Ik heb zin om terug te gaan naar Arkansas.
Ik heb wat boeken.
101 Things to Eat in Arkansas Before You Die.
Het eerste restaurant… -Zeg het eens.
…is AQ Chicken House.
Hemel. Hoeveel kip ik daar niet naar binnen heb gewerkt.
Met citroenpeper, gekruid, gefrituurd en gebakken. Ongelofelijk.
Daar gaan we naar op zoek.
Ik had het daar als kind erg naar m'n zin.
Ik heb zoveel mooie herinneringen aan mijn kindertijd in Little Rock.
Je vader was er altijd heel duidelijk over dat hij terug naar Arkansas wilde.
Dus ik wilde weten hoe het daar was.
En ik besloot om een sprong in het duister te maken mijn hart te volgen.
Ons vertrek naar Arkansas was een omslagpunt voor mij.
Jij bent daar geboren.
Dat was voor mij natuurlijk de belangrijkste gebeurtenis daar.
En ik vraag me af…
…hoe onze omgeving ons vormt en voor uitdagingen stelt.
Misschien biedt onze terugkeer naar Arkansas een antwoord…
…op vragen zoals wat onverschrokkenheid nou echt is.
Hoe maak je moeilijke beslissingen?
Hoe spring je in het duister…
…als je geen idee hebt wat je te wachten staat?
Ik kijk ernaar uit om terug te gaan. -Ik ook.
Daar past niks meer bij.
Dat zal je verbazen. Deze koffer rekt mee. Ja, nog zoveel ruimte.
Moet ik erop gaan zitten? -Nee, dat is niet… Deze is zeer…
Ik weet… -Gedegen.
…dat je er trouw aan bent. -Klopt.
Jeetje. Oké. -Oké. Klaar. Op naar Arkansas.
Daar gaan we dan.
Die zag ik niet aankomen. En ik dacht: ik kan dit.
Ik heb een masterdiploma witten.
Nu moeten witten nog een diploma zwarten. Meer niet.
GUTSY VROUWEN MAKEN SPRONGEN IN HET DUISTER
Volgende halte, Little Rock.
Daar gaan we dan. -Dat is toch geen pook?
Nee, een microfoon.
'Onderhoud vereist. Bezoek uw dealer.'
Dit wordt leuk.
Ik kijk ernaar uit om Fayetteville te bezoeken.
Daar ben ik gaan wonen toen ik naar Arkansas kwam.
Ik vond 't er heerlijk. Ik gaf les in rechten.
We gaan het huis bezoeken waar we zijn getrouwd.
Het huis is nu een museum, dus ik voel me net een ouwe taart.
Niemand zou ons beter kunnen rondleiden dan Ann Henry…
…een van de eerste vriendinnen die ik in Fayetteville, Arkansas maakte.
Ann.
VOORLICHTER EN ACTIVIST
Welkom thuis. En Chelsea.
Hoi, Ann.
Hier is 't begonnen. -Ja. Ik ben hier nooit geweest.
Dit vind je vast leuk. -Nog nooit.
Is dat je trouwjurk? -Dit is haar eerste keer.
Ik wist niet eens dat die hier stond.
Die heb ik bij Dillard's gekocht voor 53 dollar.
Omdat je een trouwjurk aan moest van je moeder.
Ja, Ann is mee geweest die vrijdagavond…
…voor ik trouwde. -Iets anders dan bij jou, Chelsea.
Nou…
We zijn hier getrouwd.
Dit was de eetkamer.
EEN NIEUW TEAM
Clinton stelt zich verkiesbaar. -1974.
Die ster herinner ik me nog.
Wat is dat voor das?
Dit soort stropdassen droegen de mannen toen.
Was die van pap, of niet?
Zou kunnen. -Grappig, hè.
Oké, nu de keuken. -Oké.
Ziet dit er nog hetzelfde uit, mam? -Helemaal.
Gebrand oranje.
Ik hou er wel van. Zo vrolijk. -Ja, prachtig.
Waarom hangen er overal Swansons…
Dit is belangrijk. -Die maakten ze hier.
Ik kreeg die weleens voorgeschoteld.
Ik snapte alleen niet waarom dat naast m'n ouders hangt.
Ze kookten amper. -Daarom vroeg ik het.
We aten vaak kippenpastei.
Wat zijn dat? Foto's?
Prachtig, toch?
Die ken ik niet. -Die bril.
Echt de jaren 70. -Hemel.
Moet je horen. In 1974… -Ja, mevrouw.
…had je vader ons over haar verteld. Ze was de vrouw op wie hij verliefd was…
…die alles kon en met wie hij graag wilde trouwen…
…maar hij wist niet of dat wederzijds was.
Wij wilden haar zien.
Er was een receptie op de faculteit waar ik als advocaat heen mocht.
Ik kwam daar aan en daar stond ze met haar bloempotkapsel en in pak.
We schudden elkaar de hand en waren vriendinnen.
Jazeker. -Ik…
Al bijna 50 jaar. -Precies. Geweldig.
Ann heeft onze trouwreceptie georganiseerd.
Ik had één ding verzuimd.
Ik had geen fotograaf. -O, nee.
En vandaag de dag is iets niet gebeurd zonder foto.
Maar wij dachten daar niet aan. -Klopt.
Ze dacht niet aan een trouwjurk, dus zeker niet aan een fotograaf.
Wij waren nooit zo met mode bezig.
Nou, dat was zeker niet m'n sterkste kant.
Hierheen verhuizen was een grote stap. Velen verklaarden me voor gek.
Vanuit een grote stad als Chicago hierheen verhuizen…
…dat was precies zoals in Green Acres. -Een dorpje.
Het was klein maar fijn.
De mensen waren zo interessant, we hadden het hier gezellig.
Ik vertel iedereen dat ik het heerlijk vond in Fayetteville.
Nou, dat…
Hier ben ik getrouwd. -Dat is zo.
De rest is geschiedenis. -Ik zei al…
Deze plek heeft mij gevormd.
Ik voelde me hier thuis.
En ik ben niet de enige.
We zijn onderweg naar Canopy…
…een van de organisaties die vluchtelingen helpt huisvesten in Arkansas.
Momenteel maakt Canopy deel uit van een nationale inspanning…
…om ruim 75.000 Afghanen te huisvesten die hun thuisland moesten ontvluchten…
…toen de taliban in de zomer van 2021 weer aan de macht kwamen.
IEDEREEN IS WELKOM
Hallo. Hoe gaat het? -Welkom, mevrouw Clinton. Ik ben Joanna.
Hoi, Chelsea. Aangenaam. -Sorry voor m'n koude handen.
Een warm welkom in Fayetteville. -Fijn, zeg.
Ons volgende gezin komt woensdag aan. -Echt?
We zijn druk bezig met de voorbereidingen…
…want we willen dat ze in een knus huis aankomen.
In de afgelopen maand hebben we 56 mensen in 13 gezinnen verwelkomd…
Waanzinnig. -…en dat is fantastisch.
Hoeveel mensen komen hier wonen? -Een gezin van vijf.
Mensen zijn uitgeput als ze hier aankomen.
Maar wij creëren een veilig, rustig plekje voor ze.
Wil je helpen het bed opzetten? -Graag.
Dit is het leuke aan ons werk bij Canopy, want mensen doneren van alles.
Dus we hebben een zak met schroefjes…
…en deze slaapbank… -Een zak met schroefjes?
…en dan moeten we uitvogelen hoe het zit.
Hier, Chels, hou 's vast.
Moet dit… -Hier.
Hier, mam. -Zijn dit donaties?
Donaties. Ja. Soms… -Hebben we genoeg schroefjes?
Hier liggen wat korte schroefjes. -Dit wordt interessant.
Mam, we hebben een kortere nodig. -Komt voor de bakker.
Oké. Dit hoort hier. -Ik heb ervaring met wiegjes.
Ja. -Kijk aan.
Ik wil niet dat ze erdoor zakken.
Ze springen er vaak bovenop als ze het zien.
Dus het moet stevig staan. -Dat wordt spannend.
Oké, eens kijken of dat… -Teamwork.
Ja. Dat is het zeker.
Hier nog eentje.
Zo dan. -Super.
Dit lijkt best stevig. -Ik denk… Ja. Top.
Dit is het dan.
Het past. Mooi zo. Uitstekend werk.
Nou, we gaan maar door. -Ja, er is nog veel te doen.
Toiletpapier. -Dank je.
Dit is gevallen. Moet dat weer opgehangen worden?
Ons douchegordijn is gevallen. Ja, geen idee.
Die dingen zijn heel…
Nee, maar mam, we hebben die kleine… Het steunt nergens op.
We hebben van die halve maantjes nodig.
Het hangt niet stevig, maar ziet er wel mooi uit.
Het hangt.
Mooi boek. -Leuk. Alles is klaar.
Alleen het douchegordijn nog.
Bijna klaar.
Wat gaaf, jongens. Heel leuk.
BLIJ DAT JE ER BENT.
Je moet ongelofelijk dapper zijn om te vertrekken.
Om alles achter te laten.
Vandaag bezoeken we een gezin uit Kaboel dat een paar weken geleden is aangekomen.
En jij hebt je maandenlang ingezet voor de evacuatie van Afghanen…
…vooral Afghaanse vrouwen en hun gezinnen.
De cirkel is rond nu ik dit gezin ontmoet dat door Canopy wordt geholpen.
Ik ben dankbaar dat ik de kans krijg…
…om jullie in Arkansas en Amerika te verwelkomen.
Bedankt.
Hoelang zijn jullie er nu? -We zijn hier nu zo'n drie weken.
Toen we hier aankwamen, stonden overal pompoenen voor de deur.
Mijn moeder vroeg steeds waarom mensen hun pompoenen daar bewaarden.
En op een dag hadden alle kinderen ineens verkleedkleren aan.
Toen beseften we dat dat bij de cultuur hoorde en een traditie was.
Volgend jaar.
Dan wil je zoontje zich ook verkleden.
Jullie laten zien hoe ongelofelijk moedig…
…zoveel Afghanen hebben moeten zijn.
Talibantroepen zijn de Afghaanse hoofdstad Kaboel binnengedrongen.
Het resultaat van 'n snelle opmars…
…en het terugwinnen van de macht, bijna twee decennia…
…nadat zij waren verdreven.
De situatie in Afghanistan…
…gedurende die 20 jaar was niet perfect…
…maar de mensen waren gelukkig, want ze hadden fundamentele rechten.
Vrouwen mochten naar school, gaan studeren…
…actief deelnemen aan de samenleving.
Heb jij ook gestudeerd?
Ik heb een rechtendiploma behaald aan Kabul University.
Rechten en politieke wetenschap. -En jij?
Ik zat op de universiteit.
Toen ik daar nog studeerde…
…zei ik altijd dat ik arts wilde worden.
Je verloor niet alleen je huidige leven, maar ook je toekomst. Je mogelijkheden.
Dat de taliban weer aan de macht kwamen, is een catastrofe voor Afghanistan.
Het ging zo snel.
Je moest binnen een paar uur een beslissing nemen die alles zou veranderen.
Duizenden mensen haastten zich naar de luchthaven…
…en sommigen werden zelfs doodgedrukt.
Niet al onze familieleden wilden daar weg.
Maar om 2.00 uur 's nachts hebben wij ons huis verlaten.
We konden alleen een rugzak meenemen.
KABOEL 24 AUGUSTUS 2021
De luchthaven heeft veel gates.
Wij zijn naar de Abbey Gate gegaan.
Twee dagen nadat wij daar waren, was daar een zelfmoordbomaanslag.
Het was gevaarlijk en riskant, maar we zijn door de gate gekomen.
En jullie konden samen weg?
We wilden hier niet komen als vluchteling, maar we moesten wel.
Hoe gaat het met je zoon? Hoe past hij zich aan de nieuwe omgeving aan?
Met nieuwe mensen, in een nieuw huis?
De eerste dagen waren moeilijk, want het gevoel dat je dakloos bent…
…is zelfs voor een kind moeilijk.
Toen hij eenmaal begreep dat hij weer een huis heeft, was hij zo blij.
Hij begrijpt nu dat we een thuis hebben…
…in een rustige stad, en dat hij veilig kan spelen.
Nu maakt hij nieuwe vriendjes. -Dat was mijn volgende vraag.
Ja, hij is nu vriendjes met de kinderen van onze buren en sponsorgezinnen.
Hij heeft zijn draai hier wel gevonden.
We wensen jullie het allerbeste. -En een fijne eerste Thanksgiving.
Ja, bedankt. -Fijne Thanksgiving.
Bedankt, mam.
Geef maar hier. -Nee, hoor. Jullie hebben genoeg gedaan.
Mevrouw de secretaris?
De eerste keer in een Afghaans huishouden was je nooit af.
De tweede keer mag het. -Wij wassen wel af in…
Oké? Maar de eerste keer niet.
We moeten stilstaan bij ons verleden.
En waar kunnen wij dat beter doen dan in Little Rock?
Daar heb je Rally's. Met de krulfrietjes.
Die waren heerlijk. Zouden ze nog hetzelfde zijn?
Ik herinner me de speeltuin vlak bij het War Memorial Stadium nog.
En de dierentuin. -Daar was ik gek op.
Stapelgek. Ze vernoemden een chimpansee naar jou.
Niet waar. En het was een orang-oetan.
Een orang-oetan? -Geboren in 1975.
Ik dacht dat je mij daarnaar had vernoemd.
Dat zou ik nooit doen. -Ze leek me best lief.
Ik kan me de verkiezingsdag in 1996 nog herinneren.
Ik was met wat vrienden in het winkelcentrum…
…en wilde gaatjes in mijn oren. Ik was 16 en ik belde jou…
…en jij zei dat ik er eerst over na moest denken.
En daar baalde ik van…
…want ik was vier jaar ouder dan 12 en jij had 12 gezegd.
Ik heb nooit gezegd dat het op je 12e mocht.
Ik zei 20 of 30, geloof ik. Geen 12. -Echt niet.
Nee, dat heb ik nooit gezegd. -En ik vond… Jawel. Toen ik klein was.
Ik heb Charlotte beloofd dat ik het samen met haar doe.
O, jee. Wacht maar tot zij 16 is en je vanuit 'n winkelcentrum belt.
Ik heb gezegd dat het op haar 12e mag.
Oké. Goed, dan. Mijn arme kleindochter. -Het komt goed.
Dit was je middelbare school geweest als we in Little Rock waren gebleven.
Het is een prachtig gebouw en de geschiedenis ervan maakt het…
…nog belangrijker en speciaal. -Belangrijker.
Als ik dat gebouw zie, denk ik aan Brown v. Board of Education…
…die luidde dat onze openbare scholen geïntegreerd moesten worden.
Dat de scholen voor zwarte kinderen helemaal niet te vergelijken waren met…
…laat staan gelijk waren aan de scholen voor witte kinderen.
IN 1957 ZATEN ER ENKEL WITTE SCHOLIEREN OP LITTLE ROCK CENTRAL HIGH SCHOOL
In 1957 besloot het schoolbestuur de scholen te integreren.
En negen dappere jonge mannen en vrouwen…
…werden de eerste zwarte scholieren op deze fantastische middelbare school.
Dat had natuurlijk overal moeten gebeuren…
…maar in een groot deel van het land gebeurde helemaal niks.
Het is ook moeilijk voor te stellen dat negen zwarte scholieren tussen 2000 witte…
…integratie werd genoemd.
De druk moet enorm hoog geweest zijn voor die negen scholieren.
Was je je als kind bewust van wat er gebeurde…
…in Little Rock? -Zeker.
Ik woonde in een blanke buitenwijk van Chicago…
…en ging naar goede openbare scholen.
En mijn vader keek elke avond het nieuws…
…en ineens zag ik een beeld dat nog in mijn geheugen staat gegrift.
De heel moedige, jonge zwarte scholieren, de Little Rock Nine.
Ze liepen door 'n menigte die naar ze schreeuwde en spuugde.
Heel hatelijk. -Ze spuugden op ze.
Jongeren die vijf, zes, zeven jaar ouder waren dan ik.
Dat maakte me veel meer bewust van wat er buiten mijn kringen gaande was.
Vooruitgang vindt nooit lineair plaats.
Ik zag wat hier in 1957 gebeurde.
Dat zorgde er niet voor dat ik minder van m'n land hield.
Ik kreeg bewondering voor de jonge mensen die probeerden…
…om ons land naar een hoger niveau te tillen.
Ik voel me vereerd om van Carlotta en Minnijean…
…van de Little Rock Nine te horen hoe zij alles hebben ervaren.
Mijn hemel. Carla.
Leuk dat je er bent. -Ik ben blij je te zien, vriendin.
Insgelijks.
Hemel. Wat een feestje. -Kijk aan.
Ja, heel leuk.
We hebben het veel gehad over moedig zijn.
Jullie wisten dat jullie een opleiding als elk ander verdienden…
…en moesten de moed zien op te brengen om hier op Central te zijn.
Ik was opgegroeid in het gesegregeerde Zuiden.
Ik had geleerd dat ik mooi en slim was…
Wat ook zo was. -…en getalenteerd.
Ik ben Minnijean Brown.
Ik wil iedereen bedanken…
…die ons heeft bijgestaan en zich inzet voor onze strijd.
Onze families wilden niet dat we slecht behandeld werden.
Dus wij liepen in plaats van dat we de bus namen.
Zodat je niet achterin hoefde?
Om dat te voorkomen? -We liepen wat af.
Verweer was een alledaags iets.
Precies. -Voor onze veiligheid.
Mijn moeder zei tegen me: 'Dingen gaan veranderen.
Je moet bereid zijn om door elke deur te stappen…
…of die nu wijd open staat, of op een kiertje.
Oftewel: geniet een zo goed mogelijke opleiding.'
Dus ik ben opgevoed met het idee dat studeren belangrijk is.
Bij geschiedenis ging het over slavernij. En in een alinea…
…in het geschiedenisboek, stond: 'Slavernij was goed voor zwarten.'
En die domme kleine ik stak gedwee mijn hand op en zei:
'Ik heb iets anders geleerd over slavernij.'
Nou, daar was het mee bepaald. Ik werd als lastpak bestempeld.
Ik wist niet… -Dat je de waarheid niet mocht vertellen.
Dat klopt.
Toen het schoolbestuur dat besluit nam, hoe werden jullie twee van de negen?
Nou, ik wilde arts worden, vanwege Madame Curie.
Goede reden.
Ja. Ik wist dat hier in het lab twee scholieren een kikker ontleedden.
Terwijl er op Dunbar…
…tien of 12 scholieren om één arm kikkertje heen stonden te dringen.
Dus ik zag dat als kans.
Op 1 augustus ontving ik mijn registratiekaart.
En ik zie de blik op mijn vaders gezicht nog voor me.
Zijn ogen werden groot.
Hij vroeg: 'Dus je wil naar Central?' -Ik zei: 'Ja.'
Hij had gevochten in WO II.
En hij zei: 'Niemand bepaalt wat ik met mijn geld doe.
Voor de belasting zijn witte en zwarte dollars hetzelfde.
Ik betaal mee aan Little Rock Central High School.'
Mijn ouders waren trots.
Op de eerste dag kwam ik aan en leerde de anderen kennen.
Ik zag daar een menigte staan…
…maar ik was niet bang.
En jij?
Niet bang. -We waren nooit gehaat.
Waar moesten we bang voor zijn?
We begonnen te lopen en er kwam een commandant naar ons toe die zei:
'Stuur die kinderen naar huis.'
De avond ervoor had de gouverneur gezegd…
…dat hij de Nationale Garde zou oproepen om de burgers te beschermen.
Ik probeerde te begrijpen wat er aan de hand was.
De bewakers zijn hier om de burgers te beschermen.
Doe wat aan die menigte. Dat was de gedachte van een 14-jarige.
Uiteindelijk zijn we vertrokken.
De tweede eerste dag was op 23 september.
We waren die dag via de zijdeur binnengekomen.
En het lokaal was achterin…
…dus ik zag niet wat er voor de school gebeurde.
De menigte werd steeds groter.
En toen ik wiskunde had, kwam er een politieagent naar de klas…
…en bracht ons snel naar twee politiewagens.
Ze zeiden: 'Trek een laken over je hoofd en houd je hoofd laag.'
Ik hoorde hem zeggen: 'Gas erop en nergens voor stoppen.'
Ik kan de spanning nog voelen.
Toen ik thuiskwam, stond de telefoon roodgloeiend.
Mensen wilden dat mijn moeder mij van school haalde.
Mijn moeder is nu 96…
…en de eerste grijze haar op d'r hoofd kreeg ze die dag, op 23 september 1957.
Ik stond doodsangsten uit.
Dat was ook het moment dat president Eisenhower zich afvroeg wat hier gebeurde.
Hij wist dat hij iets moest doen. Toen werd ik gebeld door m'n oom, die zei:
'Weet je wie er naar Little Rock komt vanwege jou en je vriendjes?'
Onze helden, de 101e Luchtlandingsdivisie, de Screaming Eagles…
…die naam hadden gemaakt in de Tweede Wereldoorlog.
En ik kan je zeggen, om hen daar te zien…
De president beval soldaten naar Little Rock.
Zij begeleidden de negerkinderen naar en van school…
…en beschermden ze tegen de dreigende mensenmassa.
Ze wilden dat we ons verstopten in een hoekje.
Wat ze met die samenkomst en haat wilden bereiken, was dat we zouden zeggen:
'We komen niet meer.'
Maar omdat we gewoon terugkwamen, moest hij iets doen.
Jullie moesten in jezelf geloven…
…en jullie moesten moedig zijn.
Jullie moesten voor jezelf durven opkomen en een hoge tol betalen.
Die vraag over slavernij deed me de das om.
Die reputatie ben ik nooit kwijtgeraakt.
Een groep meiden achtervolgde me elke dag.
Ze trapten op m'n hielen, spuugden, zeiden dat ik stonk, lelijk en zwart was…
Het gebruikelijke.
Toen ik een keer de klas in liep…
…werd ik op mijn hoofd geslagen met iets.
Ik pakte het op, en het was een tasje met zes cijfersloten erin.
Dus ik pakte het op…
…gooide 't op de grond en zei: 'Laat me met rust, bleekscheet.'
Mijn docent hoorde mij dat zeggen.
En die stuurde me weg. Daarom werd ik van school gestuurd.
We werden nog steeds bespuugd en van de trap geduwd…
…maar ik wist dat ik evenveel waard was als anderen. En daardoor hield ik het vol.
Jullie zijn door de chaos naar de top geklommen.
Ik wil dat de jeugd begrijpt dat je de mafkezen moet negeren.
Zeker. Ja. -Zij leiden je af.
Ze vallen je lastig. -Dat is hun doel.
Ze vallen je lastig. Dus gewoon doorgaan. -Ja.
In deze gangen is veel gebeurd.
We hadden onze boeken altijd bij ons, want als je ze in je kluisje deed…
…werd er ingebroken.
En je mocht niks laten vallen.
Want als je het moest oprapen… -Vanwege je hoofd.
…kreeg je een schop vanachter. -Ik mocht thuisblijven van mijn moeder.
En dan zei ik: 'Nee, ik moet weten wat ze vandaag met me doen.'
Ben je nog steeds alert als je door zo'n gang loopt?
Zeker. Heel erg. -Door wat hier is gebeurd.
Ik hou ook altijd in de gaten wie er bij me in de buurt komt.
En ik kan je zeggen dat veel mensen die in het Zuiden zijn opgegroeid…
…dat hebben.
Wij weten alles over witte mensen.
Maar andersom geldt dat niet. -Klopt.
Ik heb een masterdiploma witten.
Nu moeten witten nog een diploma zwarten. Meer niet.
Ik zeg tegen jongeren: 'Een kind kan een president beïnvloeden.'
Je hebt altijd invloed.
Je kunt machthebbers dwingen om dingen te doen…
…of ze dat nu willen of niet.
Gewone mensen kunnen buitengewone dingen doen.
Dit is onze kerk, de First United Methodist Church.
We waren daar vaak. En we… -Elke zondag.
En ik stond een keer zo voor schut. Ik denk dat het Moederdag was…
…en alle kinderen mochten wat zeggen…
En ze vroegen ons wat we onze moeders wilden geven voor Moederdag…
…en ik zei 'n levensverzekering. Ik dacht dat je dan voor altijd zou leven.
Iedereen die daar zat, dacht: ze wil haar een levensverzekering geven?
Ik schaamde me kapot.
Ik vond het ontroerend. Een mooi geschenk.
Dit brengt echt veel mooie herinneringen naar boven, hè?
Een hele hoop.
Mijn kindertijd hier was fijn…
…maar wie het niet altijd makkelijk had in Arkansas, was Symone…
…die jij misschien niet kende voor ons bezoek aan Little Rock, mam…
…maar ik wel, omdat ik RuPaul's Drag Race heb gezien.
Mijn naam is Symone
En ik ben hier voor de troon Dit mooie koppie komt uit Arkansas
Symone was ooit Reggie Gavin, geboren en getogen in Conway, Arkansas…
…niet ver van Little Rock…
…en ze kon pas zichzelf zijn toen ze drag ontdekte.
Amerika's nieuwe drag-ster is…
Ik was zo blij toen ze het 13e seizoen van Drag Race won.
Ik ben altijd voor mensen uit Arkansas.
Tegenwoordig woont Symone in Los Angeles, maar ze is dit weekend in Little Rock.
En vanavond geeft ze een feestje met haar vrienden uit Arkansas.
En wij staan op de gastenlijst.
Daar is ze dan.
Ik ben opgegroeid in het kleine Conway…
…en het moedigste dat ik ooit heb gedaan, is in drag naar mijn schoolgala gaan.
Als kind voelde ik me nooit goed of veilig als mezelf…
…maar als ik daar met geheven hoofd naar binnen kon lopen, kon ik alles aan.
Dat was de eerste keer dat ik in drag buiten kwam.
In het hele dragrijk vind je geen moediger persoon uit Arkansas.
Toen ik naar Little Rock verhuisde, wist ik dat drag m'n ding was.
Daar ontmoette ik mijn familie, het House of Avalon.
Het House of Avalon is een collectief van queer artiesten die lol willen hebben…
…en de wereld mooier willen maken…
…bijvoorbeeld door kunst, fotografie, drag, video's… Noem maar op.
Ja, ik laat mijn been zien, en mijn mooie schouder.
Een mooie kippenpoot en schouder.
Het House of Avalon liet me er vrij in…
…om te zijn wie ik wilde zijn en om drag en Symone te ontdekken.
VANAVOND ORGANISEERT HET HOUSE OF AVALON EEN GALA VOOR GOEDE VRIENDEN EN FAMILIE
Dit wordt mijn eerste gala. -Wat?
Krijg nou wat. -Je wordt dronken en zwanger.
AVALON-GALA
Welkom op het Avalon-gala, allemaal.
O, mijn god.
Wat een entree. Geweldig.
Ik heb jullie elke week nodig.
Een feestje? Altijd.
Wat een waanzinnig evenement voor in Little Rock.
En jouw gala? -Dat is eeuwen geleden.
Geen House of Avalon, maar de Nevelen van Avalon.
Uit de prehistorie.
Ik weet dat van jou nog.
Waar was dat? -Op een boot.
Echt?
Ik had geen pailletten, helaas.
Dit is veel indrukwekkender dan wat ik aanhad.
Oké, ik moet wat onelegant mijn benen hierover zwiepen.
Dat moest ik ook doen.
Ja, met je lange benen. -Ja.
Jij bent opgegroeid in Conway.
Mama, hoe was dat voor jou?
Ik was erg beschermend. Ik hield hem goed in de gaten.
Als een havik. -Was je je daarvan bewust?
O, ja. Ik wist precies wat mocht en wat niet.
Ik was altijd overbezorgd.
Het had er niet toe gedaan of hij gay, hetero of paars was.
Echt niet.
Wanneer werd je voor 't eerst gepest? -Groep drie. Dat weet ik nog.
School was net begonnen en ik had er zin in.
Ik stapte de bus in en ging zitten waar ik altijd zat.
En een van mijn 'vrienden'… Ik praatte en gebaarde daarbij, en zo.
Hij zei: 'Mijn god, waarom ben je zo verdomd gay?'
Zei iemand uit groep drie dat? -Ja. Ik wist niet eens wat dat was.
En je had zelfmoordgedachten, toch? -Ja. Eh… Ja.
Toen je negen was? -Negen, ja. Bizar, toch? Maar…
En er zijn echt kinderen die zelfmoord plegen.
Klopt. -Nu nog.
Op een dag kwam jij thuis en ik zei dat ik niet meer wilde.
Ik werd woest en zei: 'Jij hoeft je nooit ofte nimmer zo te voelen.
Want zelfs als niemand er voor je is, ben ik er.'
Prachtig gezegd.
Hoe dan ook.
En wanneer heb je drag ontdekt?
Ik was geloof ik 16 jaar oud en keek RuPaul's Drag Race.
En ik dacht: haar, make-up, kleding… Je kunt doen wat je maar wilt?
Cool. Dat ga ik doen.
En daar is het begonnen. -Dus alleen door wat je bij RuPaul zag?
Hoe gaaf is het dat je daar zelf in zat?
En je won. -En ik won.
Ongelofelijk. -Ik heb een kroon op. Onzichtbaar.
Dus je was 16 en dacht: dat kan gewoon. -Ja. Ik kan drag doen.
Ik vertelde mensen dat ik dat deed, zoals m'n vrienden.
En die vroegen of ik in drag naar het gala ging.
En ik dacht: -Jij dacht: kan dat?
kan ik in drag naar 't gala? Weet je? Jazeker.
Ik ging alleen.
De assistent-directeur zei: 'Wie is dat? Ik ken die scholier niet.'
En Mr Lynn zei: 'Dat is Reggie. Hij zou in drag komen. Kom maar, Reggie.
Als iemand je lastigvalt, kom je naar mij.'
Gossie. -Die zag ik niet aankomen…
…en ik dacht: ik kan dit.
Het stomme is dat je je zorgen maakt als je kind anders is.
Maar als je kind anders is en niet…
…kan zijn wie hij hoort te zijn… -Precies.
Zeker weten. Dat is nog erger. -…is dat erger.
En dan realiseer je je ineens dat je met heel je wezen hoopt…
…dat je kind kan zijn wie hij hoort te zijn.
En dat is bij jou gebeurt. -Absoluut.
Ja. Dankzij drag kwam ik in mijn kracht te staan.
Ik kreeg zelfvertrouwen wanneer ik niet in drag was.
En ik had het gewoon niet gered zonder Symone.
Mezelf. Dat durf ik nu te zeggen.
Zonder mezelf. Ze… Dat heeft mijn leven gered.
Oké, diva's. Tijd voor ons gala.
Is het zover?
We zetten haar aan het werk.
De trots van Arkansas, Symone.
Wat een gave reis.
Vooral rond deze tijd van het jaar. Zo mooi.
Wat een nostalgie. Ik heb ervan genoten om daar weer te zijn.
Die plek betekent veel voor onze familie. -Zeg dat.
En lief dat je me wilde rondrijden, schat. -Lief dat je me daarin vertrouwde.
Ik was trouwens nooit bij jou in de auto gestapt.
Ik heb genoten.
En de verhalen van al die fantastische vrouwen waren zo aangrijpend.
Zij hebben allemaal iets achtergelaten.
Een fysieke plek, misschien een psychologische plek.
Zij sprongen van het comfortabele en bekende…
…naar het onbekende en zelfs gevaarlijke.
Ze hebben allemaal een sprong in het duister gemaakt.
Niet alleen voor zichzelf. -Nee.
Ook voor hun kinderen…
…en voor de mensen om hen heen, op een manier die ontzettend moedig is…
…en onmiskenbaar inspirerend.
Vertaling: Nikki van Leeuwen