SERIAL ZAWIERA SCENY PRZEMOCY W SZKOLE,
KTÓRE MOGĄ BYĆ NIEODPOWIEDNIE DLA CZĘŚCI WIDZÓW.
JEST PRZEZNACZONY DLA DOJRZAŁYCH WIDZÓW.
Strzały na 3-8. Wyślijcie ludzi do Liceum Rabina.
Rami Dawidi, jednostka specjalna.
Wejdziemy tyłem. Przez schron.
Znam to miejsce. Uczyłem się tu.
Postrzelono cię?
Nie, skoczyłam. Nie mogę się ruszyć.
Policja! Na ziemię!
Na ziemię!
Gdzie broń?
Przyszliśmy tu do pracy.
Podczas ceremonii z okazji Dnia Pamięci w Liceum Rabina
doszło do strzelaniny.
Na Boga.
To poważna sprawa, podejrzewamy zabójstwo polityczne…
- Gdzie byłeś? - Nie wiem. Zaczęli strzelać i…
Zostawiłem w klasie plecak.
- Co masz w plecaku? - Tefilin.
Zabił Jarona i przyłożył mi pistolet do głowy.
- Już po wszystkim. - No i?
Nic, Dawidi.
To bez sensu. Broń musi gdzieś tu być.
Do tej pory nie przyznała się żadna organizacja…
Russo? Uczniowie liceum to zrobili. Jestem tego pewien.
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ 05
Na początku ceremonii byłam z Itamarem.
Staliśmy podczas ceremonii, zobaczyliśmy Meiraw, zaczęła śpiewać…
Kiedy pustynię spowije jesienna noc…
W połowie piosenki Meiraw
nagle weszli ludzie w maskach jednorożców
i zaczęli do wszystkich strzelać.
Zaczął strzelać do Meiraw i Tsahiego.
Mieli maski jednorożców, potem zaczęli biegać jak szaleni
i strzelać we wszystkie strony.
Strzały?
Na początku nie wiedziałem, co się dzieje.
Powiedziałem… I tyle. To koniec.
To siedzi mi w głowie.
Ciągle widzę Tsahiego i Meiraw na ziemi.
Nie wiem,
jak sobie bez niej poradzę. Przyjaźniłyśmy się od przedszkola.
I wtedy…
Wtedy zobaczyłem Erana Sagi leżącego na schodach.
Było też dużo krwi. I przybiegła Libi.
Podnieśliśmy go i wyszliśmy oknem.
Z gabinetu dyrektora.
Słuchaj Jisraelu, Haszem jest naszym Bogiem, Haszem jest jeden…
Do której klasy uciekłeś?
Nie wiem, nie siedziałem tam cały czas.
Poleciałem do kibla wziąć macha.
Byłem na ceremonii, to pamiętam,
a potem „bum” i zrobiło się czarno.
Mówiłeś, że zbiegłeś na dół.
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ 03
Przed chwilą powiedziałeś:
„Usłyszałem strzały i zbiegłem ze schodów. Czułem się chroniony”.
Nie wiem… Nie wiem dokładnie, co…
Może byłem na drugim piętrze. Ma pan rację.
Sam nie wiem. Był pierdolnik.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nie pamiętam.
Jakby ktoś mi to usunął.
Byłem na ceremonii, to pamiętam,
a potem „bum” i…
Jak widać, same sprzeczności i więcej sprzeczności.
Każde z nich podważa wiarygodność trzech kolejnych.
Może są zdezorientowani. Dlaczego mieliby kłamać?
Mają za sobą strzelaninę, traumę.
Nigdy nie widziałem takiego ataku.
Dlaczego terroryści mieliby nosić maski?
Czemu żadna organizacja nie wzięła za to odpowiedzialności?
Dlaczego jest tak mało ofiar?
I przede wszystkim, gdzie jest broń?
Ten trop ma dla was sens?
Mówi to tak pewnie.
Pozwólmy Dawidiemu mówić dalej. Dawidi?
Myślę, że sprawcami są uczniowie. Nie ma innej opcji.
Poszli rano do szkoły,
wyciągnęli maski i broń, a potem wyszli z innymi, udając ofiary.
Nie rozumiem. Czyli mamy ponad 900 podejrzanych?
Nie. Dwa młodsze roczniki były na miejskich obchodach.
Mówimy o 410 osobach,
które były wtedy w szkole.
Od tego trzeba odjąć ofiary, rannych, i nauczycieli,
co daje nam 356 osób, 356 podejrzanych.
Zakładamy, że na miejscu zbrodni były cztery pistolety.
To znaczy, że szukamy czterech z 356 osób.
Potrzebujemy zatrzymanych, nie podejrzanych. Kiedy ich dostarczysz?
Wciąż analizujemy zeznania. To delikatna sprawa.
Szin Bet, co wiemy o zatrzymanych?
Cała trójka jest ze Wschodniej Jerozolimy.
Dwóch z nich ma powiązania z Hamasem.
Sprawdzamy to.
Potrzebny nam ich profil, media społecznościowe, wszystko.
Co się dzieje? W co ty pogrywasz?
Rami, uspokój się.
Jutro otwierają szkołę.
Co mamy im powiedzieć? Że nie jest bezpiecznie?
Bo nie jest. Czterech morderców pozostaje na wolności.
Musimy stworzyć poczucie bezpieczeństwa,
nawet jeśli nie istnieje.
Czy ty się słyszysz?
Jesteśmy policją czy poradnią psychologiczną?
Żeby poczuli się bezpiecznie, musimy złapać sprawcę.
Nie pójdę na konferencję i nie powiem,
że czwórka uczniów urządziła w szkole masakrę
i nie wiemy, kto konkretnie to zrobił,
ale bez obaw, jest tylko 350 podejrzanych.
Nie ma mowy!
Przedłużcie areszt tych trzech pracowników,
dopóki nie zatrzymamy nikogo innego.
- Nie odpuszczamy im. - Nie ma sprawy.
Idzie.
- Proszę o kilka pytań. - Prosimy o odpowiedź.
Prosimy o kilka pytań.
Co może pan nam powiedzieć? Jak idzie śledztwo?
Kiedy zamierzacie przyznać, że był to atak terrorystyczny?
Minister obrony zapowiedział, że odpowiemy na incydent.
Mówi się o wstępnym poborze.
Co to oznacza?
Jedyne, co mogę powiedzieć na tym etapie,
to że nie wolno nam ujawniać szczegółów śledztwa.
Policja robi postępy, śledztwo posuwa się do przodu,
wszystko się wyjaśnia, i tak,
podejrzewamy polityczne motywy zbrodni.
Detektywie Dawidi, co pan czuł,
wracając do swojego dawnego liceum w takich okolicznościach?
To wolno panu powiedzieć?
Kiedy otworzą szkołę?
Zawsze tak jest? Brzmi jak koń.
Kogo nazywasz koniem? To rasowa dziewczyna.
Widzę, że małe skurcze nie ustąpiły,
ale nie są częste. Są mocne?
Bez zmian.
Dobrze.
Szyjka macicy mimo skurczów wciąż jest długa,
więc nie musi pani leżeć w łóżku.
Ale zalecam pić dużo płynów i wypoczywać.
Zrobimy też badanie moczu.
Proszę o nią dbać.
Rami.
Rami!
Oczywiście.
Dziękuję, doktorze.
- Co z tobą? - A co z tobą?
- Co? - Jak to „co”?
Lekarz mówi o twojej córce,
o mnie, a ty co? Nic.
- Wybacz, jestem myślami gdzie indziej. - Gdzie?
W Liceum Rabina.
Ty znowu o tym? Rami, dość.
Złapaliście terrorystów i koniec tematu. O co ci chodzi?
- To nie oni. - Jak to?
Wszyscy kłamią, przekręcają fakty.
O czym ty mówisz?
Dzieciaki to zrobiły. Ktoś z uczniów.
Co? Żartujesz sobie?
W szkole są różne grupki. Nie ma żadnej solidarności.
Szaul, Majan i Riff całymi dniami palą i piją na dachu…
Nie powiedziałabym, że w szkole są kliki.
Każdy ma kogoś bliższego. Ja też mam swoich przyjaciół.
W szkole jest przemoc, ale to jak wszędzie,
czasem dochodzi do bójek.
Pamiętam, jak Riff i Zohar się bili.
Zohar rozsiał o nim plotki i Riff go pobił.
Jest też „klasa wyższa”, Tom, Szir i Ligal,
Jali, wszystkie… garniaki.
Moja grupa z nimi nie rozmawia.
Nie gadam z nimi.
Ten się wkurza, tamta się wścieka, bo była ze znajomym tamtej…
Nic nie wiem, nie mieszam się.
W tej szkole nie brakuje chorych akcji.
Nie mam pojęcia.
Nie możesz ruszać nogą? Nic nie czujesz?
- Nic. - Masakra.
Podobno nerwy mogą się odbudować.
Za kilka tygodni, może miesięcy.
Będziesz tak miała przez kilka miesięcy?
Może.
Wiesz, że gdyby nie był taki popaprany, nic by ci nie było?
Ale jest popaprany. Wiesz, jaki on jest.
Myślisz, że wie, że to ty?
Mogłaś przez niego zginąć.
Mam ochotę zabić tego śmiecia. Ciągle zgrywa nie wiadomo kogo.
ZAWIADAMIAMY O ŚMIERCI NASZEGO UKOCHANEGO ORONA
Pamiętasz wycieczkę? Nie chciał jechać.
Nie.
Ale zgodził się i skakał z radości. Chwila.
Rami. Nie mieliśmy okazji porozmawiać.
Nie. Czyli nadal pracuje pan w Liceum Rabina.
Co najmniej do emerytury.
Dobrze.
Michal, matka Dora, jest wzburzona.
To nie czas na pytania.
Nie będę zadawać pytań.
Tak czy siak, okażmy jej szacunek.
Nie sądziłem, że zostaniesz gliną.
Myślał pan, że będę po drugiej stronie.
No proszę, Rami Dawidi. Zawsze miałeś surową twarz.
Miło cię widzieć, nawet w takich okolicznościach.
Wracam.
ROBIMY REKONSTRUKCJĘ ZBRODNI. PRZYJEDŹ DO SZKOŁY.
Tędy weszliście na górę, tak?
Tak. Tędy weszliśmy na dach.
Po drodze strzelaliście do uczniów, tak?
- Tak. - Pokaż, gdzie to było.
- Pokaż, jak strzeliłeś. - Tutaj.
Nie, do mnie. To było tutaj.
- Tak. - Tak?
Tak.
To jakaś farsa, on nic nie wie.
Zaraz dojdzie do zamieszek i zemsty,
a połowa kraju zostanie wezwana do rezerwy.
Arabowie są najłatwiejszym rozwiązaniem, ale chyba nie rozumiesz.
Nie widzisz, jak jest cicho? Uciszają nas.
- Kto? - Jak to kto? Uczniowie.
Daj spokój, Dawidi.
Jeśli wyciszymy sprawę, to się na nas zemści.
Chciałabym się z tobą zgodzić,
ale nie masz żadnych konkretów.
Szkoła ma być jutro otwarta.
A to, że każdy jest podejrzany, nic nie znaczy.
- Potrzebujemy czegoś więcej. - Czego? Więcej trupów?
- To cię przekona? - Dość! Czy ty mnie słyszysz?
Przyjdź do mnie z konkretami.
- Serio? - Mówię całkowicie serio.
Dobra.
Tak?
Stąd nic nie widać. Od frontu jest lepiej.
Chciałem tylko…
Co? To teren zamknięty. Nie można tu wchodzić.
Można by pomyśleć, że w środku jest premier.
- A to tylko terrorysta. - Przyszedłeś zrobić mu zdjęcie?
Nie, po coś innego, ale nagle się tu pojawiliście.
Co tu robisz?
Moja dziewczyna wyskoczyła przez okno.
Natali.
Tak. Zgubiła kolczyk,
i obiecałem jej, że go poszukam.
Nic lepszego nie wymyśliłeś?
Czasy są ciężkie.
- Daj mi telefon. - Dlaczego?
Muszę usunąć zdjęcia.
Dobra, usunę je.
Dawaj.
BOŻE. JAK JUTRO WRÓCIMY?
Co to? WhatsApp.
To nic. Odda mi pan mój telefon? Skończył pan?
CHYBA NIE DAM RADY WRÓCIĆ DO SZKOŁY
Nie może mi go pan zabrać. To nielegalne.
Masz i idź stąd. Możesz wyjść głównym wejściem.
Tędy lepiej.
Liceum Rabina to nasz dom.
Nasi uczniowie na pewno chcą wrócić do codziennego życia
i do domu.
Jestem w tym wspaniałym miejscu od 25 lat i…
Jestem pewien tego, co mówię.
Przywrócimy uczniom wiarę w ludzi. Dziękuję.
Chanoch był w telewizji. Jutro otwierają liceum?
Nic ci nie jest?
Ja to zrobię. Siadaj.
Nie wiem, od czego zacząć.
Mam wrażenie, że nie chcą usłyszeć prawdy.
Rozumiem ich. Twoja prawda brzmi okropnie.
Jesteś taki przystojny.
Przepraszam, że nie ma mnie w domu.
To śledztwo i liceum…
To całe ukrywanie doprowadza mnie do szału.
Okej.
Robotnicy tego nie zrobili.
Ja to wiem, Russo to wie, ale ona ciągle się trzyma…
Kochanie. Powiedz im,
co musisz, i miej to z głowy.
To proste.
Dzień dobry.
LICEUM RABINA
Cztery dni po tej okropnej masakrze, którą przetrwaliśmy razem,
ponownie otwieramy Liceum Rabina.
To smutne otwarcie, bo nie ma tu nas wszystkich.
Jest z nami minister edukacji,
członek Knesetu Modai,
i burmistrz, ojciec naszego Erana,
który został ranny w ataku.
Drodzy nauczyciele i zwłaszcza wy, nasi odważni uczniowie,
Liceum Rabina jest moim domem od ponad 20 lat.
Uczyłem tysiące dzieci. I niestety bywałem na ich pogrzebach.
Mówię to z głębi serca,
nie ma nic boleśniejszego od mowy pogrzebowej dla dziecka,
które nie zdążyło jeszcze nic zrobić. Pojawiło się na świecie jako dziecko
i odeszło jako dziecko.
Wyobrażam sobie, że nasz dom
jest dziś dla was nieco obcy.
Policja robi, co do niej należy, i wierzę,
że za jakiś czas znów poczujemy się tu jak w domu…
Przepraszam pana.
- Ja… - Przepraszam.
Daj mi chwilę, nie skończyłem.
Dziękuję, Chanoch. Wspomniał pan o policji i uznałem,
że muszę wtrącić kilka słów.
Nie mogą poczekać? Nie skończyłem.
Dzień dobry.
Jeśli mnie nie znacie,
to jestem Rami Dawidi i prowadzę śledztwo.
Dobrze, że chcecie uczcić pamięć ofiar…
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Ale chyba nie rozumiecie, co się dzieje.
Zasługujecie na prawdę.
Masakry dokonali uczniowie z tego liceum.
- Śledztwo trwa… - Rami.
Jesteśmy w trakcie śledztwa.
Zostaniecie poproszeni o współpracę ze służbami.
Naszym głównym celem jest wasze bezpieczeństwo.
Chcemy was chronić i jak najszybciej znaleźć tych morderców.
A sprawcom masakry chcę powiedzieć:
wiem, że tu jesteście. Dorwę was.
Jak może pan tak mówić?
To skandal.
- Co cię napadło? - To zły trop. Dlaczego my?
Proszę, żebyś wyszedł z sali. Już!
Czemu pan kłamie?
- Tak nie można. - Wypierdalaj.
Siadajcie. Cisza!
Spokojnie. Jest tu doktor Inbar.
Cześć, Natali. Słyszałam, co się stało.
Mam nadzieję, że szybko uda im się rozwiązać tę sprawę.
Tragedia rodem z Ameryki.
Porozmawiajmy o twoim stanie,
ale jeśli chcesz pogadać o tym, co się dzieje w szkole,
mamy tu panią, która ci pomoże…
Nie trzeba.
Pielęgniarki już mi powiedziały, że niedługo zaczynam rehabilitację.
Tak, ale to trochę bardziej skomplikowane.
Natali, jesteś odważną i silną dziewczyną…
Młodą kobietą.
I to bardzo ważne, żebyśmy zebrali dużo sił
na ten proces.
Mamo, co ona mówi? O czym pani mówi?
Kręgosłup jest poważnie uszkodzony.
Mówiła pani, że częściowo.
Że nerwy się odbudują.
Nadal mamy nadzieję, że tak się stanie, ale rezonans nie wygląda dobrze.
Uszkodzenie jest bardzo głębokie.
Zaczniemy rehabilitację i się okaże…
Od dawna o tym wiesz, mamo?
Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć, że moje życie dobiegło końca?
Nie dobiegło końca.
Jesteś młoda i silna,
a nasz oddział rehabilitacji jest jednym z najlepszych.
Dzięki wytrwałości i wierze…
Starczy! Proszę mi nie opowiadać o wytrwałości i wierze.
Będę w stanie tańczyć czy nie?
Niech pani odpowie!
Będę mogła tańczyć czy już mi tak zostanie?
Chcę zostać sama.
Wyjdźcie stąd!
Wszystko będzie dobrze. Proszę, nie bądź taka! Pani doktor!
Wiecie, że nie lubię się powtarzać.
Widziałem ciebie, Szir, jego i to wszystko.
Nic więcej. Czego nie kumacie?
Czyli pogrążasz wszystkich, oprócz dwóch i pół osób, które widziałeś?
Nikogo nie pogrążam. Co mam zrobić?
Nie rozumiesz, że ktoś z nas zabił Jarona?
Nie kłóćcie się.
Niedługo odkryją, kto to był. Ilu u nas może być psycholi?
Dłużej tego nie zniosę. Mama do mnie wydzwania.
Idzie twoja była i jej projekt specjalny. Dziwaki.
Libi jest w porządku.
A on?
Co?
Możemy iść do ciebie?
Słyszałeś gliniarza.
Musimy zdecydować, kogo się trzymać, a kogo unikać.
Nie bój się. Jesteśmy razem.
Co tam?
Co tak cicho?
Gadamy sobie.
O czym?
Jak to o czym? O tym, kto to zrobił.
- Itaj, daj fajkę. - Szir je ma.
Itamar, co myślisz?
Nie wiem.
Dużo się mówi o twoim koledze Gaju.
- Serio? - Serio.
Nie widziałam go na ceremonii. A wy?
Czemu miałby kogoś zastrzelić?
Nie wiem. Jest z osiedla socjalnego. Przecież to przestępcy.
Można by pomyśleć, że ty nigdy nie strzelałeś.
Dlaczego go bronisz? Może…
Jasne.
Co noc w pizzerii.
Wpadnij, zrobimy sobie trójkąt.
Rany.
Masz szczęście, że jest żałoba. Inaczej bym cię rozszarpał, robalu.
Jesteście razem tacy słodcy,
ale powinniśmy już iść. Dzięki za papierosa.
Do usług.
Czekaj, Libi. Wskaż kogoś. A jeśli to nie Gaj?
Nie wiem. Szczerze mówiąc, w pierwszej chwili pomyślałam o Zoharze.
Ciągle się modli.
Ale to może być każdy, nawet wy.
Pytanie, kto by się odważył.
Chodź, idziemy.
Czekajcie. Wracam z nimi.
Idziemy w tę samą stronę, a nie chcę wracać sama.
Pa, skarbie.
Pa, Ligal!
Jeśli już się nie spotkamy, wiedz, że cię kochałem. Mniej więcej.
KOMENDA GŁÓWNA
Odważnie. Podobało mi się.
Dzięki, Czino. Wiedziałem, że to docenisz.
Wiesz, że pokazują cię w wiadomościach?
I dobrze. Pokaż mi ich Facebook, Instagram, Twitter,
wszystkie konta uczniów. Chcę wiedzieć, o czym oni mówią.
Nie ucz ojca dzieci robić.
Sprawdziłem ich, gdy bawiłeś się we Freddy'ego Kruegera.
No i?
Co?
Zniknęli.
- Po twoim oświadczeniu wszystko ucichło. - Jak to zniknęli?
Zniknęli z internetu. Facebook, Instagram, Twitter, nic.
Niemożliwe. To nastolatki.
Potrzebują sieci jak wampiry krwi.
Czyli twierdzisz, że się mylę?
Sprawdź jeszcze raz. Używali telefonów.
Sprawdziłem dwa razy.
- To jeszcze raz. - No dobra.
Ostatni raz sprawdzasz moje telefony, ostatni raz robisz coś za moimi plecami
i ostatni raz mnie tak ośmieszasz.
Złamałeś nakaz milczenia
i działasz na szkodę własnych ludzi. Co cię napadło?
Za kogo ty się masz?
Noga…
Zamknij się! I zabieraj rzeczy, przenoszą cię do Etgaru.
A gdy będziesz szukał skradzionych aut,
przemyśl sobie swoją przyszłość w policji.
Wiesz, że nie miałem wyboru.
Masz pojęcie, ile narobiłeś kłopotów?
Byłaś na rekonstrukcji.
Widziałaś, że nic nie wiedział.
Media i Mosziko na nas naciskają.
Nie można oskarżyć 400 dzieciaków o morderstwo. Czego tu nie rozumiesz?
Ale niewinnego dzieciaka z Palestyny można?
Nawet jeśli, to nie możesz mi tego zrobić.
Już to przerabialiśmy, obiecałeś mi coś.
Skoro już wiedzą, że my wiemy, zaczną gadać.
Nie wierzę, że cię nie zwolniła. To przez te twoje piękne oczy? Oko.
Zamknij się.
Na pewno nie chcesz wejść? Miło tu.
Chciałbyś.
Jakbym nigdy nie widział cię nago.
Byliśmy razem dwa lata temu.
Nie miałaś wtedy cycków.
Ale z ciebie dupek.
No i? Podobno masz listę.
Jaką listę? To ludzie, których widzieliśmy na własne oczy.
A ci, których nie widzieliście?
Wolę trzymać się na dystans od każdego, kogo nie widziałem.
A mnie widziałeś? Jestem na liście? Jako podejrzana?
Czy nie jestem podejrzana?
Od kiedy zerwaliśmy, uciekasz przed wszystkimi.
Itaj, Jali, Szir. Teraz chcesz do nas wrócić?
Nie wiem, musimy o tym porozmawiać.
Porozmawiać? Rany. Okej.
Czemu pijesz jak moja matka?
Jestem tu, bo mi na tobie zależy. Nie muszę się z wami przyjaźnić,
co to ma do rzeczy?
Wyluzuj. Mogę cię wpisać na listę, kiedy tylko zechcę.
Ale wiedz, że to nie jest łatwe.
Załapią się tylko ci, których widzieliśmy na własne oczy,
więc pamiętaj, że robię ci przysługę.
Ogromną przysługę.
- Naprawdę? - Naprawdę.
A jeśli okaże się, że to ja?
Że co ty?
Ja.
Co? Co z tobą?
Tommy, co się stało?
Nic ci nie jest?
- Nie, zaraz mi przejdzie. - Nie chciałam. Żartowałam.
Libi, czy ktoś coś ci o mnie mówił?
- Nie, czemu… - Nie kłam.
Ktoś ci coś powiedział?
Co z tobą, Tom? Nikt nic o tobie nie mówił.
Daj mi chwilę.
Tom?
Nic mi nie jest.
Wszystko okej?
Tak.
Czasem tak mam.
- Wszystko w porządku. - Na pewno? To wyglądało…
Wiem. No to co powiesz? Na czym skończyliśmy?
- Niespodzianka. - Jak tu wszedłeś?
Mam swoje sposoby. Jak się czujesz?
Do dupy.
Czemu do dupy? Przez tego frajera?
Przez to wszystko.
Co powiedzieli?
Jest szansa, że będę chodzić,
ale uraz jest zbyt poważny… więc taniec…
Nic z tym nie zrobię. Bat Szewa musi sobie radzić beze mnie.
Nie martw się. Pogadamy z nimi, wymyślą jakiś układ…
dla kulawych tancerzy.
Coś w stylu artystycznym. Wyjdzie fajnie.
Znowu pada
Droga na plażę zakorkowana
Przestań.
Zawsze mówiłaś, że świat jest szalony
Kto by pomyślał Że tak to się skończy?
Kto by pomyślał Że to się w ogóle zacznie?
Kto by pomyślał
Mimo że zacierałem ślady przez kilka lat Ty i tak znajdziesz drogę
Byłaś słońcem w jesiennym świecie
A ja gościem z osiedla socjalnego Który się zakochał
- Przy tobie nie zapomnę… - Przestań, idioto.
Wysłałaś nowe serce do warsztatu Może miałaś rację
Zmieniłem się Mniej włosów, mniej strachu
Mniej żałosny niż kiedyś
Zastanawiam się, czy mieliśmy szansę Czy mnie pamiętasz
- Wystarczy, załapałam. - Czasem, gdy pada
Znowu pada
Droga na plażę zakorkowana
Cześć.
- Co tam? - W porządku.
- Na pewno? - Tak.
Gdzie byłaś? Piłaś coś?
Cuchnę alkoholem?
Walisz na kilometr.
Twoi rodzice są w Kenii i pewnie nie wiedzą, co się dzieje.
No nie? Jakby ich to obchodziło.
Nawet nie zadzwonili spytać, co u mnie.
Tylko napisali na WhatsAppie.
Gdzie byłaś?
U Toma.
Nieźle.
Jakie nieźle? Dokąd idziesz?
Co tam robiłaś?
Co tam robiłam? No…
Chciałam sprawdzić, jak się czuje.
Pewnie się ucieszył. Marzy, żebyście się znów zeszli.
Nie sądzę.
No i?
Co?
Jak się czuje?
W porządku. Na ile się da. Denerwuje się, robi jakieś listy.
Coś oblicza.
Robi obliczenia…
Co? Pytasz, dlaczego się z nim spotkałam?
Dlaczego?
Bo jestem głupia, zjebana i chciałam być na jego liście.
Dlatego.
Chodź, odwiozę cię do domu.
Serio?
Serio. Chodź.
Co za dżentelmen. Ale nie musisz. Dam sobie radę.
To moje. I to. Dziękuję.
Dzień dobry, jest ósma rano i zaczynamy wiadomości.
Kilka minut temu osoby zatrzymane na dachu
Liceum Rabina zostały zwolnione z aresztu
z powodu braku dowodów wiążących ich ze strzelaniną
tuż po tym, jak wydział śledczy ujawnił nowe tropy.
Komisarz policji pochwalił śledczych
i nazwał ich działania „odważnymi i przełomowymi”.
Wypuścili robotników.
Słyszałem.
Miałeś rację.
Ale nie powinieneś prowadzić tego śledztwa.
- Co? - Zastanów się, Dawidi.
Miri, ciąża, musisz spędzać dużo czasu w domu.
Russo, jestem blisko. To kwestia kilku dni.
Musisz ujawnić prawdę o tym śledztwie.
Nic nie ukrywam.
Rami, znam cię dość długo, żeby to wiedzieć.
Powrót do tej szkoły po tym,
co cię tam spotkało, to błąd, i dobrze o tym wiesz.
Panuję nad sytuacją.
Dzwonili z liceum.
To raczej nikt z nas. To niemożliwe.
Widziałem filmy o szkolnych masakrach,
takie rzeczy dzieją się w Stanach, a nie…
Nie sądziłem, że to może się zdarzyć u nas.
Gdybym miał zgadywać, powiedziałbym, że to Riff.
Kto to zrobił? Kurwa, nie wiem. To mógł być każdy.
Nie wiem, czy miał z tym coś wspólnego, ale widziałam tylko jego.
Gaj jest dość agresywny.
Ze wszystkimi mam spoko relacje, ale…
niektórzy lubią afery.
Ludzie czasem gadają, że kogoś by zabili, ale tak się mówi.
Ale kto by to zrobił na serio? To szaleństwo.
Jestem Morag, miło poznać.
Jestem z wydziału ds. nieletnich.
Nie wniosę oskarżenia.
Przeciwko komu? Mówiłeś, że nie wiesz, kto to zrobił.
Myślisz, że to zrobił?
Nie będę ci się tłumaczył ze wszystkiego, co robię.
Wasze dzieci są podejrzane.
Przeszło wam to przez myśl, co? „Może mój syn to zrobił?”
Nic mu nie zrobiłam.
Na bank kogoś kryje.
Ciągle ślęczysz przy komputerze, nie masz znajomych…
To znaczy, że kogoś zabiłem?
Pomyśl o swoim ojcu.
Wysyłasz dzieci do szkoły i już.
Mogą się zmienić w każdego.
Odłóż nóż.
Co to jest, Czino?
Blackspace.
Napisy: Małgorzata Fularczyk