได้ตัวคนเดียว เราไม่ได้ตัวคนเดียว
เราคิดว่าเรารับมือกับปัญหานี้ด้วยตัวคนเดียว
แต่เราไม่ได้ตัวคนเดียวเลย
เราเต้นกันอีกหน่อยดีไหม
- เอาสิ มาเต้นกัน - ดีเลย
โอเค
หนึ่ง สอง สาม และสี่
ถอย หก เจ็ด และแปด
ฉันต้องมาเต้นทุกสัปดาห์เลย
- เนอะ - แม่นี่สปอร์ตมาก
แม่ชื่นชมคน
ที่ประดิษฐ์สิ่งต่างๆ เพื่อทำให้มนุษยชาติ ที่มีร่วมกันของเราพัฒนาไปข้างหน้า
ช่วยแก้ปัญหาและไขข้อสงสัยเพื่อเราทุกคนจริงๆ
และเราต้องการคนแบบนี้มากขึ้น
และเป็นผู้หญิงอีกจำนวนมากขึ้นด้วย
หนูยังอึ้งอยู่เลย ที่สิทธิบัตรในสหรัฐฯ น้อยกว่าหนึ่งในสี่
เป็นของผู้หญิง
(แมนแฮตตัน นิวยอร์ก)
แม่ไม่ค่อยได้เจอคน
ที่มีแรงบันดาลใจในการสร้างความเปลี่ยนแปลง
จากในห้องครัวของตัวเองจริงๆ เธอสร้างสิ่งที่สามารถช่วยคนอื่นได้
มันดูเหมือนห้องแล็บยาบ้า แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่นะ
ปกติเราจะทำอาหารในห้องครัว
(อลิซ มิน ซู ชุน นักประดิษฐ์/ผู้ประกอบการ)
แต่วันนี้เราจะทำหน้ากากซิลิโคนกัน
แม่เจออลิซที่เปอร์โตริโก หลังจากเกิดพายุเฮอร์ริเคนรุนแรงที่นั่น
(เฮอร์ริเคนมาเรีย ปี 2017)
หนูจำได้ชัดเจนถึงตอนที่คุยกับแม่
ตอนที่แม่อยู่เปอร์โตริโกเมื่อห้าปีก่อน
และคิดว่าแม่ตอบคำถาม ที่หนูบอก "หวัดดีค่ะ แม่เป็นไงบ้าง"
ว่า "แม่เพิ่งเจอผู้หญิงที่น่าทึ่งที่สุด"
"เธอสร้างโซลาร์พัฟส์ขึ้นมา"
(เขตภัยพิบัติทั่วโลก)
คนต้องผ่าตัดกันริมถนนจริงๆ
และไม่มีไฟส่องสว่างนอกจากไฟฉาย
และอลิซได้สร้างไฟโซลาร์ที่สามารถพับเก็บ และพกพาได้โดยง่ายดาย
มันช่างชาญฉลาดและสร้างสรรค์มาก
การยืนหยัดสู้แบบนั้น… เธอทำให้มันเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
ตายจริง
- ไม่อยากเชื่อเลย - โอ้โฮ
ดีใจจังที่ได้เจอ
- ในที่สุดฉันก็ได้เจอคุณ - หวัดดี
ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังน้อยของฉัน
- เราดีใจที่ได้มาที่นี่ - เราตื่นเต้นมาก
แนวคิดในหัวของนักประดิษฐ์
และนักออกแบบอย่างคุณมาลงเอยยังจุดนี้ได้ไง
รู้ไหม มีคำกล่าวที่ว่า
"แม่ที่เป็นกังวลจะสืบเก่งกว่าเอฟบีไอ"
ลูกชายฉันเกิดมาพร้อมโรคหอบหืด
ฉันเลยค้นคว้าหาข้อมูล
และสมัยนั้นในนครนิวยอร์ก มีเด็กป่วยเป็นหอบหืดหนึ่งในสี่คน
สูงกว่าที่เหลือทั้งประเทศถึง 300%
นั่นคือตอนที่ฉันหันมาสนใจพลังงานโซลาร์
คุณกังวลเรื่องผลกระทบ…
- ใช่ค่ะ - ต่อระบบทางเดินหายใจ
จากมลภาวะที่มาจากการสร้างเชื้อเพลิงฟอสซิล
มลภาวะ 75% ในนิวยอร์กมาจากอาคาร
ไม่ใช่รถยนต์
เพราะมันทั้งเก่าและไม่มีประสิทธิภาพ
ใช่เลย
ทั้งระบบทำความเย็น ระบบไฟส่องสว่าง ทุกอย่างเปิดทิ้งไว้ตลอดเวลา
ดวงอาทิตย์คือแหล่งพลังงานที่มีพลังมากที่สุด
ซึ่งส่งมายังโลกทุกวัน
ทำไมเราไม่ใช้ไฟโซลาร์ที่เรียบง่าย และออกแบบให้มันสวยงามล่ะ
คุณออกแบบมากี่เวอร์ชันจนกว่าจะได้แบบนี้
สัก 168 แบบได้
- ว้าว - อันนี้คือเมกาพัฟฟ์
เป็นเวอร์ชันที่ใหญ่กว่าอันนั้น แต่มันมีที่ชาร์จโทรศัพท์ด้วย
อวดใหญ่เลย
เรายังพัฒนาอยู่เรื่อยๆ
แต่มันต้องชะงักไปเพราะโรคระบาด
จะเรียกว่าหนีเสือปะจระเข้ก็ได้
แต่พวกหมอมีแผลตามใบหน้าที่แย่เอาการ
ทั้งหมอ พยาบาล และคนอื่นๆ ในโรงพยาบาล…
ใช่เลย
จะเห็นรอยช้ำสีม่วงๆ ดำๆ
แล้วก็มีคนที่เป็นใบ้ด้วย
เพราะคนใบ้ต้องเห็นใบหน้าและอ่านปากคนอื่น
ตอนนี้เราเหมือนคนไม่มีใบหน้า
ฉันรู้สึกเหมือนว่ามนุษยชาติของเราถูกตัดขาด
เราเดินผ่านเพื่อนบ้าน และเราจำพวกเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
แล้วพวกเขาก็ต้องโยนหน้ากากทิ้ง
ซึ่งมันทำมาจากพลาสติก
มันผลิตจากเส้นใยพอลิโพรพิลีน
ซึ่งเป็นอันตรายต่อทะเล การฝังกลบ และสัตว์น้ำ
มันมีอายุอยู่ในทะเลได้ถึง 450 ปี
หน้ากากนับพันล้านชิ้นในหนึ่งประเทศถูกโยนทิ้ง
ไม่รู้เลยว่ามีจำนวนมากขนาดนี้
แต่มันสมเหตุสมผลที่จำนวนจะสูงถึงพันล้านชิ้น
นี่คือศตวรรษที่ 21 ทำไม…
ทำไมเรายังใส่หน้ากากที่ออกแบบมาอย่างหยาบๆ เพื่อใช้งานได้เพียงอย่างเดียว
ระหว่างการล็อกดาวน์ ฉันเปลี่ยนห้องครัวเป็นห้องแล็บ
แทนที่จะนำไก่มาทำอาหาร
เราจะทำหน้ากากชิ้นต้นแบบรุ่นแรกเริ่มกัน
เหมือนการทดลองทางเคมี ผสมกับห้องครัวของจูเลีย ไชล์ด
- ฉันชอบทั้งเคมีและการทำอาหารเลย - โทมัส เอดิสัน
นี่คือน้ำยาบ่ม
ดูกระบอกฉีดอันนั้นสิ โอเค
- พร้อมแล้ว - และนี่คือซิลิโคน
- ดึง ผสมให้เข้ากัน คนช้าๆ - โอเค
- เพราะถ้าคนเร็ว… - จะเกิดอะไรขึ้น
จะเกิดฟองอากาศเยอะ
ร้องเพลงของจอห์น เลนนอนไปด้วยก็ได้…
ฉันนึกถึงเพลง "Wheels on the Bus"
- คุณไม่… - เพราะลูกฉันยังเล็กอยู่
ล้อรถบัสกลิ้ง กลิ้งไป
จะเห็นได้ว่าเนื้อมันข้นขึ้น
ทำแอ่งตรงกลาง
ไล่ตามขอบรอบๆ จนมันไหลออกไป
คุณทำได้ดีนะเนี่ย ดูสิ
จริงเหรอ
คุณเริ่มทำหน้ากากครั้งแรกเมื่อไร
ใกล้เกิดโรคระบาดแค่ไหน
น่าจะช่วงมีนาหรือเมษา
- ตั้งแต่แรกเลยเหรอ ว้าว - ปี 2020 ใช่ค่ะ
แต่ใช้เวลาตั้งปีนึงกว่าจะได้ชิ้นต้นแบบ ที่สามารถนำไปผลิตแบบปริมาณมากๆ ได้
คุณว่าทำไมมันถึงใช้เวลานาน
คุณคงไม่เชื่อแน่ว่ามีคนจำนวนมากแค่ไหน ที่บอกว่ามันทำไม่สำเร็จหรอก
ไม่เคยมีใครทำมาก่อน เราเลยทำไม่ได้หรอก
และการพยายามหาคนที่อยากลองทำ มันช่างยากเหลือเกิน
เอาละ ยังไงต่อ
เราจะเอาไปใส่ในเตาอบ
เตาอบธรรมดาเลยเหรอ
- เตาอบแบบในครัวใช่ไหม - ใช่ๆ
หนึ่งในเหตุผลที่เราอยากคุยกับคุณจริงๆ
เพราะคุณพยายามหาทางทำสิ่งที่ดีกว่าเดิม
หรือทำสิ่งที่คุณอยากทำ
วิสัยทัศน์ของคุณ ว่าคุณอยากสร้างอะไรให้เป็นจริงขึ้นมา
มีบางเวลาที่ฉันขดตัวอยู่บนพื้นห้องน้ำ
แต่ทุกความล้มเหลวที่เกิดขึ้น
มันทำให้เราไปถึงจุดนึงที่เราเริ่มคาดการณ์ได้
ซึ่งมันเกิดขึ้นจากประสบการณ์
เล็มขอบออกให้หมด เราจะได้แกะมันออกมา
ดูน่าอร่อยเนอะ
มันดูหนักหนาและน่าท้อใจมาก แต่ถ้าเรา…
ค่อยๆ ทำทีละขั้น…
- แก้ไปทีละปัญหา… - ค่ะ
เพื่อทีละคน
เหตุผลทั้งหมดที่ฉันเริ่มประดิษฐ์ทุกอย่างขึ้นมา
คือลูกชายของฉันเอง
และสิ่งที่ฉันทำในตอนนี้จะส่งผลกระทบ
หรือส่งผลอะไรต่อลูกหลานของเขาในภายหลัง
เห็นเหมือนที่เธอเห็นไหม
นี่คือสิ่งที่แม่อยากให้หนุ่มสาวได้เห็น
ใครสักคนที่ลงแรงทุ่มเทในทุกๆ วัน
ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่มีแรงบันดาลใจที่จะสร้างสิ่งประดิษฐ์
ที่จะช่วยคนอื่นๆ ได้
ฮิลลารี ฉันว่าคุณทำพังแล้ว
ฉันว่าฉันทำพังจริงๆ
ฉันคงดึงมันออกมามากไป
ตายจริง ดูเธอสิ
- ดูเธอสิคะ - ดูลูกสิ
ดูสิ… เชลซีทำได้
ขอบคุณค่ะ อลิซ
- ใครทำได้ดีกว่ากัน - เห็นไหม
- แค่บอกเฉยๆ นะ - ไม่ได้ใกล้เคียงเลย
นี่คือผลงานขั้นสุดท้าย
ซิลิโคนสามารถนำไปรีไซเคิลได้ ส่วนแผ่นกรองก็ย่อยสลายได้ตามธรรมชาติ
- ฉันลองใส่ดีไหม - เอาสิคะ
เจ๋งสุดๆ เลย
และเราทาลิปสติกได้ด้วย
ต้องหยิบกล้องแล้วแบบนี้
แม่ลูกผู้น่ารัก
เรายิ้มอยู่ คุณก็มองเห็นได้ด้วย
หนึ่งในผู้หญิงที่ทรหดและกล้าหาญสุดๆ คือแจ๊กกี้
- วิเศษเลย - เธอเป็นนักดับเพลิงในนครนิวยอร์ก
และเป็นเวลาหลายปีแล้วที่เธอมีภารกิจส่วนตัว
ที่จะทำให้กรมดับเพลิงมีผู้หญิงมากขึ้น
พวกเขาไปไหนกัน พวกเขาไม่เปิดวิทยุด้วย
ขอบอกเลยนะ ถ้าแม่ต้องอยู่ในหลุมหลบภัยละก็
เธอจะเป็นคนแรกที่แม่อยากให้อยู่ในนั้นกับแม่ด้วย
ตอนเด็กๆ ฉันอยากช่วยคนอื่น ที่เผชิญกับช่วงเวลายากลำบาก
แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามีนักดับเพลิงหญิงด้วย
(แจ๊กกี้-มิเชลล์ มาร์ติเนซ นักดับเพลิง กรมดับเพลิงนิวยอร์ก)
แจ๊กกี้
นี่คือความจริงจากใจ
ตอนฉันโทรไป นักดับเพลิงชายเป็นคนรับสาย
เขาวางสายใส่ฉัน
เขาไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่
มันหยุดยั้งฉันไม่ได้หรอก
- แจ๊กกี้ยกได้กี่ครั้ง - มากกว่าคุณละกัน
ฉันต้องเปลี่ยนความคิดที่ผู้ชายมี เกี่ยวกับผู้หญิงในงานนี้
ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาหลังฉัน และต้องการความช่วยเหลือ
การซ้อม การสนับสนุน การสอน ฉันจะเป็นคนทำให้เอง
(เมอร์เรลล์)
(การฝึกฝนเชิงกลวิธี)
(โรงเรียนฝึกงาน กรมดับเพลิงนิวยอร์ก)
การสอบมีการแข่งขันสูงมาก มีคนกว่า 40,000 คนมาเข้าสอบ
- ว้าว - มีกี่คนที่ผ่าน
จากการสอบไปจนถึงการฝึก
ขึ้นอยู่กับชั้นเรียน รู้ไหมว่าฉันรู้ได้ไง
เพราะเราต้องพูดบทพูดนี้
- บทพูดอะไรเหรอ - คุณจำบทพูดได้ไหม
- เอาเลย - ตายจริง โอเค เอาละนะ พร้อมไหม
- ดังๆ เลย - โอเค
โอเค นับหัวได้ทั้งหมด 311 คน ซึ่งเป็นผู้ทดลองงานของกรมดับเพลิงนิวยอร์ก…
(แอรีอานา แจ๊กสัน นักดับเพลิง กรมดับเพลิงนิวยอร์ก)
ที่มีแรงบันดาลใจอย่างสูง และมีความทุ่มเทอย่างแท้จริงค่ะ
เครื่องจักรในชุดสีน้ำเงินที่กายพร้อม ใจพร้อม
ฮูราห์ ฮูราห์ ฮูราห์!
- ฉันนี่อยากลุกขึ้นยืนเลย - ใช่ๆ
ฉันต้องตะโกน ไม่งั้นจะพูดผิดพูดถูก
ใช่ๆ
ทั้งผู้ชายและผู้หญิงใช้มาตรฐานเดียวกัน
วิดพื้น 30 ครั้ง ซิตอัป 30 ครั้ง ทุกคนต้องทำ
วิ่งสองกิโลครึ่งภายในเวลา 12 นาที
- ดึงข้อสี่ครั้ง… - ฉันยอมแพ้ตรงดีงข้อนี่แหละ
ฉันคิดอยู่เลยว่า "ฉันทำแบบนั้นได้ ฉันทำ… ฉันทำไม่ได้แล้ว"
ฉันอยากให้สถานีดับเพลิงทุกแห่งในนครนิวยอร์ก…
- นี่คือเป้าหมายของฉัน… - ค่ะ
- ที่ต้องมีนักดับเพลิงหญิงอย่างน้อยหนึ่งคน - ค่ะ
- และในปี 2006 ฉันเป็นผู้หญิงคนที่ 29 - ค่ะ
เรามีถึง 30 คนได้ ใช้เวลาถึงหกเจ็ดปีเลย
ฉันคิดว่า "ไม่ไหวนะแบบนี้"
ฉันอยากเปลี่ยนรูปแบบนี้ ฉันจะดึงคนมาได้ยังไง
ฉันบอกว่า "ฉันจะไปที่งานแข่งกีฬาทุกงาน
โรงเรียนทุกแห่ง มหาลัยทุกที่
และเสนอให้คนได้รู้จัก และทำความเข้าใจอาชีพของฉัน"
พอได้ทำแบบนั้น จำนวนก็เพิ่มขึ้นถึงสี่เท่าเลย
- เป็นความรู้สึกที่ดีเนอะ - รู้สึกเยี่ยมเลยล่ะ
ฉันคงไม่ได้เป็นนักดับเพลิง ถ้าไม่ใช่เพราะแจ๊กกี้
ก่อนเจอเธอ ฉันไม่เคยเจอนักดับเพลิงหญิงเลย
ในฐานะแพทย์ พนักงานฉุกเฉินการแพทย์
ฉันได้แต่ดูนักดับเพลิงเข้าไปในอาคาร
ส่วนฉันก็ยืนคิดอยู่ข้างนอกว่า "ฉันอยากเข้าไป ฉันทำได้"
แต่ก็ทำไม่ได้จริงๆ จนคุณได้เห็นนักดับเพลิงหญิง…
- ใช่ค่ะ - ที่ทำให้คุณคิดว่า "เดี๋ยวนะ
- ฉันต้องทำได้สิ" ใช่ไหม - ใช่ค่ะ
คุณเจอคำถามบ่อยไหม
- ว่า "คุณเป็นนักดับเพลิงจริงรึเปล่า" - ตลอดเวลาเลย
พอเราสวมชุด เราก็ทำหน้าที่เหมือนกัน
พวกเขาดูไม่ออกว่าเราเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง
(ซามารี เมอร์เรลล์ นักดับเพลิง กรมดับเพลิงนิวยอร์ก)
แต่พอเสร็จจากงานแล้วก็เกิดขึ้นบ่อยเลย
พอเราถอดหมวกออก จะเจอปฏิกิริยาแบบเดิมๆ เสมอ
คนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา และบอกว่า "ผู้หญิงนี่นา"
- เหมือนเราเป็นยูนิคอร์นเลย - ใช่
พวกเขาบอก "พลังผู้หญิง"
(วิกตอเรีย กิงกริช นักดับเพลิง กรมดับเพลิงนิวยอร์ก)
พวกคนที่ฉันทำงานด้วยจะพูดว่า "ใช่ๆ พลังผู้หญิง"
พวกเขาแอบอิจฉาหน่อยๆ
ฟังนะ ถ้าฉันโชคดีพอที่ได้เป็นคนถือหัวฉีด
และมีเพลิงไหม้อยู่ตรงหน้า
ไม่มีใครพูดได้ว่าเราไม่ดี หลังจากที่เราดับไฟได้
"เธอเป็นคนดับไฟเหรอ เธอดับไฟได้เหรอ"
- "ใช่ ฉันดับเอง" - เป็นปฏิกิริยาที่ดีจริงๆ
ฉันไม่ดีใจหรอกที่บ้านคุณไฟไหม้
แต่ฉันดีใจที่ฉันสามารถช่วยคุณในเหตุฉุกเฉิน
ในช่วงเวลาที่จำเป็นได้
ในช่วงเวลาที่จำเป็น
ย้ำอีกทีก่อนที่เราจะเริ่ม
- แจ๊กกี้ คุณถือถัง - รับทราบค่ะ
เราจะรู้สึกเคารพตัวเอง เมื่อเราทุ่มเททำอะไรอย่างหนัก
เราใส่ใจกับมันอย่างเต็มที่ ทุ่มเทแรงทั้งหมดที่มีเพื่อทำให้สำเร็จ
พอเราทำได้…
ขอโทษที ขอเวลาแป๊บนึงนะ
ไม่มีใครมาพรากมันไปจากเราได้
รู้ไหมมันยากแค่ไหนกว่าฉันจะมาถึงจุดนี้
ฉันเป็นผู้หญิงคนที่สี่ในอาชีพนี้ที่ได้อยู่ในทีมด้วย
(กรมดับเพลิงนิวยอร์ก)
ตอนนั้นพวกเขาไม่ต้องการฉัน แต่ตอนนี้ฉันเป็นหน้าตาให้กรมดับเพลิง
เวลาฉันบอกสาวๆ ว่าฉันจะคอยหนุนหลัง
แปลว่าฉันยอมอยู่ดึกเพื่อติวให้พวกเขา ทั้งวิ่ง ทั้งฝึกซ้อม
ฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยเหลือพวกเขา
ฉันอยู่ในทีม 270 มาหาฉันได้เลย
ทีนี้ก็ทำแบบนี้นะ เชลซี และคุณต้อง…
ฉันรู้สึกเหมือนกำลังสอนลูกผูกเชือกรองเท้าเลย
- ถูกเผง แค่ต้องกดๆ มันลงไป… - แล้วก็พร้อมสวมได้เลย
- และฉันต้องเขย่าตัว - นั่นแหละ ใช่
- สวมหมวก - ได้ค่ะ
ดีมาก เอาละ นี่คือบททดสอบ สิ่งที่เรียกว่าแบล็กแมมบา
เอื้อมไปหยิบ มือสลับมือ แล้วดึงออกมา
- ขยับสายฉีด - มันไม่เป็นอย่างที่คุณหวังแน่ๆ
- ต้องได้สิ - ขยับเท่าที่คุณทำได้
- คิดซะว่าเต้นอยู่ - ค่ะ
โอเค
- เราศรัทธาในตัวเธอใช่ไหม - ใช่
- เยี่ยม ฉันพร้อมแล้ว - เอาเลย คุณทำได้ เอื้อมไป
เร็วเข้า คุณทำเองได้
- เห็นไหม ดูสิ ดึงเลย - ไม่ค่อยได้แฮะ
- ได้อีบวก - ฉันได้อีบวกเหรอ ไม่ได้เกรดดีด้วยซ้ำ
คุณต้องเดินให้เร็วขึ้น
เร็วขึ้นอีก คุณเดินกรีดกรายอยู่ นี่ไม่ใช่ฌ็องเซลิเซ่นะ
- เหตุด่วน เหตุด่วน - เร็วเข้า เดิน เดินๆ
เห็นไหมว่าเร็วแค่ไหน… ไปเลย เร็วเข้า เร็วๆ ด่วนเลย
ตูม! คุณทำได้
- ขึ้นไปอีกขึ้น นั่นแหละ ใช้ได้ - โอเค
ทีนี้จับทั้งสองมือ
- มายืนอยู่ข้างหน้าฉัน - โอเค พร้อมแล้ว
พร้อมนะ เป็นวงกลม วงกลม แบบที่ฉันทำ
ไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไป
- ทำได้ดีนี่ - คือ… ค่ะ
แม่บอก "ไม่รู้จักลูกฉันซะแล้ว"
เดิมทีหนูก็เคารพนักดับเพลิงของเรามากอยู่แล้ว
โดยเฉพาะนักดับเพลิงหญิงสุดโหดของเรา รวมทั้งแจ๊กกี้ด้วย
แต่หลังจากที่ได้สวมชุดเต็มยศ และพยายามยกสายฉีดน้ำ
- ความเคารพยิ่งพุ่งปรี๊ดเลย - ใช่
และลูกไม่ได้สวมอะไรหนักๆ แบบที่พวกเขาสวมด้วยซ้ำ
ใช่ค่ะ หนูสวมได้แค่ครึ่งนึงของที่พวกเขาสวมกัน
- มันทำให้หนูรู้สึกตัวเล็กจ้อย… - ใช่
ทำให้หนูรู้สึกทึ่งสุดๆ และรู้สึกขอบคุณจากหัวใจเลย
อย่างน้อยพวกเขาก็คิดว่าลูกทำได้
- เรื่องจริง - พวกเขามองแม่และบอกว่า
"คุณเป็นผู้ชมดีกว่า"
แม่เป็นกองเชียร์ที่เยี่ยมมาก
ต่อไปเราจะไปเจอกับคิมเบอร์ลี
- พูดถึงผู้หญิงที่กล้าหาญ คือว่า… - ตายจริง
เธอเป็นคนคิดคำว่า "การซ้อนทับกันของประเด็น"
และเธอคือหนึ่งในผู้ก่อตั้ง สิ่งที่เรียกว่าทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติ
รู้ไหม มันเริ่มต้นมาจากแนวคิดที่ว่า ในประวัติศาสตร์ของเรานั้น
ย้อนกลับไปสมัยที่มีระบบทาส การแบ่งแยกเชื้อชาติเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิด
กับนโยบายสาธารณะและกฎหมายของเรา…
(เอกสิทธิ์คนขาวคือเรื่องจริง)
ด้วยเหตุนี้มันจึงส่งผลกระทบ ต่อสังคมของเราเป็นวงกว้าง
(เราคืออนาคต ผิวดำคือความงาม)
เธอคือคนที่ช่วยให้หลายคนได้เข้าใจ…
(รักคือพลัง จินตนาการถึงความยุติธรรม)
ถึงวิธีที่การแบ่งแยกและความไม่เท่าเทียม ได้แทรกซึมและคงอยู่ในอเมริกา
เธอคือนักวิชาการด้านกฎหมายผู้บุกเบิก ศาสตราจารย์ด้านกฎหมาย และทนายที่กล้าหาญ
(หยุดกฎหมายตาสว่าง)
บางคนพยายามสร้างประเด็นโต้เถียง เกี่ยวกับงานของเธอ
เพื่อเป็นวิธีป้องกันไม่ให้มีการสอน ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงในอเมริกา
(หยุดสอนทฤษฎีแบ่งแยกร้ายแรง ให้ลูกหลานของเรา)
คุณห้ามสอนลูกของผม
ว่าพวกเขาแบ่งแยกเชื้อชาติ เพียงเพราะพวกเขาเป็นคนขาว
จงละอายบ้าง
(หยุดสอนลูกหลานเราให้เกลียดชัง)
จงละอายบ้าง
ถึงจะเกิดเรื่องทั้งหมดนี้ คิมเบอร์ลีก็ยังคงเดินหน้าต่อ
- หวัดดีค่ะ - เฮ้ คิมเบอร์ลี
- เป็นไงบ้าง - หวัดดีค่ะ
(คิมเบอร์ลี เครนชอว์ ทนายความ/ศาสตราจารย์)
- ดีใจที่ได้เจอนะคะ - โอ้โฮ ฉันดีใจมากที่ได้เจอคุณ
เป็นเกียรติมากเลย
เรามีความสุขมากที่ได้คุยกับคุณ คิมเบอร์ลี
เพราะคุณคือคนที่อยู่แนวหน้าอย่างแท้จริง
ในการยืนหยัดต่อสู้ และเป็นสิทธิ์เป็นเสียงมานานหลายปี
- และในยุคปัจจุบันมันยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ - ใช่ค่ะ
ตลอดชีวิตของเรานั้น มีนักเรียนมัธยมปลายเพียงแปดเปอร์เซ็นต์
ที่สามารถอธิบายถึงสาเหตุ ของสงครามกลางเมืองได้อย่างถูกต้อง
และนั่นมันเกิดขึ้นก่อนความพยายามล่าสุด ที่จะลบประวัติศาสตร์
แปลว่าเราไม่ได้เริ่มต้นด้วยสาธารณชน ที่มีความรู้อย่างถ่องแท้
เกี่ยวกับปัญหาเหล่านี้
ทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติไม่ใช่การโจมตีคนขาว
ถูก
นี่ไม่ใช่การบอกว่าอเมริกาเป็นประเทศที่แย่ที่สุด
แต่เป็นการบอกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นจริง
นี่คือวิธีที่กฎหมายช่วยเอื้อให้มันเกิดขึ้น
ดังนั้นการทำให้คนเห็นถึงตัวอย่างที่เป็นรูปธรรม ของทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติ
จะช่วยให้คนเข้าใจว่าสิ่งใดควรเกิดขึ้นตอนนี้
นี่คือสาเหตุที่เราทำแบบนี้
บางทีฉันก็พูดถึงทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติ เหมือนเป็นโบราณคดี
ห่างจากตัวเราไปประมาณ 183 เมตร
มีเรื่องราวของคนดำที่ไม่ได้ถูกพูดถึง
หมู่บ้านเซเนกาเคยเป็นชุมชนที่กำลังเติบโต
ของชาวแอฟริกัน-อเมริกันจำนวนมาก ที่เป็นเจ้าของที่ดิน
ซึ่งถูกทำลายไปเพื่อหลีกทางให้ สิ่งที่ปัจจุบันนี้เรียกว่าเซ็นทรัลพาร์ก
คุณเคยรู้เรื่องหมู่บ้านเซเนกามาก่อนไหม
ฉันเคยได้ยินมานิดหน่อยเท่านั้น
เพราะมันถูกกลบฝังไปแล้ว
ไม่มีภาพถ่ายที่ยืนยันได้ว่าเป็นหมู่บ้านเซเนกา
ดังนั้นสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับชุมชนที่มีชีวิตชีวา ที่เคยอาศัยอยู่ตรงนี้
มาจากการขุดค้นด้านโบราณคดี
"วันวานเราเคยบินได้" คืองานนิทรรศการ แสดงผลงานแนวแอโฟรฟิวเจอริสม์
ที่เหล่าศิลปินมารวมตัวกัน
เพื่อจินตนาการขึ้นใหม่ ว่าบ้านในหมู่บ้านเซเนกาจะมีหน้าตาเป็นยังไง
หากมันถูกสืบทอดต่อๆ กันมาจากรุ่นสู่รุ่น
(เครื่องปั่น ปี 1700-1800 กาน้ำ ปี 1700-1900)
(เหยือก ปี 1796-1819)
และฉันหาคำตอบไม่ได้เลยว่าการเปลี่ยนผ่าน
จากยุคประวัติศาสตร์สู่ยุคปัจจุบัน สู่ยุคอนาคตมันจะเป็นยังไง
(จาน: สเตซีย์ อับรัมส์ ปี 2021)
งานนี้มันช่างน่าทึ่งจริงๆ
(ถ้วยรูปคน: เม เจมิสัน ที่เขี่ยบุหรี่รูปมงกุฎ (เอ็มแอลเค))
โครงสร้างของเตาผิงโบราณ มันแทบจะเหมือนประตูวิเศษ
ที่พาเราไปสู่อนาคตอีกฝั่งได้เลย
มันทำให้ฉันนึกถึงการสูญเสียทรัพย์สินต่างๆ…
ตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา
มีโบสถ์สามแห่ง บ้าน 50 หลัง
โรงเรียนสองแห่ง และสุสาน
ตอนที่หมู่บ้านเซเนกา ถูกทำลายโดยนครนิวยอร์กในปี 1857
ศิลปินได้ทำการสำรวจและรวบรวมมันไว้
บนวอลล์เปเปอร์ที่น่าอัศจรรย์นี้ ซึ่งอยู่ทั่วงานนิทรรศการ
(เติบโตและมีศักยภาพ ถูกไล่ที่ (ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ซ้ำ…))
(อินจิเดคา อคุนยีลี ครอสบี)
เรื่องราวที่บ่งบอกว่า ถ้าเราขาดอำนาจทางการเมือง
ถ้าเราขาดสิทธิ์ที่บังคับใช้ได้…
ต่อให้เราเล่นตามเกม ทำงานหนัก หาเลี้ยงตัวเอง
เราทำทุกอย่างที่พวกเขาบอกให้ทำ
แต่เราเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม ที่สามารถถูกตัดทิ้งได้เสมอ
ฉันชอบผลงานของแฮร์เรียต ทับแมน…
(ใต้ดินที่ขุดค้นได้ โรเบอร์โต ลูโก)
เพราะสิ่งที่หลายคนไม่ตระหนัก
คือความมั่งคั่งของสหรัฐฯ
สิ่งที่ทำให้เรามีอำนาจมากที่สุดนั้น มาจากผู้หญิงผิวดำ
ในปี 1790 มีทาสถึง 700,000 คน
ก่อนที่จะเกิดสงครามกลางเมือง มีทาสถึงสี่ล้านคน
พวกเขามาจากไหนกัน
และนั่นเกิดขึ้นหลังจากสิ้นสุดการค้าทาสแล้ว
แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง มันเกิดขึ้นได้ไงกัน
ถ้าลองคิดดูดีๆ ว่าแม่ผู้ให้ประเทศนี้คือใคร
พวกเขาคือผู้หญิงผิวดำ
แต่ไม่มีใครพูดถึงเลย เพราะประวัติศาสตร์ส่วนนั้นก็ถูกฝังกลบไว้เช่นกัน
ตรงนี้มีหลายอย่างเกี่ยวกับทรงผม
(มาโกดี-น็อกโซโล ซีซีโพ พอสวา)
อันนี้เกี่ยวกับทรงผมปมขมวดแบนทู
ผมที่ถูกรวบไว้สูงๆ เป็นแรงบันดาลใจ
และชิ้นโปรดของฉันคือหวีแอโฟรอันนี้ กับหวีใช้ความร้อน
(หวีผม ประมาณปี 1851)
(หวีร้อน)
มันบ่งบอกถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อน ที่ฉันมีกับแม่เกี่ยวกับทรงผมเลย
แม่ฉันเป็นคนสุดโต่งในหลายๆ อย่าง ยกเว้นเรื่องผม
แม่ฉันเป็นครูในโรงเรียน
ตอนนั้นท่านยังคิดว่าผมที่ดำเป็นธรรมชาติ…
(คิมเบอร์ลี)
มันดูไม่เป็นมืออาชีพ
- ท่านอยากปกป้องคุณ - ท่านอยากปกป้องฉัน
แน่นอนว่าท่านอยากให้ฉันได้มีโอกาสทุกอย่าง
และไม่โดนดูถูก…
เพราะวิธีจัดแต่งทรงผมของฉัน
พอฉันได้เห็นหวีแอโฟรอันนี้
ฉันนึกถึงตอนที่ฉันสามารถไว้ผมทรงแอโฟรได้ซะที
ฉันชื่นชมแองเจลา เดวิสมาก
และฉันจำได้ว่าดูคลิปมากมาย
ที่เธอปรากฏตัวระหว่างการพิจารณาคดี
เธอมักจะทำท่าแบบนี้ และฉันคิดว่า
"ฉันต้องการแบบนั้น ฉันอยากเป็นแบบนั้น"
(แองเจลา เดวิส นักเคลื่อนไหวทางการเมือง)
ตอนนี้มีสถานที่หลายแห่งในสหรัฐฯ
ที่ฉันจะถูกไล่ออกถ้าไว้ผมทรงนี้
- ตอนนี้บางรัฐมีกฎหมาย "คราวน์" แล้ว - ใช่
(กฎหมาย "คราวน์" ของรัฐบาลกลาง ห้ามไม่ให้มีการแบ่งแยกในสถานที่ทำงาน)
(อันมาจากทรงผมของบุคคลนั้นๆ)
แต่ในรัฐส่วนใหญ่
คนยังสามารถแบ่งแยกคนอื่น เพราะพวกเขาไว้ผมทรงล็อกส์ ทรงเปีย…
มันเกิดขึ้นพอดีกับเรื่องผู้หญิงผิวดำเลย
มันเกิดขึ้นสืบเนื่องมาจากผมของผู้หญิงผิวดำ
และการบอกว่ามันดูไม่เป็นมืออาชีพ ก็เหมือนกับบอกว่า
เราไม่ชินกับการที่มีคนอย่างคุณมาอยู่ในพื้นที่นี้
จากนั้นฉันจึงเปิดมุมมองให้กว้างขึ้น และพบว่ามันไม่ใช่แค่กฎหมายเท่านั้น
แต่เป็นแนวคิดสตรีนิยมด้วย
และมันเป็นวิธีหนึ่ง ที่ประสบการณ์เฉพาะของผู้หญิงผิวดำ
ไม่เคยอยู่ในภาพจินตนาการ ภายใต้ขอบเขตของแนวคิดสตรีนิยม
และหลายอย่างมันก็ตกหล่นหายไป ถูกไหม
เหลือแค่การแบ่งแยกทางเชื้อชาติ
หลายสิ่งที่ฉันพยายามทำ เกี่ยวกับทฤษฎีวิพากษ์เชื้อชาติ
คือพยายามขุดข้อมูลเหล่านั้นขึ้นมา
มันเป็นเหมือนเครื่องมือทางโบราณคดีน่ะ
เราอยากดูให้ลึกลงไปใต้จุดที่เราอยู่ตอนนี้
และเปิดเผยเรื่องราวที่ยังไม่เคยมีการบอกเล่า
หลายคนไม่รู้ว่าโจทก์กลุ่มแรกๆ
ในคดีล่วงละเมิดทางเพศส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงผิวดำ
พวกเขาไม่รู้ว่าโรซา พาร์กส์เริ่มต้นเคลื่อนไหว
ด้วยการปกป้องผู้หญิงผิวดำที่ถูกรุมโทรม
ฉันจึงมักนึกถึงช่วงเวลาต่างๆ อย่างของโรซา พาร์กส์
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอออกมาเคลื่อนไหว ตามที่คนส่วนใหญ่รับรู้
แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นต่างหาก
ฉันอยากทำให้แน่ใจได้ว่า 200 ปีนับจากนี้
ทั้งโซเจอร์เนอร์ ทรูธ ทั้งแองเจลา เดวิส และหวังว่าสิ่งที่ฉันเขียนไว้
จะทำให้คนสามารถเข้าถึงได้ โดยไม่ต้องเป็นคนขุดค้นเพื่อเปิดเผย
เหมือนที่เราทำเพื่อเปิดเผยเรื่องเซเนกา
ส่วนหนึ่งของเหตุผล ที่เราคิดว่าคุณคือผู้หญิงที่กล้าหาญ
ไม่ใช่เพียงเพราะว่าคุณสร้างเครื่องมือ ที่เป็นประโยชน์มหาศาล
ที่คิดถึงประวัติศาสตร์ของเรา
แต่เป็นเพราะคุณไม่ได้เขียนงานเฉยๆ แล้วหยุดนิ่งอยู่แค่นั้น
วิธีที่คุณพยายามขุดค้นเรื่องราวของผู้คน
เพื่อให้พวกเขาเป็นที่รู้จัก เป็นที่ชื่นชม และเป็นที่เข้าใจ
มันคืองานที่หนักมาก คิมเบอร์ลี เป็นเรื่องที่ยากมากจริงๆ
คุณยังมีความหวังอยู่ไหม
- ฉันว่าฉันเป็นคนที่ดื้อด้านทีเดียว - โดนใจเลย
ฉันจะไม่ฟังคนที่บอกว่า "ไม่ คุณห้ามพูด"
ฉันจะไม่ฟังคนที่บอกว่า "ไม่ ประสบการณ์ที่คุณพูดถึงมันไม่ใช่เรื่องจริง"
ฉันจะไม่ฟังคนที่บอกว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ทีนี้คนจะทำอะไรกับสิ่งที่ฉันเขียนถึง
มันเป็นสิ่งที่ฉันควบคุมไม่ได้
แต่เมื่อคนมีแนวคิดที่ช่วยให้พวกเขา สามารถระบุประสบการณ์ของตัวเองได้
และพวกเขาสามารถเห็นคุณค่า ของแนวคิดเหล่านั้น
และต่อสู้เพื่อรักษามันไว้ นั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกมีความหวังที่สุด
พูดถึงใครสักคนที่ต้องกล้าลุกขึ้นสู้
มันจำเป็น
เราอยู่ในยุคที่โกลาหลและยากลำบาก
และมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย
"ตามโพลล่าสุดนั้น ชาวอเมริกันสิบเปอร์เซ็นต์
ไม่เชื่อเรื่องภาวะโลกร้อน"
"บ้าจริง คุณเป็นอะไรของคุณ"
แต่เราก็ต้องเชื่อใจคนที่เราอยู่ด้วย
นั่นแหละ
ไปเต้นกันเถอะ
และเต็มใจที่จะลองทำสิ่งต่างๆ ที่มันอาจไม่ได้ผล
อันนี้คือส่วนที่ฉันควรเอาออกนี่นา
คุณนี่ตลกจัง
สิ่งที่พวกคุณทำมันสนุกดี มันเป็นโชว์ที่ยอดเยี่ยม แต่มันสำคัญกว่านั้นมาก
คุณเคยรู้สึกแบบนั้นไหม ว่ามันคือส่วนหนึ่งของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
ฉันชอบมีความหวัง… ฉันอยากคิดว่ามันคือเรื่องจริง
และนานๆ ทีจะมีคนส่งข้อความมาบอกว่า
"โอ้โฮ ดีใจจังที่คุณพูดเรื่องนี้ออกมาดังๆ
เพราะฉันก็รู้สึกแบบนั้น และขอบคุณมากที่ช่วยยืนยันในสิ่งที่ฉันรู้สึก"
แล้วฉันก็คิดว่า "นี่แหละที่สำคัญ"
พวกเขาบอกฉันเรื่อยๆ ว่าให้เกษียณ แต่ฉันบอกว่า "ไม่เอา ฉันยังช่วยได้อยู่"
คุณไม่ได้ตัวคนเดียว มาหาฉันเลย ถ้าอยากให้ฉันช่วยเตรียมตัวคุณ ฉันยินดี
ค่อยๆ ก้าวเล็กๆ… ไปทีละก้าว แค่วันละหนึ่งเปอร์เซ็นต์… ก็เพียงพอแล้ว
สุดท้ายแล้วคุณจะเห็นถึงความคืบหน้าเอง
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี