แม่ตั้งตารอที่จะได้กลับไปอาร์คันซอ
แม่เพิ่งได้หนังสือมา
อาหาร 101 อย่างในอาร์คันซอที่ต้องกินก่อนตาย
- ร้านอาหารร้านแรกที่พูดถึง… - บอกเลยๆ
คือร้านเอคิว ชิกเก้นเฮาส์
ให้ตายสิ แม่…
แม่เคยกินไก่ร้านเอคิว ชิกเก้นเฮาส์บ่อยมาก
ทั้งรสเลมอนพริกไทย รสเครื่องเทศ ชุบแป้งทอด
และแบบทอดจี่กระทะ
เหลือเชื่อเลย
เราจะพยายามหาของพวกนั้นให้แม่กิน
หนูชอบการเป็นเด็กที่นั่น
หนูมีความทรงจำที่แสนวิเศษมากมาย จากการเติบโตที่ลิตเติลร็อก
ตอนที่แม่เริ่มคบกับพ่อของลูก
เขาพูดชัดเจนตั้งแต่แรกเลยว่า "ผมจะกลับไปอยู่บ้านที่อาร์คันซอ"
แม่คิดว่า "โอเค ขอไปดูก่อนว่าอาร์คันซอเป็นยังไง"
และนั่นคือตอนที่แม่ตัดสินใจว่า จะลองเสี่ยงทำตามหัวใจดู
แม่มองว่าอาร์คันซอ เป็นจุดเปลี่ยนที่แท้จริงในชีวิตแม่เลย
นั่นคือที่ที่ลูกเกิด
ซึ่งแน่นอนว่าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
ที่เกิดขึ้นกับแม่ระหว่างที่อยู่ที่นั่น
และแม่คิดนะว่า
สถานที่หรือพื้นที่ที่เราอยู่ มันหล่อหลอมเราและท้าทายเรายังไงบ้าง
การกลับไปอาร์คันซอช่วยให้เราคิดได้อย่างถี่ถ้วน
ถึงคำถามเหล่านี้ ว่าความหมายที่แท้จริงของความกล้าหาญคืออะไร
เราเลือกทางเลือกยากๆ ยังไง
เราลองเสี่ยงได้ยังไง
บางทีเราไม่รู้หรอก ว่าผลที่ออกมามันจะเป็นแบบไหน
การได้กลับไปจึงเป็นสิ่งที่แม่ตั้งตารอ
หนูด้วย
หนูไม่รู้ว่าแม่จะใส่ของลงไปได้อีกไหม
ลูกต้องทึ่งแน่ๆ มันขยายได้เยอะเลย
นี่ไง เหลือที่ตั้งเยอะ
- หนูต้องนั่งทับกระเป๋าให้ไหม - ไม่ ไม่ต้อง… มัน…
- หนูรู้ แม่… - น่าเชื่อถือมาก
- แม่ใช้กระเป๋าใบนี้ตลอดเลย - ใช่
- โอเค - ให้ตายเถอะ ก็ได้อยู่
โอเค เรียบร้อย ไปอาร์คันซอกัน
ไปกันเลย
ฉันไม่คิดมาก่อนว่าจะเป็นแบบนั้น ฉันเลยบอกว่า "ลุยละนะ"
ฉันเหมือนจบปริญญาโทด้านคนขาว
ฉันแค่อยากให้คนขาวจบมัธยมด้านคนดำบ้าง แค่นั้นเอง
(ผู้หญิงกล้าย่อมกล้าเสี่ยง)
(นิวยอร์ก)
สถานีต่อไป ลิตเติลร็อก
(อาร์คันซอ ลิตเติลร็อก)
- เอาละนะ - นี่ไม่ใช่เกียร์กระปุกใช่ไหม
ไม่ใช่ นั่นไมโครโฟน
"ต้องการการบำรุงรักษา กรุณาติดต่อตัวแทนจำหน่ายของคุณ"
งานนี้สนุกแน่นอน
แม่อยากกลับไปเฟย์เอตต์วิลล์จะแย่แล้ว
นั่นเป็นครั้งแรกที่แม่ย้ายที่อยู่…
(เฟย์เอตต์วิลล์)
ตอนไปอาร์คันซอ
แม่ชอบที่นั่นมาก ได้สอนที่โรงเรียนกฎหมาย
เราจะแวะไปดูบ้านหลังที่เราแต่งงานกัน
ตอนนี้บ้านกลายเป็นพิพิธภัณฑ์แล้ว…
(เฟย์เอตต์วิลล์ อาร์คันซอ)
สารภาพตามตรงเลย มันทำให้แม่รู้สึกแก่จริงๆ
แม่ว่าไม่มีใครจะพาเราเที่ยวชมรอบๆ ได้ดีเท่าแอนน์ เฮนรีอีกแล้ว
เธอเป็นหนึ่งในเพื่อนคนแรกๆ ของแม่
ตอนที่ย้ายไปเฟย์เอตต์วิลล์ อาร์คันซอ
(พิพิธภัณฑ์บ้านคลินตัน)
แอนน์
(แอนน์ เฮนรี ผู้ให้ความรู้และนักเคลื่อนไหว)
ยินดีต้อนรับกลับบ้านของคุณนะ เชลซีด้วย
หวัดดีค่ะ แอนน์
- นี่คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่างจ้ะ - หนูรู้ค่ะ หนูไม่เคยมาที่นี่เลย
- หนูต้องชอบแน่ๆ - หนูไม่เคยมาเลย
- ตายจริง นั่นชุดแต่งงานของแม่เหรอ - ไม่เคยเลย เธอไม่เคยมาที่นี่
ไม่รู้เลยว่ามีชุดอยู่ที่นี่ จนได้เดินเข้ามานี่แหละ
แม่ซื้อมาจากดิลลาร์ดส์ และตอนนั้นมันราคา 53 ดอลลาร์
เพราะแม่คุณบอกว่าคุณต้องใส่ชุดเจ้าสาว
ใช่ และท่านไปดิลลาร์ดส์กับฉันในคืนวันศุกร์ด้วย
- ก่อนที่ฉันจะแต่งงาน - ต่างจากของหนูหน่อยนึง เชลซี
ค่ะ ก็นะ…
- เราแต่งงานกันที่นี่ - ตรงนี้เลย
นี่เคยเป็นห้องทานอาหารของเรา
(ส่งทีมใหม่มา)
- คลินตันลงเลือกตั้ง - อันนี้ปี 1974
(คลินตันเพื่ออาร์คันซอ)
หนูจำอันนี้ได้ ดวงดาว
(คลินตัน)
เดี๋ยว นี่เน็กไทอะไร
มันคือเน็กไทประเภทที่… ผู้ชายสมัยนั้นเขาใส่กัน
เน็กไทของพ่อเหรอ หรือไม่ใช่
น่าจะใช่ ตลกไหมล่ะ
- โอเค ต่อไปเป็นห้องครัว - ค่ะ
- มันยังดูเหมือนเดิมไหมคะแม่ - เหมือนเดิมมาก
- สีส้มไหม้ๆ - มัน…
- แม่ชอบมาก แม่ว่ามันสดใสดี - น่าทึ่งจัง
ทำไมเรามีแต่ยี่ห้อสว็อนสันส์…
- เพราะมันสำคัญมาก - มันผลิตขึ้นที่นี่ ที่เฟย์เอตต์วิลล์
หนูจำได้ว่าสมัยเด็กๆ เคยกินพอตพายไก่ ยี่ห้อสว็อนสันส์
หนูแค่งงที่…
ความสำคัญของมันถึงขั้นต้องอยู่ข้างๆ รูปพ่อแม่หนู
- เพราะพวกเขาไม่ค่อยทำอาหาร - โอเค หนูถึงถามไง
เรากินพอตพายไก่บ่อยมาก
ตรงนั้นมีอะไร รูปถ่ายเหรอ
รูปนี้สวยมากเลยเนอะ
- หนูว่าหนูไม่เคยเหนรูปนี้นะ - ดูแว่นสิ
- แม่ดูเป็นคุณแม่ยุค 70 จริงๆ - เธอมักจะ…
ตายจริง
- ขอบอกเลยนะ ในปี 1974… - ค่ะ
เราได้ยินเรื่องของเธอมาตลอด
พ่อของหนูเขาพูดว่ามีผู้หญิงคนนึงที่เขาหลงรัก
และเธอมีความสามารถรอบด้าน เขาอยากแต่งงานกับเธอ
แต่เขาไม่รู้ว่าเธออยากแต่งงานกับเขาไหม
เราทุกคนก็อยากเจอเธอ
ที่โรงเรียนกฎหมายมีงานเลี้ยงต้อนรับ
เพราะฉันเป็นนักกฎหมายด้วย ฉันเลยมีโอกาส
ฉันเดินเข้าไปเลย และเธอก็เดินมาในชุดสูทและผมทรงเพจบอย
เราจับมือกัน แล้วเราก็กลายเป็นเพื่อนกันนับแต่นั้นมา
- แน่นอนที่สุด - ฉันนี่…
- ผ่านมาเกือบ 50 ปีแล้ว - นี่แหละที่ฉันพูดถึง มันเยี่ยมมาก
แอนน์ใจดีมาก ที่เป็นคนจัดงานเลี้ยงต้อนรับสำหรับการแต่งงาน
ฉันทำพลาดไปอย่างนึง
- ฉันไม่ได้หาช่างภาพ - โอ๊ยตาย
และถ้าปัจจุบันนี้ไม่มีช่างภาพละก็
จะถือว่างานไม่เคยเกิดขึ้น
- แต่ตอนนั้นเราไม่ได้คิดมากเรื่องนี้ - ใช่เลย
ถ้าเธอไม่คิดมากเรื่องชุดแต่งงาน
แน่นอนว่าเธอคงไม่คิดมากเรื่องช่างภาพหรอก
- แฟชั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดของเราเนอะ - ใช่
ไม่ใช่ชุดสูทตัวเก่งของฉัน บอกได้เลย
ตอนที่ฉันย้ายไปเฟย์เอตต์วิลล์ สำหรับแม่แล้วมันคือการลองเสี่ยงครั้งใหญ่
หลายคนคิดว่าฉันบ้าไปแล้ว
การมาจากเมืองใหญ่อย่างชิคาโก
- เหมือนในหนังเรื่อง Green Acres ไม่มีผิด - สมอลล์วิลล์
มัน… มันเป็นเมืองเล็กๆ แต่มันช่างน่าอยู่
ผู้คนก็น่าสนใจ และเรามีความสุขกันมาก
ฉันบอกทุกคนที่เจอเลยว่าฉันชอบอยู่เฟย์เอตต์วิลล์
- อือ มัน… - ใช่
- นี่คือที่ที่ฉันแต่งงานนี่นา - ถูก จริงด้วย
- ส่วนที่เหลือก็เป็นแค่อดีต - อย่างที่บอกเชลซี…
สำหรับแม่แล้ว ที่นี่มันช่วยหล่อหลอมตัวตนแม่จริงๆ
แม่ได้ค้นพบว่าที่นี่เป็นบ้านที่น่าอยู่มากๆ
และไม่ได้มีแค่แม่คนเดียว
เรากำลังจะไปเจอกับแคโนปี
หนึ่งในองค์กรที่ช่วยหาที่อยู่ให้ผู้อพยพในอาร์คันซอ
ตอนนี้แคโนปีคือส่วนหนึ่ง ของความพยายามระดับประเทศ
ที่จะหาที่อยู่ให้ชาวอัฟกันกว่า 75,000 คน ซึ่งต้องหลบหนีออกมาจากบ้านของพวกเขา
เมื่อพวกตาลิบันกลับมาแล้วยึดครองพื้นที่อีกครั้ง ในฤดูร้อนปี 2021
(ยินดีต้อนรับทุกคน)
- หวัดดีค่ะ เฮ้ เป็นไงบ้าง มัน… - ยินดีต้อนรับค่ะ รมต.คลินตัน ฉันชื่อโจแอนนา
- หวัดดีค่ะ เชลซี ดีใจจังที่ได้เจอ - ขอบคุณค่ะ ขอโทษทีที่มือฉันเย็น
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากให้คุณได้การต้อนรับที่อบอุ่นของแคโนปี
- ที่เฟย์เอตต์วิลล์ - ฉันตื่นเต้นมาก
(โจแอนนา เคราส์ ผอ.บริหารแคโนปี นอร์ทเวสต์อาร์คันซอ)
- ครอบครัวถัดไปจะมาที่นี่วันพุธ - พูดเป็นเล่น
เราเริ่มลงมือเตรียมความพร้อมของทุกอย่าง
เพราะเราอยากมีบ้านที่อบอุ่นรอต้อนรับพวกเขา
เดือนที่แล้วเราได้ต้อนรับ
คนถึง 56 คน จาก 13 ครัวเรือน…
- เยี่ยมจัง - มันน่าทึ่งมาก
จะมีกี่คนอาศัยอยู่ที่นี่เหรอคะ
จะมีครอบครัวห้าคนมาอยู่
ทุกครอบครัวต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่น่าเหนื่อยล้า
แต่เราสามารถพาพวกเขา มายังสถานที่ที่ปลอดภัยและเงียบสงบได้
- อยากช่วยเราประกอบเตียงไหมคะ - ยินดีเลย
นี่คือส่วนหนึ่งของความสนุกจากการอยู่ที่แคโนปี
เพราะมีคนบริจาคของให้เรามากมาย
เราเลยต้องมีถุงสกรูเตรียมไว้
- และเดย์เบดตัวนี้… - ถุงสกรูเหรอ
และเรามักจะยืนงงหาวิธีประกอบ
โอเค
นี่ เชลซ์ จับไว้นะ
- มัน… มันต้องเป็น… - ทางนี้
- ทางนี้ค่ะแม่ - ตรงนี้ ใช่ๆ
ทั้งหมดนี้มีคนบริจาคมาเหรอ
- บริจาค ใช่ค่ะ บางที… - เรามีสกรูพอไหม
- ข้างล่างนี้มีสกรูตัวสั้นอยู่บ้าง - งานนี้น่าสนใจแฮะ
- แม่คะ ตรงนี้ต้องใช้ตัวสั้น - โอเคจ้า
- โอเค ใส่เข้าไปตรงนี้ - ใช่ค่ะ
รู้ไหมว่าฉันเคยประกอบเตียงเด็กมากี่หลังแล้ว
- อือ - เรียบร้อย
ไม่อยากให้คนขึ้นมาบนเตียงแล้วเตียงพัง
คนมักจะกระโดดขึ้นเตียงครั้งแรกที่ได้เห็น
- เราจึงต้องทำให้มันมั่นคงแข็งแรง - ไม่นะ น่ากลัวออก
เอาละ ดูซิว่ามัน…
ต้องใช้คนทั้งหมู่บ้าน
ใช่ๆ ถูกต้องที่สุด
อีกอันตรงนี้
- เรียบร้อย - เยี่ยม
- มันดูมั่นคงใช้ได้นะ - ฉันว่า… ใช่ ฉันว่าใช้ได้แล้ว
เราทำสำเร็จแล้ว
- พอดีเลย แจ๋ว - ใช่ค่ะ
เยี่ยมมาก วิเศษเลย
- เดาว่าเราต้องทำงานต่อ - ใช่
- เรา… ใช่ เรามีอะไรให้ทำเยอะเลย - โอเค
- กระดาษชำระ - ขอบคุณค่ะ
ไอ้นี่มันร่วงลงมา เราจะเอามันขึ้นไปไหม
ผ้าม่านห้องน้ำร่วงลงมา
- ใช่ - ใช่ ไม่รู้สิ
- ของพวกนี้มัน… - ไม่นะ
ไม่ แต่แม่คะ เราต้องมี…
ไม่มีที่ให้วางมันไว้
- มันต้องมีตะขอไว้วาง คิดว่านะ - ใช่ๆ
มันจะร่วงได้ง่าย แต่อย่างน้อยมันก็ดูดีกว่าเดิม
เอาขึ้นไปได้แล้ว
(ทายซิว่าฉันรักเธอแค่ไหน)
- หนึ่งในหนังสือโปรดของเรา - ตื่นเต้นจัง เราพร้อมแล้ว
ต้องซ่อมม่านในห้องน้ำก่อน
ต้องซ่อมม่านในห้องน้ำก่อน ใช่ค่ะ
เราใกล้ถึงความจริงแล้ว
เจ๋งจังเลยทุกคน ฉันชอบมาก
(ดีใจจังที่คุณมาที่นี่)
หนูนึกไม่ออกเลย ว่าต้องมีความกล้าแค่ไหนถึงจากบ้านมาได้
ต้องทิ้งทุกสิ่งที่รู้จัก
เรามีโอกาสได้เจอกับครอบครัวที่มาจากคาบูล
พวกเขามาถึงอาร์คันซอเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน
(เบ็นตันวิลล์ อาร์คันซอ)
แม่คะ แม่ใช้เวลาหลายเดือน พยายามช่วยชาวอัฟกันอพยพ
โดยเฉพาะผู้หญิงชาวอัฟกัน กับครอบครัวของพวกเขา
การได้เจอครอบครัวนี้ มันเหมือนแม่ได้กลับมายังจุดเริ่มต้น
ที่แคโนปีช่วยหาที่พักอาศัยให้คนอื่นๆ
ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากที่ได้มีโอกาสนี้…
(อะเคลา - บาซีรา)
มาต้อนรับพวกคุณสู่อาร์คันซอและอเมริกา
- ขอบคุณมากค่ะ - อ้อ ค่ะ เรา…
คุณอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว
เราอยู่ที่นี่มาประมาณสามสัปดาห์แล้ว
สามสัปดาห์
ตอนแรกที่เรามาถึงอาร์คันซอ
มีฟักทองวางอยู่ที่ประตูทุกบานเลย
แม่ฉันถามไม่หยุดว่า
"นี่ บาซีรา ทำไมพวกเขาเอาฟักทองมาไว้หน้าประตูล่ะ"
แล้วมีอยู่วันนึง
เด็กๆ สวมชุดที่ดูแปลกตาต่างกันไป
นั่นคือตอนที่เรารู้ว่า มันคือส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและธรรมเนียม
อาจจะเป็นปีหน้า
ปีหน้า พนันได้เลย ว่าลูกชายคุณอยากสวมชุดแบบนั้นด้วย
ค่ะ
คุณแสดงให้เราเห็นถึงความกล้าหาญที่น่าทึ่ง
ที่ชาวอัฟกันหลายคนต้องแสดงออกมา
(15 สิงหาคม 2021)
วันนี้กองกำลังตาลิบันได้เข้าสู่ใจกลางกรุงคาบูล เมืองหลวงของอัฟกานิสถาน
เป้าหมายสูงสุดของการเดินทัพอย่างรวดเร็ว
และการเข้ามามีอำนาจควบคุมอีกครั้ง หลังผ่านไปเกือบสองทศวรรษ
นับตั้งแต่พวกเขาถูกขับไล่ให้พ้นจากอำนาจ
สถานการณ์ในอัฟกานิสถาน
ช่วง 20 ปีนี้ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
แต่ผู้คนก็มีความสุขเพราะว่า
ผู้คนมีสิทธิพื้นฐาน
เช่น ผู้หญิงสามารถไปโรงเรียนได้ เรียนมหาลัยได้
และมีส่วนช่วยขับเคลื่อนสังคม
ตอนนั้นคุณได้เรียนอยู่ไหม
ฉันจบจากมหาวิทยาลัยคาบูล
ด้านกฎหมาย
นิติศาสตร์และรัฐศาสตร์
คุณล่ะตอนนั้นเรียนอยู่ไหม
ตอนนั้นฉันอยู่มหาลัยค่ะ
ตอนฉันเรียนอยู่ที่คาบูล
ฉันพูดเสมอว่าฉันอยากเป็นหมอ
คุณไม่เพียงแต่สูญเสียปัจจุบันเท่านั้น แต่คุณได้สูญเสียอนาคตไปด้วย
คุณสูญเสียสิ่งที่คุณคิดว่าสามารถเกิดขึ้นได้
ตอนที่เปลี่ยนระบอบการปกครอง และตาลิบันเข้ามามีอำนาจ
ฉันพูดได้เลยว่าเกิดหายนะขึ้น
ในอัฟกานิสถาน
มันเกิดขึ้นเร็วมาก
คุณต้องตัดสินใจสิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตของคุณ ภายในไม่กี่ชั่วโมง
คนนับพันนับหมื่นแห่กันไปที่ประตูสนามบิน
บางคนเสียชีวิตเพราะมันแออัดมาก
สมาชิกครอบครัวเราบางคนไม่อยากไปสนามบิน
แต่ตอนตีสอง
เราได้จากบ้านมา
สิ่งเดียวที่เราเอาติดตัวมาได้คือเป้
(คาบูล 24 สิงหาคม 2021)
สนามบินอัฟกานิสถานมีหลายประตู
เราไปที่ประตูแอบบีย์
สองวันหลังจากที่เราออกมา
เกิดระเบิดพลีชีพขึ้นที่ประตูนั้น
มันทั้งอันตรายและมีความเสี่ยง
แต่เราผ่านประตูนั้นมาได้
- และพวกคุณสามารถหนีออกมาได้พร้อมกัน - ใช่ค่ะ
เราไม่อยากมาในฐานะผู้ลี้ภัยเลย
แต่เราต้องตัดสินใจแบบนั้น
ลูกชายคุณเป็นยังไงบ้าง เขาปรับตัวเข้ากับสถานที่ใหม่ได้ไหม
กับคนใหม่ๆ และบ้านหลังใหม่
ช่วงแรกๆ มันยากมาก
เพราะความรู้สึกของการเป็นคนไร้บ้าน
มันยากมากแม้แต่กับเด็กน้อย
พอเขาเข้าใจว่าเขามี… เขามีบ้านอยู่
เขาก็มีความสุขมาก
เขารู้ว่าเรามีบ้าน
เมืองที่สงบสุข และสามารถเล่นได้อย่างปลอดภัย
และตอนนี้เขาก็มีเพื่อนใหม่ด้วย
ว่าจะถามอยู่พอดี ว่าเขามีเพื่อนใหม่หรือยัง
ค่ะ เขามีเพื่อนใหม่ด้วย
กับเพื่อนบ้านของฉัน และครอบครัวที่ร่วมเป็นผู้ช่วยเหลือ
และตอนนี้เขาโอเคดีกับอาร์คันซอ
เราขออวยพรให้คุณมีความสุขมากๆ
และหวังว่าคุณจะมีความสุข กับวันขอบคุณพระเจ้าครั้งแรกที่นี่
ค่ะ ขอบคุณค่ะ
สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า
ขอบคุณค่ะแม่
ฉันเอาไปเก็บให้ได้ค่ะ
ไม่ๆ ฉันเอาไปเก็บเอง คุณยกมาให้เราแล้ว ขอบคุณนะ
- คุณรัฐมนตรีคะ - ว่าไง
วันแรกที่คุณมาบ้านของชาวอัฟกัน
คุณห้ามล้างจานค่ะ
วันที่สองที่คุณมา คุณถึงจะล้างจานได้
เราล้างจาน…
โอเคไหมคะ ใช่ วันแรกห้ามล้างค่ะ
แม่คิดว่ามันสำคัญมาก ที่เราต้องกลับไปเยือนอดีตของเราบ้าง
และที่ไหนจะสะท้อนสิ่งเหล่านั้น ได้ดีไปกว่าลิตเติลร็อกล่ะ
(ยินดีต้อนรับสู่ลิตเติลร็อก)
(ลิตเติลร็อก อาร์คันซอ)
นั่นร้านแรลลีส์ หนูจำเฟรนช์ฟรายส์แบบเกลียวที่แรลลีส์ได้
มันอร่อยมาก สงสัยจังว่าพวกเขายังใช้สูตรเดิมไหม
โอ้โฮ หนูจำได้ว่าไปที่สนามเด็กเล่น
ใกล้ๆ สนามกีฬาอนุสรณ์สงคราม…
- สวนสัตว์ด้วย - หนูรักสวนสัตว์
ลูกชอบมาก และพวกเขาตั้งชื่อชิมแปนซีตามลูกด้วย
เปล่าซะหน่อย
มันไม่ใช่ชิมแปนซี มันคืออุรังอุตังต่างหาก
- อุรังอุตังหรอกเหรอ - เกิดปี 1975
หนูนึกว่าแม่ตั้งชื่อหนูตามอุรังอุตังซะอีก
- แม่ไม่ทำแบบนั้นหรอก - แต่มันดูน่ารักดีนะ
ตอนเรามาที่นี่ช่วงวันเลือกตั้งในปี 1996
และหนูอยู่ที่ห้างกับเพื่อนสองสามคน
หนูอยากเจาะหู
หนูอายุ 16 และหนูโทรหาแม่
และแม่บอกว่าแม่ไม่อยากให้หนูทำ ในช่วงที่หนูรู้สึกมีความสุขชั่วครู่
ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่ไม่ยอมให้หนูเจาะหู
หนูคิดว่า "16 นี่เลย 12 มาตั้งสี่ปีแล้วนะ"
และแม่เคยบอกว่าให้ทำได้ตอนอายุ 12
ก่อนอื่นเลยนะ แม่จำไม่ได้ว่าเคยพูดว่าอายุ 12
- แม่ว่าแม่พูด 20 หรือ 30 แม่ไม่เคยพูด 12 - ไม่ใช่แน่นอน
- ไม่ โทษที แม่ไม่เคยพูด ไม่เลย - และหนู… แม่พูดจริงๆ
และ… แต่ตอนหนูยังเล็กไง
หนูบอกชาร์ล็อตต์ว่าจะไปเจาะหูกับแก
โอ๊ยตาย ค่อยมาคุยกับแม่ ตอนที่แกอายุ 16 แล้วโทรหาลูกจากห้างนะ
หนูบอกให้แกเจาะหูได้ตอนแกอายุ 12
โอเค ก็ได้ หลานสาวที่น่าสงสารของแม่
- โอเค - เราไม่เป็นไรหรอก
นี่คือโรงเรียนมัธยมกลางที่ลูกจะได้มาเรียนที่นี่
- ถ้าเราอยู่ที่ลิตเติลร็อกต่อ - ค่ะ
เป็นอาคารที่สง่างามดีจัง
และแน่นอนว่าประวัติศาสตร์ทำให้มัน
- ยิ่งสำคัญและยิ่งพิเศษขึ้นไปอีก - ยิ่งสำคัญ
(โรงเรียนมัธยมกลางลิตเติลร็อก)
พอแม่มองไปที่โรงเรียนมัธยมกลาง
มันทำให้แม่นึกถึงคดีระหว่างบราวน์ กับคณะกรรมการการศึกษา…
(ปี 1954)
ซึ่งระบุว่า โรงเรียนรัฐบาลในอเมริกาควรควบรวมกัน
โรงเรียนที่เด็กผิวดำเรียน…
(ศาลสูงห้ามไม่ให้มีการแบ่งแยกในโรงเรียนรัฐ)
มันเทียบกันไม่ติด
กับโรงเรียนที่เด็กผิวขาวเรียน อย่าว่าแต่ความเท่าเทียมเลย
(ในปี 1957 โรงเรียนมัธยมกลางลิตเติลร็อก)
(มีประชากรนักเรียนผิวขาวล้วน)
ปี 1957 คณะกรรมการโรงเรียนลิตเติลร็อกบอกว่า
"เราจะรวมโรงเรียนเข้าด้วยกัน"
และหนุ่มสาวผู้กล้าหาญเก้าคน
คือนักเรียนผิวดำกลุ่มแรก ที่ได้เรียนในโรงเรียนที่แสนวิเศษแห่งนี้
แน่นอนว่าทุกคนควรทำแบบเดียวกัน
แต่หลายส่วนของประเทศนี้ไม่ทำอะไรเลย
มันยากด้วยที่คิดว่านักเรียนเก้าคน
เข้ามาอยู่รวมกับนักเรียนเกือบ 2,000 คน
จะถือเป็นการรวมเข้าด้วยกันจริงๆ
ไหนจะแรงกดดันที่นักเรียนเก้าคนนี้รู้สึก
ตอนที่แม่ยังเป็นเด็กอยู่ที่ชิคาโก
แม่รู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
- ในลิตเติลร็อกไหม - รู้สิ
แม่อาศัยอยู่ย่านชานเมืองนอกชิคาโกที่มีแต่คนขาว
และได้เรียนโรงเรียนรัฐที่ยอดเยี่ยม
พ่อของแม่เป็นคนที่ดูข่าวทุกคืน
และจู่ๆ ก็ปรากฏภาพบนหน้าจอ ที่ตราตรึงในจิตใจแม่มาตลอด
คือภาพนักเรียนหนุ่มสาวผิวดำเก้าคนผู้กล้าหาญ หรือลิตเติลร็อกไนน์
เดินผ่านผู้คนที่ร้องตะโกนใส่พวกเขา ถ่มน้ำลาย
- พวกเขารังเกียจ - ถ่มน้ำลายใส่พวกเขา
เด็กที่อายุมากกว่าแม่แค่ห้า หก หรือเจ็ดปีเอง
มันยิ่งทำให้แม่ตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น
นอกชุมชนที่แม่อยู่
และรู้ไหม ความยิ่งใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นเป็นเส้นตรงเสมอ
แม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ในปี 1957
มันไม่ได้ทำให้แม่เกลียดประเทศตัวเอง
แต่มันทำให้แม่ชื่นชมคนหนุ่มสาวที่พยายาม
ทำให้ประเทศของเราดีขึ้นเหมือนอุดมคติที่ว่าไว้
หนูรู้สึกเป็นเกียรติมาก
ที่เราจะได้คุยกับคาร์ล็อตตาและมินนีจีน
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มลิตเติลร็อกไนน์ เกี่ยวกับประสบการณ์ส่วนตัวของพวกเขา
- ตายจริง คาร์ลา - หวัดดีค่ะ
- ดีใจที่ได้เจอนะ ดีใจจริงๆ - ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะเพื่อน
ดีใจที่ได้เจอเช่นกัน
- ตายจริง ใจฟูเลย - เป็นไงบ้าง
ใช่ มันวิเศษมาก
เราคุยกันมามากมาย ว่าการเป็นคนกล้าหาญหมายถึงอะไร
(คาร์ล็อตตา วอลส์ ลาเนียร์ นักเรียนลิตเติลร็อกไนน์)
ในกรณีของคุณ การได้รู้ว่าคุณสมควรได้รับการศึกษาระดับโลก…
(มินนีจีน บราวน์-ทริกกีย์ นักเรียนลิตเติลร็อกไนน์)
และเชื่อใจว่าคุณมีความกล้าหาญ ที่จะต่อสู้เพื่อให้ได้อยู่ที่โรงเรียนมัธยมกลาง
ฉันนึกถึงตอนที่เติบโตมาในจิม โครว์ เซาท์
ฉันถูกสอนมาว่าฉันสวย
ฉันถูกสอนมาว่าฉันฉลาด…
- ซึ่งเป็นเรื่องจริง - และมีพรสวรรค์
ฉันชื่อมินนีจีน บราวน์
ฉันรู้สึกขอบคุณคนมากมาย
ที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเรา และทุ่มเทอย่างหนักเพื่อช่วยเหลือเรา
ครอบครัวเราไม่อยากให้เราถูกปฏิบัติแบบแย่ๆ
และเรายอมเดินมากกว่าขึ้นรถบัส
คุณไม่ได้ถูกส่งไปอยู่ท้ายรถบัส
- เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ใช่ไหม - เราเดินบ่อยมาก
มันจึงกลายเป็นเรื่องธรรมชาติที่เราต่อต้าน
- ใช่เลย - เราจึงรักษาตัวให้ปลอดภัยได้
แม่ฉันบอกว่า "สิ่งต่างๆ จะต้องเปลี่ยนไป
เราต้องเตรียมพร้อมเพื่อคว้าโอกาส
ไม่ว่าจะเป็นโอกาสที่ได้มาง่ายๆ หรือยากๆ ก็ตาม
และการจะทำแบบนั้นได้ คือต้องได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด"
ฉันได้ยินเรื่องการศึกษาตั้งแต่ฉันยังเล็ก
ฉันเรียนประวัติศาสตร์อยู่ที่โรงเรียนมัธยมกลาง
เรียนเรื่องระบบทาส และมีย่อหน้านึง
ในหนังสือประวัติศาสตร์เขียนว่า…
"ระบบทาสคือสิ่งที่ดีต่อคนดำ"
เด็กงี่เง่าคนนี้ก็ยกมืออย่างนอบน้อมและพูดว่า
"ที่ฉันเรียนรู้เรื่องระบบทาสมามันไม่ใช่แบบนี้"
นั่นคือจุดเริ่มต้นของชะตากรรมของฉัน ฉันกลายเป็นตัวปัญหาไปเลย
ฉันไม่รู้ว่า…
คุณไม่รู้ว่าคุณไม่ควรพูดความจริงออกมา
ใช่ แน่นอน
แต่ตอนที่คณะกรรมการ โรงเรียนลิตเติลร็อกตัดสินใจแบบนั้น
มันเป็นไปได้ไง…
ที่พวกคุณคือสองคนในเก้าคนนั้นด้วย
ฉันอยากเป็นหมอเพราะมาดามคูรี
เหตุผลดีนี่
ใช่ ฉันรู้ว่าในห้องแล็บนี้มีเด็กสองคน
กำลังผ่ากบอยู่
ในขณะที่โรงเรียนดันบาร์
มีเด็กสิบหรือ 12 คนยืนอยู่รอบๆ กบที่น่าสงสาร และพยายามจะผ่ามัน
มันจึงเป็นเรื่องของการเข้าถึง… โอกาส
วันที่หนึ่งสิงหาคม ฉันคิดว่าฉันได้รับบัตรลงทะเบียน
และฉันจะไม่มีวันลืมสีหน้าของพ่อฉันเลย
เขาตาโตเชียว
เขาถาม "ลูกจะไปโรงเรียนมัธยมกลางเหรอ"
และฉันตอบว่า "ใช่"
เขาร่วมรบในสงครามโลกครั้งที่สอง
และเขาบอกว่า "รู้ไหม ไม่มีใครแบ่งแยกเงินของพ่อได้
ไม่มีเงินภาษีไหนที่แบ่งแยกว่าเป็นดอลลาร์คนขาว และดอลลาร์คนดำ
พ่อช่วยจ่ายค่าโรงเรียนมัธยมกลางลิตเติลร็อก"
พ่อแม่ฉันภูมิใจมาก
วันแรกฉันเดินไปและได้เจอกับคนอื่นๆ
แล้วฉันก็เห็นคนกลุ่มนึงอยู่ไกลๆ…
แต่ฉันไม่กลัวเลย
- คุณล่ะ - ไม่เลย
- ฉันไม่กลัวเลย - เราไม่เคยถูกใครเกลียด
- เราจะกลัวอะไรล่ะ - กลัวอะไร ใช่
เราเริ่มเดินไป
แล้วก็มีเจ้าหน้าที่ปกครองเดินมาและพูดว่า
"พาเด็กพวกนี้กลับบ้านไปซะ"
คืนก่อนหน้านั้น ผู้ว่าการรัฐบอกว่าเขาเรียกร้อง
ให้กองกำลังรักษาดินแดนที่อาร์คันซอ ออกมาปกป้องพลเมืองของลิตเติลร็อก
ฉันพยายามทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
กองกำลังมาที่นี่ พวกเขามีหน้าที่ปกป้องพลเมือง
ไปจัดการกลุ่มคนที่อยู่ทางโน้นสิ นี่คือความคิดของเด็กวัย 14 ปี
เราจบด้วยการหันหลังแล้วเดินจากมา
วันแรกของรอบที่สองคือวันที่ 23 กันยายน
เช้าวันนั้นเราเข้าไปทางประตูด้านข้าง
ห้องเรียนอยู่ทางด้านหลัง
ฉันจึงไม่เห็นว่าด้านหน้าเกิดอะไรขึ้น
กลุ่มผู้ประท้วงมีคนมากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนั้นฉันเรียนเรขาคณิตอยู่ และมีตำรวจมาที่ประตู
รีบพาเราลงไปยังรถตำรวจสองคัน
พวกเขาบอกว่า "เอาผ้าห่มคลุมหัวไว้ แล้วอย่ามองขึ้นมา"
และฉันได้ยินเขาพูดว่า
"เหยียบคันเร่งให้มิด ไม่ต้องหยุดให้อะไรทั้งนั้น"
จนถึงวันนี้ฉันยังจำความเร่งรีบวันนั้นได้อยู่เลย
พอฉันกลับไปถึงบ้าน โทรศัพท์ดังอยู่ตลอด
ผู้คนมาบอกแม่ฉันให้ไปโรงเรียน
แล้วพาคาร์ล็อตตาลาออกจากโรงเรียนซะ
แม่ฉันอายุ 96 ปีแล้ว
และผมหงอกบนหัวท่านตอนนี้ เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ 23 กันยายน 1957 นั่นแหละ
มันคือวันที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตฉันเลย
และนั่นคือตอนที่ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ถามว่า
"เกิดอะไรขึ้นที่ลิตเติลร็อก"
เขารู้ว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่าง และลุงก็โทรมาหาฉันแล้วบอกว่า
"รู้ไหมว่าใครจะมาลิตเติลร็อก เพราะหลานกับเพื่อนๆ ของหลาน"
คนระดับสูงของประเทศ กองพลส่งทางอากาศที่ 101 กลุ่มอินทรีผงาด
ซึ่งสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง
และบอกได้เลย การได้เห็นพวกเขา…
ประธานาธิบดีสั่งการ ให้ทหารสหรัฐฯ ไปยังลิตเติลร็อก
พวกเขาเป็นคนพาเด็กๆ นิโกรไปกลับโรงเรียน
ให้การคุ้มครองพวกเขาอย่างเต็มที่ จากกลุ่มคนที่ออกมาข่มขู่
- เราควรหลบๆ ซ่อนๆ… - ใช่
- เพราะความกลัว - ใช่
นี่คือสาเหตุของการประท้วง
รวมทั้งความเกลียดชังและทุกอย่างที่… แล้วเราจะบอกว่า
- "อ้อ เราไม่กลับไปแล้ว" - ไม่ๆ
แต่เป็นเพราะว่าเรากลับไป…
เขาจึงต้องทำอะไรสักอย่าง
คุณต้องเชื่อในตัวเองอย่างแท้จริง
และคุณต้องกล้าหาญ
คุณต้องเต็มใจยืนหยัดเพื่อตัวเอง
- ใช่ - และจ่ายราคาที่ต้องแลกมา
ก่อนอื่นเลย ฉันงานเข้า
เพราะถามเรื่องระบบทาส
ฉันจะไม่มีวันเสียชื่อเสียงตรงนี้แน่
ทุกวันจะมีกลุ่มเด็กผู้หญิงเดินตาม
เหยียบส้นเท้าบ้าง ถ่มน้ำลายบ้าง และพูดว่า "แกมันน่าเกลียด ไอ้ตัวเหม็น ไอ้คนดำ…"
แบบที่รู้กัน
พอฉันเดินเข้าห้องโฮมรูม
ฉันโดนฟาดหัวด้วยอะไรสักอย่าง
ฉันหยิบมันขึ้นมา มันคือกระเป๋า
- พร้อมล็อกที่ใช้รหัสผ่านหกหลักบนนั้น - โห
ฉันหยิบมัน…
ขว้างลงพื้น และบอกว่า "อย่ามายุ่งกับฉัน ไอ้คนขาวขยะ"
ครูโฮมรูมของฉันได้ยินเข้า
พวกเขาเลยบอกว่า "เธอต้องไปซะ" เพราะงี้ฉันจึงถูกไล่ออก
การถ่มน้ำลายและผลักลงบันไดยังคงเกิดขึ้นต่อไป
แต่ฉันรู้ว่าฉันก็ดีพอๆ กับคนตรงนั้นนั่นแหละ
และนั่นคือสิ่งที่ช่วยให้ฉัน ผ่านเรื่องราวทั้งหมดมาได้
เราฝ่าฟันผ่านเรื่องราวโกลาหล จนเป็นเด็กเกียรตินิยมได้
ใช่เลย
เพราะฉันอยากให้เด็กๆ เข้าใจว่า เราต้องปล่อยให้พวกคนบ้าเป็นบ้าไป
- จริง ใช่ - เพราะพวกเขาเบี่ยงเบนความสนใจเรา
- พวกเขาอยากวุ่นวายกับเรา - อยากเบี่ยงเบนความสนใจเรา
- พวกเขาอยากวุ่นวายกับเรา - พวกเขาอยากก่อกวนเรา
- จงเดินหน้าต่อไปซะ - ใช่
เกิดเรื่องราวมากมายที่โถงทางเดินพวกนี้
เรามักจะถือหนังสือของเราไว้เสมอ
และเหตุผลที่เราต้องถือหนังสือไว้ เพราะว่าถ้าเราเก็บมันไว้ในล็อกเกอร์
จะมีคนแอบเปิดล็อกเกอร์เรา
และอย่าทำหนังสือร่วงเป็นอันขาด
เพราะถ้าเราทำหนังสือร่วง
- พอจะหยิบมันขึ้นมา… - เราจะเปิดช่องโหว่
- เราจะถูกเตะก้น - ใช่
แม่ฉันบอกว่า "ลูกอยู่บ้านก็ได้นะ"
และฉันบอกว่า "ไม่เอา หนูต้องไปดูว่าวันนี้พวกเขาจะทำอะไรกับหนู"
คุณว่าคุณยังรู้สึกระแวดระวังอยู่ไหม เวลาที่ต้องเดินบนโถงแบบนี้
- รู้สึกปลอดภัยไหม - ระวังเสมอ ระวังมากด้วย ฉัน…
- เพราะสิ่งที่เคยเกิดขึ้นตรงโถงทางเดินนี้ - ใช่
และฉันคอยระวังว่าใครจะเดินตรงมาหาฉันด้วย
และจะบอกอะไรให้นะ
หลายคนที่เติบโตมาในจิม โครว์ เซาท์
- มีเรดาร์ชั้นดีเลย - ใช่
เราเข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับคนขาว
- แต่มัน… อีกฝ่ายนี่ไม่เข้าใจเราเลย - จริงที่สุด
- ฉันเหมือนจบปริญญาโทด้านคนขาว - โอเค ใช่
ฉันแค่อยากให้คนขาวจบมัธยมด้านคนดำบ้าง
แค่นั้นเอง
(เจ้าเสือ แอลอาร์ซีเอช)
ฉันมักบอกคนหนุ่มสาวว่า "เด็กๆ ก็ทำให้ประธานาธิบดีลงมือได้"
เรามีสิทธิ์มีเสียง
เราบังคับให้คนที่มีอำนาจทำสิ่งต่างๆ
- ที่พวกเขาอยากหรือไม่อยากทำได้ - ไม่อยาก
คนธรรมดาสามารถทำสิ่งที่แสนพิเศษ
สิ่งที่พิเศษมากๆ
นี่คือโบสถ์ของเรา
- โบสถ์เฟิร์สต์ยูไนเต็ดเมธอดิสต์ - ค่ะ
- เรามาที่นี่บ่อยๆ และเรา… - ทุกวันอาทิตย์เลย
และหนูจำได้ว่ารู้สึกอายมาก ตอนนั้นน่าจะเป็นวันแม่
และมันเป็นช่วงที่ให้เด็กๆ ขึ้นไปพูด…
- ช่วงของเด็กๆ ใช่ - และ…
พวกเขาถามเราว่าเราอยากให้อะไรแม่ในวันแม่
และหนูบอกว่าหนูอยากให้ประกันชีวิต
หนูนึกว่ามันหมายความว่าแม่จะมีชีวิตอยู่ตลอดกาล
ทุกคน…
ทุกคนในโบสถ์พากันพูดว่า
"เธออยากเอาประกันชีวิตให้แม่งั้นเหรอ"
หนูจำได้ว่ารู้สึกอายมาก
มันกินใจแม่มากนะ แม่ชอบมากๆ
มันทำให้นึกถึงความทรงจำดีๆ มากมายเลยเนอะ
สุดๆ เลย มีความทรงจำดีๆ เยอะมาก
รู้ไหม หนูชอบที่ได้เป็นเด็กที่นี่
แต่การเติบโตในอาร์คันซอ ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับซีโมน
แม่อาจจะไม่รู้จักเธอ ก่อนที่เราจะเตรียมพร้อม
เพื่อกลับมายังลิตเติลร็อก
แต่หนูรู้จัก เพราะหนูดูรายการ "รูพอลส์ แดร็ก เรซ"
ฉันชื่อซีโมน
("รูพอลส์ แดร็ก เรซ" ซีซัน 13)
ฉันมาเพื่อคว้าบัลลังก์ หน้าตาสุดปัง ฉันคือของดีจากอาร์คันซอ
ก่อนที่ซีโมนจะเป็นซีโมน
เธอชื่อเร็จจี้ แกวิน เกิดและเติบโตที่คอนเวย์ อาร์คันซอ
ซึ่งอยู่ใกล้กับลิตเติลร็อกมาก
และเธอยังไม่ได้ค้นพบตัวเอง จนกระทั่งได้รู้จักกับวงการแดร็ก
แดร็กซูเปอร์สตาร์คนถัดไปของอเมริกาคือ…
หนูตื่นเต้นมาก ที่ได้เห็นเธอชนะแดร็ก เรซ ซีซัน 13
ซีโมน
หนูมักจะเชียร์คนที่มาจากอาร์คันซอ อย่างไม่ลังเลเลย
ปัจจุบันนี้ ซีโมนอาศัยอยู่ที่ลอสแอนเจลิส
แต่เธอกลับมาลิตเติลร็อกช่วงสุดสัปดาห์นี้
และคืนนี้เธอจะจัดปาร์ตี้ กับเพื่อนๆ ในอาร์คันซอของเธอ
พวกเขาใส่ชื่อเราไว้ในแขกรับเชิญด้วย
เธอมาแล้ว
ฉันเติบโตที่คอนเวย์ หนึ่งในเมืองเล็กๆ ที่นี่…
(ซีโมน แดร็กควีน)
และสิ่งที่กล้าหาญที่สุดที่ฉันเคยทำในชีวิต คือการที่ฉันแต่งตัวเป็นแดร็กไปงานพร็อม
ฉันโตมาโดยที่รู้สึกไม่โอเค หรือปลอดภัยที่เป็นตัวเอง
แต่ฉันรู้ว่าถ้าฉันเดินเข้าไปด้วยความมั่นใจได้ ฉันก็สามารถทำได้ทุกอย่าง
จริงๆ นั่นเป็นครั้งแรก ที่ฉันแต่งชุดแดร็กในที่สาธารณะ
ชาวอาร์คันซันที่กล้าหาญที่สุดในอาณาจักรแดร็ก
หลังจากที่ฉันย้ายไปลิตเติลร็อกเพื่อเรียนมหาลัย
ฉันรู้ว่าฉันอยากเป็นแดร็กจริงจัง
นั่นคือตอนที่ฉันได้เจอครอบครัวของฉัน เฮาส์ออฟอาวาลอน
คือกลุ่มศิลปินเพศทางเลือกที่ต้องการสนุกกัน
และทำให้โลกเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยมากขึ้น สำหรับทุกคน
ไม่ว่าจะผ่านทางงานศิลปะ ภาพถ่าย แดร็ก วิดีโอ…
ทุกรูปแบบที่จินตนาการได้เลย
นี่ ฉันโชว์ขาข้างนึง และหัวไหล่สุดแซ่บของฉัน
- ขาไก่ข้างนึงกับหัวไหล่สุดแซ่บ - กับหัวไหล่สุดแซ่บ
เฮาส์ออฟอาวาลอนมอบโอกาสที่ฉันต้องการ
เพื่อให้ฉันเป็นอย่างที่อยากเป็น ได้ค้นหาความเป็นแดร็กและตัวตนของซีโมน
(คืนนี้เฮาส์ออฟอาวาลอนจะเป็นเจ้าภาพ)
(จัดปาร์ตี้ธีมงานพร็อม ให้เพื่อนๆ คนสนิทและครอบครัว)
- นี่จะเป็นงานพร็อมครั้งแรกของฉัน - ว่าไงนะ
- ตายแล้ว - น่ารักจัง
งานนี้เมาและท้องแน่นอน
(อาวาลอนพร็อม)
ยินดีต้อนรับทุกคนสู่งานอาวาลอนพร็อม
เยส!
หวัดดีค่ะ
ตายแล้ว
เป็นการเข้างานที่เลิศมาก ชอบจัง
รู้ไหม ฉันอยากให้คุณจัดทุกสัปดาห์เลย
เราพร้อมปาร์ตี้เสมอ
เป็นงานสุดวิเศษทางตะวันตกของลิตเติลร็อก ที่พลาดไม่ได้เลยจริงๆ
มันต่างจากงานพร็อมของคุณไหม
มันผ่านมานานเกินไปแล้ว
เฮาส์ออฟอาวาลอน… เหมือนอยู่ในนิยาย เรื่อง The Mists of Avalon เลย
ย้อนกลับไปนานมาก
แม่จำงานพร็อมของลูกได้
- คุณไปงานพร็อมที่ไหน - บนเรือ
จริงเหรอ
ฉันไม่มีชุดปักเลื่อม ฉันน่าจะมีเนอะ
งานนี้มันเป๊ะปัง
มากกว่าชุดที่ฉันใส่ไปงานพร็อมซะอีก
เอาละ ฉันต้องเหวี่ยงขาข้ามมา
- แบบไม่ค่อยมีจริตเท่าไร - ข้ามมาเหรอ
ฉันต้องทำเหมือนกัน
- ใช่ เพราะขาลูกยาวเป็นกิโล - ใช่
(เรจินา ไพรซ์ แม่ของซีโมน)
คุณเป็นเด็กน้อยที่เติบโตมาในคอนเวย์
คุณแม่ มันรู้สึกยังไงบ้างคะ
ฉันปกป้องเขาหนักมาก ฉันคอยดูเขาตลอด
- เหมือนเหยี่ยวเลย - คุณรู้ไหม
ตอนที่คุณยังเล็กน่ะ
แน่นอน ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรแล้วจะรอดหรือไม่รอด
ฉันเป็นแม่แบบเฮลิคอปเตอร์เลยแหละ
และมันไม่สำคัญเลยว่าเขาจะเป็นเกย์ เป็นผู้ชาย หรือเป็นชาวสีม่วง
มันไม่สำคัญเลย
คุณอายุเท่าไรตอนที่เริ่มถูกรังแก
เกรดหนึ่ง ฉันไม่มีวันลืมเลย
เป็นวันแรกๆ ที่ได้ไปโรงเรียน และฉันตื่นเต้นมาก
ฉันขึ้นรถบัส และนั่งบนที่นั่งประจำของฉัน
และหนึ่งใน "เพื่อน" ของฉัน… ฉันพูดไปทำท่าทางไป
และเขาบอกว่า "ให้ตายสิ ทำไมแกดูเกย์อย่างนี้วะ"
- คนที่บอกคุณก็อยู่เกรดหนึ่งเหรอ - เขาอยู่เกรดหนึ่ง
ตอนนั้นฉันไม่รู้ความหมายของคำนั้นด้วย
- คุณเคยคิดฆ่าตัวตายใช่ไหม - ฉัน… ใช่ ใช่แล้ว
- ตอนเก้าขวบน่ะเหรอ - เก้าขวบ ใช่
บ้าเนอะ แต่ว่า…
คุณก็รู้ว่าตอนนี้เรายังมีเด็กๆ ที่ฆ่าตัวตายด้วย
- มีการฆ่าตัวตาย - ปัจจุบันนี้น่ะ
วันนึงแม่กลับมาบ้าน และหนูบอกว่า "หนูไม่ไหวแล้ว"
ฉันโกรธเขามาก และฉันบอกว่า
"ลูกอย่ารู้สึกแบบนั้นเป็นอันขาด
เพราะถ้าไม่มีใครคอยหนุนหลังลูก แม่จะอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ"
ขอพระเจ้าอวยพร ขอพระเจ้าอวยพร
ไม่ว่ายังไงก็ตาม
แล้วคุณค้นพบแดร็กตอนไหน
ตอนนั้นน่าจะอายุ 16 ปี
และฉันได้ดูรายการรูพอลส์ แดร็ก เรซ
และฉันคิดว่า "นี่เราทำผม แต่งหน้า แต่งตัว
และทำได้ทุกอย่างที่อยากทำเหรอ
ฉันพร้อมแล้ว จัดมาเลย"
และนั่นคือจุดเริ่มต้น
- จริงๆ - มันเกิดขึ้น
- เพราะสิ่งที่คุณเห็นในรายการรูพอลส์เหรอ - ใช่ ในรูพอลส์
แล้วมันวิเศษขนาดไหนเนี่ย
- ที่คุณได้ออกรายการนั้นด้วย - ใช่
- คุณชนะอีกต่างหาก - และ… และฉันชนะ
- วิเศษสุดๆ เลย - มีมงกุฎอยู่ตรงนี้ด้วย
คุณมองไม่เห็นหรอก แต่มันอยู่ตรงนี้
คุณอายุ 16 ได้ดูรายการนั้น และคิดว่า "ฉันทำได้"
ใช่ ฉันเป็นแดร็กได้
และฉันบอกคนอื่นๆ ว่าฉันจะทำแบบนั้น
อย่างเพื่อนๆ ฉันน่ะ
และพวกเขาถามว่า "จะแต่งแดร็กไปงานพร็อมด้วยไหม"
- ฉันเลย… - คุณก็คิดว่า "ได้ไหม ฉันทำแบบนั้นได้ไหม"
"ฉันแต่งแดร็กไปงานพร็อมได้ไหม" ฉันคิดนะ "รู้อะไรไหม ต้องได้สิ"
ฉันเดินเข้างานไปคนเดียว
ผู้ช่วยครูใหญ่พูดว่า
"นั่นใคร ไม่เคยเห็นนักเรียนคนนี้มาก่อน"
แล้วครูลินน์ก็บอกว่า "นั่นเร็จจี้
ไม่รู้เหรอว่าเขาจะแต่งแดร็กมา เข้ามาเลย เร็จจี้
และถ้าใครพูดอะไรไม่ดี มาบอกครูได้เลย"
- ตายจริง - และฉันไม่คิดมาก่อนว่าจะเป็นแบบนั้น
ฉันเลยบอกว่า "ลุยละนะ"
แต่มันน่าสนใจนะว่าไหม
เพราะคุณรู้สึกกลัวแทนลูกของคุณ
- หากลูกคุณไม่เหมือนคนอื่น - ใช่
แต่ถ้าลูกคุณไม่เหมือนคนอื่น และไม่ได้รับอนุญาต
- ให้เป็นคนแบบที่เด็กคนนั้นอยากเป็น… - ค่ะ
- เห็นด้วยที่สุด มันจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ แย่มาก - มันคงแย่กว่านั้นมาก
แล้วจู่ๆ คุณก็คิดได้ว่า
"ของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันหวังว่าลูกของฉันจะได้รับ
คือได้เป็นคนแบบที่เด็กคนนั้นอยากเป็น"
- และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นบนเส้นทางของคุณ - ถูกต้องที่สุด
ใช่ แดร็กช่วยให้ฉันค้นพบสิทธิ์เสียงของตัวเอง
มันช่วยให้ฉันมีความมั่นใจ ที่จะเป็นตัวเองเมื่อไม่ได้แต่งแดร็ก
และฉันคิดว่าฉันคงไม่รอดมาจนถึงวันนี้ ถ้าฉันไม่มีซีโมน
ถ้าฉันไม่มีตัวฉันเอง ตอนนี้ฉันพูดแบบนี้ได้เลย
ถ้าฉันไม่มีตัวเอง เพราะงั้น… มันจึงช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ
เอาละ เหล่าดีว่า มาเริ่มงานพร็อมกันเลย
- ถึงเวลาแล้วเหรอ - ถึงเวลาแล้วเหรอ
คืนนี้เราจะให้เธอแสดงฝีมือสักหน่อย
ความภาคภูมิใจแห่งอาร์คันซอ ซีโมน
(นิวยอร์ก)
เป็นการเดินทางที่วิเศษมาก
โดยเฉพาะช่วงเวลานั้นของปี สวยจริงๆ
ทำให้แม่คิดถึงอดีตจัง แม่ชอบมากที่ได้กลับไป
มันเป็นสถานที่ที่พิเศษสำหรับครอบครัวเรา
ใช่เลย
ขอบใจที่ขับรถพาแม่ไปโน่นมานี่นะ ลูกรัก
ขอบคุณแม่ต่างหาก ที่ไว้ใจให้หนูขับรถพาแม่เที่ยว
แต่ต้องยอมรับว่าหนูไม่มีวันให้แม่ขับรถพาหนูเที่ยว
- ใช่ - มันเยี่ยมมาก
และมันช่างรู้สึกกินใจจริงๆ ที่เราได้ยิน
เรื่องราวต่างๆ ของเหล่าผู้หญิงที่น่าอัศจรรย์
ทุกคนที่เราคุยด้วยต่างก็เว้นพื้นที่ไว้ให้
อาจจะเป็นพื้นที่ทางกายภาพ อาจจะเป็นพื้นที่ทางด้านจิตใจ
การก้าวกระโดด จากสิ่งที่รู้สึกสบายใจและสามารถเรียนรู้ได้
ไปเป็นสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน และจริงๆ แล้วก็อันตรายด้วย
ทุกคนที่เคยกล้าลองเสี่ยง
- ไม่ใช่แค่เพื่อตัวพวกเขาเอง - ใช่
แต่เพื่อลูกๆ ของพวกเขาด้วย
เพื่อชุมชนของพวกเขา ในแบบที่หนูมองว่าเป็นความกล้าหาญที่น่าทึ่ง
และสร้างแรงบันดาลใจอย่างปฏิเสธไม่ได้เลย
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี