‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ค่ะ
‎เรื่องคนบนท้องถนน มันกวนใจคุณไหม…
‎กวนค่ะ
‎เวลาคนหยุดอยู่ตรงกลาง ท่ามกลางการจราจร
‎และดูแผนที่ หรือ…
‎น่าเสียดายที่ฉันจะไม่มีเวลาตอบคำถามนี้
‎คนบนท้องถนนกวนใจฉันไหม ‎แน่นอน กวนใจ
‎และนี่คือเหตุผล
‎ฉันรู้สึกว่าฉันควรเขียนแถลงการณ์ ‎ฉันเคยเป็นนักเขียน
‎มันจะมีชื่อว่า
‎และนี่เป็นเหมือนคำแนะนำ ‎สำหรับคนที่คุณกำลังพูดถึงนะ
‎"เมืองสมมติ"
‎โอเคไหม เมืองสมมติ
‎ฉันไม่สามารถหยุดแม้แต่วินาทีเดียว ‎หรือยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าสถานที่แห่งหนึ่ง
‎โดยไม่มีคนสิบคนมาถามทางทันที
‎และฉันแปลกใจมากเพราะฉันคิดเสมอว่า "จริงดิ
‎หน้าตาฉันดูรับแขกเหรอ"
‎ในนิวยอร์กมีอะไรมากมายหลายอย่าง
‎มีทางม้าลายเยอะมาก ‎ไม่ใช่ว่าทุกคนจะไม่ฝ่าฝืนมันยกเว้นฉัน
‎ฉันตะโกนใส่รถตลอด "คุณอยู่บนทางม้าลาย"
‎อย่างกับพวกเขาใส่ใจงั้นแหละ
‎มีกราฟฟิตี้อยู่บนพื้น มีโฆษณาอยู่บนพื้น
‎แต่มีสถานที่หลายแห่งในนิวยอร์ก
‎ที่มีแผ่นป้ายโลหะฝังอยู่บนพื้น
‎นี่เป็นสิ่งที่ฉันชอบมาก
‎เพราะมันหมายความว่า ‎พวกเขาหวังว่าจะมีคนมองดูมัน
‎ฉันว่าพวกเขาคงไม่ได้ทำแบบนี้โดยคิดว่า ‎"จะมีแต่ฟรานที่ดู
‎คนอื่นจะดูมือถือตัวเอง
‎จะมีแค่ฟรานที่ดูมัน แต่เธอก็มีค่าพอ
‎มาฝังแผ่นป้ายพวกนี้เพื่อเธอกันเถอะ"
‎(สมบัติของเฮสส์อสังหาริมทรัพย์ ‎ซึ่งไม่เคยอุทิศเพื่อสาธารณประโยชน์)
‎ใกล้ๆ ห้องสมุดจะมีแผ่นป้ายต่างๆ ‎สำหรับนักเขียน
‎(และห้องสมุดสาธารณะนิวยอร์ก)
‎แล้วก็มีคำพูดจากนักเขียนนิดหน่อย
‎ฉันคิดว่ามันค่อนข้างดี ‎ที่จะคิดว่าคนจะอ่านคำพูดเหล่านั้น
‎(พับลิกสปีกกิ้ง - ฟราน เลโบวิตซ์มาเอง!)
‎ค่ะ คุณที่อยู่แถวหลัง
‎สวัสดีครับ ฟราน ‎ผมไม่เคยได้ยินชื่อคุณมาก่อน
‎เป็นวิธีเริ่มทำความรู้จักที่ดี
‎- ค่ะ ‎- คุณจะอธิบายวิถีชีวิตของคุณว่ายังไงคะ
‎ฉันจะอธิบายวิถีชีวิตของฉันว่ายังไง
‎รับรองว่าฉันจะไม่มีวัน ‎ใช้คำว่า "วิถีชีวิต" แน่นอน
‎สุดยอด
‎ฉันจะอธิบายมันประมาณนั้นแหละ
‎อะไรทำให้คุณอยู่ในนิวยอร์ก
‎คนมักจะถามฉันว่า "ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก"
‎โอเค คุณจะแนะนำที่ไหนล่ะ
‎นี่แหละประเด็น
‎ถ้ามีที่อื่นที่ฉันคิดออก ฉันคงไปที่นั่นแล้ว
‎- โอเค คุณคิดว่าไง ที่นี่แหละ ‎- ก็ดี
‎โอเค ลุยกันเลย
‎- นั่นปะไร ‎- พระเจ้า ขอโทษค่ะ
‎จำได้ไหม ผมเคยบอกว่าอย่าให้ใครถ่าย ‎ในรถคุณหรืออะพาร์ตเมนต์คุณเด็ดขาด
‎คุณบอกฉันหลังจากที่พวกเขาทำรถฉันพัง ‎ตอนฉันบ่นเรื่องรถ
‎การบ่นเปลี่ยนแปลงอะไรไหม
‎- หมายถึงมันช่วยได้ไหมเหรอ ‎- ใช่
‎ถ้าฉันบ่นเรื่องที่ฉันบ่น ‎เรื่องพวกนั้นจะเปลี่ยนไหมเหรอ
‎ใช่
‎ตอนนี้ยังไม่เปลี่ยน แต่ฉันยังสาว รอได้
‎ฉันเคยเจอจิตแพทย์คนหนึ่งในปาร์ตี้
‎และฉันพูดกับเขาว่า
‎"ฉันนึกไม่ออกแล้วว่ามีงานอะไร ‎ที่น่าเบื่อกว่าจิตแพทย์"
‎แล้วเขาก็บอกว่า "คุณไม่รู้หรอก
‎ว่ามันเป็นยังไงที่ต้องไปโรงเรียน 14 ปี
‎และนั่งทั้งวัน และฟังคนบ่นเรื่องเสียง"
‎ดูเหมือนว่าการเป็นจิตแพทย์ ‎ในนิวยอร์กจะเป็นแบบนั้น
‎ที่อื่นในประเทศนี้ ผู้คนพูดถึงแม่ พูดถึงสามี
‎ไม่ ในนิวยอร์ก พูดถึงเสียง
‎พวกเขาเข้าไป เสียเงินประมาณ 500 เหรียญ
‎พวกเขานั่งอยู่ตรงนั้นและบ่นเรื่องเสียง
‎นิวยอร์กไม่เคยน่าเบื่อ
‎พูดอีกอย่างก็คือ ‎ถ้าฉันนั่งรออะไรสักอย่างอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‎เช่น รถไฟใต้ดิน
‎หรือถ้าฉันนั่งอยู่ในรถไฟใต้ดิน ‎เพื่อรอให้รถไฟใต้ดินออก
‎คนส่วนใหญ่เล่นโทรศัพท์
‎มีไม่กี่คนที่อ่านหนังสือ แต่ฉันไม่เคยทำแบบนั้น
‎ฉันนั่งอยู่ตรงนั้นและฉันจะแค่มองดูเพื่อนมนุษย์
‎และส่วนใหญ่นี่ก็เป็นอะไรที่น่าสนใจมาก ‎น่าสนใจเกินไป
‎นี่คือสิ่งที่คุณเห็นในนิวยอร์ก
‎ไม่ใช่แค่คนที่เดินและส่งข้อความ
‎หรือยืนอยู่กลางทางเท้า ‎เวลาที่ฉันพยายามเดินผ่าน
‎แต่คุณยังได้เห็นคนทำสิ่งที่ฉันรู้ว่าฉันไม่มีวันทำ
‎พูดอีกอย่างก็คือ ฉันไม่มีโทรศัพท์ ‎ฉันเลยไม่เคยส่งข้อความ
‎แต่ฉันเชื่อจริงๆ ว่า ‎ถ้าฉันมีโทรศัพท์และฉันส่งข้อความ
‎ฉันจะไม่ทำตอนที่กำลังเดินอยู่แน่นอน
‎ไม่กี่เดือนก่อน ฉันเห็นอะไรแบบนี้ไม่บ่อย
‎แต่การรวมกันที่พิเศษนี้โดดเด่นในใจฉัน
‎ฉันเห็นเด็กขี่จักรยานไปตามถนนเซเวนท์อะเวนิว
‎เขาใช้มือข้างหนึ่งส่งข้อความ
‎อีกมือหนึ่งกินพิซซ่า
‎และเขาใช้ข้อศอกขี่จักรยาน
‎เขาเอาข้อศอกวางบนแฮนด์
‎และแน่นอนว่าเขาเกือบชนฉัน ‎ไม่ใช่ว่าเขาสังเกตเห็นนะ
‎ฉันถึงได้สังเกตเห็นเขาไง
‎และฉันคิดว่า "ฉันเป็นคนที่เชื่อว่า ทุกวัน
‎ฉันมีโอกาสตายระหว่างข้ามถนนสูงมาก
‎นี่คือคนที่เชื่อว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา"
‎ถ้าตัดเรื่องส่งข้อความและพิซซ่าทิ้งไป ‎ฉันก็ยังจะไม่…
‎และการใช้ข้อศอกขี่จักรยาน
‎ถ้าฉันมีจักรยาน ไม่มีอะไรอยู่ในมือฉัน ‎และมือฉันจับแฮนด์อยู่
‎ฉันก็จะไม่ขี่จักรยานบนถนนเซเวนท์อะเวนิว ‎ฉันขี่จักรยานเป็น
‎ดังนั้นฉันจะไม่ทำแบบนั้น
‎สิ่งเหล่านี้ทั้งหมด
‎และฉันประหลาดใจมากที่ทุกๆ วัน ‎คนหลายหมื่นหลายแสนคน
‎ไม่ตายตามถนนในนิวยอร์ก ‎ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
‎มันเป็นสิ่งที่น่าทึ่งเพราะมีคนหลายล้านคน
‎คนเดียวที่มองทางที่จะไปคือฉัน
‎ฉันเป็นคนเดียวในเมืองที่มองทางที่ฉันจะไป
‎หนึ่งในสิ่งที่แย่ที่สุด…
‎มีหลายอย่างที่มันแย่
‎แต่หนึ่งในสิ่งที่แย่ที่สุดคือ ‎ชาวนิวยอร์กลืมไปแล้วว่าเดินยังไง
‎หนึ่งในสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่นิวยอร์กเคยเป็น
‎ใช่ มีคนแย่ๆ เป็นพันล้านคนบนท้องถนน
‎แต่ทุกคนบนท้องถนน
‎รู้ว่าเวลาที่คุณกำลังเดินตรงไปหาคนอื่น
‎คุณขยับนิด เขาขยับหน่อย
‎โอเคไหม นั่นคือเหตุผลที่สุดท้ายแล้ว ‎ทุกคนยังมีชีวิตอยู่
‎เดี๋ยวนี้คนไม่ทำกันแบบนั้นกันแล้ว
‎ดังนั้นสิ่งที่ฉันทำตอนนี้…
‎พวกเขาไม่ทำแบบนั้นเพราะถ้าไม่ดูโทรศัพท์อยู่
‎ก็เพราะพวกเขาสนใจแต่ตัวเอง
‎และบางครั้ง ฉันเดินชน ‎กับใครบางคนเพราะพวกเขาไม่สนใจ
‎และฉันคิดว่า ‎"ฉันจะปล่อยให้เขาเดินเข้ามาชนฉัน
‎และพวกเขามองขึ้นมาแบบหงุดหงิด
‎และฉันบอกว่า "คนอื่นอยู่ในล็อบบี้โรงแรม ‎น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ"
‎เหมือนกับว่า…
‎นั่นคือเหตุผลที่ฉันรู้สึกว่า ‎สมมติว่ามันเป็นเมืองเถอะ
‎ที่ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย
‎และสมมติว่ามันเป็นเมืองที่มีคน ‎ที่ไม่ได้แค่มาเที่ยวที่นี่เฉยๆ
‎นึกออกไหม ที่ต้องไปที่ต่างๆ
‎ไปตามนัด พวกเขาจะได้มีปัญญา ‎เสียภาษีให้ขยะที่พวกคุณมาดูกัน
‎ไทม์สแควร์เป็นย่านที่แย่ที่สุดในโลก
‎แต่คุณแทบจะไม่ต้องไปที่ไทม์สแควร์เลย
‎ดังนั้นถ้าคุณต้องไปที่ไทม์สแควร์ ‎ปกติเป็นเพราะคุณต้องไปดูละคร
‎คุณคิดว่า "ฉันต้องไปดูละครเวที ‎และมันอยู่ในไทม์สแควร์
‎ฉันเลยพยายามไปถึงโรงละคร
‎โดยไม่ต้องทะเลาะกับคนมา 75 ครั้งเพราะ…"
‎บางครั้งฉันก็คิดว่า
‎ถ้าฉันต้องไปโรงละครในไทม์สแควร์ ‎ฉันจะไปที่นั่นได้ยังไง
‎โดยเดินผ่านไทม์สแควร์ให้น้อยที่สุด
‎ฉันจะยอมทำ ต่อให้ต้องเดินอ้อมโลกก็เถอะ
‎ฉันคิดว่า "แล้วถ้าฉันเดินไปถึงถนนสายที่ 125 ‎แล้วเดินย้อนมาล่ะ
‎แล้วฉันก็อาจดูละครไม่ทัน มันไกล แต่มันคุ้มค่า"
‎งานเปิดตัวปีศาจแห่งโรงอุปรากร ‎หาเงินช่วยเหลือโรคเอดส์ได้เยอะมาก
‎และฉันเป็นคณะกรรมการของงานนี้ ‎แต่จำไม่ได้ว่ามันคืออะไร
‎ฉันเลยได้ตั๋วไปงานเปิดตัว ฉันเลยชวนแม่ไป
‎และเราได้นั่งที่นั่งสุดวิเศษ
‎ที่คนคิดว่ามันเจ๋งมาก ‎อยู่กลางวงออร์เคสตราเลย
‎ฉันคิดว่าที่นั่งสุดวิเศษอยู่ด้านหลัง ตรงทางเดิน
‎จะได้ออกไปง่ายๆ นึกออกไหม
‎วินาทีที่ฉันเข้าไปในโรงละคร ‎ก็วางแผนจะออกไปแล้ว
‎และฉันคงเป็นคนเดียวในนิวยอร์ก
‎ที่ไม่เคยอ่านเรื่องนี้ เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่
‎ดังนั้นตอนที่โคมไฟตกลงมาจากเพดาน
‎ฉันนึกว่ามันจะตกใส่เรา และฉันกรี๊ด
‎ฉันสร้าง… ถ้าตอนนั้นมีอินเทอร์เน็ต ‎คุณจะยังเห็นภาพนี้อยู่
‎- ฟราน คุณไม่เคยดูหนังเหรอ ‎- ไม่เคย
‎และฉันคิดว่า… แล้วมันก็เคลื่อนผ่านไป
‎แต่แน่นอนว่าแม่ฉันรู้ เพราะแม่แบบว่า…
‎แม่ฉันพูดว่า "เด็กคนนี้เป็นตัวปัญหามาตลอด ‎ตอนนี้ก็ยังเป็นปัญหาอยู่ "
‎และฉันก็สติแตก เพราะมันลงมาแบบนี้
‎ฉันนึกว่ามันจะตกลงมา
‎นั่นคือส่วนใหญ่ที่ฉันจำได้ ‎เกี่ยวกับปีศาจแห่งโรงอุปรากร
‎ยกเว้นที่คิดว่ามันแย่อย่างไม่น่าเชื่อ
‎นึกออกไหม "นี่มันแย่อย่างไม่น่าเชื่อ"
‎นี่คือสิ่งที่ฉันเกลียดเลยละ มันเหมือนเอวิตา
‎โรเบิร์ต สติกวูดมีสิ่งนี้
‎เขาเป็นโปรดิวเซอร์เรื่องเอวิตา
‎และเขาเชิญคนไปนิดหน่อย ประมาณ 25 คน
‎ไปที่โรงแรมเดอะพลาซา ‎ซึ่งตอนนั้นยังเป็นโรงแรมเดอะพลาซาอยู่
‎ไม่เหมือนตอนนี้ ซึ่งมีโรงละครเล็กๆ อยู่ข้างใน
‎ฉันเลยไปที่นั่น ไปดูละครเรื่องนี้
‎และหลังจากนั้น สติกวูดถามฉันว่าคิดว่าไง ‎และฉันบอกว่า
‎"คุณบ้ารึเปล่าเนี่ย ‎ละครเพลงเกี่ยวกับเอวา เปรองเนี่ยนะ
‎ทั้งนิวยอร์กจะคิดว่าคุณบ้องตื้นน่ะสิ
‎อย่าทำเชียว" ฉันบอก
‎นี่คือเหตุผลที่ฉันไม่มีวัน ‎ทำเงินได้มากในวงการละคร
‎แต่จากมุมมองของ ‎ละครเพลงเกี่ยวกับเอวา เปรอง
‎ฉันคิดถูกสุดๆ
‎แล้วคืนหนึ่งฉันก็ไปดูมัน ‎กับผู้ชายอาร์เจนตินาสองคน
‎แล้วพวกเขาหัวเราะหนักมาก ‎จนเราเกือบถูกไล่ออกจากโรงละคร
‎ฉันคิดว่าไม่มีการแสดงเอวิตาแล้ว ‎แต่มันแสดงอยู่นานมาก
‎ฉันมั่นใจว่าทุกครั้ง ‎ที่ฉันเจอสติกวูดหลังจากนั้น ฉันจะพูดว่า
‎"ฉันยังคงคิดว่าฉันคิดถูก"
‎มันทำเงินได้ประมาณนาทีละหนึ่งล้านเหรียญ
‎คุณชอบดูถูกคนอื่นไหม
‎ฉันชอบดูถูกคนอื่นไหมเหรอ ‎หมายถึงหัวสูงไหมเหรอ
‎มีคนหัวสูงบางประเภทที่ฉันคิดว่าไม่ดี
‎แน่นอนว่าไม่ใช่แบบที่ฉันเป็น
‎คนหัวสูงแบบที่ฉันเป็น ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับ
‎"พ่อคุณเป็นใคร คุณเรียนโรงเรียนอะไร ‎โตมาจากไหน"
‎มันเกี่ยวกับ "คุณเห็นด้วยกับฉันเรื่องนี้ไหม"
‎เป็นแบบนั้นมากกว่า หรือ "คุณคิดงั้นเหรอ ไม่ "
‎ถึงฉันจะรู้ว่าบ่อยครั้งที่ฉันทำให้คน…
‎ไม่ใช่รำคาญ คำนั้นเบาไป เกรี้ยวกราด
‎แต่ฉันก็แปลกใจอยู่ดี เพราะแล้วไงเหรอ
‎ฉันเป็นใคร ฉันกำลังตัดสินใจแทนคุณเหรอ
‎ฉันไม่ได้คุมเรื่องอะไรทั้งนั้น
‎ฉันเข้าใจที่โกรธฉันเวลาฉันพูดประมาณว่า ‎"คนเราควรทำแบบนี้"
‎หรือ "สิ่งนี้ควรเกิดขึ้น" ‎ถ้าคนคิดว่าฉันสามารถเปลี่ยนมันได้
‎แต่แน่นอนว่าถ้าฉันเปลี่ยนมันได้ ‎ฉันคงไม่โกรธขนาดนั้น
‎ที่ฉันโกรธเพราะฉันไม่มีอำนาจ ‎แต่ฉันเต็มไปด้วยความคิดเห็น
‎รถไฟใต้ดินมันห่วยแตก และมันอันตราย
‎คุณถูกผลัก คุณถูกดัน
‎บางครั้งคุณก็ถูกปล้นในรถไฟใต้ดิน ‎ตอนกลางวันแสกๆ
‎ฉันจำได้ตอนที่ระบบขนส่งสาธารณะ ‎เป็นหนึ่งในความภาคภูมิใจของนิวยอร์ก
‎เกิดอะไรขึ้น
‎วันนี้นิวยอร์กดีขึ้นหรือแย่ลง ‎กว่าตอนที่คุณเพิ่งมาถึง
‎สิ่งที่คุณได้ยินเกี่ยวกับนิวยอร์กในยุค 70 ‎คือมันแย่มาก
‎นิวยอร์กกำลังจะล้มละลาย ‎ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่ามันจะเกิดขึ้น เพราะ…
‎คุณกำลังสนุก เห็นหนู ‎ม้านั่งแตกในสวนสาธารณะ กราฟฟิตี้
‎- นั่นคือนิวยอร์ก ‎- คุณแบบว่า "ฉันกำลังสนุกมาก"
‎เพราะ…
‎"ฉันเมา ฉันจะขึ้นรถคันนั้น ‎ฉันไม่สนว่ามันจะเต็มไปด้วยกราฟฟิตี้ไหม"
‎เพราะนั่นคือหน้าตาของนิวยอร์กตอนมาถึง ‎เราคิดว่านั่นคือนิวยอร์ก
‎ตอนนี้มีคนที่มาถึงที่นี่แล้วคิดว่า
‎"นิวยอร์ก เก้าอี้สนามหญ้าในไทม์สแควร์"
‎พอพวกเขาเอามันออกไป
‎คนอยู่ที่นี่ก็จะพูดว่า "เกิดอะไรขึ้นกับเก้าอี้สนาม
‎นั่นคือนิวยอร์กที่แท้จริง"
‎คุณคิดว่าพวกเขาจะยังมี
‎ไทม์สแควร์คาเฟ่อยู่กลางถนนไหม
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้เรื่องนี้ไหม มาร์ตี้ ‎เพราะฉันรู้ว่าคุณ…
‎ผมไม่ไปไกลกว่าถนนสาย 57 ไม่
‎เอาละ ก่อนหน้านี้ห้านาที ตลอด 24 ชั่วโมง
‎พวกเขาปูพื้นใหม่ ไม่รู้เรียกว่าอะไร ‎ที่เป็นซีเมนต์น่ะ
‎เกาะกลาง ใช่ กลางไทม์สแควร์
‎แล้วสุดท้าย ก่อนที่เขาจะถูกแย่งตำแหน่งไป
‎ฉันเห็นบลูมเบิร์กพูดว่า ‎"และตอนนี้สิ่งเหล่านี้จะถาวร"
‎และฉันคิด "ถาวรเหรอ ไอ้บ้านนอกเอ๊ย"
‎มีอะไรถาวรบ้างในนิวยอร์ก ‎เอาจริงดิ ถาวร! มันไม่ถาวรหรอก
‎แต่นั่นคือวันที่ฉันรู้… ‎มันมีมูลค่าเท่าไหร่ 40 ล้านเหรียญ
‎สี่สิบล้านเหรียญ ‎และมันไม่ใช่เงินของบลูมเบิร์กด้วย
‎โอเคไหม เงิน 40 ล้านเหรียญ ‎เงินของผู้เสียภาษี
‎สี่สิบล้านเหรียญเพื่อสิ่งนั้น ‎เพราะชาวนิวยอร์กหลายคนบอกว่า
‎"รู้ไหมว่าฉันเกลียดนิวยอร์กตรงไหน ‎ในไทม์สแควร์มีที่ให้นอนไม่มากพอ"
‎แน่นอน เกลียดมาก
‎- "มันเกินจะทนได้" ‎- ใช่
‎"เราจะไปแล้ว รับไม่ได้อีกต่อไป"
‎ท้องถนนแออัดสุดๆ
‎เต็มไปด้วย ฉันไม่รู้คุณเรียกว่าอะไร ‎ประมาณว่ากระถางต้นไม้
‎ใส่ต้นไม้ปลอม หรืออาจจะเป็นต้นไม้จริง ‎ฉันไม่รู้มันคืออะไร
‎ต้นไม้จริง ต้นไม้ปลอม ฉันไม่รู้ ‎ต้นไม้มาทำอะไรที่ไทม์สแควร์
‎และไม่ใช่แค่ไทม์สแควร์นะ ‎เดอะบาวเวอรีด้วย ทั้งเมืองเลย
‎เต็มไปหมดเลย ‎ต้นไม้ เก้าอี้สนามหญ้า ของเล็กๆ น้อยๆ
‎จริงๆนะ มันดูเหมือนอะพาร์ตเมนต์ของยายฉัน
‎คุณคาดหวังว่าจะได้เห็นรูปถ่ายหลานๆ และ…
‎จานใส่ลูกอมใบเล็กๆ และ…
‎เมื่อชาวนิวยอร์กได้ยินเรื่องการลดงบประมาณ
‎พวกเขาจะอยากรู้ว่านิวยอร์กซิตีจะพังรึเปล่า
‎- มันปลอดภัยไหมที่จะพูดว่านิวยอร์ก… ‎- นิวยอร์กซิตีจะไม่พังหรอก
‎มันปลอดภัยไหมที่จะพูดว่ารัฐบาลนิวยอร์ก ‎จะมีประสิทธิภาพน้อยลง
‎ถนนสกปรกขึ้น ประชาชนจะได้รับการปกป้อง ‎จากไฟไหม้และอาชญากรน้อยลง
‎ผมบอกว่านิวยอร์กซิตีจะไม่มีทางพังไง ‎นิวยอร์กซิตีอยู่ที่นี่เพื่อคงอยู่
‎(นายกเทศมนตรีเอบ บีม)
‎และมันยังเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
‎และแม้แต่หลังจากนี้
‎ก็ยังให้บริการแก่ประชาชน ‎มากกว่าเมืองไหนๆ ในโลก
‎ฉันอยากเป็นนายกเทศมนตรีของนิวยอร์กจริงๆ
‎แต่หนึ่งในเรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับ ‎นายกเทศมนตรีในนิวยอร์ก
‎คือมันเป็นงานที่ยากมาก
‎นายกเทศมนตรีนิวยอร์ก ‎เป็นงานที่ยากเป็นอันดับสองของประเทศ
‎งานเริ่มตั้งแต่เช้าตรู่
‎ดังนั้นควรแบ่งเป็นสองกะ ‎แล้วฉันจะเป็นนายกเทศมนตรีกะดึก
‎ฉันจะอาสาสมัครเลย คนอื่นอาจเป็นกะกลางวัน
‎ฉันจะเป็นกะกลางคืน
‎ฉันจะเริ่มงานประมาณสี่โมงเย็น ‎และจะทำทั้งคืนเลยก็ได้
‎สิ่งสำคัญของนิวยอร์กคือ ‎มีหลายอย่างเกิดขึ้นตอนดึก
‎คุณจะเปลี่ยนอะไรในนิวยอร์กตอนกลางคืน
‎ขณะที่นายกเทศมนตรีกะกลางวันหลับอยู่
‎สิ่งแรกที่ฉันจะเปลี่ยนเกี่ยวกับนิวยอร์ก
‎ซึ่งไม่ได้มีฉันที่อยากเปลี่ยน ‎มันคือระบบรถไฟใต้ดิน
‎โอเคไหม นี่เป็นสิ่งแรก ‎ที่ฉันจะเปลี่ยนเกี่ยวกับนิวยอร์ก
‎ไม่กี่สัปดาห์ก่อน ฉันเปิดวิทยุฟัง ‎ดับเบิลยูเอ็นเอสนิวส์
‎และพวกเขาพูดว่า "รถไฟสายแอล" ‎ซึ่งเป็นรถไฟที่วิ่งจากบรุกลิน
‎"วันนี้รถไฟสายแอลปิด ‎เพราะมีกลิ่นเหม็นบนรถไฟสายแอล"
‎เป็นแบบนี้ทั้งวัน
‎ทุกสิบนาที พวกเขาจะพูดว่า
‎"มีกลิ่นเหม็นมากบนรถไฟสายแอล ‎มันปิดให้บริการ"
‎และฉันคิดว่า "รถไฟใต้ดินปิด ‎เพราะมีกลิ่นเหม็นเนี่ยนะ"
‎มันหมายความว่าอะไรกันแน่
‎มันจะเหม็นมากกว่าที่เหม็นอยู่แล้ว ‎ได้แค่ไหนกันเชียว
‎พวกเขาจะ… พวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‎และฉันคิดว่า "ใครสังเกตเนี่ยว่าเหม็น" ‎พูดอีกอย่างคือ รถไฟมันเหม็นมาก
‎มีคนบอกเหรอว่า "รถไฟกลิ่นเหม็นกว่าปกติ"
‎พวกเขาทำอย่างกับว่าก่อนหน้านี้กลิ่นหอม ‎เหมือนทุ่งดอกไม้ มีหมู่บ้านบนเทือกเขาแอลป์
‎และตลอดทั้งวันพูดว่า ‎"เราตรวจไม่พบว่ากลิ่นนี้คืออะไร"
‎แล้วพอเวลาผ่านไป… ‎ตอนนี้รถไฟสายแอลปิดไปแล้วห้าชั่วโมง
‎คนที่ทดสอบลงมาจากรถไฟและบอกว่า ‎"มันไม่เหม็นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว"
‎ก็แหงละ รถไฟว่างมาตั้งห้าชั่วโมงแล้วนี่
‎ฉันจะบอกให้ว่ารถไฟสายแอลเหม็นอะไร ‎ผู้โดยสารไง!
‎โอเคไหม ในที่สุด ‎พวกเขาก็ลงมาและบอกว่ามีน้ำมันรั่ว
‎มีความเห็นในข่าวด้วย เรื่องที่พวกเขาทดสอบมัน
‎และมันไม่เป็นอันตรายอะไร
‎ใช่ ที่พวกเขาได้กลิ่นเป็นน้ำมันที่ดี
‎เหมือนตอนที่หลังจากเกิดเหตุ ‎11 กันยายนหนึ่งชั่วโมง
‎พอคริสตีน วิทแมนที่เป็นหัวหน้า ‎สำนักงานปกป้องสิ่งแวดล้อมตอนนั้น
‎ไปที่นั่น และเธอพูดว่า ‎"ไม่เป็นไร อากาศโอเค"
‎ฉันจำได้ว่าพูดกับคนอื่นว่า "จะเป็นไปได้ยังไง
‎โกหกชัดๆ"
‎และนั่นไม่ได้…
‎ตอนนั้นจอร์จ บุชเป็นประธานาธิบดี ‎เราเลยคุ้นเคยกับการโกหกบางลักษณะ
‎แต่ฉันบอกว่า "เป็นไปไม่ได้"
‎คุณสามารถได้กลิ่นสิ่งที่ทุกคนเรียกว่า "ฝุ่น" ‎ประมาณ 80 บล็อก
‎นึกออกไหม แต่เธอบอกว่าไม่เป็นไร
‎และแน่นอนว่าคนหลายพันคนเป็นมะเร็ง
‎เพราะข้อแรก มันไม่ใช่ฝุ่น
‎และมันไม่โอเค
‎- ไม่ดีเหรอที่ได้เห็นเมืองสงบ… ‎- เมืองสงบเพราะไม่มีใครอยู่
‎ถ้านิวยอร์กเงียบขนาดนี้ ‎แปลว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
‎ฉันจำได้เสมอว่าวันที่11 กันยายน ‎เมืองเงียบแค่ไหน
‎คือหลังจากที่… ถ้าคุณไม่ได้อยู่ที่นั่นนะ
‎มีอีกครั้งหนึ่งที่ฉันได้ยินว่านิวยอร์กเงียบ…
‎ตอนนั้นฉันอยู่ในมิดทาวน์ มันไม่เคยเงียบเลย
‎มันคือตอนที่พวกเขากำลังจะประกาศ ‎คำตัดสินของโอเจ ซิมป์สัน
‎ดูเหมือนว่าคนทั้งเมืองจะดูทีวีกัน
‎และทั้งเมืองก็เงียบกริบ
‎จนกระทั่งพวกเขาประกาศคำตัดสิน
‎คุณต้องการอะไรอีก อีกอย่างที่เราจะทำ
‎คือชุดก็อตซิลลายางนะ
‎อิชิโร ฮนดะไง! เราจะเหยียบย่ำไปทั่วเมือง
‎เอาละ คุณเดินไปตาม… นั่นแม่น้ำฮัดสันเหรอ
‎นั่นแม่น้ำอีสต์ ดังนั้นถ้ามีอะไรมาชนคุณ…
‎ฉันกลัวว่าฉันจะชนอะไร ‎มากกว่าจะมีอะไรมาชนฉันนะ
‎มีความแตกต่างระหว่างเครื่องแสดงความเป็น ‎นิวยอร์กของแบบจำลองนี้ที่มันเป็นอยู่ตอนนี้ไหม
‎มีอะไรที่…
‎ตอนที่ฉันเพิ่งมาที่นี่ ซึ่งก็ไม่นานมากเท่าไหร่
‎ฉันมองหาตึกที่ฉันอยู่ ‎ซึ่งตอนนั้นแบบจำลองนี้ถูกสร้างแล้ว
‎ตึกที่ฉันอยู่เป็นโกดังสามหลัง
‎เอามาทำเป็นอะพาร์ตเมนต์ และฉันก็หามันเจอ
‎และคุณรู้สึกสิ่งที่คุณรู้สึกอยู่เสมอ ‎ฉันน่าจะซื้อตึกที่ดีที่สุด
‎ฉันพยายามโน้มน้าวให้ลูกสาวของเพื่อน ‎ย้ายจากแอลเอกลับมานิวยอร์ก
‎เธอบอกว่า "ฉันอยากย้ายกลับนิวยอร์ก ‎แต่ฉันไม่มีปัญญาจ่าย"
‎ฉันเลยบอกว่า "ย้ายกลับมานิวยอร์กซะ ‎ฉันจะบอกอะไรให้
‎ไม่มีใครมีปัญญาอยู่ในนิวยอร์กหรอก"
‎ไม่มีใครมีปัญญาอยู่นิวยอร์กหรอก ‎แต่ก็มีคนอยู่แปดล้านคน
‎เราทำได้ยังไง เราไม่รู้!
‎มันเป็นปริศนาสำหรับเรา
‎เราไม่รู้เลย
‎แล้วมันก็แค่นั้นแหละ เราไม่รู้แต่เราก็ยังอยู่ที่นี่
‎ดังนั้นคุณสามารถมาที่นี่ได้ ‎โดยไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‎แล้วสุดท้ายคุณจะทำงานมากพอให้อยู่ที่นี่ได้เอง
‎ง่ายๆ แค่นั้นเอง
‎โอเค
‎เมื่อคุณออกไปจากนิวยอร์ก
‎หรือต่อให้คุณไปอยู่ที่อื่นสักพัก
‎คุณก็ก้าวข้ามความสบายของชีวิตประจำวันไม่ได้
‎อย่างแรกเลย คุณย้ายเข้าไปอยู่ ‎ในอะพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง คุณคิดว่า
‎"ร้านซักแห้งอยู่ไหน ‎ฉันจะหาร้านซักแห้งได้ยังไง "
‎บางครั้งคุณก็หาไม่ได้เลย ‎บางครั้งก็ไม่มีร้านซักแห้ง
‎หรือบางครั้งคุณไปและ…
‎ฉันรู้ว่าต้องรอสักสามเดือนก่อนที่ฉันจะมีเรื่อง
‎ฉันจะไปที่นั่นอีกไม่ได้เลย
‎แล้วคุณก็คิดว่ามีบางคนที่อยู่หลายที่
‎ที่พวกเขาไปรับเสื้อที่ซักแล้ว ‎พวกเขาไปร้านซักแห้ง
‎มันเหมือนเป็นธุระเล็กน้อย
‎แต่ทุกอย่างในนิวยอร์ก ‎เป็นเหมือนละครเรื่องปกรณัมแหวน
‎ทุกอย่างในนิวยอร์กเป็นโอเปร่า
‎มันเป็นปัญหาที่เหลือเชื่อ
‎คุณจึงรู้ว่าการใช้ชีวิตอยู่ในนิวยอร์กมันยากมาก
‎จนเวลาคนถามว่า "ทำไมคุณถึงอยู่ที่นิวยอร์ก"
‎คุณตอบคำถามพวกเขาไม่ได้จริงๆ
‎แต่คุณรู้ว่าคุณดูถูกคนที่ไม่กล้ามาอยู่
‎"คุณอยู่ในที่ที่ทุกอย่างจัดการได้ง่ายดาย
‎ที่ที่คนดีกับคุณ
‎ที่ที่ไม่มีใครพยายามโกงคุณทุกห้าวินาที
‎คุณเรียกมันว่าชีวิตผู้ใหญ่เหรอ"
‎สิ่งที่น่าแปลกใจสำหรับฉันคือ ‎คนที่อายุ 20 กว่าๆ ในตอนนี้
‎เดินมาหาฉันบนถนนและพูดว่า
‎"ฟราน ฉันอยากอยู่ในนิวยอร์กยุค 70 จริงๆ ‎มันดูสนุกมาก"
‎แต่มันมีเรื่องหนึ่งที่ฉันรู้
‎ตอนที่ฉันอายุ 20 กว่าๆ ‎ฉันไม่เดินเข้าไปหาคนอายุรุ่นฉัน
‎พูดว่า "ฉันอยากอยู่ในนิวยอร์กยุค 30" ‎ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น
‎นั่นแหละ
‎เพราะพวกเขารู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ตอนนั้น
‎ฉันเลยเป็นเหมือนพยาน
‎ฉันเดาว่ามันเหมือนกับ ‎ถ้าคุณเป็นพวกคลั่งสงครามกลางเมือง
‎แล้วคุณเจออับราฮัม ลินคอล์น ‎คุณจะคิดว่า "เขาอยู่ที่นั่น ขอฉันถามเขาหน่อย"
‎ถ้าไม่ได้จองไว้ กรุณารอข้างนอก
‎(แม็กซ์แคนซัสซิตี้)
‎เรากำลังจะทำเพลง ‎เกี่ยวกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งในนิวยอร์ก
‎คนส่วนใหญ่ที่ฉันรู้จัก ‎ที่มีฐานะทางการเงินเหมือนฉัน
‎เครื่องทำความร้อนเป็นปัญหาใหญ่มาก ‎เราคุยเรื่องนี้กันบ่อยมาก
‎และฉันจะไปร้านแม็กซ์และหาคนไปค้างด้วย
‎แต่ก่อนจะไป ถามก่อน ‎"มีเครื่องทำความร้อนไหม"
‎และฉันคิดว่ามันเป็นอะไรที่มีเสน่ห์มาก
‎อยู่ๆ คนคนนี้ก็กลายเป็นสาวน้อยน่ารัก
‎"มีเครื่องทำความร้อนไหม ไปกันเถอะ"
‎วงนิวยอร์กดอลส์ พวกเขาเยี่ยมมาก ‎และมีคนเห็นพวกเขาน้อยมาก
‎พวกเขาแสดงที่ศูนย์ศิลปะเมอร์เซอร์ ซึ่งวันหนึ่ง…
‎อยู่ๆ ก็ถล่ม เมื่อก่อนนิวยอร์กเป็นแบบนั้น
‎ศูนย์ศิลปะเมอร์เซอร์ ‎เราไปที่นั่นตลอดเวลาเพื่อดูวงดอลส์
‎และวงอื่นๆ แต่ดูดอลส์เป็นพิเศษ
‎แต่แล้ววันหนึ่ง อยู่ๆ มันก็ถล่มลงมา
‎ตึกถล่มลงมา นั่นคือระดับของการละเลย
‎พอคนพูดว่า "ศูนย์ศิลปะเมอร์เซอร์ถล่ม"
‎ไม่มีใครพูดว่า "คุณพูดเรื่องอะไร" ‎"อ๋อ มันถล่ม"
‎ปีนั้นมีตึกถล่มสามหลัง
‎มันถล่มเพราะไม่มีใครดูแลมัน นั่นแหละ
‎มันก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันไม่เคยคิดถึงมันเลย
‎ฉันคิดเรื่องต่างๆ มากมาย ‎แต่ไม่เคยคิดเลยว่านิวยอร์กจะดีขึ้น
‎นิวยอร์กเจ๋งมาก ฉันถึงได้มาที่นี่!
‎แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะมันสะอาด
‎ฉันมาจากที่ที่สะอาด
‎ฉันไม่ได้คิดว่า "ฉันอยากไปนิวยอร์ก ‎มันสะอาดเอี่ยมเลย"
‎ฉันไม่ได้มาที่นี่เพราะมันปลอดภัย
‎ฉันมาจากที่ที่ปลอดภัย ‎ฉันไม่ได้มาเพราะมันอันตราย
‎ฉันไม่พอใจที่ตกอยู่ในอันตราย ‎แต่ฉันปรับตัวได้เร็วมาก
‎ฉันมีนิสัยทุกอย่างแบบที่เคยมีในยุค 70
‎อย่างเช่น ฉันนั่งรถไฟใต้ดิน
‎ฉันเห็นคนวางกระเป๋าไว้ข้างตัวพวกเขา ‎และทิ้งไว้แบบนั้น
‎ฉันคิด "คุณบ้าไปแล้วเหรอ" ‎มันทำให้ฉันอยากขโมย
‎ไม่ว่าฉันจะถืออะไรอยู่ อาจจะเป็นดินสอก็ได้
‎ฉันกำมันไว้แน่นเลย ‎"แกไม่มีทางแย่งดินสอไปจากฉันได้"
‎ฉันจะไม่ทิ้งอะไรไว้ข้างตัวเลย ไม่มีวัน!
‎ไม่ใช่เพราะฉันคิดว่า ‎คนอื่นอาจคิดว่ามันเป็นระเบิดนะ
‎แต่เพราะจะมีคนเอาไป ‎พวกเขาจะเอาไปแน่นอน
‎มันเป็นแบบนั้น
‎ในปี 1971 หรืออะไรประมาณนั้น
‎มีคนทุบกระจกหน้ารถฉัน
‎ซึ่งฉันยังใช้รถคันเดิมตั้งแต่เรียนม.ปลาย
‎และหยิบของไปจากแผงหน้าปัด
‎หยิบแอปเปิลกับบุหรี่หนึ่งซองที่อยู่บนแผงหน้าปัดไป
‎บุหรี่หนึ่งซองตอนนั้นราคา 50 เซ็นต์
‎แอปเปิล แอปเปิลหนึ่งผล สิบเซ็นต์
‎ฉันเรียกตำรวจ
‎ฉันเรียกตำรวจมา ‎เพราะตอนนั้นพวกเขายังอยู่ตามถนน ฉันบอก
‎"มีคนทุบกระจกหน้ารถฉัน ‎และหยิบของไปจากแผงหน้าปัด"
‎ตำรวจถามว่า "พวกเขาขโมยอะไรไป"
‎ฉันเลยบอกว่า "ฉันมีแอปเปิลหนึ่งผล ‎กับบุหรี่หนึ่งซอง"
‎แล้วเขาก็บอกว่า "คุณคาดหวังอะไรเนี่ย
‎ถ้าคุณทิ้งของมีค่าให้คนเห็น
‎พวกเขาก็ทุบกระจกหน้ารถคุณน่ะสิ! ‎ใครบ้างจะไม่ทุบ
‎โง่รึเปล่าเนี่ย"
‎เพราะเขาพูดมีประเด็น ฉันเลยไม่เถียงเขา
‎ฉันคิด "ใช่ จะคาดหวังอะไรล่ะ"
‎ดูเหมือนว่าจะมีพาดหัวข่าวว่า
‎"ประธานาธิบดีบอกนิวยอร์ก: ไปตายซะ" ‎หรืออะไรก็ตามแต่
‎ใช่ "ฟอร์ดบอกเมือง: ปล่อยให้นิวยอร์กพัง"
‎แล้วใครพังล่ะ
‎ฉันยังรู้สึกด้วยว่าถึงแม้นิวยอร์ก ‎จะไม่เป็นเหมือนเมื่อก่อน
‎ฉันก็นึกไม่ออกจริงๆ ‎ว่าพวกเขาจะยอมให้ฉันอยู่ที่อื่นได้
‎ฉันคิดว่าพวกเขาจะรวมตัวกัน มีสภาเมือง
‎และพวกเขาจะบอกว่า ‎"เรามาบอกคุณว่าคุณต้องไป
‎คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้"
‎- นั่นคือสิ่งที่พวกเขาทำกับผม ‎- "ขอโทษที ถึงเวลาที่คุณต้องไปแล้ว "
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล