Πραγματικά ανυπομονώ να επιστρέψω στο Άρκανσο.
Πήρα μερικά βιβλία.
101 Πράγματα που Πρέπει να Φάτε στο Άρκανσο Προτού Πεθάνετε.
-Το πρώτο εστιατόριο που αναφέρει… -Πες μου.
είναι το AQ Chicken House.
Θεούλη μου…
Έχω φάει άπειρο κοτόπουλο στο AQ Chicken House.
Με λεμονοπίπερο, μπαχαρικά, κουρκούτι.
Και τηγανητό!
Απίστευτο!
Θα προσπαθήσουμε να σου βρούμε.
Λάτρευα τα παιδικά μου χρόνια εκεί.
Έχω τόσο πολλές υπέροχες αναμνήσεις απ' την παιδική μου ηλικία στο Λιτλ Ροκ.
Όταν τα έφτιαξα με τον μπαμπά σου,
ξεκαθάρισε εξαρχής "Θα γυρίσω στο Άρκανσο".
Σκέφτηκα "Πρέπει να δω πώς είναι το Άρκανσο".
Και τότε αποφάσισα να κάνω ένα μεγάλο άλμα πίστης, να ακούσω την καρδιά μου.
Θεωρώ το Άρκανσο ένα μεγάλο σημείο καμπής στη ζωή μου.
Εκεί γεννήθηκες εσύ,
που, ασφαλώς, είναι ό,τι σημαντικότερο μου συνέβη όσο ήμουν εκεί.
Και σκεφτόμουν,
πώς το μέρος ή ο χώρος όπου βρίσκεσαι σε διαπλάθει, σου δημιουργεί προκλήσεις;
Η επιστροφή στο Άρκανσο μας βοηθά να σκεφτούμε διεξοδικά
κάποια από αυτά τα ερωτήματα περί της σημασίας του θάρρους.
Πώς κάνεις δύσκολες επιλογές;
Πώς κάνεις ένα άλμα πίστης
μερικές φορές, ενώ δεν έχεις ιδέα ποια θα είναι η κατάληξη;
-Ανυπομονώ να επιστρέψουμε. -Κι εγώ.
Δεν νομίζω να χωρέσεις άλλα εκεί μέσα.
Θα εκπλαγείς. Ανοίγει πολύ.
Ναι, έχω μπόλικο χώρο.
-Θα κάτσεις επάνω; -Όχι, δεν χρειάζεται… Είναι πολύ…
-Είσαι πολύ… -Αξιόπιστη!
-πιστή σ' αυτήν τη βαλίτσα. -Είμαι.
-Εντάξει. -Θεέ μου. Εντάξει.
Εντάξει! Έτοιμες! Πάμε στο Άρκανσο!
Φύγαμε.
Δεν το περίμενα αυτό. Και σκέφτηκα "Φύγαμε".
Έχω μάστερ στους λευκούς.
Θέλω μόνο οι λευκοί να πάρουν απολυτήριο στους μαύρους. Μόνο αυτό.
ΕΧΟΥΝ ΚΟΤΣΙΑ: ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΑΛΜΑΤΑ
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Επόμενη στάση, Λιτλ Ροκ.
ΑΡΚΑΝΣΟ ΛΙΤΛ ΡΟΚ
-Έτοιμες. -Δεν είναι χειροκίνητο, έτσι;
Όχι, μικρόφωνο είναι αυτό.
"Απαιτείται συντήρηση. Επισκεφθείτε την αντιπροσωπεία σας"!
Θα έχει πολλή πλάκα.
Πραγματικά ανυπομονώ να επιστρέψω στο Φάγετβιλ.
Εκεί εγκαταστάθηκα…
ΦΑΓΕΤΒΙΛ
όταν ήρθα στο Άρκανσο.
Μου άρεσε πολύ να διδάσκω στη Νομική.
Θα περάσουμε να δούμε το σπίτι όπου παντρευτήκαμε.
Έχει γίνει μουσείο πλέον.
ΦΑΓΕΤΒΙΛ ΑΡΚΑΝΣΟ
Ομολογώ ότι με κάνει να νιώθω πολύ μεγάλη.
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια καταλληλότερη να μας ξεναγήσει από την Ανν Χένρι,
μία από τις πρώτες φίλες που έκανα όταν εγκαταστάθηκα στο Φάγετβιλ του Άρκανσο.
ΟΙΚΙΑ ΚΛΙΝΤΟΝ ΜΟΥΣΕΙΟ
Ανν!
ΑΝΝ ΧΕΝΡΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ & ΑΚΤΙΒΙΣΤΡΙΑ
Καλώς ήρθες στο σπίτι σου! Και η Τσέλσι!
Γεια σου, Ανν!
-Εδώ ξεκίνησαν όλα, αγάπη μου. -Το ξέρω. Δεν έχω έρθει ποτέ.
-Θα ξετρελαθείς. -Δεν έχω έρθει ποτέ.
-Θεούλη μου, το νυφικό σου είναι; -Όχι, δεν έχει έρθει ποτέ!
Όχι, δεν ήξερα ότι ήταν εδώ αυτό.
Το αγόρασα απ' το Dillard's με $53.
Επειδή η μητέρα σου είπε ότι έπρεπε να πάρεις νυφικό.
Ναι, και πήγαμε μαζί στο Dillard's την Παρασκευή
-πριν από τον γάμο. -Διαφέρει λίγο απ' το δικό σου, Τσέλσι.
Ναι, βασικά…
-Παντρευτήκαμε εδώ. -Εδώ.
Αυτή ήταν η τραπεζαρία μας.
ΣΤΕΙΛΤΕ ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ
-"Ο Κλίντον στο Κογκρέσο". -Το '74.
ΚΛΙΝΤΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΚΑΝΣΟ
Το θυμάμαι αυτό, το αστέρι.
Η γραβάτα τι είναι;
Τέτοιες γραβάτες φορούσαν τότε οι άντρες.
Του μπαμπά ή όχι;
Πιθανώς. Δεν είναι αστείο;
-Λοιπόν, τώρα η κουζίνα. -Εντάξει.
-Είναι ίδια, μαμά; -Πάρα πολύ.
Σκούρο πορτοκαλί.
-Μου αρέσει. Τη βρίσκω εύθυμη. -Φανταστική, σίγουρα.
Γιατί έχουμε κατεψυγμένα γεύματα Swanson;
-Γιατί είναι σημαντικό. -Εδώ παρασκευάζονταν, στο Φάγετβιλ.
Θυμάμαι να τρώω κοτόπιτα Swanson μικρή.
Απλώς με μπέρδεψε η σημασία τους δίπλα στους γονείς μου.
-Γιατί δεν μαγείρευαν πολύ. -Γι' αυτό ρώτησα.
Έχουμε φάει πολλή κοτόπιτα.
Τι έχεις εκεί; Φωτογραφίες;
Δεν είναι υπέροχη αυτή;
-Δεν την έχω δει ποτέ. -Εκείνα τα γυαλιά!
-Βγαλμένη απ' τα '70s, μαμά. -Πάντα…
Θεούλη μου.
-Να ξέρεις ότι το 1974… -Μάλιστα.
Ακούγαμε γι' αυτήν.
Ο μπαμπάς σου μιλούσε για μια γυναίκα που είχε ερωτευτεί,
η οποία ήταν ικανή για τα πάντα, κι ότι ήθελε να την παντρευτεί,
αλλά δεν ήξερε αν ήθελε κι εκείνη.
Όλοι θέλαμε να τη γνωρίσουμε.
Η Νομική έκανε μια εκδήλωση, λοιπόν, κι ως δικηγόρος πήγα κι εγώ.
Πλησιάζω και να τη με το καρέ της και το ταγέρ της.
Δώσαμε τα χέρια κι είμαστε φίλες έκτοτε.
-Ακριβώς. -Αμέσως…
-Σχεδόν 50 χρόνια μετά. -Αυτό λέω. Ήταν υπέροχο.
Η Ανν είχε την καλοσύνη να κάνει τη γαμήλια δεξίωση.
-Απέτυχα σε κάτι. Δεν έφερα φωτογράφο. -Θεέ μου.
Και σήμερα, αν δεν έχεις φωτογραφία, δεν συνέβη ποτέ.
-Μα εμείς δεν το σκεφτόμασταν τόσο τότε. -Όχι.
Αφού δεν σκεφτόταν ούτε το νυφικό,
σίγουρα δεν σκεφτόταν τον φωτογράφο!
-Η μόδα ποτέ δεν ήταν η προτεραιότητά μας! -Όχι!
Σίγουρα δεν ήταν το ατού μου, αυτό είναι σίγουρο.
Όταν εγκαταστάθηκα στο Φάγετβιλ, για μένα ήταν μεγάλο ρίσκο.
Πολλοί με θεωρούσαν τρελή.
Όταν κατάγεσαι από μια τέτοια μεγαλούπολη όπως το Σικάγο,
-εδώ πρέπει να ήταν σαν το Green Acres. -Επαρχία.
Ήταν μικρό, αλλά τόσο φιλόξενο.
Είχε πολύ ενδιαφέροντα κόσμο και περνούσαμε υπέροχα.
Λέω παντού ότι μου άρεσε πολύ που ζούσα στο Φάγετβιλ.
-Αυτό… -Ναι.
-Εδώ παντρεύτηκα. -Ακριβώς.
-Και τα υπόλοιπα είναι ιστορία! -Έλεγα…
Εμένα προσωπικά, αυτό το μέρος πραγματικά με διαμόρφωσε.
Βρήκα ένα υπέροχο σπιτικό εδώ.
Και δεν είμαι η μόνη.
Πάμε να συναντήσουμε το Canopy,
μία από τις οργανώσεις που βοηθά στην επανεγκατάσταση προσφύγων στο Άρκανσο.
Αυτήν τη στιγμή, συμμετέχει σε μια εθνική προσπάθεια
για την επανεγκατάσταση 75.000 Αφγανών που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους
όταν γύρισαν οι Ταλιμπάν και κατέλαβαν πάλι την εξουσία το καλοκαίρι του 2021.
ΟΛΟΙ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΙ
-Γεια σας! Τι κάνεις; -Καλώς ήρθατε, υπουργέ Κλίντον. Τζοάνα.
-Γεια σου, Τσέλσι. Χαίρω πολύ. -Συγγνώμη, έχω κρύα χέρια.
Σας καλωσορίζουμε ζεστά στο Canopy.
-Στο Φάγετβιλ. -Χαίρομαι!
ΤΖΟΑΝΑ ΚΡΑΟΥΖ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ
-Περιμένουμε οικογένεια την Τετάρτη. -Αστειεύεσαι.
Έχουμε κινητοποιηθεί για να τα ετοιμάσουμε όλα
ώστε να τους περιμένει ένα ζεστό σπιτικό.
Τον τελευταίο μήνα έχουμε υποδεχθεί 56 ανθρώπους σε 13 σπίτια.
-Υπέροχο. -Κι είναι απίστευτο.
Και πόσοι θα μείνουν εδώ;
Μια πενταμελής οικογένεια.
Είναι μια εξαντλητική περίοδος για όλες τις οικογένειες που έχουν έρθει.
Μα έχουμε καταφέρει να τις φέρουμε σε ένα ασφαλές, ήσυχο μέρος.
-Θα μας βοηθήσετε να φτιάξουμε το κρεβάτι; -Ευχαρίστως.
Αυτή είναι η χαρά της συμμετοχής στο Canopy, γιατί ο κόσμος κάνει δωρεές.
Και μετά έχουμε ένα σακούλι με βίδες
-κι αυτό το κρεβάτι… -Ένα σακούλι με βίδες;
Και συνήθως ψάχνουμε να βρούμε άκρη.
Εντάξει.
Τσέλσι, κράτα αυτό.
-Μήπως πάει… -Εδώ.
-Εδώ, μαμά. -Εδώ. Ναι.
Όλα αυτά είναι δωρεές;
-Δωρεές, ναι. -Έχουμε αρκετές βίδες;
-Έχουμε μερικές κοντές εδώ κάτω. -Θα είναι ενδιαφέρον αυτό.
-Μαμά, θέλουμε μια πιο κοντή εκεί. -Έγινε.
-Εντάξει. Άρα, μπαίνει έτσι. -Ναι.
Ξέρετε πόσες κούνιες έχω στήσει;
-Ναι. -Έτσι μπράβο.
Δεν θέλω να μπει κανείς και να καταρρεύσει.
Συνήθως πηδάνε μέσα όταν το πρωτοβλέπουν.
-Άρα, πρέπει να είναι ανθεκτικό. -Όχι! Είναι τρομακτικό!
Λοιπόν, για να δούμε αν…
-Ομαδική δουλειά. -Ακριβώς! Εννοείται.
Άλλη μία εδώ.
-Έτσι μπράβο. -Τέλεια.
-Δείχνει πολύ σταθερό. -Νομίζω πως ναι.
Τα καταφέραμε.
-Ταιριάζει! Ωραία. -Ναι.
Έξοχα, έξοχα.
-Συνεχίζουμε τη δουλειά. -Ναι!
-Έχουμε πολλά να κάνουμε. -Εντάξει!
-Χαρτί υγείας. -Ευχαριστώ.
Αυτή έπεσε. Θα τη σηκώσουμε;
Η κουρτίνα του μπάνιου έπεσε.
-Ναι. -Δεν ξέρω.
-Αυτά είναι πολύ… -Όχι!
Μαμά, χρειαζόμαστε τα μικρά…
Δεν έχει ν' ακουμπήσει.
-Χρειάζονται τα μισοφέγγαρα, νομίζω. -Ναι.
Πέφτει πολύ εύκολα, μα τουλάχιστον είναι πολύ όμορφη.
Τη σήκωσα.
-Ένα αγαπημένο μας βιβλίο. -Είμαστε ενθουσιασμένες. Έτοιμες.
-Μόλις φτιάξουμε την κουρτίνα. -Μόλις τη φτιάξουμε, ναι!
Ήμασταν πολύ κοντά.
Είναι τέλειο, κορίτσια. Πολύ μου αρέσει.
ΠΟΛΥ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΤΕ.
Ούτε διανοούμαι τι θάρρος χρειάζεται για να αφήσεις το σπίτι σου.
Για να αφήσεις όλα όσα ξέρεις.
Θα επισκεφθούμε μια οικογένεια απ' την Καμπούλ
που έφτασε στο Άρκανσο πριν από μερικές βδομάδες.
ΜΠΕΝΤΟΝΒΙΛ ΑΡΚΑΝΣΟ
Και, μαμά, εσύ προσπαθούσες επί μήνες να εκκενώσετε Αφγανούς,
ιδίως Αφγανές με τις οικογένειές τους.
Ολοκληρώνεται ένας κύκλος που θα γνωρίσω αυτήν την οικογένεια
που βοηθά η Canopy.
Είμαι πολύ ευγνώμων που μου δίνεται η ευκαιρία…
ΑΚΕΛΑ - ΜΠΑΣΙΡΑ
να σας καλωσορίσω στο Άρκανσο και στην Αμερική.
-Ευχαριστούμε πολύ. -Ναι.
Πόσο καιρό είστε εδώ πλέον;
-Περίπου τρεις εβδομάδες. -Τρεις εβδομάδες.
Όταν πρωτοφτάσαμε στο Άρκανσο,
βρήκαμε κολοκύθες έξω από τις πόρτες.
Η μητέρα μου ρωτούσε συνέχεια
"Γιατί έχουν κολοκύθες εδώ, Μπασίρα;"
Κάποια μέρα είδαμε παιδιά με στολές.
Τότε καταλάβαμε ότι ήταν κομμάτι της κουλτούρας και μια παράδοση.
Ίσως του χρόνου.
Του χρόνου. Σίγουρα ο γιος σου θα θέλει να μεταμφιεστεί.
Ναι.
Πραγματικά επιδεικνύετε την απίστευτη γενναιότητα
που τόσοι Αφγανοί αναγκάστηκαν να δείξουν.
Δυνάμεις των Ταλιμπάν εισήλθαν στην αφγανική πρωτεύουσα Καμπούλ σήμερα.
Η κορύφωση μιας ταχείας προέλασης
και η ανάκτηση του ελέγχου σχεδόν δύο δεκαετίες μετά
την απομάκρυνσή τους από την εξουσία.
Οι συνθήκες στο Αφγανιστάν
στο διάστημα αυτών των 20 χρόνων δεν ήταν τέλειες,
αλλά ο κόσμος ήταν χαρούμενος
γιατί είχαμε τα βασικά μας δικαιώματα,
οι γυναίκες πήγαιναν στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο,
ήταν ενεργά μέλη της κοινότητας.
Εσείς σπουδάζατε τότε;
Τελείωσα το Πανεπιστήμιο της Καμπούλ,
τη Νομική.
Νομικές και πολιτικές επιστήμες.
Εσύ σπούδαζες;
Πήγαινα στο πανεπιστήμιο.
Όταν σπούδαζα στην Καμπούλ,
πάντα έλεγα ότι ήθελα να γίνω γιατρός.
Δεν χάσατε μόνο το παρόν σας, αλλά και το μέλλον σας.
Τις δυνατότητες που είχατε.
Όταν άλλαξε το καθεστώς κι ήρθαν οι Ταλιμπάν,
ήταν μεγάλη καταστροφή για το Αφγανιστάν.
Έγινε τόσο γρήγορα.
Αναγκαστήκατε να πάρετε μια σοβαρή απόφαση σχεδόν μέσα σε λίγες ώρες.
Χιλιάδες άνθρωποι έσπευσαν στο αεροδρόμιο
και κάποιοι πέθαναν απ' τον συνωστισμό.
Κάποιοι συγγενείς μας δεν ήθελαν να πάμε στο αεροδρόμιο.
Στις 02:00, όμως, φύγαμε απ' το σπίτι μας.
Μπορούσαμε να πάρουμε μαζί μόνο ένα σακίδιο.
ΚΑΜΠΟΥΛ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2021
Το αεροδρόμιό μας έχει πολλές πύλες.
Πήγαμε στην πύλη Άμπι.
Δυο μέρες μετά από μας
έγινε βομβιστική επίθεση σ' εκείνη την πύλη.
Ήταν επικίνδυνο και ριψοκίνδυνο,
αλλά περάσαμε από εκείνη την πύλη.
-Και καταφέρατε να φύγετε όλοι μαζί. -Ναι.
Δεν θέλαμε καθόλου να έρθουμε ως πρόσφυγες,
αλλά έπρεπε να πάρουμε εκείνη την απόφαση.
Και πώς είναι ο γιος σου; Πώς έχει προσαρμοστεί σε ένα νέο μέρος;
Με καινούριους ανθρώπους, σε νέο σπίτι;
Τις πρώτες ημέρες ήταν δύσκολα,
γιατί η αίσθηση ότι δεν έχεις σπίτι
είναι δύσκολη ακόμη και για ένα μωρό.
Όταν κατάλαβε, λοιπόν, ότι έχει σπίτι, άρχισε να φαίνεται πολύ χαρούμενος.
Ξέρει ότι έχουμε ένα σπίτι,
μια ήρεμη πόλη κι ότι μπορεί να παίζει με ασφάλεια.
Και τώρα κάνει νέους φίλους.
Αυτή ήταν η επόμενη ερώτηση. Έχει κάνει νέους φίλους;
Ναι, κάνει νέους φίλους
από τους γείτονές μας και τις υποστηρίκτριες οικογένειες.
Και τώρα του αρέσει το Άρκανσο.
Σας ευχόμαστε ό,τι καλύτερο.
Κι ελπίζουμε να περάσετε ωραίες πρώτες Ευχαριστίες εδώ.
Ευχαριστούμε.
Καλές Ευχαριστίες.
Ευχαριστώ, μαμά.
Τα παίρνω εγώ.
Όχι. Θα τα πάω εγώ. Εσείς μας σερβίρατε. Ευχαριστώ.
-Κυρία υπουργέ; -Ναι.
Όταν πας σε σπίτι Αφγανών για πρώτη φορά, δεν πλένεις τα πιάτα.
Την επόμενη φορά που έρχεσαι, πλένεις.
Πλένουμε πιάτα…
Εντάξει; Ναι, την πρώτη φορά δεν το κάνεις.
Θεωρώ σημαντικό να επιστρέφουμε στο παρελθόν μας.
Και υπάρχει καλύτερο μέρος να τα σκεφτώ όλα αυτά απ' το Λιτλ Ροκ;
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΛΙΤΛ ΡΟΚ
ΛΙΤΛ ΡΟΚ ΑΡΚΑΝΣΟ
Να το Rally's. Θυμάμαι τις σπιράλ πατάτες στο Rally's.
Είναι καταπληκτικές. Άραγε να τις φτιάχνουν ακόμη έτσι;
Θυμάμαι να πηγαίνω στην παιδική χαρά κοντά στο στάδιο Ουόρ Μεμόριαλ, κι είχε…
-Και τον ζωολογικό κήπο. -Τον λάτρευα.
Τον λάτρευες. Κι ονόμασαν έναν χιμπατζή προς τιμήν σου.
Όχι δα!
Δεν ήταν χιμπατζής, αλλά ουρακοτάγκος.
-Ουρακοτάγκος ήταν; -Γεννηθείς το 1975.
Νόμιζα ότι εσείς μου δώσατε το όνομά του.
-Δεν θα το έκανα αυτό. -Ήταν γλυκύτατος.
Το '96, τη μέρα των εκλογών,
ήμουν με δυο φίλους στο εμπορικό κέντρο κι ήθελα να τρυπήσω τα αφτιά μου.
Ήμουν 16, και σου τηλεφώνησα
και μου είπες να μην το κάνω σε μια στιγμή ευφορίας.
Δεν πίστευα ότι δεν με άφηνες, γιατί έλεγα "Τα 16 είναι 4 χρόνια μετά τα 12"
κι είχες πει ότι θα μπορούσα στα 12.
Καταρχάς, δεν θυμάμαι να λέω ποτέ για τα 12.
-Νομίζω πως είπα 20 ή 30. Ποτέ 12. -Με τίποτα.
-Όχι, λυπάμαι, δεν το είπα ποτέ αυτό. -Το είπες.
Μα όταν ήμουν μικρή.
Είπα στη Σάρλοτ ότι θα τα τρυπήσουμε μαζί.
Θεέ μου. Έλα να μου πεις όταν γίνει 16 και σε πάρει απ' το εμπορικό.
Της είπα ότι θα το κάνει στα 12.
Εντάξει. Μάλιστα. Η καημένη η εγγονή μου.
-Εντάξει. -Όλα καλά.
Εδώ είναι το λύκειο όπου θα είχες φοιτήσει,
-αν είχαμε μείνει στο Λιτλ Ροκ. -Ναι.
Απίστευτα μεγαλοπρεπές κτίριο
και, προφανώς, η ιστορία το κάνει
-ακόμη σημαντικότερο και ξεχωριστό. -Σημαντικότερο.
ΛΥΚΕΙΟ ΣΕΝΤΡΑΛ ΛΙΤΛ ΡΟΚ
Όταν βλέπω το λύκειο Σέντραλ,
σκέφτομαι την υπόθεση Μπράουν εναντίον Συμβουλίου Εκπαίδευσης,
που όριζε ότι τα δημόσια σχολεία της Αμερικής πρέπει να είναι ανάμικτα.
Ότι τα σχολεία όπου φοιτούσαν μαύρα παιδιά…
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
δεν ήταν καν συγκρίσιμα,
πόσο μάλλον ισάξια με εκείνα όπου φοιτούσαν λευκά παιδιά.
ΤΟ 1957, ΤΟ ΛΥΚΕΙΟ ΣΕΝΤΡΑΛ ΤΟΥ ΛΙΤΛ ΡΟΚ ΕΙΧΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΛΕΥΚΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ
Το 1957 το Συμβούλιο Εκπαίδευσης του Λιτλ Ροκ είπε
"Θα ενοποιήσουμε τα σχολεία".
Και εννέα γενναίοι νεαροί και νεαρές
ήταν οι πρώτοι μαύροι μαθητές που φοίτησαν σε αυτό το εξαιρετικό λύκειο.
Προφανώς, όλοι θα έπρεπε να κάνουν το ίδιο,
αλλά πολλά μέρη στη χώρα δεν έκαναν τίποτα.
Κι είναι δύσκολο να σκέφτεσαι ότι εννέα μαθητές
σε ένα μαθητικό σώμα σχεδόν 2.000 ατόμων
σήμαιναν έστω στο ελάχιστο ενοποίηση.
Κι η πίεση που ένιωθαν εκείνοι οι εννέα μαθητές.
Όταν ήσουν μικρή στο Σικάγο,
-αντιλαμβανόσουν τι συνέβαινε εδώ; -Ασφαλώς.
Ζούσα σε ένα προάστιο λευκών έξω από το Σικάγο
και φοίτησα σε εξαιρετικά δημόσια σχολεία.
Ο πατέρας μου έβλεπε ειδήσεις κάθε βράδυ
και ξαφνικά στην οθόνη κάτι που έχει χαραχτεί στο μυαλό μου.
Οι πολύ γενναίοι, μαύροι μαθητές, οι Εννέα του Λιτλ Ροκ.
Περνούσαν από το πλήθος που τους φώναζε, τους έφτυνε.
-Γεμάτοι μίσος. -Τους έφτυναν.
Παιδιά, που ήταν πέντε, έξι, επτά χρόνια μεγαλύτερά μου.
Αυτό με έκανε να αντιληφθώ περισσότερο τι συνέβαινε έξω από την κοινότητά μου.
Και, ξέρεις, το μεγαλείο δεν είναι πάντα μια ευθεία γραμμή.
Εγώ είδα τι συνέβη εδώ το 1957.
Δεν με έκανε να αντιπαθήσω τη χώρα μου.
Με έκανε να θαυμάσω τους νέους ανθρώπους που προσπαθούσαν
να κάνουν τη χώρα μας να τιμήσει τα υψηλότερα ιδανικά της.
Είναι τιμή μου που θα μιλήσουμε με την Καρλότα και τη Μίνιτζιν,
που ανήκαν στους Εννέα του Λιτλ Ροκ, για τις προσωπικές τους εμπειρίες.
-Θεούλη μου! Κάρλα! -Γεια σου.
-Χαίρομαι που σε βλέπω. -Πολύ χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, φίλη μου.
Κι εγώ χαίρομαι.
-Θεούλη μου! Είναι μεγάλη η χαρά. -Είδες;
Ναι, είναι υπέροχα.
Συζητήσαμε πολύ για τη σημασία του να είσαι θαρραλέα.
ΚΑΡΛΟΤΑ ΟΥΟΛΣ ΛΑΝΙΕΡ ΕΝΝΕΑ ΤΟΥ ΛΙΤΛ ΡΟΚ
Ξέρατε ότι αξίζατε μια εκπαίδευση παγκοσμίου κλάσης…
ΜΙΝΙΤΖΙΝ ΜΠΡΑΟΥΝ-ΤΡΙΚΙ
και είχατε το θάρρος να παλέψετε για να φοιτήσετε στο Σέντραλ.
Σκεφτόμουν ότι μεγάλωσα στον Νότο του Τζιμ Κρόου.
Διδάχθηκα ότι ήμουν όμορφη, ότι ήμουν έξυπνη.
-Που ίσχυαν. -Και ταλαντούχα.
Είμαι η Μίνιτζιν Μπράουν.
Είμαι ευγνώμων για τον πολύ κόσμο
που μας έχει στηρίξει και δούλεψε επιμελώς για τον αγώνα μας.
Οι οικογένειές μας δεν ήθελαν να μας φέρονται άσχημα.
Και προτιμούσαμε να περπατάμε αντί να πάρουμε το λεωφορείο.
Δεν σας έστελναν στη γαλαρία
-για να το αποφύγετε αυτό; -Πολύ περπάτημα.
Σου γίνεται φύση να αντιστέκεσαι.
-Ακριβώς. -Για να παραμένουμε ασφαλείς.
Η μητέρα μου έλεγε "Τα πράγματα θα αλλάξουν.
Πρέπει να είσαι έτοιμη να περάσεις την πόρτα,
είτε είναι ορθάνοιχτη είτε έχει μια χαραμάδα.
Για να το καταφέρεις πρέπει να πάρεις καλή μόρφωση".
Άκουγα περί μόρφωσης από την κούνια, λοιπόν.
Έκανα Ιστορία στο Σέντραλ.
Αναφέρθηκε η δουλεία κι είχε μία παράγραφο στο βιβλίο που έγραφε
"Η δουλεία ωφέλησε τους μαύρους".
Κι εγώ, η μικρή ανόητη, σήκωσα ντροπαλά το χέρι μου κι είπα
"Εγώ δεν έμαθα αυτό για τη δουλεία".
Τότε σφραγίστηκε η μοίρα μου. Έγινα η ταραξίας.
Δεν ήξερα…
Ότι δεν έπρεπε να πείτε την αλήθεια.
Ναι, εννοείται.
Μα όταν πήρε εκείνη την απόφαση το Συμβούλιο Εκπαίδευσης,
πώς καταλήξατε να είστε δύο από τους εννιά;
Εγώ ήθελα να γίνω γιατρός εξαιτίας της μαντάμ Κιουρί.
Καλός λόγος.
Ναι. Ήξερα ότι σε ένα εργαστήριο ήταν δύο παιδιά και διέτεμναν έναν βάτραχο.
Ενώ στο Ντάνμπαρ,
είναι 10 με 12 παιδιά πάνω απ' τον καημένο τον βάτραχο και τον διατέμνουν.
Το θέμα ήταν η πρόσβαση, η ευκαιρία.
Την 1η Αυγούστου, νομίζω, έλαβα την κάρτα εγγραφής.
Και δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα του πατέρα μου.
Γούρλωσε τα μάτια του.
Είπε "Σκοπεύεις να πας στο Σέντραλ;" Κι είπα πως ναι.
Υπηρέτησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κι είπε "Κανείς δεν ξεχωρίζει τα δολάριά μου.
Δεν υπάρχουν λευκά και μαύρα δολάρια από φορολογικής άποψης.
Βοηθάω κι εγώ να συντηρείται το λύκειο Σέντραλ του Λιτλ Ροκ".
Οι γονείς μου ήταν υπερήφανοι.
Την πρώτη μέρα, γνώρισα τους άλλους.
Είδα το πλήθος στην άλλη άκρη…
μα δεν ένιωθα καθόλου φόβο.
-Εσύ; -Όχι.
-Δεν ένιωθα φόβο, οπότε… -Ποτέ δεν ήμασταν μισητοί.
-Τι να φοβηθούμε; -Ναι.
Αρχίσαμε να περπατάμε
και πλησιάζει ένας διοικητής και λέει
"Πάρτε τα παιδιά και γυρίστε στα σπίτια σας".
Το προηγούμενο βράδυ, ο κυβερνήτης είπε ότι κάλεσε
την Εθνοφρουρά του Άρκανσο για να προστατέψει τους πολίτες του Λιτλ Ροκ.
Εγώ προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει εδώ.
Η Εθνοφρουρά έχει έρθει να προστατέψει τους πολίτες.
"Ελέγξτε εκείνο το πλήθος". Αυτό είναι το σκεπτικό μιας 14χρονης.
Τελικά, κάναμε στροφή και φύγαμε.
Η δεύτερη πρώτη μέρα ήταν στις 23 Σεπτεμβρίου.
Είχαμε μπει από την πλαϊνή πόρτα εκείνο το πρωί.
Και η τάξη ήταν στην πίσω μεριά,
οπότε δεν είδα τι γινόταν μπροστά.
Ο όχλος αυξανόταν.
Έκανα Γεωμετρία κι ο αστυνομικός έρχεται στην πόρτα
και μας πήγε γρήγορα σε δύο περιπολικά.
Είπαν "Βάλτε τις κουβέρτες στα κεφάλια σας και μην τα σηκώσετε".
Και τον άκουσα να λέει
"Πάτα γκάζι και μη σταματήσεις πουθενά".
Νιώθω ακόμη και σήμερα εκείνη την έξαψη.
Όταν έφτασα στο σπίτι, χτυπούσε το τηλέφωνο.
Τηλεφωνούσαν στη μητέρα μου να πάει να πάρει την Καρλότα απ' το σχολείο.
Η μητέρα μου είναι 96 ετών σήμερα
και τα μαλλιά της γκρίζαραν από εκείνη τη μέρα, την 23η Σεπτεμβρίου 1957.
Ήταν η πιο τρομακτική μου μέρα.
Και τότε ήταν που ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ ρώτησε τι συμβαίνει στο Λιτλ Ροκ.
Ήξερε πως κάτι έπρεπε να κάνει. Μου τηλεφώνησε ο θείος μου κι είπε
"Ξέρεις ποιος θα έρθει στο Λιτλ Ροκ χάρη σ' εσένα και τους φίλους σου;"
Οι επίλεκτοι, η 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία, οι Screaming Eagles,
που είχαν βγάλει καλή φήμη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Και το να τους βλέπεις…
Ο πρόεδρος έστειλε στρατιώτες στο Λιτλ Ροκ.
Συνόδευσαν τους νέγρους προς και από το σχολείο,
τους προστάτεψαν από τα απειλητικά πλήθη.
-Υποτίθεται πως έπρεπε να κρυβόμαστε… -Ναι.
-στις ντουλάπες μας. -Έτσι.
Αυτός ήταν ο σκοπός του όχλου
κι όλο εκείνο το μίσος κι όλα αυτά, για να πούμε
-"Δεν θα ξαναπάμε". -Όχι.
Μα επειδή ξαναπήγαμε, ο πρόεδρος αναγκάστηκε να κινητοποιηθεί.
Έπρεπε να πιστεύεις πολύ στον εαυτό σου
και να είσαι γενναίος.
Να είσαι διατεθειμένος να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.
-Σωστά. -Και πληρώσατε το τίμημα.
Μπήκα στο στόχαστρο επειδή ρώτησα για τη δουλεία, εξαρχής.
Δεν θα με εγκατέλειπε ποτέ η φήμη.
Κάθε μέρα, μας ακολουθούσε μια παρέα κοριτσιών,
μας πατούσαν από πίσω, έφτυναν, έλεγαν "Είστε άσχημοι. Βρομάτε. Είστε μαύ…"
Ξέρεις, τα συνηθισμένα.
Την ώρα που μπαίνω στην τάξη,
μου έρχεται κάτι στο κεφάλι.
Και το σηκώνω κι είναι μια τσάντα με έξι λουκέτα μέσα.
Τη σήκωσα, λοιπόν,
την πέταξα κάτω κι είπα "Παρατήστε με ήσυχη, λευκά σκουπίδια".
Η καθηγήτριά μου άκουσε εμένα.
Κι είπαν "Πρέπει να φύγεις". Γι' αυτό αποβλήθηκα.
Τα φτυσίματα, οι σπρωξιές στις σκάλες συνεχίστηκαν,
αλλά εγώ ήξερα ότι άξιζα όσο οποιοδήποτε άλλος.
Κι αυτό με βοήθησε να το ξεπεράσω.
Ξεπεράσατε το χάος και πήρατε επαίνους.
Ναι.
Γιατί θέλω να καταλάβουν οι νέοι ότι πρέπει να αγνοείς τους παράλογους.
-Ακριβώς. Ναι. -Διότι σε αποσπούν.
-Θέλουν να σε ρίξουν. -Και να σε αποσπάσουν.
-Να σε ρίξουν. -Να σε επηρεάσουν.
-Το ξεπερνάς με πείσμα. -Σωστά.
Συνέβαιναν πάρα πολλά στους διαδρόμους.
Πάντα κουβαλούσαμε τα βιβλία μας
κι αυτό γιατί αν τα αφήναμε στα ερμάριά μας,
μας τα έσπαγαν.
Και δεν έπρεπε να σου πέσουν κάτω.
-Γιατί αν έπεφταν, για να τα σηκώσεις… -Ήταν εκτεθειμένο το κεφάλι.
-σε κλοτσούσαν. -Ναι.
Η μαμά έλεγε "Μπορείς να μείνεις σπίτι"
κι εγώ έλεγα "Όχι! Πρέπει να πάω για να δω τι θα μου κάνουν σήμερα!"
Ακόμη και τώρα έχετε τον νου σας καθώς διασχίζετε τους διαδρόμους;
-Αν νιώθουμε ασφαλείς; -Ναι. Πάρα πολύ.
-Με όσα γίνονταν στον διάδρομο. -Ακριβώς.
Κι έχω τον νου μου και ποιος έρχεται προς το μέρος μου.
Και, να ξέρετε, πολλοί που μεγάλωσαν στον Νότο του Τζιμ Κρόου
-έχουν αυτήν την κεραία. -Ναι.
Εμείς καταλαβαίνουμε τα πάντα για τους λευκούς.
-Μα δεν ισχύει το αντίστροφο. -Πράγματι.
-Έχω μάστερ στους λευκούς. -Εντάξει. Σωστά.
Θέλω μόνο οι λευκοί να πάρουν απολυτήριο στους μαύρους.
Μόνο αυτό.
ΤΑΪΓΚΕΡΣ
Λέω στους νέους "Τα παιδιά μπορούν να κινητοποιήσουν προέδρους".
Έχεις φωνή.
Μπορείς να αναγκάσεις ανθρώπους με εξουσία να κάνουν πράγματα
-που ίσως θέλουν ή δεν θέλουν να κάνουν. -Δεν θέλουν.
Συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν εξαιρετικά πράγματα.
Πολύ εξαιρετικά.
Αυτή είναι η εκκλησία μας.
-Η Πρώτη Ενωμένη Εκκλησία Μεθοδιστών. -Ναι.
-Περνούσαμε πολύ χρόνο εδώ. Επίσης… -Κάθε Κυριακή.
Και θυμάμαι ότι ντρεπόμουν πάρα πολύ όταν ερχόταν η Γιορτή της Μητέρας
κι ήταν η ώρα των παιδιών…
Η ώρα των παιδιών, ναι.
Μας ρωτούσαν τι δώρο θέλαμε να κάνουμε στις μαμάδες μας
κι εγώ έλεγα ασφάλεια ζωής.
Νόμιζα πως αυτό σήμαινε ότι θα ζούσες για πάντα!
Όλο το ποίμνιο ήταν του στιλ
"Θέλει να πάρει στη μαμά της ασφάλεια ζωής;"
Και θυμάμαι πόσο ντρεπόμουν.
Με συγκίνησε πολύ αυτό. Μου άρεσε πολύ.
Αυτό ξυπνά πολλές όμορφες αναμνήσεις, έτσι;
Θεούλη μου, πάρα πολλές όμορφες αναμνήσεις.
Πέρασα υπέροχα ως παιδί εδώ,
αλλά η παιδική ηλικία δεν ήταν πάντα εύκολη για τη Σιμόν,
την οποία, μαμά, ίσως εσύ να μην τη γνώριζες
προτού γυρίσουμε στο Λιτλ Ροκ,
αλλά εγώ την ήξερα επειδή έχω δει το RuPaul's Drag Race.
Με λένε Σιμόν
ΣΕΖΟΝ 13
Κι έχω έρθει για τον θρόνο Μακιγιαρισμένη, στο Άρκανσο μεγαλωμένη
Προτού γίνει η Σιμόν,
ήταν ο Ρέτζι Γκάβιν, γέννημα θρέμμα του Κόνγουεϊ στο Άρκανσο,
πολύ κοντά στο Λιτλ Ροκ,
και δεν βρήκε τον εαυτό της ώσπου βρήκε το ντραγκ.
Η επόμενη ντραγκ σουπερστάρ της Αμερικής είναι…
Κατενθουσιάστηκα που κέρδισε τη σεζόν 13 του Drag Race.
Η Σιμόν.
Πάντα υποστηρίζω ξεδιάντροπα όσους είναι απ' το Άρκανσο.
Τώρα πια, η Σιμόν ζει στο Λος Άντζελες,
αλλά έχει έρθει για διήμερο στο Λιτλ Ροκ.
Κι απόψε, κάνει ένα πάρτι με τους φίλους της εδώ
και μας έβαλαν στη λίστα καλεσμένων.
Να τη.
Μεγάλωσα στο Κόνγουεϊ, μια μικρή πόλη εδώ…
ΣΙΜΟΝ ΝΤΡΑΓΚ ΚΟΥΙΝ
και το πιο θαρραλέο που έχω κάνει ήταν να πάω στον χορό αποφοίτησης ως ντραγκ.
Μεγαλώνοντας, δεν ένιωθα καλά ή ασφαλής να είμαι ο εαυτός μου,
αλλά ήξερα ότι αν μπορούσα να μπω εδώ μέσα με το κεφάλι ψηλά, μπορούσα τα πάντα.
Ήταν η πρώτη μου φορά που είχα κυκλοφορήσει δημοσίως ως ντραγκ.
Η πιο θαρραλέα ντόπια απ' το Άρκανσο στην ιστορία του ντραγκ.
Όταν ήρθα στο Λιτλ Ροκ για σπουδές,
ήξερα ότι ήθελα να ακολουθήσω το ντραγκ.
Τότε γνώρισα την οικογένειά μου, το House of Avalon.
Είναι μια κολεκτίβα με queer καλλιτέχνες που θέλουν να περνούν καλά
και να κάνουν τον κόσμο ασφαλέστερο,
είτε μέσω της τέχνης, της φωτογραφίας, του ντραγκ, των βίντεο.
Όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Θα βγάλω πόδι και τον καλό μου ώμο.
-Ένα καλό καλαμάκι κι έναν καλό ώμο. -Καλό ώμο.
Το House of Avalon μου έδωσε την άδεια που χρειαζόμουν
για να γίνω αυτό που ήθελα και να εξερευνήσω το ντραγκ και τη Σιμόν.
ΑΠΟΨΕ, ΤΟ HOUSE OF AVALON ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ
ΕΝΑ ΠΑΡΤΙ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΟΝ ΧΟΡΟ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ
-Ο πρώτος μου χορός αποφοίτησης. -Τι;
-Για δες εδώ! -Χαριτωμένο.
Μεθύσι και γκάστρωμα.
AVALON ΧΟΡΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΗΣ
Καλώς ήρθατε στον χορό αποφοίτησης του Avalon!
Ναι!
Γεια!
Θεέ μου!
Φοβερή είσοδος! Υπέροχη!
Σας χρειάζομαι μια φορά τη βδομάδα.
Πάντα έτοιμοι να παρτάρουμε.
Είναι απίστευτη εκδήλωση για το δυτικό Λιτλ Ροκ.
Ο δικός σας χορός;
Πάνε πολλά χρόνια.
Πώς λέμε House of Avalon… Εκείνος χάνεται στις Ομίχλες της Άβαλον.
Πάρα πολύ παλιά.
Θυμάμαι τον δικό σου χορό.
-Πού έγινε; -Σε σκάφος.
Αλήθεια;
Δεν φόρεσα παγέτες και το μετανιώνω.
Εσείς είστε πολύ πιο λαμπεροί απ' ό,τι ήμουν εγώ στον χορό.
Όχι και τόσο κομψά, πρέπει
-να περάσω τα πόδια μου από πάνω. -Από πάνω;
Κι εγώ το ίδιο.
-Έχεις ατελείωτα πόδια. -Ισχύει.
ΡΕΤΖΙΝΑ ΠΡΑΪΣ ΜΑΜΑ ΤΗΣ ΣΙΜΟΝ
Είσαι παιδάκι στο Κόνγουεϊ.
Μαμά, πώς ήταν για σένα;
Ήμουν πολύ προστατευτική. Τον πρόσεχα.
-Σαν γεράκι. -Το καταλάβαινες ως παιδάκι;
Ναι. Ήξερα τι με έπαιρνε και τι δεν με έπαιρνε να κάνω.
Ήμουν υπερπροστατευτική μαμά
και δεν θα είχε σημασία αν ήταν γκέι, στρέιτ, μοβ.
Δεν θα είχε σημασία.
Σε τι ηλικία άρχισε το μπούλινγκ;
Στην Α' Δημοτικού. Δεν θα το ξεχάσω.
Ήταν στις αρχές του σχολείου κι ήμουν κατενθουσιασμένος.
Μπήκα στο λεωφορείο κι έκατσα στη θέση μου.
Κι ένας "φίλος" μου… Εγώ μιλούσα, έκανα χειρονομίες.
Κι είπε "Θεέ μου, γιατί είσαι τόσο απίστευτα γκέι;"
-Το πρωτάκι το είπε αυτό; -Το πρωτάκι.
Εγώ δεν ξέρω καν τη λέξη.
-Σκέφτηκες να αυτοκτονήσεις, έτσι; -Ναι.
-Στα εννιά σου; -Στα εννιά, ναι.
Δεν είναι τρελό; Αλλά…
Και ξέρετε ότι τώρα υπάρχουν παιδιά που αυτοκτονούν.
-Αυτοκτονίες. -Σήμερα.
Γύρισες σπίτι μια μέρα κι είπα "Τελείωσε".
Θύμωσα τρομερά μαζί του κι είπα
"Δεν πρέπει ποτέ να νιώθεις έτσι.
Γιατί και κανείς άλλος να μη σε στηρίζει, σε στηρίζω εγώ".
Να είσαι καλά.
Ό,τι κι αν γίνει.
Και πότε ανακάλυψες το ντραγκ;
Πρέπει να ήμουν γύρω στα 16
κι έβλεπα το RuPaul's Drag Race.
Και σκέφτηκα "Μπορείς να βάλεις μαλλιά, μακιγιάζ και ρούχα
και να κάνεις ό,τι θες;
Είμαι έτοιμη. Φύγαμε!"
Κι αυτή ήταν η σπίθα.
-Μόνο αυτό που είδες στο RuPaul; -Ναι. Στο RuPaul.
-Δεν είναι απίστευτο που έλαβες μέρος; -Ναι.
-Και κέρδισες. -Και κέρδισα.
-Είναι απίστευτο. -Έχω ένα στέμμα.
Δεν φαίνεται, αλλά υπάρχει.
Είσαι 16, βλέπεις το σόου και λες "Μπορώ κι εγώ".
Μπορώ να κάνω ντραγκ.
Κι έλεγα ότι θα το κάνω, στους φίλους μου.
Και λένε "Θα έρθεις στον χορό αποφοίτησης έτσι;"
-Κι εγώ λέω… -"Μπορώ να το κάνω;"
"Μπορώ να πάω ως ντραγκ; Ξέρεις κάτι; Ναι, θα το κάνω".
Πήγα μόνη μου.
Ο υποδιευθυντής λέει "Ποια είναι αυτή η μαθήτρια; Δεν την έχω ξαναδεί".
Κι ο κος Λιν λέει "Ο Ρέτζι είναι.
Δεν ήξερες ότι θα έρθει ως ντραγκ; Πέρνα, Ρέτζι.
Κι αν σου πει κανείς τίποτα, να μου το πεις".
-Πω πω. -Και δεν το περίμενα αυτό.
Και σκέφτηκα "Φύγαμε".
Είναι ενδιαφέρον.
Διότι φοβάσαι για το παιδί σου,
-αν αυτό διαφέρει. -Ναι.
Μα αν το παιδί σου διαφέρει και δεν του επιτρέπουν
-να είναι το παιδί που προοριζόταν… -Ακριβώς.
-1.000%. Είναι σχεδόν χειρότερο. -είναι ακόμη χειρότερο.
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς
"Το μεγαλύτερο δώρο που μπορώ να ελπίζω για το παιδί μου
είναι να γίνει αυτό που προορίζεται να γίνει".
-Κι αυτό έγινε στο ταξίδι σου. -Εννοείται.
Ναι. Το ντραγκ με βοήθησε να βρω τη φωνή μου.
Με βοήθησε να αποκτήσω αυτοπεποίθηση γι' αυτό που είμαι εκτός ντραγκ.
Και δεν νομίζω να τα είχα καταφέρει αν δεν είχα τη Σιμόν.
Αν δεν είχα τον εαυτό μου. Τώρα πια το λέω.
Αν δεν είχα τον εαυτό μου. Κυριολεκτικά μου έσωσε τη ζωή.
Λοιπόν, ντίβες. Αρχίζει ο χορός αποφοίτησης.
-Ήρθε η ώρα; -Είναι ώρα;
Θα τη βάλουμε να δουλέψει απόψε.
Το καμάρι του Άρκανσο, η Σιμόν!
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Πραγματικά απίστευτο ταξίδι!
Ιδίως αυτήν την εποχή είναι πανέμορφα.
Με έπιασε τεράστια νοσταλγία. Μου άρεσε πολύ που γύρισα πίσω.
-Πολύ ξεχωριστό μέρος για την οικογένεια. -Πραγματικά.
Και σ' ευχαριστώ που με πήγαινες με το αμάξι, αγάπη μου.
Σ' ευχαριστώ που μ' εμπιστεύτηκες.
Αν και, ομολογουμένως, εγώ δεν θα δεχόμουν να με πηγαίνεις εσύ.
-Ναι. -Ήταν υπέροχα.
Και ήταν απίστευτα συγκινητικό που ακούσαμε
τις ιστορίες τόσο εξαιρετικών γυναικών.
Όλες οι συνομιλήτριές μας άφησαν κάποιον χώρο.
Ίσως έναν υλικό χώρο, ίσως έναν ψυχολογικό χώρο.
Ένα άλμα από αυτό που ήταν βολικό και γνώριμο
για το άγνωστο και, για την ακρίβεια, το επικίνδυνο.
Άνθρωποι που όλοι έχουν κάνει ένα άλμα πίστης.
-Κι όχι μόνο για τις ίδιες. -Σωστά.
Μα και για τα παιδιά τους,
για τις κοινότητές τους, με τρόπο που θεωρώ σίγουρα απίστευτα θαρραλέο
κι αδιαμφισβήτητα έμπνευση.
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου