NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Evet?
Sokaktakiler… Gıcık olur musunuz…
Evet.
İnsanların trafiğin ortasında durup
haritaya bakmasına veya…
Maalesef bu soruyu yanıtlayacak kadar vaktim yok.
Sokaktakiler beni rahatsız eder mi? Evet, eder. Sebebi de şu.
Bir bildirge yazsam yeridir. Eskiden bir yazardım.
Adı da şey olurdu…
Sözünü ettiğiniz kişilere bir tavsiye niteliğinde.
Şehirde Olduğunuzu Varsayın. Tamam mı? Şehirde Olduğunuzu Varsayın.
Bir an duracak ya da sigara içerek bir yerin önünde duracak olsam
on kişi bana yol sormaya kalkıyor.
Buna şaşıyorum. "Gerçekten mi? Konuşkan birine benziyor muyum?"
New York'un zemininde bir sürü şey var.
Bir sürü yaya geçidi var. Benden başka kimse onlara riayet etmiyor.
Arabalara bağırırım. "Burası yaya geçidi!"
Sanki umurlarında.
Yerde grafitiler var. Reklamlar var.
Ayrıca New York'un pek çok yerinde
zemine sabitlenmiş levhalar var.
Buna tek kelimeyle bayılıyorum
çünkü birisinin buna bakacağını umdukları anlamına geliyor.
Şöyle düşünmemişlerdir tabii, "Bir tek Fran bakar.
Diğerleri telefonuyla ilgilenir.
Sadece Fran bakar ama buna değer. Onun için o levhaları koyalım."
KAMU YARARINA AYRILMAMIŞ HESS MÜLKÜ
Kütüphanenin yakınında yazarlar için olanlar var.
HALK KÜTÜPHANESİ DÜNYA EDEBİYATI ONURUNA YAPTIRMIŞTIR.
Bir de yazarlardan bazı alıntılar var.
İnsanların alıntıları okuyacağını düşünmek iyimserlik bence.
BAZI KİTAPLAR TADILIR, BAZILARI YUTULUR, PEK AZI DA SİNDİRİLİR.
PUBLIC SPEAKING - BİZZAT FRAN LEBOWITZ!
Evet? Siz, arkadaki.
Selam Fran. Aslında ismini hiç duymamıştım.
Sohbet böyle başlatılır işte.
-Evet? -Yaşam tarzını tanımlar mısın?
Yaşam tarzımı mı?
Emin olun, ben "yaşam tarzı" demezdim.
Bravo.
Böyle tanımlarım işte.
Sizi New York'ta tutan ne?
Bana "Neden hâlâ buradasın?" diyorlar.
Peki, siz nereyi önerirsiniz?
Tamam, olay şu.
Aklıma gelen başka bir yer olsa oraya giderdim.
-Tamam. Ne dersin? İşte bu. -Peki.
Tamam. Hadi yapalım.
-Al işte. -Tanrım. Pardon.
Hatırlıyor musun? Arabanda ya da dairende çekim yaptırma demiştim.
Arabamı mahvetmelerinden sonra söyledin. Arabadan şikâyet ettiğimde.
ŞEHİRDE OLDUĞUNUZU VARSAYIN
Şikâyet etmek bir şeyi değiştiriyor mu?
-Yani işe yarıyor mu? -Evet.
Şikâyet edersem şikâyet ettiğim şeyler değişir mi diye mi soruyorsun?
Evet.
Şimdiye dek olmadı. Tabii ben genç bir kadınım.
Bir partide bir psikiyatristle tanışmıştım, ona şöyle dedim,
"Psikiyatriden daha sıkıcı bir iş olamaz."
O da dedi ki, "14 yıl okuduktan sonra
bütün gün insanların gürültüden şikâyet etmesini dinlemenin
nasıl bir şey olduğunu bilemezsin."
Demek ki New York'ta psikiyatrist olmak böyle bir şey.
Ülkenin geri kalanında millet annesini, kocasını falan anlatır.
Burada konu gürültü.
Geliyorlar. 500 dolar falan veriyorlar ve gürültüden şikâyet ediyorlar.
New York asla sıkıcı değil.
Şöyle anlatayım, bir yerde oturmuş bir şey bekliyorum,
diyelim ki metroyu bekliyorum
ya da metroda oturmuşum kalkmasını bekliyorum…
Çoğu kişi telefonla meşgul. Birkaç kişi okuyor ama ben hiç okumam.
Orada oturur ve etrafımdakilere bakarım.
Ve bu çoğu zaman epey ilginçtir. Fazlasıyla ilginç.
New York'ta gördüğün şey bu.
Ben geçmeye çalışırken
yürüyüp mesajlaşan veya kaldırımda duranlar değil sadece.
Asla aklıma gelmeyecek şeyler yapan insanlar da var.
Demem o ki, telefonum yok, hiç mesaj atmadım
ama telefonum olsaydı ve mesaj atsaydım
bunu yürürken yapmak asla aklıma gelmezdi.
Birkaç ay önce… Bunu çok görmedim
ama aklımda yer eden bir kombinasyondu.
Yedinci Cadde'de bisiklete binen bir çocuk gördüm.
Bir eliyle mesaj yazıyordu,
diğer eliyle pizza yiyordu
ve bisikletini dirsekleriyle sürüyordu.
Dirsekleriyle.
Tabii az kalsın beni eziyordu. Farkında bile değildi.
Onu böyle fark ettim ve şöyle düşündüm,
"Ben her gün karşıdan karşıya geçerken ezilme ihtimali olduğuna inanan biriyim.
O ise başına hiçbir şey gelmeyeceğine inanan biri."
Mesajlaşmayı ve pizzayı elinden alsan bile yine de…
Bir de dirsekle bisiklet sürmesi var.
Bisikletim olsa elimde hiçbir şey olmazdı, gidonu tutardım
ve Yedinci Cadde'de bisiklete binmezdim. Bisiklet sürebiliyorum ama yapmazdım.
Tüm bunlar olurken
New York sokaklarında her gün on binlerce kişinin katledilmemesine şaşıyorum.
Nasıl oluyor, anlamıyorum.
Bu şaşırtıcı bir şey çünkü milyonlarca insan var.
Nereye gittiğine bakan tek kişi benim.
Tüm şehirde, gittiği yere dikkat eden tek kişi benim.
En kötü şeylerden biri…
Korkunç birçok şey var
ama en kötü şeylerden biri şu, New Yorklular nasıl yürüneceğini unuttu.
New York'la ilgili iyi şeylerden biri şuydu,
evet, sokakta bir milyar korkunç insan vardı
ama sokaktaki herkes
diğer insanlara doğru yürürken bilirdi ki,
biraz sen çekilirsin, biraz o çekilir.
Tamam mı? Bu sayede sonuçta herkes hayatta kalırdı.
Şimdi insanlar bunu yapmıyor.
Artık şöyle yapıyorum…
Onlar yapmıyor çünkü ya telefondalar
ya da kendi dünyalarında yaşıyorlar.
Bazen de… Biriyle çarpıştım çünkü dikkat etmiyordu.
"Bırakacağım, bana doğru gelsin." diye düşündüm.
Bir hışım başını kaldırdı,
"Otel lobisinde başkaları da var. İlginç, değil mi?" dedim.
Yani bu… Bu yüzden "Şehirde olduğunuzu varsayın." diyorum.
Etrafta başkaları da var.
İnsanların sadece gezmeye çıkmadığı bir şehirde olduğunuzu varsayın.
Bir yerlere gitmeleri gerekiyor, randevuları var.
Görmeye geldiğiniz ıvır zıvırın parası böyle çıkıyor.
Times Meydanı dünyanın en kötü mahallesi.
Ama nadiren oraya gitmek gerekir.
Oraya genellikle tiyatro izlemeye gidilir.
Şöyle dersin, "Oyunu görmem lazım, Times Meydanı'nda,
o yüzden insanlarla yüz kere kavgaya tutuşmadan
oraya varmaya çalışacağım, zira…"
Bazen şunu hesaplarım,
Times Meydanı'nda tiyatroya giderken meydanı nasıl daha az kullanırım?
Yolu uzatmam gerekse bile bunu yaparım.
"125. Sokak'a kadar çıkıp ta oradan mı insem?" derim.
"O zaman oyunu kaçırabilirim. Yol uzar ama buna değer."
OPERADAKİ HAYALET
Operadaki Hayalet'in galasında AIDS yardım etkinliği vardı.
Ben de komitedeydim ama ne olduğunu hatırlamıyorum.
Açılış için biletlerim vardı, ben de annemi davet ettim.
Koltuklarımızın yeri harikaydı.
Çoğu kişi için iyi yer önde, ortadadır.
Bana göreyse koridora yakın arka sıralardır
çünkü kolay çıkarsın.
Tiyatroya girer girmez çıkışı planlarım.
New York'ta bu eserle ilgili bir şey okumamış tek kişi ben olmalıyım,
ama çok tantana koparmıştı.
Tavandan avize düştüğünde üzerimize düştüğünü sandım.
-Fran, yok artık. -Çığlık attım, tam bir yaygara…
O dönemde internet olsa görebilirdin.
-Fran, filmleri de mi izlemedin? -Yok.
Sandım ki… Tam üstümüzden geçti.
Ama annem biliyordu tabii çünkü o…
Annem dedi ki, "Bu çocuk hep bela oldu. Hâlâ başa bela."
Çılgına döndüm çünkü böyle geldi. Düşüyor sandım.
Operadaki Hayalet'ten en çok bu kaldı aklımda.
Ayrıca inanılmaz derecede korkunç bulmuştum.
"Bu inanılmaz derecede korkunç."
Bu tam olarak nefret ettiğim türden bir şey. Evita gibi.
Robert Stigwood bir parti verdi.
Evita'nın yapımcısıydı.
Ve birkaç kişiyi…
yaklaşık 25 kişiyi Plaza Hotel'e davet etmişti.
O sırada hâlâ Plaza Hotel'di, içinde küçük bir tiyatro vardı.
Ben de gittim ve izledim,
sonra Stigwood bana ne düşündüğümü sordu, dedim ki,
"Sen aklını mı kaçırdın? Eva Perón'la ilgili bir müzikal mi?
New York'ta herkes sana güler! Yapma bunu!" Bunu söyledim.
İşte bu yüzden tiyatrodan asla çok para kazanamam.
Ama Eva Perón'la ilgili bir müzikal konusunda haklıydım.
Tamamen haklıydım.
Sonra bir gece Arjantinli iki erkekle izlemeye gittim,
o kadar gülüyorlardı ki az kalsın tiyatrodan atılacaktık.
Sanırım Evita artık oynamıyor. Ama uzun süre oynadı.
Sonradan Stigwood'u her gördüğümde şöyle dedim,
"Bence haklıydım."
Dakikada bir milyon dolar kazanıyordu.
İnsanları küçümseme eğiliminde misin?
İnsanları küçümser miyim? Züppe miyim yani?
Kötü olduğunu düşündüğüm bazı züppelikler var.
Tabii ki bunlar benim züppeliklerim değil. Tamam mı?
Şu züppeliklerle işim olmaz,
"Baban kim? Nerede okudun? Nerede büyüdün?"
Daha ziyade "Bu konuda bana katılıyor musun?"
Böyle şeyler işte. Ya da "Sence öyle mi? Hayır."
Biliyorum ki insanlar sık sık…
Gıcık olmak değil. Bu hafif kalır. Bana öfkeleniyorlar.
Bu beni şaşırtıyor çünkü ne var yani?
Ben kimim ki? Biri adına karar mı veriyorum?
Hiçbir şeyin başında değilim.
"İnsanlar bunu yapmalı." ya da "Böyle olmalı." dediğimde
bir şeyi değiştirebileceğimi sanıyorlarsa kızmalarını anlıyorum.
Ama değiştirebilsem o kadar öfkeli olmazdım.
Bir sürü fikrim var ama yetkim yok, ben buna öfkeliyim.
Metrolar çok bakımsız. Üstelik tehlikeli de.
İtilip kakılıyorsunuz.
Bazen metroda güpegündüz soyuluyorsunuz.
Eskiden toplu taşıma New York'un gurur duyduğu şeylerden biriydi.
Ne oldu?
New York bugün ilk geldiğin döneme göre daha iyi mi, kötü mü?
1970'lerde New York'un ne kadar korkunç olduğunu duyardın.
New York iflasın eşiğinde, derlerdi. Benim bundan haberim yoktu. Çünkü…
Eğleniyordun. Sıçan görmek, parktaki kırık banklar, grafiti.
-New York buydu. -"Çok eğleniyorum."
Şey, çünkü…
"Sarhoşum. Otobüse biniyorum. Üstündeki grafitiler dert değil."
Geldiğinde öyle görünce öyle kabul ediyorsun.
Şimdi gelenler diyor ki, "New York, Times Meydanı'nda şezlong demek."
Onları kaldırsalar bu sefer de şöyle diyecekler,
"Hani şezlonglar? Gerçek New York buydu."
Sence sokağın ortasındaki Times Square Café hâlâ var mıdır?
Farkında mısın bilmem Marty çünkü biliyorum ki sen…
57'nin altına inmiyorum, hayır.
Pekâlâ, yani beş dakika öncesine kadar
günün 24 saati şu beton zımbırtıları yeniliyorlardı.
Times Meydanı'nın ortasındaki adaları, evet.
Ve Bloomberg'in görevden ayrılmadan hemen önce
nihayet "Artık bunlar kalıcı!" dediğini gördüm.
Ben de "Kalıcı mı? Seni hödük." dedim.
New York'ta kalıcı olan nedir? Gerçekten mi? Kalıcıymış! Kalıcı değiller.
Ancak öğrendim ki… Ne kadara mal olmuş? 40 milyon dolar.
40 milyon dolar. Bloomberg'in ikramı da değildi.
Tamam mı? 40 milyon dolar, vergi mükelleflerinin parası.
40 milyon dolar. Tamam mı? Bir sürü New Yorklu şunu demiş,
"Ne fena. Times Meydanı'nda uzanacak yer yok."
Tabii. Ne fena.
-"Dayanılmaz!" -Evet.
"Gidiyoruz. Artık bıçak kemiğe dayandı."
Sokaklar bu korkunç şeylerle doldu.
Onlara ne deniyor, saksı gibi şeyler…
Yapay bitkiler var, belki de sahici. Bilemiyorum.
Gerçek ya da yapay, hiç fikrim yok. Times Meydanı'nda ne işleri var?
Sadece Times Meydanı da değil. Bowery'de. Tüm şehirde.
Her yerdeler. Bitkiler, şezlonglar. Ivır zıvır.
Gerçekten ninemin dairesine benziyor.
Torunların küçük fotoğraflarını, şeker dolu kâseleri görmeyi bekliyorsun.
New Yorklular bütçe indirimlerini duyunca
New York batıyor mu diye merak edecek.
-Acaba New York… -New York batmıyor.
Belediyenin daha verimsiz, sokakların daha kirli olacağı
ve vatandaşların yangından, suçlulardan daha az korunacağı doğru mu?
New York'un batmadığını söylemiştim. New York yerinde duruyor.
BELEDİYE BAŞKANI
Hâlâ dünyanın en muazzam şehri ve bundan sonra bile
sakinlerine dünyanın herhangi bir şehrinden daha çok hizmet veriyor.
New York Belediye Başkanı olmak isterdim
ama bu işin kötü yanlarından biri, gerçekten zor bir iş olması…
Ülkenin en zor ikinci işi.
Sabah erkenden başlıyor.
O yüzden ikiye bölünsün, ben gece belediye başkanı olurum.
Gönüllüyüm. Gündüz başkanı başkası olabilir.
Ben gece başkanı olurum.
Saat 16.00 gibi başlarım, gerekirse gece boyu devam ederim.
New York'un olayı, gece geç saatlerde çok şey olması.
Gündüz başkanı uyurken New York'ta geceleyin neyi değiştirirdin?
New York'ta değiştireceğim ilk şey, ki bunda yalnız olmam, metro sistemi.
Tamam mı? New York'ta ilk değiştireceğim şey bu.
Birkaç hafta önce dinlediğim radyoyu açtım. WNS News.
"L treni." dediler, Brooklyn'den gelen metro hattı yani,
"L treni bugün çalışmayacak çünkü kötü bir koku var."
Bütün gün sürdü.
On dakikada bir, "L treninde korkunç bir koku var. Kapandı." dediler.
Şöyle düşündüm, "Korkunç koktuğu için metro kapalı mı?"
Bu ne demek şimdi?
Her zamankinden ne kadar daha kötü kokabilir?
Ne… Neden kaynaklandığını bilmiyorlar.
"Kim fark etmiş acaba?" dedim. Kısacası, tren berbat kokuyor.
Biri çıkıp "Tren her zamankinden de kötü kokuyor." mu demiş?
Sanki daha önce koku morsalkım gibiydi, burası da Alp köyüydü.
Bütün gün "Bu kokunun ne olduğunu öğrenemeyiz." diye düşündüm.
Gün ilerledikçe… L treni beş saat kapalı kaldı.
Denetimciler gidip şöyle demiştir, "Artık o kadar kötü kokmuyor."
Tabii kokmaz. Beş saattir boş.
L treninde neyin kötü koktuğunu söyleyeyim. Yolcular!
Tamam mı? Sonunda motor yağı sızıntısı olduğunu söylediler.
Haberlerde de bir yorum vardı,
test edilmiş, zararlı değilmiş.
Aldıkları koku, iyi bir motor yağıymış.
11 Eylül'deki gibi. Olaydan bir saat sonra
o zaman Çevre Koruma Dairesi'nin başındaki Christine Whitman
"Sorun yok. Hava iyi." demişti.
Herkese şöyle demiştim, "Bu nasıl olabilir? Tabii ki yalan."
Ve bu… George Bush başkandı, o yüzden bir miktar yalana alışmıştık
ama dedim ki "Bu imkânsız."
Herkesin "toz" dediği şeyin kokusu 80 sokak öteden duyuluyordu.
Anlatabildim mi? Ama sorun olmadığını söyledi.
Ve tabii ki binlerce kişi kanser oldu
çünkü her şeyden önce toz değildi
ve bal gibi bir sorundu.
-Şehri bu kadar sakin görmek güzel… -Sakin çünkü kimse yok.
New York bu kadar sessizse bir şey olmuştur.
11 Eylül'de şehrin sessizliğini hiç unutmam.
Yani şeyden sonra… Tam orada oturmuyorsan tabii.
New York bir kez daha böyle sessiz oldu.
Merkezde oturuyordum. Hiç sessiz olmazdı.
Mahkeme OJ Simpson kararını açıklayacaktı.
Bütün şehir televizyon izliyor olmalıydı
çünkü ölüm sessizliği hâkimdi.
Karar açıklanana dek.
-İstediğin diğer şey neydi? -Diğeri, kauçuk Godzilla kıyafetiydi.
Ishirō Honda filmi! Şehrin her yanını adımlayacağız.
Pekâlâ, yürüyorsun… Hudson mı o?
East River. Gözüne bir şey çarparsa…
Bir şeyin bana çarpmasındansa ben bir şeye çarparım diye endişeleniyorum.
Bu maketle New York'un şimdiki hâli arasında fark var mı? Acaba bir şey…
Buraya ilk geldiğimde, ki geleli çok olmadı, oturduğum binayı aradım.
Bu maket yapıldığı sırada oturduğum bina
apartmana çevrilmiş üç depoydu ve onları bulabilmiştim.
Hep aynı şeyi düşünüyorsun. "On tane almalıydım."
Bir arkadaşın kızını buraya dönmeye ikna etmeye çalışıyordum.
"New York'a dönmek istiyorum ama geçinemem." dedi.
Dedim ki, "New York'a dön. Şunu bil ki, burada yaşamaya kimsenin parası yetmez."
New York herkes için pahalı. Yine de sekiz milyon insan burada.
-Bunu nasıl yapıyoruz? Bilmiyoruz! -Bilmiyoruz!
Bu bir muamma.
Hiçbir fikrimiz yok.
Durum bu. Bilmiyoruz ama hâlâ buradayız.
Yani burada nasıl yaşayacağını bilmeden buraya gelebilirsin
ve bir şekilde geçinmene yetecek bir şeyler yaparsın.
Bu kadar basit.
Budur.
New York'tan ayrılırsan
ya da bir süre başka bir yerde kalırsan günlük hayatın rahatlığına alışamazsın.
Mesela bir daireye taşındığında dersin ki,
"Kuru temizleyici nerede acaba?"
Bazen hiç bulamazsın. Bazen bir tane bile yoktur!
Bazen de…
Dersin ki, "Artık üç ay böyle bir kavgaya girişmem,
bir daha buradan içeri giremem."
Sonra şöyle düşünürsün, bazı insanlar
eşyalarını alıp kuru temizlemeciye gidebildikleri yerlerde yaşıyor.
Basit bir iş halleder gibi.
Ama New York'ta her şey Wagner'in Yüzük Serisi gibi.
New York'ta her şey operaya benziyor. Çetin bir problem.
Yani şunu fark ediyorsun, New York'ta yaşamak o kadar zor ki,
"Neden New York'ta yaşıyorsun?" diye sorulduğunda cevap veremiyorsun.
Bunu yapacak cesareti olmayanları da hor görüyorsun.
"Her şeyin kolayca yapıldığı, insanların sana iyi davrandığı,
her an kazıklamaya çalışmadığı bir yerde yaşıyorsun.
Sen buna yetişkin hayatı mı diyorsun?"
Şaşırtıcı olan şu ki, yirmili yaşlarında çok kişi sokakta yanıma gelip şöyle diyor,
"Keşke 1970'lerin New York'unda yaşasaydım. Çok eğlenceli görünüyor."
Emin olduğum bir şey var.
Yirmili yaşlarımdayken benim yaşımdaki birine yanaşıp
"1930'larda New York'ta yaşasaydım." demezdim. Hiç aklıma gelmezdi.
Yani demek istiyorum ki, o dönemde burada olduğumu biliyorlar.
Görgü tanığı sayılırım.
Sanırım bir İç Savaş tutkunu olsan
ve Abraham Lincoln'ı görsen "Oradaydı. Ona sorayım." derdin.
Rezervasyonunuz yoksa dışarıda bekleyin.
Şimdiki şarkımız New York'taki bir gençle ilgili.
Malî durumu bana benzeyen çoğu tanıdığım için
ısıtma büyük bir sorundu, bunu çok konuşurduk.
Max's'a gider, orada tanıştığım biriyle çıkacaksam
önce "Isıtman var mı?" diye sorardım.
Bu çok cazip gelen bir şey olurdu.
O kişi birden genç bir Brigitte Bardot'ya dönüşürdü. "Isıtman mı var? Gidelim."
The New York Dolls grubu harikaydı, çok az kişi onları gördü.
Mercer'da sahne alıyorlardı, bir gün…
Orası yıkılıverdi. New York böyleydi.
Mercer Sanat Merkezi'nde Dolls'u ve diğerlerini izlerdik
ama özellikle Dolls'u izlerdik.
Sonra birden çöktü.
Bina çöküverdi. O kadar ihmal edilmişti.
"Mercer Sanat Merkezi çöktü." dendiğinde
kimse "Nasıl yani?" demedi. "Ha, çökmüş."
O yıl çöken üç bina vardı.
Kimse ilgilenmediği için yıkıldılar. Yani…
Öyleydi. Hiç düşünmedim.
New York'un iyiye gideceğini hiç düşünmedim.
New York harikaydı. O yüzden geldim!
Ama temiz diye gelmedim.
Temiz bir yerden geldim. "New York'a gitmek istiyorum. Tertemiz." demedim.
Güvenli diye gelmedim. Güvenli bir yerden geldim, tehlikesiz diye gelmedim.
Tehlikede olmaktan mutlu değildim ama hemen alıştım.
70'lerdeki alışkanlıklarımı koruyorum.
Mesela metroda oturuyorum, millet çantasını yana koyup orada bırakıyor.
"Deli misiniz?" diyorum. Onu çalasım geliyor.
Elimde ne olursa olsun… Kurşunkalem bile olabilir.
Ölesiye yapışıyorum. "Bu kalemi benden alamazsın."
Yanıma hiçbir şey koymam. Asla!
Bomba sanılır diye değil, biri onu alır diye! Tabii ki alırlar.
-Elbette. -Olan bu.
1971 falandı.
Biri arabamın ön camını kırıp…
Liseden beri aynı arabayı kullanıyordum.
Kontrol panelinin üstünden
bir elma ve bir paket sigara almış.
Bir paket sigara o zamanlar 50 sentti.
Bir elma, tek bir elma, on sent.
Polisi aradım.
Aradım çünkü o zamanlar hâlâ sokaktaydılar ve şöyle dedim,
"Biri ön camımı kırıp kontrol panelimin üstündekileri almış."
Polis "Ne çalmış?" diye sordu.
"Bir elma ve bir paket sigara vardı." dedim.
"Ya ne olacaktı?" dedi.
"Bu değerli şeyleri göz önünde bırakırsan
arabanın ön camını kırarlar! Bunu kim yapmaz?
Geri zekâlı mısın sen?"
Haklı olduğu için onunla tartışmadım.
"Evet, ne olacaktı ki?" dedim.
Şöyle bir manşet atılmıştı,
"Başkan'dan New York'a: Canın cehenneme."
"Ford'dan New York'a: Geber."
Ama kim öldü?
New York eskisi gibi olmasa da
başka yerde yaşamama izin vereceklerini düşünemiyorum.
Bence bir araya gelirler, belediye meclisi toplanır
ve derler ki, "Gitmeniz gerektiğini söylemeye geldik. Burada kalamazsınız."
-Bana böyle yaparlar. -"Kusura bakma. Gitme vaktin geldi."
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy