SERIAL ZAWIERA SCENY PRZEMOCY W SZKOLE,
KTÓRE MOGĄ BYĆ NIEODPOWIEDNIE DLA CZĘŚCI WIDZÓW.
JEST PRZEZNACZONY DLA DOJRZAŁYCH WIDZÓW.
- Postrzelono cię? - Nie, skoczyłam.
Wiesz, że gdyby nie był taki popaprany, nic by ci nie było?
Nie wpuściłem jej. No to wyskoczyła przez okno.
Nie spoczniemy, póki nie ucierpią prawdziwi winowajcy.
No wiesz… Rysperydon?
Dla kogo? Te są mocne.
Riff to zrobił. I rewolwer jego taty…
Czasem mu go wykrada i chodzą strzelać.
- Wypuścili ich. - Dobra.
Muszę się tym zająć.
Zbliż się do moich przyjaciół, a zginiesz.
- Zrobił ci krzywdę? - Mówisz mi, jak wychowywać syna?
- Co się stało? - Zabierz mnie do szpitala!
- Uważaj, z kim się zadajesz. - Jasne, tato.
- Wydrukowane z loginu Dora. - Dor był jednym z nich.
- To dlaczego zginął? - Zmienił zdanie.
Stój, policja!
Nie ruszaj się!
Od razu wiedziałem, że to nie wypadek. Że to zaplanował.
Chanoch naciskał, żeby uznali to za wypadek.
Mimo że to ewidentne samobójstwo.
- Napisałeś to o mnie? - O nas obu.
Przyjaciele, oto przedmiot A.
Musisz usunąć to nagranie.
Jeśli film wycieknie, dopadnę cię i zrujnuję ci życie.
Tom!
Wykryli w jego krwi leki przeciwlękowe, antydepresyjne i antyhalucynogeny.
- I tak dalej. - Niezły miks.
Wiemy, co dokładnie zmieszał?
Nie ma żadnych zapisów,
zdobył leki bez recepty.
Czyli co?
To samobójstwo, przesadził z lekami czy po prostu utonął?
To pływak. Utonął czy nie?
Może jest inna opcja.
Jaka?
Nie wiem, Russo.
Ale myślę, że trzeba było zrobić autopsję.
- Rodzina się nie zgadza. - Mogłaś wydać nakaz.
Spędzasz za dużo czasu z Dawidim.
Nie chcę nic robić wbrew rodzicom,
którzy właśnie stracili syna.
Młody mieszał leki. Nieważne czy celowo, czy nie,
to nie moja sprawa.
To pozwól mi
przyjrzeć się badaniom ze szpitala.
- Podpisz nakaz. - Dość!
Nic nie zatwierdzę.
Nie było przestępstwa i już.
Nie podpalę kolejnej beczki z prochem.
Znaleźliśmy Dora i wydruki.
Wiemy o broni.
Masz dość roboty.
Morag, posłuchaj.
Dawidi wypadł.
Jasne?
Proszę cię o wybaczenie, Tom.
Mój Tomie.
Wybacz, że cię nie ochroniłam.
TOM TADMOR
Wybacz, że zostawiłam cię z tym skomplikowanym życiem samego.
Że widziałam tylko przystojnego, silnego i odnoszącego sukcesy syna…
a nie dostrzegałam tego, co naprawdę ważne.
Twojej depresji…
i lęków.
Smutku i ucieczki.
Jestem za to odpowiedzialna, synu.
Widziałam tylko to, co dobre.
Płaczesz?
Nie, co ty.
To nic złego…
Nie rozumiem.
To bez sensu.
Od początku próbuję to zrozumieć.
- Co? - Korytarz.
- Byliśmy tam we trójkę. - Tak.
Jaron dostał w plecy. Ja skończyłam na wózku…
I tylko Tomowi udało się uciec?
Nie wiem, czy na serio uciekł.
Ale to nie ma nic do rzeczy.
Może ma.
Mój biedny, piękny chłopcze.
Nie ma cię już…
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Zrobimy prześwietlenie.
Dzień dobry.
Spałem za drzwiami.
Jak się czujesz? Wszystko w porządku?
Nie. Jestem w szpitalu.
Twoja córka była w niebezpieczeństwie.
Ja też, sama.
Nie byłaś sama.
Nie było cię ze mną.
Przepraszam.
Powinienem być przy tobie.
Nie miałem wyboru.
Musieliśmy sprawdzić słowa Chanocha, a w nocy Tom Tadmor…
Wystarczy. Rami. Już nie mogę o tym słuchać.
„Nie miałem wyboru”. Jak to nie miałeś wyboru?
Zawsze masz wybór.
Sam podejmujesz decyzje.
To niesprawiedliwe.
Moja praca nie jest ważniejsza od ciebie.
Nie musisz wybierać między mną a pracą.
Wiem, że to ważne. Ratujesz świat.
Ale to mi nie pomaga.
Zapomniałeś o mnie.
Odkąd zaszłam w ciążę, uciekasz, jakby to była śmiertelna choroba.
Nie mam nic do powiedzenia. Nie wygram.
Wiem, że nadal jesteś zły.
Na to.
Ale musisz zdecydować.
Będziesz musiał zdecydować, czy z nami będziesz, czy nie.
Bo to dziecko się urodzi, a ty do końca życia
będziesz jej ojcem, nawet jeśli ci się to nie podoba.
Masz rację.
Naprawdę cię przepraszam.
Powinienem być z tobą.
Itamar był.
Zostawił u nas plecak.
Powiedziałam mu, że pod dywanem jest klucz.
Zaczekaj, idę po plecak i zaraz wrócę.
Akurat. Idę z tobą.
Wyluzuj, nic nie zrobię. Nie trzymaj jego strony.
Biedy nie ma.
Nieźle.
- Co robisz? - A jak myślisz?
Nie bądź dupkiem.
Facet mi pomógł.
- No nie wiem. - Przestań.
Dobra.
- A odlać się mogę? - Tak.
- Wolno siusiu? - Wolno.
Dzięki!
TEMAT: MASAKRA W LICEUM
REJESTR KARNY
RAPORT POLICYJNY
Co za historia.
Właśnie wróciłem z domu Toma.
Rodzina jest załamana.
Nie wiem, co powiedzieć.
Co tu robisz, Chanoch?
Przyjechałem do Michal. Dochodzi do siebie.
Podobno jest tu twoja żona.
- Jak z nią? - Czego chcesz?
Może ty mi powiesz?
Czego chcesz?
Policzyć się ze mną?
- Chcesz się zemścić? - O czym ty mówisz?
O tym, że policja jakimś cudem
była w szkole i znalazła Toma.
O tym, że ktoś był w moim gabinecie.
Wiem, że ktoś tam był.
Nie jestem idiotą.
Czego szukasz?
Pewnie wiesz, że mnie zawiesili.
Nie pogrywaj sobie ze mną, miernoto.
Masz niedokończone sprawy z liceum.
Ale ze mną?
Czego ode mnie chcesz?
Chodzi o to, że nie mogli uratować ci oka?
Nie mogli? Nawet nie próbowałeś!
Wiedziałeś, kim są ci dranie, co rozwalili mi gębę, i nic nie zrobiłeś!
Nic nie zrobiłeś!
Żeby uratować reputację szkoły
i tych uczniów.
Nie wezwałeś policji ani nawet karetki!
Kazałeś mi iść do domu.
Spójrz!
Rami.
Wiem, że wmawiasz sobie tę historyjkę…
Historyjkę?
W tym tygodniu usłyszałem inną historyjkę. Od Boaza Lewa,
ojca Ido.
Czemu ci zależało, żeby nikt nie wiedział,
że Ido się zabił?
Myślałeś, że prawda przytłoczy rodzinę?
Nie tylko jego rodzinę. Inną też.
Jestem z policji.
Wytłumacz się.
Ido Lew…
zabił się przez zawód miłosny.
Nawiązał swój pierwszy romans z chłopakiem w swoim wieku.
Z kim?
To syn jednej z najbardziej szanowanych rodzin.
Ido nie chciał tego ukrywać.
Jego rodzice chyba wiedzieli.
- To druga rodzina miała problem. - Co to ma do rzeczy?
Krążyły plotki.
Ten chłopak rzucił Ido.
Rzucił go, ale obaj przez to cierpieli.
Gdybym wyjawił, że chodziło o zawód miłosny,
pogrążyłbym tego drugiego chłopaka.
Dla jego rodziny to byłoby….
Musiałem go chronić.
Hej.
Co to za pilna sprawa?
Nie mieliśmy okazji porozmawiać na pogrzebie.
- Moje kondolencje. - Czego chcesz?
No…
Powiedziałaś im?
Pytali o…
- O jego śmierć… - Co?
Szir…
Wiem, że to zły moment, ale…
Będą zadawać różne pytania.
O to, skąd wziął leki.
Nie jestem w stanie myśleć o tym,
kto będzie o co pytał.
Wiem.
Ale musisz zrozumieć, że będą pytać.
Musimy wymyślić, co powiemy.
- Ustalić jedną wersję. - Jedną wersję? Oszalałeś?
To mój brat. Powiem prawdę.
Nie możesz!
Nie możesz, bo będziemy mieć kłopoty.
Dostaliśmy te leki bez recepty, jasne?
Mogą nas oskarżyć o nielegalny handel.
Przez ciebie oskarżą mnie o morderstwo.
Morderstwo?
Niby czemu? Czemu mieliby oskarżać kogokolwiek o morderstwo?
Załatwiłem mu tabletki.
Pół szkoły widziało, jak po naszej wspólnej nocy mi groził.
Tego samego dnia przedawkował i umarł.
Nie rozumiesz, jak mnie to obciąża?
To obciąża nas oboje. Też możesz mieć kłopoty.
Nie możemy tak ryzykować.
Ciebie też mogą oskarżyć. Nie wiem, kto to zrobił…
Wszystkie morderstwa w szkole
zrzucą na mnie. To nie ma sensu.
Wymyśl coś i powiedz im, że nie masz z tym nic wspólnego.
Szir!
Szir.
Szir!
Dobrze.
Dobra, nie powiem….
Nie powiem o lekach.
Że są od ciebie.
- Dobrze? - Okej.
Dzięki.
Przykro mi. Wiem, że byliście ze sobą zżyci.
Muszę wracać.
Naprawdę mi przykro.
Moje kondolencje.
„Był przyjacielem dla tak wielu,
a sam czuł się samotny.
Zauważyłem…
że ostatnio…
Tom nie był sobą.
Ale bałem się o tym z nim porozmawiać.
Teraz jest”…
- „Za późno”. - Za późno, właśnie.
- Jakby napisał to sam o sobie. - Posłuchaj tego.
„To wielka strata.
Toma czekała wspaniała przyszłość”. Kto to pisze?
Hipokryci.
Fuj.
A ty?
Będziesz za nim tęsknić?
Właściwie to nie wiem.
Myślę, że tak.
Nie cieszę się, że umarł. Ale nie sądzę, żebym tęskniła.
- Co ty… - Co z tobą?
Nie wiem.
- Itamar. - Co?
Przestań. Wiesz, że to nie tak…
Przyjaźnimy się. Jesteś jak brat.
Co jest? Dokąd idziesz?
Zaczekaj.
Nie bądź taki.
- Zatrzymaj się. - Nie.
Nie jestem twoim przyjacielem ani twoim bratem!
- Jasne? - Przestań, nie bądź taki.
Jaki?
Nie możesz mnie kochać! Nie rozumiesz?
Jestem zjebana. Kto się do mnie zbliży, ma przejebane.
Przyciągam najgorsze gówno.
Tak naprawdę mnie nie znasz. Nikt mnie nie zna.
Nie chcesz mnie poznać.
Więc daruj sobie.
Znam cię.
I cię kocham.
Idę!
- Cześć. - Hej.
- Głodny? - Okej.
Co przyniosłaś?
Kuchnia bucharska.
Z jakiej okazji?
Wszyscy ją lubią.
- Okej… - Co u ciebie?
Co z Miri?
W porządku.
Jest na oddziale pod obserwacją.
Wyrzucili mnie. Nie pytaj.
Chanoch przyszedł z wizytą.
- To było dziwne. - Naprawdę?
Co to?
Tom.
Słyszałem, że tam byłaś.
Dobrze się czujesz?
Nie.
Rodzina odmówiła autopsji, a Russo odmówiła śledztwa.
- Przeprowadziłam dodatkowe badania. - Ty?
Znam kogoś z laboratorium.
Miał we krwi rysperydon,
lek przeciwpsychotyczny, i inne podobne.
Ale najciekawsze, że wykryli też
wysokie stężenie TCA.
Co to znaczy?
W dużych ilościach może wywołać atak serca.
Zrobił sobie zabójczą mieszankę?
Może.
Dowiedziałam się, skąd wziął tabletki.
Od Omera.
Podobno prowadzi szkolną aptekę.
Sprzedaje pigułki połowie szkoły. Głównie Ritalin i tym podobne.
Fałszuje recepty.
Okej.
Po co Omer miałby otruć Toma?
Celowo?
Nie wiem.
Pokazywałaś to Russo?
Russo nie chce o niczym wiedzieć.
A facet, który zrobił badania…
Powiedzmy, że podrobiłam podpis.
Morag.
Musisz mi pomóc.
Bo…
muszę pokazać Russo coś więcej.
Węsz dalej. Ja wypadłem.
Wypadłeś? Akurat.
Wypadłem ze śledztwa.
Zrezygnowałeś z niego?
Ze śledztwa i policji. Mam dość tego miejsca.
Nie zniosę dłużej tej roboty.
Zginął kolejny chłopak, i to przeze mnie.
A Miri chce mnie zabić, w dodatku nie bez powodu.
Dawidi…
Uspokój się.
Oddychaj przez chwilę. Wszystko w porządku.
Jesteś silniejszy.
- Lepiej już pójdę. - Przepraszam.
Morag, wybacz…
- Przepraszam. - To nie…
twoja wina.
W porządku.
DOR ORON
- Halo? - Gdzie jesteś?
Na cmentarzu u Dora.
Odpuść. To nie twoja wina.
Moja. Zastrzeliłem go.
Nie mieliśmy wyboru. Załatwiłby nas wszystkich.
Dobrze to rozegrałeś.
Eran.
Co mówią o Tomie?
Myślą, że to samobójstwo.
Okej.
Trzymamy się planu.
Odwołali studniówkę. Potrzebna nam impreza.
Tak.
Tom nie chciał się poddawać.
Uwielbiał uszczęśliwiać siebie i innych.
Musimy zrobić coś na jego cześć.
Urządzimy imprezę.
Studniówkę.
- Nie wiem, czy to zadziała. - Uda się.
Niech wszyscy wiedzą. Sobota.
W sobotę wieczorem.
Wszyscy ubrani na biało.
Zrobimy imprezę w szkole.
Każdy ma się przebrać.
- Co z Chanochem? Będzie tam. - Zajmę się tym.
Dopilnuj, żeby wszyscy przyszli.
Powiedz im, że w tym roku robimy tajną studniówkę.
Obecność obowiązkowa.
DOR ORON
Czyli dupek zginął.
W sumie byłem pewien, że to ty.
Co ja?
To wszystko wyprało ci mózg?
Nie wiem, może sprzedałeś mu złe piguły.
Może. Wyłupić ci oko? Będziesz jak ten detektyw.
Każdy mógł coś z nimi zrobić.
Ale ty masz powód.
Połowa szkoły ma powód.
Nie obchodzi mnie, co zrobisz.
Mam gdzieś, z kim się pieprzysz.
Ale to ona nas podkablowała.
Co nie?
To ty poleciałaś do gliniarza…
Nagadałaś mu, że jesteśmy mordercami.
Dawidi mi powiedział.
Spadam stąd. Nie będę wam przeszkadzać.
Serio? Myślisz, że mógłbym kogoś zabić?
Co?
Nie wiem.
Co się tak stresujesz?
Przyjdzie, napisałam do niego.
Na pewno chcesz z nim gadać?
Czego chcesz? Ostatni raz ci nie wystarczył?
Chcę tylko pogadać.
- O coś zapytać. - To co on tu robi?
Ostatnim razem nie narzekałem.
- Ale jeśli… - Dalej, ponarzekaj. Bądź mężczyzną.
- Zgłoś to na policję… - Gaj!
I tak mu powiem, co mi mówiłeś,
więc zdecyduj się, czy chcesz mi pomóc.
W czym?
Pomóż mi zrozumieć.
Zanim skoczyłam,
Tom klęczał z bronią przystawioną do głowy,
a wyszedł z tego bez szwanku.
Czemu niby miałbym coś wiedzieć?
Byłeś w sali obok i słyszałeś strzały.
Wiemy, że Tom okłamał policję.
- Skąd wiecie? - Wiemy. Na bank skłamał.
Nie mogę wam pomóc.
Przez ciebie jestem na wózku,
więc pomożesz mi się dowiedzieć, co się tam stało.
Masz u mnie dług.
Puścili go.
Co to znaczy? Kto go puścił?
Jednorożec. Przyłożył mu pistolet do głowy.
A po kilku sekundach go puścił.
Opuścił broń i wyszedł.
Tom został tam sam.
Z ciałem Jarona.
Siedział tam w szoku,
a potem uciekł.
TU NATALI. CHCĘ SIĘ CZYMŚ Z WAMI PODZIELIĆ.
WIEM, ŻE TOM JUŻ NIE ŻYJE I ŻE TO NIE MA ZNACZENIA.
ALE WIDZIAŁAM TOMA SEKUNDĘ PRZED TYM, JAK SKOCZYŁAM.
PRZYŁOŻYLI MU DO GŁOWY PISTOLET.
ALE MORDERCA GO WYPUŚCIŁ, A TOM POWIEDZIAŁ POLICJI COŚ INNEGO.
NIE WIEM CZEMU, ALE TOM NAS OKŁAMAŁ.
KTOŚ WIE, CO ON UKRYWAŁ?
CZEMU SIĘ TERAZ CZEPIASZ TOMA?
NIE TYLKO ONA.
TOM BYŁ FRAJEREM.
WSZYSCY WIDZIELI, JAK CHWYCIŁ OMERA I MU GROZIŁ!
Chodź tu, Omer.
- Co? - Chcę pogadać. Jakieś problemy?
Nie prowadzi pan już śledztwa. Nie powinienem z panem rozmawiać.
Fałszowanie recept to jedno,
ale ktoś umarł przez twoje leki,
a to już raczej zabójstwo.
Wolę nie myśleć.
Dawałem ludziom tabletki. Ale jemu niebezpośrednio.
O co się pokłóciliście?
- Pokłóciliśmy? - Tak. Czemu ci groził?
Wziąłeś od niego za dużo kasy?
Sprzedałeś mu felerne leki?
Nie.
Pokłóciliśmy się o coś innego.
Pokłóciliście się o coś innego,
a potem zmarł od leków, które mu dałeś.
- To nie tak. - Chodź.
Jedziemy na komendę.
Zaczniemy od handlu lekami na Blackspace.
Wie pan, co to Black?
Chwila. To pan pytał o Ido Lewa?
Masz z tym coś wspólnego?
Mam coś interesującego.
- Co? - Coś, czego pan szuka.
WYSZUKIWANIE
Pokażę i zapomni pan o receptach.
Negocjacje już się zaczęły? Nieźle. Najpierw pokaż.
Witajcie, zebraliśmy się…
żeby wyrównać rachunki.
Cicho.
Przyjaciele, oto przedmiot A,
Ido Lew!
W imieniu Sądu Liceum Rabina
oskarżam Ido Lewa o najgorsze przestępstwo…
donosicielstwo!
Odklej mu taśmę, niech zawyje.
Przestańcie, to nie jest śmieszne! Tom, to nie jest śmieszne!
Nieśmieszne?
- Megaśmieszne! - Tom, przysięgam.
Przysięgam, że nie sypnąłem!
To lepsze niż to, co zrobiliśmy mu ostatnio
w basenie. Serio.
To boli!
Zasłużyłeś na karę.
- Zapłacisz za to! - Nie kablowałem!
Myślę, że to ma sens.
- Puśćcie mnie! - Słuchajcie, czas ogłosić wyrok.
Śmierć przez spalenie.
Tom, przestań. Nie!
Przestań!
Nie!
Przecież nie spalimy go na serio.
Zlał się w gacie.
Puść mnie!
Jeśli komuś powiesz, co tu się stało,
rodzicom, znajomym, Chanochowi,
nie będę miał litości. Zrobię coś tysiąc razy gorszego, jasne?
- Słyszysz mnie? - Tak!
To dobrze.
Przestań, ohyda.
Miłej nocy w szkole, dupku.
- Obleśna ślina… - Dobranoc!
Obrzydliwe.
Kiedy nagrali ten film?
Dwa lata temu.
Kto go widział?
Kto? Wszyscy?
Nie wiem. Ktoś widział.
Wisiał kilka godzin.
Więc…
Sprawa załatwiona?
Zobaczymy.
Wszyscy, którzy się znęcali nad Ido, zostali zamordowani.
Dzieci to źli ludzie.
Potwory.
Tu widać potwory,
ale za strzelaniną stała ideologia.
- Zemsta to ideologia? - To nie tylko zemsta.
Chodzi o wiele więcej.
Połowa rocznika widziała nagranie i nic.
Są współwinni.
Kto jeszcze ma coś wspólnego z Ido?
To zdjęcie Ido i Erana, innego ucznia. Byli w związku.
Chanoch mi się wygadał.
Ido zabił się przez niespełnioną miłość.
Nakłamał mi o samobójstwie.
Ale to o miłości może być prawdą.
Jeśli Eran i Ido byli parą, to dobry motyw, ale…
Ale to za mało.
Musimy mieć pewność.
Opieramy podejrzenia na tym, że byli parą?
To nie wystarczy.
A Eran nadal siedzi w szafie. To problematyczne.
I jest synem burmistrza.
To nie problem.
Patrzcie.
Co to?
Był w mieszkaniu Michal w nocy, gdy tam byłeś.
Weź nakaz aresztowania i jedź tam.
Ostrzegam cię, Dawidi.
Jasne, Russo.
Znam to twoje „jasne, Russo”.
MACIE POMYSŁ NA STRÓJ NA SOBOTĘ?
LEKARZ, PIELĘGNIARKA. DUCH.
FREDDY KRUGER.
Z JAKIEJ PAKI? MA BYĆ NA BIAŁO.
NIE MAM STROJU. NIE IDĘ.
WSZYSCY IDĄ! WYMYŚL COŚ. CHOCIAŻ PRZEŚCIERADŁO.
PO TYM WSZYSTKIM NALEŻY SIĘ NAM MELANŻ.
- Dawidi? Coś się stało? - Dobry wieczór. Gdzie Eran?
Na górze.
Dokąd idziecie?
O co chodzi?
Mam nakaz aresztowania Erana Sagi.
Nakaz aresztowania Erana?
Tam.
Eran nie ma nic wspólnego z masakrą.
- Zapytajmy jego. - Został ranny. Jest niewinny.
Policja, otwieraj!
Media nie zostawią za to na policji suchej nitki.
Nie ma go. Uciekł.
Coś powiedział?
Nic. Morag była z nim przez godzinę.
Nie jestem zaskoczona.
Ale mamy solidne podstawy.
W końcu zacznie gadać.
Co jest, Dawidi?
Szukam kogoś jeszcze.
Pomyśl.
Jaron, Meiraw, Tsahi, Tom.
Wszyscy byli na tym filmie i nie żyją.
Jest ktoś jeszcze.
Ktoś, kto to nagrał i wrzucił na Black.
Kolejne nazwisko z listy.
TOM TADMOR
Zrozumiałam coś ważnego.
Tom nie umarł przypadkiem.
Chyba go zabili.
- Zamordowali go. - O czym ty mówisz?
Potrzebuję was jutro na imprezie.
Wiesz, kto to zrobił?
Sami wiecie, kto to zrobił…
Groziła mu na basenie.
Majan?
Tylko wydaje się niewinna.
Zajmiemy się nią.
Dobra?
Dobra.
Naprawdę myślicie, że zrobiliśmy to wszystko przez Ido?
Wszyscy w tej szkole się boją.
Każdy jest winny.
Planują coś.
Są tutaj. Znajdziemy ich.
Chcę iść tam sam.
Co ma z tym wspólnego Chanoch? Czemu się boi?
Nie pytajcie, czemu się boi.
Zapytajcie go, co zrobił.
Kara należy się
wszystkim.
Napisy: Małgorzata Fularczyk