‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ฉันเดินทางมาเยอะพอสมควร
‎ฉันเคยสนุกกับมันมากกว่าตอนนี้
‎ฉันเคยเด็กกว่านี้นะ ฉันเคย…
‎พูดไม่ได้เหมือนกันว่า ‎ฉันเคยเป็นคนสบายๆ ขนาดนั้น
‎แต่ก็มากกว่าตอนนี้แน่นอน
‎ฉันเป็นคนหงุดหงิดง่ายมาตลอด ‎แต่ตอนนี้ฉันโมโหอยู่ตลอดเวลา
‎พูดง่ายๆ ก็คือการเดินออกจาก ‎อะพาร์ตเมนต์ของคุณ
‎จะทำให้คุณเจอผู้คนข้างนอกมากมาย
‎ข้อดีเกี่ยวกับอะพาร์ตเมนต์ของฉัน ‎นอกจากที่มันเป็นอะพาร์ตเมนต์ที่ดีมากน่ะนะ
‎คือฉันควบคุมได้ว่าจะให้คนอื่นเข้ามาไหม
‎และนั่นสำคัญสำหรับฉันมาก
‎และนี่เป็นสิ่งที่คุณทำไม่ได้ในล็อบบี้โรงแรม ‎ฉันเคยพยายามแล้ว
‎โอเค คุณทำบนเครื่องบินไม่ได้ ‎บนเครื่องบินพาณิชย์
‎คุณทำบนเครื่องบินส่วนตัวได้ ‎แต่ฉันไม่มีเป็นของตัวเองไง
‎ฉันแปลกใจเสมอว่าตัวเองได้นั่งอยู่ตรงนั้น ‎เวลาที่ฉันอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของคนอื่น
‎ฉันคิดเสมอว่า "ถ้านี่เป็นเครื่องบินของฉัน ‎คุณจะไม่ได้ขึ้นมาแน่"
‎ไม่งั้นจะมีเครื่องบินส่วนตัวไปทำไม ‎ถ้าต้องมีคนอื่นขึ้นมาด้วย
‎ใช่สิ! คนชอบถามว่า "คุณไม่อยากให้เพื่อน ‎ขึ้นไปด้วยเหรอ" ไม่อยากย่ะ
‎(สถานีถนนที่ 23 สายเอฟและเอ็ม ‎จะปิดให้บริการชั่วคราว)
‎(พับลิกสปีกกิ้ง - ‎ฟราน เลโบวิตซ์ตัวเป็นๆ!)
‎(กำลังถ่ายทอดสด)
‎ลุยกันเลย
‎โอเค เราแค่อยากให้คุณรู้สึกสบายๆ
‎โอเค ในกองถ่ายเรื่องคนจะรวย ช่วยไม่ได้
‎ฉันไม่ได้เจอคุณเลย ‎จนกระทั่งฉันทำทุกอย่างพังหนักๆ
‎- ใช่ ผมเลยต้องออกมา ‎- ใช่แล้ว
‎ทุกคนพูดว่า "ให้ตายสิ มาร์ตี้มาแล้ว"
‎สำหรับฉัน เรื่องที่น่าเศร้ามาก ‎เกี่ยวกับการออกไปท่องอวกาศ
‎คือมันเป็นอดีตไปแล้ว
‎คือบางอย่างที่เคยดูน่าทึ่งมาก
‎ตอนมนุษย์ไปอวกาศครั้งแรก ‎ไม่ใช่ไปดวงจันทร์นะ
‎เอาแค่ตอนที่จอห์น เกล็นน์ออกไปยังอวกาศ
‎พวกเขาเอาทีวีเข้ามา ‎ในโรงเรียนฉันซึ่งน่าตกใจมาก
‎เพราะทีวีกับโรงเรียนนั้นอยู่กันคนละโลกเลย
‎ฉันน่ะไม่เคยสนใจวิทยาศาสตร์เลย ‎แม้แต่ในช่วงอายุนั้น
‎แต่เมื่อได้เห็น ฉันก็ยังคิดว่า ‎"นั่นยอดจังเลย น่าทึ่งสุดๆ"
‎ที่มนุษย์เราหาวิธีทำสิ่งนั้นได้
‎ฉันเลยคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่ยอดมากๆ
‎และฉันก็คิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญด้วย
‎ฉันรู้ว่าตอนนี้คนรวยบางคน ‎มีสิ่งที่คล้ายนาซาเป็นของตัวเองแล้ว
‎เพราะเราไม่ได้เป็นเจ้าของนาซา
‎ตอนนี้มันกลายเป็นของเอกชน ‎และอีลอน มัสก์ก็มีสิ่งที่คล้ายนาซา
‎ไม่ว่าคุณจะเรียกมันว่าอะไร บริษัทจรวด ‎และเรียกมันว่า การท่องเที่ยวอวกาศ
‎ผู้คนจะสามารถสนุกไปกับมันได้
‎คุณไม่ได้สมัครเหรอ
‎ฉันไม่ได้สมัครเอง ‎แต่ยินดีที่จะสมัครให้นักท่องเที่ยวนะ
‎ฉันไม่อยากไปนอกโลก ฉันเลยไม่สนใจน่ะ
‎แต่ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องดีสำหรับประเทศ ‎ที่จะสำรวจสิ่งเหล่านี้
‎รถไร้คนขับ
‎นี่เป็นหนึ่งในสิ่งที่ฉันต้องบอกว่า ‎ทำให้ฉันประหลาดใจ รถไร้คนขับ
‎เพราะฉันไม่เคยคิดถีงมันมาก่อนเลย
‎ตอนที่พวกเขาเริ่มเขียนเรื่องนี้ ‎ฉันคิดในใจว่า "ใครจะอยากได้กันนะ"
‎ฉันแค่ไม่เคยคิดถึงมันเลยน่ะ
‎มีสิ่งประดิษฐ์มากมายที่ฉันคิดว่า ‎"นั่นฟังดูน่าสนใจดี"
‎หรือก็เข้าใจว่าทำไมบางคนถึงจะอยากได้ ‎แม้ว่าฉันจะไม่อยากก็เถอะ
‎แต่รถไร้คนขับ… ‎ฉันมีรถนะ และก็ขับรถเองด้วย
‎และฉันคิดว่า…
‎คือฉันไม่เคยคิดเลยว่า "มันจะดีไหมนะ ‎ถ้ารถคันนี้ขับด้วยตัวเองได้"
‎- ผมมีแค่แบงก์ 20 คุณทอนได้ไหม ‎- ได้ๆ สบายมาก
‎คนพูดกันว่า "คุณจะไม่กลัวเหรอ ‎ถ้าต้องนั่งในรถไร้คนขับ"
‎และฉันก็คิดถึงตอนที่เคยกลัว ‎เวลาต้องนั่งในรถที่มีคนขับ
‎ฉันเคยกลัวจนตัวแข็งเลยนะ
‎ฉากในหนังเรื่องตำนานเพี้ยน 25 น.ของคุณ ‎ตอนที่รถแท็กซี่ออกตัวไปน่ะ
‎ใช่ นั่นคือการนั่งแท็กซี่จริงๆ ‎ที่มีดนตรีฟลาเมงโกประกอบ
‎มันเกิดขึ้นจริงกับผม
‎ตอนที่ฉันดูหนังเรื่องนั้นครั้งแรก ‎แล้วที่แท็กซี่ออกตัวไป
‎- คนที่นั่งคือกริฟฟินใช่ไหม ‎- ใช่
‎ให้ตายสิ
‎ฉันหยุดหัวเราะไม่ได้เลย ‎เพราะนั่นคือจุดเริ่มต้นของคนขับแท็กซี่บ้า
‎ก่อนหน้านั้นมันก็มีอยู่ ‎แต่พอถึงจุดหนึ่ง…
‎ไม่รู้ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
‎แต่จู่ๆ คนขับรถแท็กซี่ก็เสียสติกันไปหมด
‎พวกเขาขับรถไวยิ่งกว่าจรวด ‎และไม่ยอมฟังคุณเลย
‎คุณต้องขอร้องเขาว่า "ช่วยขับช้าๆ หน่อยเถอะ" ‎และต้องกุเรื่องขึ้นมา
‎แบบว่า "หลังฉันไม่ดี"
‎ตอนฉันยังเด็ก ฉันจะบอกว่า "ฉันท้อง" ‎ซึ่งทำให้พวกเขากลัว
‎แน่นอนว่าตอนนี้ฉันพูดแบบนั้นไม่ได้แล้ว ‎เว้นแต่ว่าพวกเขาตาบอดสนิท
‎ดังนั้นมีคนขับรถที่เลวร้ายอยู่เยอะไปหมด
‎ซึ่งถ้าคุณเอาพวกนั้นออกไป ‎รวมถึงคนขับรถขี้เมาด้วย
‎และคนขับรถที่เมายาด้วย
‎งั้นรถไร้คนขับก็น่าจะปลอดภัยกว่า
‎มันไม่ใช่ว่ามนุษย์จะมีการตัดสินใจที่ดีขนาดนั้น
‎ฟราน เลโบวิตซ์อยู่กับเราครับ ‎หนังสือเล่มใหม่ชื่อว่า โซเชียลสตาดีส์
‎เราคุยกันระหว่างช่วงพักเบรกโฆษณา
‎เกี่ยวกับสิ่งที่มีเฉพาะในนิวยอร์กเท่านั้น
‎ก่อนที่คุณจะเป็นนักเขียนชื่อดังของหนังสือขายดี ‎คุณเคยเป็นคนขับแท็กซี่
‎คุณเป็นคนขับแท็กซี่ที่ดีรึเปล่าครับ
‎ไม่ได้อยากจะโม้นะ ‎ฉันเก่งมาก ที่จริงฉันเป็นคนขับแท็กซี่ที่ยอดเยี่ยม
‎แต่ก็ต้องบอกว่าฉันไม่ได้ชอบขับแท็กซี่เลย
‎ฉันว่ามันไม่มีสีสัน น่าสนใจหรืองดงาม
‎ฉันไม่ได้เรียนรู้อะไรจากมันเลย ‎และหวังว่าจะไม่ต้องทำงานพวกนั้นอีก
‎คือการขับแท็กซี่ ตอนนี้มันเป็นงานที่แย่สุดๆ ‎ตอนนั้นมันก็แย่น่ะนะ
‎ในช่วงแรกของตอนนั้น ‎มันก็มีคนขับแท็กซี่ฮิปปี้อยู่บ้าง
‎แต่โดยหลักแล้ว คนขับแท็กซี่ในนิวยอร์กซิตี
‎เป็นผู้ชายชาวยิวชนชั้นแรงงานที่ปากคาบซิการ์
‎ตอนนั้นสูบในแท็กซี่ได้ ‎และพวกเขาใจร้ายกับฉันมาก
‎เผื่อพวกเขาบางคนยังไม่ตายนะ ‎พวกเขาใจร้ายกับฉันมาก
‎และฉันก็ประหลาดใจมาก ‎เพราะพวกเขาดูเหมือนลุงฉัน
‎ฉันนึกว่าพวกเขาจะ… แต่…
‎ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ‎หรืออาจจะเริ่มตระหนักตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
‎ว่าพวกเขากังวลมาก
‎แบบ "อะไรนะ ‎นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับอาชีพนี้เหรอ
‎สาวๆ ผมยาวพวกนี้จะมาทำ ‎และทุกอย่างจะจบลงแล้วเหรอ"
‎มันเป็นงานที่ดีมาก ถ้าพูดในแง่การหาเงินนะ
‎ที่พวกเขาทำงานวันละแปดชั่วโมง
‎ห้าวันต่อสัปดาห์
‎พวกเขามีภรรยา พวกเขามีลูก ‎ภรรยาไม่ได้ทำงาน
‎เข้าใจนะ และพวกเขาเลี้ยงปากท้องได้
‎ปกติพวกเขาจะอยู่ในควีนส์หรือบรุกลิน
‎ซึ่งตอนนั้นมันต่างจากตอนนี้ ‎และนั่นเป็นงานที่ดี
‎มีโรงอาหารอยู่ที่โลเวอร์พาร์กอเวนิว ‎ชื่อว่าเบลมอร์
‎และนั่นเป็นที่ที่คนขับแท็กซี่ไปกินข้าวกัน
‎มันเปิดตลอดทั้งคืน 24 ชั่วโมงทั้งวัน
‎และด้วยเหตุผลบางอย่าง ‎พวกเขาคงมีข้อตกลงกับตำรวจ
‎คุณจอดรถไว้ข้างหน้าได้โดยไม่โดนใบสั่ง
‎คนขับแท็กซี่ถึงได้นิยมไปกินที่นั่นกันมาก
‎ไม่ใช่เพราะที่นั่นมีอาหารที่อร่อยที่สุด
‎ซึ่งคนขับแท็กซี่เป็นนักตัดสินที่ดีเลยแหละ
‎และตอนที่ฉันไปที่นั่น ‎จะไม่มีใครยอมคุยกับฉันเลย
‎ฉันป๊อปมากในโรงอาหาร ‎ของโรงเรียนมัธยมปลาย
‎แต่ในโรงอาหารของคนขับแท็กซี่ ‎ทุกคนเมินฉันมาก
‎พวกเขาไม่ยอมคุยกับฉัน ‎ถ้าฉันถามคำถาม
‎เช่นพยายามขอคำแนะนำ ‎บางครั้งพวกเขาก็ไม่ตอบฉันด้วย
‎ตอนนั้นมีโรงจอดรถที่มีฝูงรถแท็กซี่ขนาดใหญ่
‎และคุณก็จะไปรับและเลือกรถจากที่นั่น
‎มีปั๊มน้ำมันอยู่ในนั้น
‎พวกเขาเติมน้ำมันให้ ‎แต่คุณไม่ต้องจ่ายค่าน้ำมัน
‎พวกเขาจะจดปริมาณที่เติมลงไป
‎และเช็กว่ามันตรงกับรายการเดินทางของคุณ ‎ในวันนั้นไหม ว่าไปไกลเท่าไหร่
‎เพื่อรับรองได้ว่าคุณไม่… พวกเขาคงคิดน่ะ
‎ว่าคุณไม่ได้เอารถแท็กซี่ไปที่อีสต์แฮมป์ตัน ‎ในช่วงสุดสัปดาห์ หรือที่อื่น
‎ดังนั้นมันเหมือนกับว่า…
‎เราต้องทำแบบทดสอบ
‎แบบทดสอบการขับแท็กซี่ ‎ซึ่งตอนนี้ไม่มีแล้วแน่นอน
‎ไม่รู้สินะ ฉันไม่ได้พยายามสมัครงานนี้มานานแล้ว
‎แต่ในเมื่อฉันขึ้นแท็กซี่
‎แล้วพูดว่า "สถานีแกรนด์เซนทรัลค่ะ" ‎และพวกเขาหันมาว่า "ฮะ"
‎ฉันเลยคิดว่า "สถานีแกรนด์เซนทรัล ‎โอเค พวกเขาไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน"
‎เราเลยต้อง… เวลาฉันพูดว่า "เรา"
‎มันฟังดูเป็นการเป็นงานมาก แต่เปล่าเลย
‎และมันก็ไม่ได้เหมือนลอนดอน
‎มีข้อสอบแสนขึ้นชื่อว่ายาก ‎พร้อมคำถามแปดล้านข้อ
‎แต่มันก็มีคำถามหลายเรื่องอยู่นะ
‎คุณต้องรู้จักสนามบิน
‎และคุณต้องรู้จักร้านค้าต่างๆ สถานที่ต่างๆ
‎แต่ตอนนี้ดันไม่รู้กันแล้ว
‎และตอนนี้มันเป็นงานที่ด้อยค่ามาก
‎โอเค
‎เลขที่ 19 เกรเมอร์ซีพาร์คเซาท์ค่ะ
‎แท็กซี่มันไม่น่าอภิรมย์เลย พูดกันจริงๆ
‎พวกเขาติดไอ้นั่นเข้ามา ‎ไอ้หน้าจอตรงหน้าคุณ
‎ฉันได้รู้ตอนพวกเขาติดมันแล้ว ‎ว่าฉันไม่เก่งเรื่องปิดมันเลย
‎ไม่ๆ ฟังนะ ฉันไม่โอเค ‎กับแผนของการโทรนี้
‎มันธรรมดามากๆ ‎ฉันเห็นมาเป็นล้านครั้งแล้ว
‎- โอเค ‎- ขอโทษที
‎ขอโทษที ไม่ด่วน เรื่องนี้ไม่ด่วน
‎เขาเพิ่งออกจากคุกนะ
‎- พ่ออยู่ที่คลีฟแลนด์ ‎- เขาเพิ่งออกจากคุกเองนะ
‎ฉันไม่เก่งเรื่องปิดมันเลย
‎ฉันใช้นิ้วกดเป็นล้านๆ ครั้ง
‎แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีอะไรในโลก ‎สกปรกไปกว่านั้นแล้ว
‎คุณกินแบงก์สิบดอลลาร์แทนยังดีกว่าเลยมั้ง
‎มันคงสะอาดกว่าที่จะเอานิ้วไปกดไอ้เจ้าสิ่งนั้น
‎ที่คนนับล้านพยายามจะปิดมันมาแล้ว ‎และฉันก็ทำได้แย่มากๆ
‎ฉันไม่มีโชคเรื่องนี้เลย
‎ฉันรู้ว่าฉันโชคดีมากกับบางเรื่องในชีวิต
‎และในบางเรื่องก็โชคร้ายมาก
‎และเมื่ออายุปูนนี้ โชคพวกนั้นก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
‎ไม่ใช่ว่าฉันจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า ‎"คุณมีโชคเรื่องอสังหาริมทรัพย์
‎หรือ "คุณถอดไอ้สิ่งนั้น ‎ออกจากหลังแท็กซี่ได้"
‎ฉันรู้ว่าเรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกัน ‎อันหนึ่งดูเล็ก อันหนึ่งดูใหญ่
‎แต่ทั้งคู่เป็นสิ่งที่ฉันทำไม่ได้
‎ตอนนี้คุณสกอร์เซซีกับฉัน ‎จะตอบคำถามจากผู้ชม
‎- คนเยอะมาก ‎- เรามองไม่เห็น
‎ถ้าคุณยกมือขึ้น ฉันจะเรียกคุณ คุณค่ะ
‎สวัสดีค่ะ ฉันเลาร่าจากบาร์เซโลนา
‎คำถามของฉันคือ
‎ฉันก็…
‎มีบางอย่างเกิดขึ้นกับฉัน ฉันใช้ไม้ค้ำอยู่
‎ตั้งแต่ฉันย้ายมานิวยอร์ก
‎รถตำรวจก็ชนฉัน
‎และฉันฟ้องเมืองนิวยอร์กอยู่ ‎เพราะคนบอกกันว่า
‎"คุณต้องฟ้องเมืองนี้เพราะคุณจะได้เงิน
‎รถตำรวจชนคุณ"
‎นี่คือคำถามเหรอ
‎เพราะเรื่องยังไม่จบ ใช่
‎น่าสนใจนะ
‎คำถามก็คือ…
‎ตอนนี้คุณอยู่ในนิวยอร์ก
‎ฉันต้องใช้เวลานานแค่ไหน ‎กว่าจะได้เงินจากเมืองนี้
‎เอาละ นี่คือคำถามนะ
‎เธอมาจากบาร์เซโลนา ‎นั่นไม่ใช่ส่วนหนึ่งของคำถาม
‎ตอนนี้เธออยู่ในนิวยอร์ก ‎เธอถูกรถตำรวจชน
‎เธอฟ้องเมืองนี้และอยากรู้ว่า ‎ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะได้เงิน
‎ใช่
‎มีแต่คนถามฉันเรื่องนี้
‎ใช่แล้ว
‎โอเค ฉันจะบอกอย่างนี้
‎ฉันอยู่ฝั่งตรงข้าม
‎กับหนึ่งในสำนักงานกฎหมาย ‎ที่คุณได้ยินมันโฆษณาตลอดเวลา
‎พวกบริษัทกฎหมายที่ถามว่า ‎"คุณทำเล็บพังรึเปล่า
‎ทำไข่ตกพื้นไหม"
‎ใช่แล้ว
‎"อาจมีคนต้องใช้เงินให้คุณได้"
‎(สถานีนี้จะถูกปิดชั่วคราว ‎เพื่อทำการปรับปรุง)
‎วันหนึ่งฉันอยู่ในสถานีรถไฟใต้ดิน
‎และมีป้ายพวกนี้ที่บอกว่าสถานีปิดเพื่อ
‎"การปรับปรุงสถานี"
‎การปรับปรุงสถานี
‎เราไม่ได้จะซ่อมรถไฟใต้ดินที่พังหมด ‎รางก็พังหมด
‎ป้ายพังหมด รถไฟพังหมด ‎ทุกสิ่งทุกอย่างพังหมด
‎รถไฟมีไม่พอ เสียไปตั้งเท่าไหร่ ‎เก่ามากแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ซ่อม
‎แต่ปรับปรุงสถานีเนี่ยนะ
‎และมีป้ายขนาดใหญ่ ‎ที่มีรายการทุกอย่างที่พวกเขาจะทำ
‎สถานีจะปิดไปห้าเดือน
‎ห้าเดือนนะ!
‎ฉันเลยหยุดดู ฉันเริ่มอ่านป้ายนี้
‎แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ ฉันที่…
‎เมื่ออ่านจบ ฉันก็ตระหนักได้ว่า ‎เราอ่านด้วยความเร็วเท่าๆ กันเลย
‎มันคือสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาจะทำกับสถานี
‎และข้างล่างสุดของรายการนี้ ‎ฉันไม่ได้กุขึ้นมาเองนะ
‎มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นนักเหน็บแนมในยุคนี้
‎แม้แต่โจนาธาน สวิฟต์ก็ทำไม่ได้
‎ประโยคสุดท้ายคือ "การติดตั้งงานศิลปะ"
‎ฉันเดานะว่าฉันอ่านมาถึงตรงนี้ ‎พร้อมๆ กับชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน
‎และเขาพูดขึ้นมาว่า ‎"การติดตั้งงานศิลปะเหรอ อะไรน่ะ"
‎ฉันตอบว่า "ไม่รู้สิ
‎แต่นั่นทำให้คุณเสียอารมณ์ ‎กับรถไฟใต้ดินมากที่สุดไม่ใช่เหรอ
‎เวลาที่ต้องยืนคอยรถไฟเป็นชั่วโมงๆ ‎และไม่มาสักที คุณไม่คิดเหรอว่า
‎'รู้ไหม ที่นี่มีอะไรผิดปกติ ‎งานศิลปะไม่มากพอไง'"
‎วิลเลียม เว็กแมนได้ติดตั้งโมเสกรูปสุนัขไว้
‎ซึ่งเดาว่าน่าจะมาจากภาษีของฉันนี่แหละ
‎คือโอเค มันก็น่ารักดี แต่ถามจริง ‎และงานนี่ใช้เวลาห้าเดือนเนี่ยนะ
‎และ… ก็แค่นั้นเลย พูดอีกอย่างคือ
‎กระเบื้องก็แตกๆ ยังอยู่ที่นั่น
‎ขยะดั้งเดิมทั้งหลายยังอยู่ที่นั่น
‎ปูนที่แตกบนพื้นยังอยู่ ‎พวกเขาไม่ได้แตะมันเลย
‎ฉันเลยคิดว่า ‎"นี่ใช้เวลาห้าเดือนได้ยังไง"
‎แล้วคุณก็คิดถึงผู้รับเหมา ‎ที่มาปรับปรุงอะพาร์ตเมนต์คุณ
‎พวกนั้นคงจ้างเขาแน่ ‎ถึงได้ใช่เวลาตั้งห้าเดือน
‎คุณอาจชอบผลงานโมเสกรูปสุนัข ‎หรืออาจะไม่ชอบ แต่ไม่มีใคร…
‎ฉันมั่นใจว่าแม้แต่วิลเลียม เว็กแมนก็คงพูดว่า
‎"คุณคิดว่ามันจำเป็นอย่างมากต่อนิวยอร์ก
‎ที่เราต้องมีรูปหมาพวกนี้ ‎อยู่ในสถานีรถไฟใต้ดินไหม"
‎คือมันไม่จำเป็นเลยนะ ก็สวยดีหรอก
‎มันมีบางอย่างที่คุณฉุกคิดว่า
‎"ถ้าเราจัดการทุกอย่างที่สำคัญนะ ‎โอเค มาลุยกันเถอะ"
‎เข้าใจไหม แต่เราไม่ได้ทำเลย
‎เราไม่ได้จัดการเรื่องที่สำคัญเลย ‎ไม่ มาทำอย่างอื่นกันก่อนดีกว่า
‎- พวกเขาอาจคิดว่าเป็นทำไปเพื่อจิตวิญญาณ ‎- จิตวิญญาณใช่
‎แต่ไม่มีใครในระบบรถไฟใต้ดิน ‎ที่มีจิตวิญญาณเหลือแล้ว
‎พวกเขาพรากมันไปจากเราแล้ว
‎แค่การนั่งรถไฟใต้ดินนิวยอร์กครั้งเดียว
‎ก็ทำให้ดาไลลามะ ‎กลายเป็นคนโรคจิต อารมณ์ฉุนเฉียว
‎และตะโกนว่า "ไอ้บ้าหน้าไหนจะมาสน ‎งานศิลปะนี่ในสถานีรถไฟใต้ดินกัน" ได้
‎เพื่อรับรองสถิติความปลอดภัยที่เหนือระดับ ‎ขององค์การขนส่งนครนิวยอร์ก
‎พนักงานทุกคนได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี
‎ณ ศูนย์ทดสอบขององค์การขนส่ง
‎พนักงานเหล่านี้ได้หัดขับรถบนถนนในเมือง
‎ในช่วงการจราจรคับคั่ง ‎และในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
‎ทักษะของพวกเขาถูกประเมินอย่างรอบคอบ ‎โดยผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านการฝึกฝน
‎ฉันคิดว่าถ้าคุณอายุมากกว่า 14 ปี ‎คุณไม่มีเวลามารอรถเมล์หรอก
‎ถ้าคุณอายุแปดหรือเก้าขวบ ‎คุณอาจคิดว่า "รถเมล์น่าจะใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง
‎แต่ฉันโอเค เพราะฉันแค่เก้าขวบ ‎ฉันมีเวลาเหลือเฟือ"
‎แต่ถ้าคุณไม่ได้อายุเก้าขวบ ‎คุณจะคิดว่า "ฉันขอโทษจริงๆ แต่ฉันแก่เกินไป
‎ฉันไม่มีเวลามานั่งรอหรอก"
‎ฉันเป็นหนึ่งในคนพวกนี้ ‎ที่ถ้าฉันเริ่มรอรถเมล์…
‎มีคนอีกเยอะที่รออยู่เหมือนกัน ‎แต่ขณะที่คุณอยู่ตรงนั้น
‎กับสิ่งที่กลายเป็นชุมชนของคนที่รอรถเมล์
‎บางคนก็ยอมแพ้
‎พวกเขาแค่เดินจากไป ‎บางคนก็นั่งแท็กซี่
‎ฉันเป็นคนประเภทที่คิดว่า ‎"ฉันจะไม่ทิ้งการลงทุนนี้
‎ฉันเสียเวลารอมาแล้ว 25 นาที
‎ถ้าฉันไปตอนนี้ ฉันจะเสียเวลา 25 นาทีไปเลย
‎ฉันไม่มีวันได้มันคืนมา พูดกันตรงๆ เลย"
‎ในที่สุดรถเมล์ก็มา
‎ฉันถามคนขับตอนที่ฉันขึ้นรถว่า ‎"ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม
‎ป้ายที่ใกล้กับถนนหมายเลข 27 ที่สุด ‎คือป้ายไหน"
‎เขาตอบว่า "ผมไม่รู้"
‎ฉันเลยพูดว่า "ว่าไงนะคะ
‎คุณไม่รู้เหรอ"
‎ฉันบอกว่า "คุณไม่รู้ว่าป้ายที่ใกล้กับ ‎ถนนหมายเลข 27 ที่สุดคือป้ายไหนเหรอ"
‎เขาบอกว่า "คุณคาดหวังอะไรกัน ‎คุณจะให้ผมจำทุกป้ายงั้นเหรอ"
‎ฉันตอบว่า "ใช่สิ ฉันคาดหวัง!
‎ฉันคาดหวังว่าคุณจะจำป้ายรถเมล์ได้ทั้งหมด
‎ทุกป้ายเลย!"
‎เขาพูดว่า "มีป้ายรถเมล์เยอะจะตาย" ‎ฉันบอกว่า "ฉันคาดหวังให้คุณจำได้"
‎คุณเป็นคนขับรถเมล์นะ!
‎ไม่ใช่ว่า ‎"ฉันเข้าใจ คุณแสดงเรื่องริชาร์ดที่ 3
‎ต้องจำเยอะจะตายไป คุณจำได้ทั้งหมด ‎และยังจำป้ายรถเมล์อีกได้ไง"
‎แต่คุณเป็นคนขับรถเมล์ นี่มันงานของคุณ!
‎คุณมีหน้าที่สองอย่างในอาชีพ ‎คุณต้องขับรถเมล์ โอเคไหม
‎ซึ่งฉันก็ทำได้ โอเคไหม
‎และคุณต้องจำป้ายรถเมล์ ซึ่งฉันก็ทำได้
‎ริชาร์ดที่ 3 ไม่ อันนั้นฉันทำไม่ได้ แต่ฉัน…
‎มีป้ายรถเมล์เท่าไหร่กันเชียว ‎ไม่ใช่ว่าหมื่นป้ายสักหน่อย
‎ไม่มีร้านอาหารไหนในนิวยอร์ก
‎ที่พนักงานเสิร์ฟทุกคนในร้าน ‎ไม่สามารถจำเมนูพิเศษทั้ง 4,000 เมนูได้
‎บางครั้งฉันทึ่งสุดๆ เลย ‎พวกเขาแนะนำเมนูพิเศษเป็นล้านเมนูได้
‎กว่าพวกเขาจะแนะนำจบ ‎ฉันก็จำเมนูที่แนะนำช่วงแรกไม่ได้แล้ว
‎แล้วคุณก็พบว่าตัวเองพูดว่า ‎"เมื่อกี้คุณพูดว่าปลาเทราต์ใช่ไหม"
‎และทันทีเลย พวกเขาอธิบายได้เป๊ะๆ
‎ฉันว่าพวกเขาน่าจะเอาพนักงานเสิร์ฟเหล่านี้
‎ซึ่งส่วนใหญ่คิดว่า ‎จะได้แสดงเรื่องริชาร์ดที่ 3 แต่ไม่ใช่
‎และเอาพวกเขามาเป็นคนขับรถเมล์ โอเคไหม
‎เพราะเห็นได้ชัดว่า ‎พวกเขามีความจำที่ยอดเยี่ยม
‎พวกเขาสามารถจำ… ‎และไม่ใช่ว่าแค่จำเมนูนะ
‎พวกเขาจำวิธีการปรุง ‎"และในนั้นมีผักชี และก็มี…"
‎จากนั้นก็จะมีคนพูดขึ้นมาว่า "ผักชีเยอะแค่ไหน" ‎ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกนะ
‎แต่ก็มีคนที่จู้จี้จุกจิกมากๆ อยู่
‎"เป็นผักชีจากที่ไหน"
‎ฉันคิดเสมอว่า ‎"ฉันจะไม่มีวันกินมื้อค่ำกับคุณอีกแล้ว"
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผักชีคืออะไร
‎อร่อยออก ฉันลองชิมแล้ว ‎โอเค เยี่ยม ผักชี ไม่เป็นไร
‎แต่การนั่งรถเมล์มันเป็นแบบนี้
‎เมืองกำลังเปลี่ยนไปน่ะนะ
‎หนึ่งในเหตุผลที่คุณบอกได้ ‎คือไฟในอาคารเปิดอยู่
‎ใช่ที่เกาะรูสเวลต์หรือเปล่านะ ‎ที่เคยมีโรงพยาบาลอยู่
‎ใช่ ตรงนั้นแหละ
‎และนั่นคือที่ที่โรงพยาบาลไทฟอยด์ ‎เคยตั้งอยู่ใช่ไหม
‎ใช่แล้ว วัณโรค ไทฟอยด์และโรคอื่นๆ ‎อยู่ตรงนั้น ใช่
‎สักวัน นี่จะเป็นของคุณ
‎ผมกำลังจะพูดพอดีเลย นั่นมันบทผมนะ!
‎- อะไร… คุณเห็นเครื่องบินไหม ตรงไหน ‎- เหมือนแมลงปอเลย ดูสิ
‎- ไม่เห็นเลย ‎- ตรงนั้นไง
‎กำลังลงจอด
‎- ตรงไหน ‎- ที่สนามบินไง
‎สนามบินอะไร
‎สนามบินลากวาร์เดียอยู่ข้างไรเกอร์สเหรอ
‎- ใช่แล้ว ‎- ให้ตายสิ
‎แต่มันไม่ได้ลงจอดที่ไรเกอร์ส
‎และถ้ามันจอด นักโทษก็คงพูดว่า
‎"ไม่รู้สิ เดลตาแอร์ไลน์เหรอ ‎นายว่าไง ไม่เอาอะ"
‎- เห็นแล้ว ‎- นั่นแหละ
‎- มีเครื่องบินแค่ลำเดียวเหรอ หรือสอง ‎- มีสองลำ
‎สองลำ งั้นก็เหมือนของเดลตาสินะ
‎"เครื่องบินอยู่ไหน" ‎"เรามีแค่สองลำ คุณจะไปไหนล่ะ
‎คุณต้องรอนะ ‎เพราะมันต้องไปอีก 16 เมืองอื่นก่อน"
‎มีที่ไหนในสังคมของเรา
‎ที่คุณจะไม่อยากอยู่กับคนอื่นๆ มากที่สุด
‎ที่ที่ทำให้คุณรู้สึกขยะแขยง
‎- ค่ะ เครื่องบิน ‎- เครื่องบินเหรอ
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎พวกเขาปล่อยให้คนอื่นขึ้นเครื่องด้วย
‎บนเครื่องบินมันแย่อะไรนักหนาเหรอ ‎ผู้โดยสารคนอื่นๆ ไง
‎ในช่วงชีวิตคุณ ‎การเดินทางทางอากาศเปลี่ยนไปยังไง
‎ตอนที่ฉันเริ่มขึ้นเครื่องบินใหม่ๆ
‎ตอนนั้นฉันไม่เด็กแล้วนะ ‎ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วตอนขึ้นเครื่องบินครั้งแรก
‎- การขึ้นเครื่องบินเป็นสิ่งที่หรูหรามาก ‎- แน่นอน
‎มันหรูหรามากจริงๆ ‎ฉันรู้ว่ามันอาจฟังดูเป็นไปไม่ได้
‎แต่เหตุผลคือ ‎เป็นเพราะว่าสายการบินถูกควบคุม
‎และกฎก็คือ ‎พวกเขาไม่สามารถแข่งขันด้านราคาได้
‎ตั๋วเครื่องบินราคาเท่ากันหมด
‎ตั๋วจากนิวยอร์กไปแอลเอ ‎ราคาเท่ากันทุกสายการบิน
‎ดังนั้นถ้าคุณตกเครื่องบิน ‎สายการบินอื่นก็จะรับตั๋วของคุณ
‎ไม่มีปัญหาเลย
‎พวกเขาเลยต้องแข่งกันเรื่องการบริการแทน
‎มีโฆษณาของสายการบินที่บอกว่า
‎"เรามีสเต๊ก ล็อบสเตอร์ บาร์เปียโน ‎เรามีนักเต้นเปลื้องผ้า เรามีห้องรับรอง"
‎ไม่ได้ล้อเล่นนะ ที่นี่มีกี่คนที่เคยบินแพนแอม ‎ก่อนที่พวกเขาจะเลิกกิจการ
‎ผมเคยบินเที่ยวบินเก่าไปเวสต์โคสต์ ‎และไปซานฟรานซิสโก
‎มันเรียกว่า เรือบินแห่งท้องฟ้า
‎แนวคิดใหม่ในการขนส่งทางอากาศ
‎การเดินทางไม่มีคำว่ายากลำบากอีกต่อไป
‎นี่คือบรรยากาศบนเที่ยวบินของเรือบินเจ็ต
‎อาหารอร่อยช่วยเพิ่มความเพลิดเพลิน
‎มันถูกจัดเตรียมไว้ในสี่แกลลี่พร้อมกัน
‎ซึ่งสามารถปรุงอาหารให้สุก ‎ได้ภายในห้านาทีในเตาอบ
‎ไม่นานมานี้ ผู้หญิงสามคนในวัยห้าสิบ
‎ถูกจับบนเครื่องบินสักที่ทางเหนือ
‎คนหนึ่งเคยเป็นทนาย คนหนึ่งเคยเป็นหมอ ‎คนหนึ่งเคยเป็นนายหน้าอสังหาฯ หรือสักอย่าง
‎พวกเขาไปด้วยกัน มีคนหนึ่งทะเลาะ ‎กับพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน
‎คนอื่นๆ ก็เข้ามาร่วมด้วย ‎เลยถูกจับใส่กุญแจมือ
‎เพื่อนคนหนึ่งพูดว่า "น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ
‎ที่คนอายุปูนนั่นจะถูกไล่ลงจากเครื่องบิน"
‎และฉันบอกว่า " มีแต่คนที่อายุเท่านั้นแหละ ‎ที่ถูกไล่ลงเครื่องบิน
‎เพราะมีแต่พวกเราที่จำ ‎ช่วงที่การเดินทางด้วยเครื่องบินเคยดีได้"
‎ดังนั้นพอพวกเขาพูดกับเราว่า ‎"อย่าวางสิ่งนั้นไว้ตรงนั้นค่ะ"
‎คุณตอบว่า "ล้อฉันเล่นเหรอ ‎ล็อบสเตอร์ฉันอยู่ไหน"
‎ในขณะที่คนที่อายุ 20 ‎พวกเขารู้จักมันแค่ว่าเป็นประสบการณ์ที่เลวร้าย
‎- รถเมล์บินได้ ‎- เป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายต่ำช้า
‎คือทำไมต้องใช้เวลาหกถึงชั่วโมง ‎ในการบินไปแอลเอด้วย
‎ถ้าพวกเขาใช้คองคอร์ดบินไปแอลเอ ‎คุณก็คงไม่ต้องค้างคืนแล้ว
‎นั่นเป็นเป้าหมายสำคัญระดับชาติเลยนะ ‎ในความคิดของฉัน
‎ถ้าฉันเป็นประธานาธิบดี ฉันจะบอกว่า ‎"เรามีเป้าหมายสำคัญระดับชาติ
‎เราจะทำให้มันเป็นไปได้ ‎ในการที่คุณจะเดินทางไปแอลเอจากนิวยอร์ก
‎และไม่ต้องค้างคืน"
‎- ไปประชุม และกลับมา ‎- คุณไม่ต้องค้างคืน
‎ตอนที่ฉันอยู่ที่ล็อบบี้ตึกกับกระเป๋าเดินทาง ‎ตอนหกโมงเช้าเพื่อไปบินให้ทัน
‎และมีบางคนในตึกฉัน ‎ก็คือเพื่อนบ้านน่ะนะ ที่…
‎บางคน ตอนหกโมงเช้า ‎ก็เป็นเวลาที่พวกเขาเพิ่งกลับมาจากยิม
‎ฉันคิดว่า "เพราะแบบนั้นไง พวกเขาถึงรวย"
‎ในทางกลับกัน คุณเรียกนั่นว่าชีวิตเหรอ
‎งั้นเหรอ ตอนหกโมงเช้า ‎พวกเขากลับมาจากยิมเนี่ยนะ
‎โอเค พวกเขาจะถามว่า ‎"ฟราน คุณจะไปเที่ยวเหรอ"
‎และฉันคิดว่า "คุณบ้าไปแล้วเหรอ"
‎ฉันเลยตอบว่า "เปล่า ไปเที่ยวเหรอ ไม่ใช่"
‎"งั้นคุณจะไปไหนล่ะ"
‎ฉันจำไม่ได้ว่ากำลังไปไหน ‎ฉันตอบว่า "เปล่า ฉันต้องไปขึ้นพูด
‎ฉันไปทำงานน่ะ"
‎ถ้าคุณเห็นฉันพร้อมกับกระเป๋าเดินทางที่ล็อบบี้
‎ฉันจะไปหาเงิน โอเคไหม
‎ฉันไม่จะไปใช้มัน ฉันจะใช้เงินที่นี่
‎นี่คือที่ที่ฉันใช้เงิน
‎ฉันจะเดินทางไป ฉันขึ้นเครื่อง ‎ฉันไปสถานที่พวกนี้ ฉันหาเงิน
‎ได้เงินกลับมา ฉันก็จ่ายเงินให้ตึก ฉันอยู่ในตึก
‎มันเหมือนกับว่าฉันหาเงินมา ‎เพื่อที่จะได้มีบ้านหลังนี้
‎ฉันต้องออกไปข้างนอกอยู่เรื่อยๆ ‎เพื่อที่ฉันจะได้อยู่ที่นี่
‎แต่การอยากเดินทางไปสถานที่ต่างๆ นั้น ‎ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าคนจะทำเพื่อความสนุก
‎ตอนฉันอยู่ในสนามบินและฉันเห็นว่า ‎มีคนเดินทางไปเที่ยว
‎ฉันคิดเลยว่า "ชีวิตคุณต้องแย่แค่ไหนกันนะ"
‎ชีวิตปกติของคุณแย่แค่ไหน ‎ที่คุณต้องคิดว่า "รู้ไหมว่าอะไรน่าสนุก
‎พาลูกๆ ไปเที่ยวกัน ไปที่สนามบิน ‎พร้อมกระเป๋าเดินทางหลายพันใบ
‎ไปต่อคิวและโดนพวกโง่ทั้งหลายตะคอกใส่
‎เครื่องออกช้า และถูกอัดไปบนเครื่องด้วยกัน
‎และนี่ดีกว่าชีวิตปกติของเรา"
‎(คนจะรวย ช่วยไม่ได้)
‎โอเค เริ่มได้
‎หนึ่งกระทง ‎ข้อหามีส่วนรู้เห็นในการฉ้อโกงหลักทรัพย์
‎สองกระทง ข้อหาฉ้อโกงหลักทรัพย์
‎หนึ่งกระทง ข้อหามีส่วนรู้เห็นในการฟอกเงิน
‎ยี่สิบเอ็ดกระทง ข้อหาฟอกเงิน ‎หนึ่งกระทง ข้อหาขัดขวางการทำงานเจ้าหน้าที่
‎ค่าประกันตัวตั้งไว้ที่สิบล้านดอลลาร์
‎คะ
‎คุณคิดยังไงกับบุหรี่ไฟฟ้าคะ
‎ตอนที่อยู่ในกองถ่ายหนังของคุณ ‎ตอนที่ลีโอเดินเข้าไปในห้องพิจารณาคดี
‎เขาสูบบุหรี่
‎และฉันคิดว่า… ‎และเราอยู่ในห้องพิจารณาคดีจริงๆ โอเคไหม
‎ฉันรู้ว่าดาราหนังมีอภิสิทธิ์หลายอย่าง
‎มากกว่าคนที่ไม่ใช่ดารา
‎แต่ฉันคิดว่า "พวกนั้นอนุญาตให้เขาสูบบุหรี่ ‎ในห้องพิจารณาคดีเนี่ยนะ"
‎แล้วเขาก็เข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ ‎และฉันไม่ได้กลิ่นบุหรี่
‎ฉันคิดว่า "ถ้าเขาสูบบุหรี่ได้ ‎ฉันก็สูบบุหรี่ได้"
‎ตอนนั้นเขาสูบบุหรี่ไฟฟ้าน่ะ
‎แล้วในช่วงพักกอง
‎เขาก็พูดกับฉันว่า "คุณอยากได้บ้างไหม
‎เคยลองรึเปล่า" ฉันตอบไปว่า "ไม่เคย"
‎เขาบอกว่า "งั้นผมให้คุณเครื่องหนึ่ง" ‎ซึ่งเขาก็ให้จริงๆ
‎เขาให้ฉันมาและบอกว่า "ลองดู"
‎ฉันบอกว่า "ฉันอยากได้บุหรี่จริงๆ"
‎เขาบอกว่า "ลองดูสิ" ฉันเลยแกล้งดูด ‎ฉันลองดูดและบอกว่า "ดีมาก"
‎เขาก็เลยให้ฉัน แล้วฉันก็ลืมมันไปเลย
‎แล้วตอนนั้นฉันอยู่บนเครื่องบิน ‎กำลังไปแอลเอ
‎และอยู่ในจุดที่คิดว่า ‎"ฉันกำลังจะฆ่าใครสักคนแล้ว"
‎จากนั้นฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามีบุหรี่ปลอมนี่อยู่
‎ซึ่งลีโอก็บอกฉันแล้วว่า "คุณไม่สามารถ…"
‎ฉันถามว่า "คุณสูบไอ้นี่บนเครื่องบินได้ไหม" ‎นี่เป็นสิ่งแรกที่ฉันถามเลย
‎เขาบอกว่า "ไม่ได้" ฉันถามว่า ‎"ในเที่ยวบินธรรมดา คุณสูบเจ้านี่ไม่ได้เหรอ"
‎เขาบอกว่า "ไม่ได้" ฉันถามว่า "คุณรู้ได้ยังไง
‎มีใครบอกคุณเหรอ"
‎เขาบอกว่า ‎"ไม่ ผมเคยอยู่บนเที่ยวบินพาณิชย์
‎และพวกเขาไม่ยอมให้ผมสูบ"
‎ฉันเลยคิดว่า "ถ้าพวกนั้นไม่ยอมให้เขาสูบ
‎งั้นฉันก็รู้เลยว่าเราสูบมันบนเครื่องไม่ได้"
‎ถึงฉันจะสงสัยว่า "ทำไมนะ"
‎ดังนั้นตอนนั้นฉันอยู่บนเครื่องบิน ‎ซึ่งไม่ใช่เที่ยวบินพาณิชย์นะ แต่สูบบุหรี่ไม่ได้
‎ฉันเลยคิดว่า "ฉันมีบุหรี่ที่ลีโอให้มานี่"
‎ฉันเลยใช้มันบนเครื่องบิน ‎และมันก็ทำให้ฉันหยุดอยากฆ่าคนไป
‎แม้ใจหนึ่งคุณจะคิดว่า
‎"ชายที่เป็นเจ้าของเครื่องบินนี่ใจดีจัง ‎ที่ยอมให้ฉันนั่งไปแอลเอด้วย"
‎แต่อีกใจก็คิดว่า "ทำไมเขาไม่ยอมให้ฉันสูบวะ"
‎ฉันคิดว่ามันไม่ได้ดีเท่าบุหรี่จริง
‎แต่ก็ดีกว่าไม่มีบุหรี่เลย
‎และคุณไม่ได้รับอนุญาตให้สูบมันบนเครื่อง
‎แต่ต่อให้คุณสูบบนเครื่อง ‎ก็ไม่มีใครรู้หรอก
‎ดังนั้นคุณสูบมันบนเครื่องบินได้ ‎โดยเฉพาะในห้องน้ำ
‎คุณสูบบุหรี่จริงในห้องน้ำบนเครื่องบินไม่ได้
‎พอคุณจุดไฟมันจะมีบางอย่างไปเตือนในห้องนักบิน
‎และพวกนั้นจะมาตะคอกใส่คุณ
‎นี่คือสิ่งที่ฉันรู้อย่างแน่นอน
‎เตือนภัย การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ
‎ฟราน เลโบวิตซ์และลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ‎ไม่สนับสนุนการใช้บุหรี่ไฟฟ้า
‎และไม่รับผิดชอบต่ออุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้น
‎ขณะใช้บุหรี่ไฟฟ้า
‎ตอนคุณขับแท็กซี่ ‎คุณจำค่าโดยสารได้ไหม
‎ไม่ได้เลย
‎แต่ฉันจำได้
‎ว่ามีหลายคน ‎พยายามจะทิปฉันด้วยกัญชา
‎โอเค
‎และพวกเขาก็จะยังอายุน้อยอยู่เหมือนกัน
‎ดังนั้นพวกเขาคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ดี
‎น่าจะประมาณหกหรือเจ็ดครั้ง ‎หรืออาจจะมากกว่า
‎คนจะยื่นกัญชามาให้และพูดว่า ‎"และนี่สำหรับคุณ"
‎ฉันพูดเหมือนเดิม แล้วฉันก็คืนไป
‎อย่างแรกเลยที่คุณจะไม่อยากมีในรถ ‎คือยาเสพติด!
‎คุณอาจถูกตำรวจสั่งให้หยุดได้
‎และฉันก็จะตะโกนด่าคนที่สูบกัญชาในรถด้วย
‎คุณสูบบุหรี่ในแท็กซี่ได้
‎เพราะฉันคิดว่า "เราจะถูกตำรวจเรียกแน่
‎ฉันจะต้องเข้าคุกเพราะนายสูบกัญชา"
‎และฉันจะบอกว่า "คืองี้นะ ‎ฉันไม่อยากให้สิ่งนี้อยู่ในรถ
‎และอีกเรื่องคือ ฉันทำเพื่อเงิน
‎ฉันขับแท็กซี่คันนี้เพื่อเงิน ‎ในนี้ไม่ใช่งานเทศกาล
‎ฉันทำมันเพื่อเงิน ‎และฉันไม่สามารถจ่ายกัญชา
‎เพื่อแลกกับแซนด์วิชได้
‎พูดง่ายๆ ก็คือการขับรถแท็กซี่นี่ ‎คือหนทางในการซื้อแซนด์วิชของฉัน
‎ดังนั้นเอามันคืนไป"
‎ฉันไม่อยากให้มันอยู่ในแท็กซี่ ‎นั่นเป็นเรื่องทั่วไปที่คนพยายามทำกัน
‎มีคนคอยบอกฉันว่า ‎มีคนขับแท็กซี่เป็นผู้หญิง แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอ
‎ฉันมองหาเธอที่เบลมอร์เสมอ ‎จะได้มีคนคุยกับฉันบ้าง!
‎แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอเลย
‎คำบรรยายโดยณัฏฐ์อัปสร เลิศธีระกุล