ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Έχω ταξιδέψει πολύ.
Παλιά μου άρεσε πιο πολύ από όσο τώρα, φαντάζομαι.
Κάποτε ήμουν νεότερη, ξέρετε. Κάποτε ήμουν…
Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξα ποτέ πραγματικά καλόβολη,
αλλά πιο πολύ από όσο είμαι τώρα.
Πάντα με ενοχλούσαν πολλά, αλλά τώρα είμαι συνεχώς οργισμένη.
Βασικά, όταν βγαίνεις από το σπίτι σου,
έξω υπάρχει πολύς κόσμος.
Το καλό με το διαμέρισμά μου, εκτός του ότι είναι υπέροχο,
είναι ότι ελέγχω αν είναι άλλοι μέσα.
Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.
Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις σε ξενοδοχείο. Το έχω προσπαθήσει.
Δεν μπορείς να το κάνεις σε αεροπλάνο. Σε εμπορική πτήση.
Μπορείς σε ιδιωτικό αεροπλάνο, αλλά δεν διαθέτω.
Πάντα εκπλήσσομαι, όταν είμαι σε ιδιωτικό αεροπλάνο.
Σκέφτομαι "Αν ήταν δικό μου, δεν θα ήσουν εδώ".
Δηλαδή… Τι το θες το ιδιωτικό αεροπλάνο, αν είναι κι άλλοι μέσα;
Ναι! Ο κόσμος λέει "Δεν θα ήθελες τους φίλους σου μαζί;" Όχι.
Καθόλου.
Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΚΛΕΙΣΤΟΣ
PUBLIC SPEAKING Η ΦΡΑΝ ΛΙΜΠΟΒΙΤΣ ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ!
ΜΑΓΝΗΤΟΣΚΟΠΗΣΗ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΗ
Εδώ είμαστε.
Λοιπόν, θέλουμε να νιώθεις όσο άνετα…
Στο πλατό του Λύκου της Wall Street, δεν σε είδα, μέχρι που τα έκανα μαντάρα.
-Κι έπρεπε να έρθω. -Ναι.
"Θεέ μου, έρχεται ο Μάρτι".
ΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ
Το θλιβερό με το ότι πήγαμε στο διάστημα είναι ότι έγινε στο παρελθόν.
Κάτι που φαινόταν εκπληκτικό…
Όταν πήγαμε στο διάστημα πρώτη φορά… Όχι στη Σελήνη.
Όταν ο Τζον Γκλεν πήγε στο διάστημα.
Έφεραν τηλεόραση στο σχολείο μου, που ήταν σοκαριστικό,
γιατί τηλεόραση και σχολείο ήταν δύο διαφορετικοί κόσμοι.
Δεν ενδιαφερόμουν ποτέ ιδιαίτερα, ούτε καν τότε, για τις επιστήμες,
αλλά σκεφτόμουν "Είναι φοβερό. Είναι καταπληκτικό".
Το ότι κάποιοι βρήκαν τον τρόπο να το κάνουν αυτό.
Και το θεώρησα πολύ σπουδαίο πράγμα.
Το θεώρησα σημαντικό πράγμα.
Ξέρω ότι κάποια από αυτά τα πλούσια άτομα
έχουν πλέον τη δική τους NASA, γιατί δεν την έχουμε εμείς.
Τώρα αυτά έχουν κάπως ιδιωτικοποιηθεί, και ο Έλον Μασκ έχει κάτι σαν τη NASA,
μια διαστημική εταιρεία, και το λένε διαστημικό τουρισμό.
Ο κόσμος θα μπορέσει να περάσει καλά.
Δεν θα γραφτείς;
Εγώ όχι, αλλά ευχαρίστως θα γράψω τους τουρίστες.
Δεν θέλω να πάω στο απώτερο διάστημα, οπότε δεν με ενδιαφέρει.
Αλλά νομίζω ότι είναι καλό για μια χώρα να εξερευνά τέτοια θέματα.
Αυτόνομα αυτοκίνητα.
Είναι ένα από τα πράγματα που με εξέπληξαν. Τα αυτόνομα αυτοκίνητα.
Γιατί δεν το είχα σκεφτεί ποτέ.
Όταν άρχισαν να γράφουν γι' αυτό, σκέφτηκα "Ποιος το ήθελε αυτό;"
Δηλαδή… Δεν το σκέφτηκα ποτέ.
Για πολλές εφευρέσεις σκέφτομαι "Ακούγεται ενδιαφέρον"
ή καταλαβαίνω γιατί κάποιος θα το ήθελε.
Αλλά αυτόνομα αυτοκίνητα; Έχω αυτοκίνητο. Οδηγώ.
Και σκέφτηκα…
Ποτέ δεν σκέφτηκα "Δεν θα ήταν ωραίο αν πήγαινε μόνο του;"
-Έχω μόνο εικοσαδόλαρο. Έχεις ρέστα; -Ναι. Κανένα πρόβλημα.
Λένε "Δεν θα φοβάσαι σε αυτόνομο αμάξι;"
Εγώ έχω φοβηθεί σε αμάξι με οδηγό.
Έχω τρομοκρατηθεί.
Η σκηνή στην ταινία σου Μετά τα Μεσάνυχτα, που ξεκινάει το ταξί.
Ναι, είναι από αληθινή διαδρομή με ταξί, με το φλαμένκο.
Συνέβη σ' εμένα.
Όταν πρωτοείδα την ταινία κι έφυγε το ταξί…
-Ο Γκρίφιν παίζει; -Ναι.
Θεέ μου!
Δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω, γιατί ήταν η απαρχή των τρελών ταξιτζήδων.
Υπήρχαν ταξί πριν από αυτό, αλλά κάποια στιγμή…
Δεν ξέρουμε γιατί συνέβη,
αλλά ξαφνικά όλοι οι ταξιτζήδες τρελάθηκαν.
Όλοι οδηγούν με χίλια και δεν σε ακούνε.
Τους παρακαλάς. "Πιο αργά, παρακαλώ". Λες ψέματα.
Όπως "Έχω τη μέση μου".
Όταν ήμουν πιο νέα, έλεγα "Είμαι έγκυος", που τους τρομάζει.
Τώρα, φυσικά, δεν μπορώ να το πω, εκτός κι αν είναι τυφλοί.
Υπάρχουν πολλοί απίστευτα κακοί οδηγοί,
κι αν στους κακούς προσθέσεις τους μεθυσμένους
και τους μαστουρωμένους οδηγούς,
τα αυτόνομα αυτοκίνητα μάλλον είναι πιο ασφαλή.
Οι άνθρωποι δεν έχουν και την πιο σωστή κρίση.
Η Φραν Λίμποβιτς είναι μαζί μας. Με το νέο της βιβλίο, Social Studies.
Μιλούσαμε στο διάλειμμα για κάτι που χαρακτηρίζει τη Νέα Υόρκη.
Πριν γίνεις διάσημη συγγραφέας, ήσουν οδηγός ταξί.
Ήσουν καλή οδηγός ταξί;
Δεν θέλω να καυχιέμαι. Ήμουν εξαιρετική. Εκπληκτική οδηγός ταξί.
Δεν μ' άρεσε να οδηγώ ταξί, πάντως.
Δεν ήταν ξεχωριστό, ενδιαφέρον ή γραφικό.
Δεν έμαθα τίποτα. Δεν θέλω ξανά τέτοια δουλειά.
Η οδήγηση ταξί
τώρα είναι πραγματικά απαίσια δουλειά, αλλά ήταν απαίσια.
Στην αρχή υπήρχαν μερικοί χίπηδες που οδηγούσαν ταξί,
αλλά ο τυπικός οδηγός ταξί της Νέας Υόρκης
ήταν ένας Εβραίος της εργατικής τάξης με ένα πούρο στο στόμα.
Το κάπνισμα επιτρεπόταν. Ήταν πολύ κακοί μαζί μου.
Στην περίπτωση που κάποιος ζει ακόμα, ήταν πολύ κακοί μαζί μου.
Και με ξάφνιασε πολύ αυτό, γιατί έμοιαζαν σαν θείοι μου.
Νόμιζα ότι θα ήταν… Αλλά…
Συνειδητοποιώ τώρα, ίσως και τότε να το έβλεπα,
ότι ανησυχούσαν πολύ.
"Τι; Αυτό θα συμβεί στο επάγγελμα;
Θα έρθουν αυτά τα κορίτσια με τα μακριά μαλλιά και τέρμα;"
Ήταν τόσο καλή δουλειά από πλευράς εισοδήματος,
που αυτοί οι τύποι δούλευαν οκτώ ώρες την ημέρα,
πέντε μέρες την εβδομάδα.
Είχαν συζύγους. Είχαν παιδιά. Οι γυναίκες δεν δούλευαν.
Εντάξει; Και κέρδιζαν τα προς το ζην.
Ζούσαν στο Κουίνς ή στο Μπρούκλιν,
που ήταν διαφορετικό μέρος από ό,τι είναι σήμερα,
και ήταν καλή δουλειά.
Υπήρχε μια καφετέρια στη Λόουερ Παρκ που λεγόταν Μπέλμορ,
και εκεί έτρωγαν οι ταξιτζήδες.
Ήταν ανοιχτή 24 ώρες τη μέρα,
και για κάποιο λόγο… Πρέπει να είχαν συμφωνία με τους μπάτσους.
Άφηνες το ταξί μπροστά χωρίς να πάρεις κλήση.
Γι' αυτό ήταν δημοφιλής στους οδηγούς.
Όχι επειδή είχε το πιο νόστιμο φαγητό. Οι οδηγοί ταξί είναι σπουδαίοι κριτές.
Κι όταν πήγαινα εκεί, κανείς δεν μου μιλούσε.
Ήμουν πολύ δημοφιλής στην καφετέρια του σχολείου,
αλλά στην καφετέρια των οδηγών, καθόλου δημοφιλής.
Δεν μου μιλούσαν. Αν ρωτούσα κάτι,
κυρίως ζητούσα συμβουλές, μερικές φορές δεν μου απαντούσαν καν.
Υπήρχαν γκαράζ με μεγάλους στόλους από ταξί,
κι έτσι, πήγαινες εκεί να πάρεις το ταξί σου.
Υπήρχε και αντλία βενζίνης.
Σου έβαζαν βενζίνη. Δεν την πλήρωνες.
Απλώς σημείωναν την ποσότητα
για να βεβαιωθούν ότι ταιριάζει με τη λίστα διαδρομών σου.
Ότι δεν πήρες, όπως σκέφτονταν,
το ταξί για να πας στο Ιστ Χάμπτον το σαββατοκύριακο.
Άρα ήταν…
Έπρεπε να περάσουμε τεστ.
Ξέρετε, ένα τεστ οδήγησης ταξί, που δεν μπορεί να υπάρχει τώρα.
Εντάξει, δεν ξέρω. Έχω καιρό να ψάξω για τέτοια δουλειά.
Αλλά επειδή…
μου έχει τύχει να μπω σε ταξί και να πω
"Στον σταθμό Γκραντ Σέντραλ", και να λένε "Ορίστε;"
Σκέφτομαι "Σταθμός Γκραντ Σέντραλ. Δεν τον ξέρουν".
Οπότε, εμείς έπρεπε… Όταν λέω "εμείς"…
Το κάνω να ακούγεται σαν να ήταν το Χάρβαρντ. Δεν ήταν.
Και δεν είναι σαν το Λονδίνο,
που έχει το γνωστό δύσκολο τεστ με τις άπειρες ερωτήσεις,
αλλά είχε κάποια πράγματα.
Έπρεπε να ξέρεις τα αεροδρόμια, διάφορα καταστήματα, διάφορα μέρη.
Τώρα, δεν τα ξέρουν.
Και είναι πολύ υποτιμημένη δουλειά πλέον.
Εντάξει.
Γκράμερσι Παρκ Σάουθ 19, παρακαλώ.
Τα ταξί είναι πολύ δυσάρεστα. Ας το παραδεχτούμε.
Έβαλαν αυτά τα πράγματα. Την οθόνη μπροστά σου.
Ανακάλυψα ότι δεν μπορώ να την κλείσω.
Όχι. Κοίτα, η σκηνή της τηλεφωνικής κλήσης δεν μ' αρέσει.
Είναι κοινότοπη. Το έχω δει άπειρες φορές.
-Εντάξει; -Συγγνώμη…
Εμένα με συγχωρείς. Δεν έχει ένταση.
Αυτός μόλις αποφυλακίστηκε.
-Ο μπαμπάς είναι στο Κλίβελαντ. -Αποφυλακίστηκε.
Δεν μπορώ να την κλείσω.
Έβαλα το δάχτυλό μου άπειρες φορές,
γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο βρόμικο.
Θα μπορούσες να φας ένα χαρτονόμισμα των δέκα δολαρίων.
Θα ήταν πιο καθαρό από αυτό το πράγμα,
που το έχουν ακουμπήσει τόσα άτομα. Είμαι πολύ κακή σ' αυτό.
Δεν έχω καμία τύχη με αυτό.
Υπήρξα πολύ τυχερή στη ζωή μου σε κάποιους τομείς.
Και σε άλλους, πολύ άτυχη.
Στην ηλικία μου, αυτή η τύχη δεν αλλάζει.
Δεν θα ανακαλύψω ξαφνικά ότι έχω απίστευτη τύχη στα ακίνητα.
Ούτε ότι μπορώ να κλείσω αυτό το ρημάδι στο ταξί.
Ξέρω ότι δεν συνδέονται. Το ένα φαίνεται μικρό, το άλλο μεγάλο.
Αλλά και τα δύο είναι πράγματα που δεν μπορώ να κάνω.
Ο κος Σκορσέζε κι εγώ θα δεχτούμε ερωτήσεις από το κοινό.
-Πολύς κόσμος. -Δεν βλέπω.
Αν σηκώσετε το χέρι σας, θα σας δώσω τον λόγο. Εσείς.
Γεια, είμαι η Λάουρα από τη Βαρκελώνη.
Η ερώτησή μου είναι
ότι και σ' εμένα… Κάτι μου συνέβη. Περπατάω με πατερίτσες.
Όταν μετακόμισα στη Νέα Υόρκη,
με χτύπησε ένα περιπολικό.
Και θα μηνύσω την πόλη της Νέας Υόρκης, επειδή μου λένε
"Να μηνύσεις την πόλη για να σου δώσουν λεφτά.
Σε χτύπησε περιπολικό…"
Ερώτηση είναι αυτή;
Γιατί συνεχίζεται. Ναι.
Καλή ιστορία.
Η ερώτηση είναι…
Ζείτε στη Νέα Υόρκη.
Σε πόσο καιρό θα πάρω τα λεφτά;
Εντάξει. Ορίστε η ερώτηση.
Είναι από τη Βαρκελώνη. Δεν είναι αυτή η ερώτηση.
Τώρα ζει στη Νέα Υόρκη. Τη χτύπησε περιπολικό.
Θα μηνύσει την πόλη και ρωτάει πότε θα πάρει τα λεφτά της.
Ναι.
Όλοι με ρωτάνε αυτό.
Ναι.
Εντάξει. Ένα θα σου πω.
Μένω απέναντι από ένα δικηγορικό γραφείο
που διαφημίζεται συνέχεια.
Από αυτά τα γραφεία που λένε
"Σου έσπασε ένα νύχι;
Έριξες ένα αυγό;"
Ναι.
"Ίσως σου χρωστάνε χρήματα".
Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΚΛΕΙΣΤΟΣ ΛΟΓΩ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗΣ
Μια μέρα μπαίνω στον σταθμό της γειτονιάς μου
και υπάρχουν ταμπέλες ότι κλείνει.
Για…
"αναβάθμιση του σταθμού".
Αναβάθμιση του σταθμού.
Δεν θα φτιάξουμε το μετρό, που είναι χάλια. Οι ράγες σπασμένες,
τα φανάρια σπασμένα, τα βαγόνια χαλασμένα. Τα πάντα.
Τα τρένα είναι λίγα. Χαλάνε. Είναι παλιά. Δεν τα φτιάχνουν.
Αλλά ο σταθμός θα αναβαθμιζόταν.
Υπήρχαν μεγάλες αφίσες
που είχαν λίστες με όλα τα έργα.
Ο σταθμός θα έκλεινε για πέντε μήνες.
Πέντε μήνες!
Οπότε, κοιτάζω. Αρχίζω να διαβάζω την αφίσα,
και ένας τύπος στέκεται δίπλα μου.
Μόλις τη διάβασα, κατάλαβα ότι διαβάζαμε με την ίδια ταχύτητα.
Έγραφε όλα αυτά που θα κάνουν στον σταθμό.
Και στο κάτω μέρος της λίστας… Δεν το σκαρφίστηκα αυτό.
Είναι αδύνατον να είσαι σατιριστής πια. Θα ζοριζόταν ως κι ο Τζόναθαν Σουίφτ.
Η τελευταία πρόταση έλεγε "Καλλιτεχνική εγκατάσταση".
Τη διάβασα την ίδια στιγμή με τον τύπο που ήταν δίπλα μου
και λέει "Καλλιτεχνική εγκατάσταση; Τι είναι αυτό;"
Είπα "Δεν ξέρω, αλλά αυτό δεν σε τρελαίνει στο μετρό;
Δεν στέκεσαι για ώρες περιμένοντας το μετρό, ενώ σκέφτεσαι
"Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει αρκετή τέχνη";
Ο Γουίλιαμ Γουέγκμαν εγκατέστησε κάτι ψηφιδωτά με σκύλους.
Που μάλλον πλήρωσα εγώ.
Δηλαδή, ωραία είναι, εντάξει. Αλλά σοβαρά τώρα;
Κι αυτό πήρε πέντε μήνες;
Και… Αλλά αυτό είναι. Με άλλα λόγια,
τα σπασμένα πλακάκια είναι ακόμα εκεί.
Η αρχική μπίχλα, επίσης.
Το σπασμένο τσιμέντο στο πάτωμα.
Δεν το άγγιξαν.
Σκέφτομαι "Πώς πήρε πέντε μήνες;"
Και μετά σκέφτεσαι τον εργολάβο που ανακαίνισε το διαμέρισμά σου.
Αυτόν πρέπει να πήραν. Γι' αυτό πήρε πέντε μήνες.
Ίσως σου αρέσουν τα ψηφιδωτά με σκύλους. Ίσως δεν σου αρέσουν. Αλλά κανείς…
Είμαι σίγουρη ότι κι ο ίδιος ο Γουέγκμαν θα έλεγε
"Είναι αναγκαίο για τη ζωή της Νέας Υόρκης
να έχουμε αυτά τα σκυλιά στον σταθμό του μετρό;"
Δεν είναι, ξέρετε. Ωραία είναι.
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία λες
"Αφού τακτοποιήσαμε τα σημαντικά, ας κάνουμε τώρα αυτό".
Ξέρετε. Μα δεν το έχουμε κάνει.
Δεν έχουμε κάνει τα σημαντικά. Ας κάνουμε πρώτα τα άλλα.
-Ίσως το κάνουν για το πνεύμα. -Το πνεύμα.
Αλλά όλοι στο μετρό έχουμε παραδώσει το πνεύμα.
Μας το πήρανε.
Θα χρειαζόταν μόνο μια διαδρομή με το μετρό
για να γίνει ο Δαλάι Λάμα ένα τρελό, οργισμένο άτομο
που ουρλιάζει "Ποιος νοιάζεται για την τέχνη στον σταθμό;"
Για τη διατήρηση του απαράμιλλου ιστορικού ασφαλείας
της Αρχής Μεταφορών της Νέας Υόρκης,
οι υπάλληλοι εκπαιδεύονται άριστα για τη δουλειά τους.
Στις εγκαταστάσεις δοκιμών της Αρχής,
αυτοί οι άνδρες μαθαίνουν να οδηγούν
σε ώρες αιχμής και σε δύσκολες συνθήκες.
Οι δεξιότητές τους αξιολογούνται προσεκτικά από ειδικούς.
Αν είσαι πάνω από 14, δεν έχεις χρόνο να περιμένεις το λεωφορείο.
Αν είσαι οκτώ ή εννιά, λες "Το λεωφορείο θα κάνει μιάμιση ώρα,
αλλά είμαι μόνο εννιά. Έχω πολύ χρόνο για χάσιμο".
Αλλά αν δεν είσαι εννιά, λες "Συγγνώμη, είμαι πολύ μεγάλη.
Δεν έχω χρόνο για χάσιμο".
Είμαι από τα άτομα που, αν περιμένω το λεωφορείο…
Πολλοί περιμένουν, αλλά όσο είσαι εκεί,
μ' αυτήν την, ας πούμε, κοινότητα ανθρώπων που περιμένουν το λεωφορείο,
κάποιοι τα παρατάνε.
Απλώς φεύγουν. Κάποιοι παίρνουν ταξί.
Είμαι ένα άτομο που σκέφτεται "Δεν αφήνω την επένδυση.
Περίμενα ήδη 25 λεπτά.
Αν φύγω, θα χάσω τα 25 λεπτά.
Δεν θα τα πάρω πίσω, ας το παραδεχτώ".
Τελικά έρχεται το λεωφορείο.
Ρώτησα τον οδηγό, όταν μπήκα
"Μου λέτε, σας παρακαλώ,
ποια στάση είναι πλησιέστερη στην 27η οδό;"
Είπε "Δεν ξέρω".
Είπα "Συγγνώμη;
Δεν ξέρετε;
Δεν ξέρετε ποια είναι η πλησιέστερη στάση στην 27η οδό;"
Είπε "Μα τι θέλετε; Να απομνημονεύσω όλες τις στάσεις;"
Του είπα "Ναι, ακριβώς!
Θέλω να απομνημονεύσετε όλες τις στάσεις.
Την κάθε μία!"
-"Υπάρχουν πολλές στάσεις". Είπα… -Ναι.
"Θέλω να τις απομνημονεύσετε. Είστε οδηγός λεωφορείου!"
Τι να πω; "Καταλαβαίνω. Παίζετε τον Ριχάρδο Γ'.
Έχετε τόσα να απομνημονεύσετε. Πώς να θυμηθείτε και τις στάσεις;
Είστε οδηγός λεωφορείου. Είναι η δουλειά σας.
Έχετε δύο καθήκοντα. Να οδηγήσετε το λεωφορείο.
Που θα μπορούσα να το κάνω κι εγώ.
Και να μάθετε τις στάσεις. Που θα μπορούσα κι εγώ.
Τον Ριχάρδο Γ' δεν μπορώ να τον κάνω, αλλά…"
Πόσες στάσεις υπάρχουν; Δεν είναι και δέκα χιλιάδες.
Δεν υπάρχει εστιατόριο στη Νέα Υόρκη
που οι σερβιτόροι του να μην έχουν αποστηθίσει 4.000 πιάτα.
Μερικές φορές μένω άναυδη. Σου λένε όλα αυτά τα πιάτα.
Μέχρι να φτάσουν στο τέλος, δεν θυμάμαι τι είπαν στην αρχή.
Και λες "Είπατε πέστροφα, κάποια στιγμή;"
Και αμέσως σου λένε γι' αυτό.
Πρέπει να πάρουν όλους τους σερβιτόρους,
που νομίζουν ότι θα παίξουν Ριχάρδο Γ', αλλά δεν πρόκειται,
και να τους κάνουν οδηγούς.
Γιατί προφανώς έχουν φανταστική μνήμη.
Μπορούν να απομνημονεύσουν όχι μόνο τα πιάτα,
αλλά και πώς φτιάχνονται. "Έχει κόλιανδρο κι έχει και…"
Και κάποιος θα πει "Πόσο κόλιανδρο;" Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος.
Υπάρχουν όμως άνθρωποι που είναι πολύ ιδιότροποι.
"Πού βρήκατε τον κόλιανδρο;"
Πάντα σκέφτομαι "Δεν θα ξαναφάω ποτέ μαζί σου".
Δεν ξέρω καν τι είναι ο κόλιανδρος.
Είναι νόστιμος. Έχω δοκιμάσει. Ωραία, μια χαρά.
Αλλά έτσι είναι να παίρνεις το λεωφορείο.
Κοίτα την πόλη, αλλάζει.
Ένας τρόπος να καταλάβεις είναι αν τα φώτα είναι αναμμένα.
Στη νήσο Ρούζβελτ ήταν τα νοσοκομεία;
Ναι, εκεί πέρα.
-Σ' εκείνη την έκταση. -Εκεί ήταν το νοσοκομείο για τον τύφο;
Ναι, για φυματίωση, τύφο και άλλα. Τους έβαζαν εκεί. Ναι.
-Μια μέρα, όλα αυτά θα γίνουν δικά σου. -Αυτή ήταν η ατάκα μου!
-Τι… Βλέπεις το αεροπλάνο; Πού; -Μοιάζει με λιβελούλα. Κοίτα.
-Δεν το βλέπω. -Εκεί.
Προσγειώνεται.
-Πού; -Στο αεροδρόμιο.
-Πού είναι; -Ναι.
Το Λα Γκουάρντια είναι δίπλα στο Ράικερς;
-Ναι. -Θεέ μου.
Μα δεν προσγειώνεται στο Ράικερς.
Αν συνέβαινε, οι κρατούμενοι θα έλεγαν
"Δεν ξέρω. Delta. Τι λες; Όχι".
-Το είδα. -Ναι.
-Υπάρχει μόνο ένα αεροπλάνο; Δύο; -Δύο.
Δύο. Είναι σαν την Delta.
"Πού είναι το αεροπλάνο;" "Έχουμε μόνο δύο, πού πάτε;
Πρέπει να περιμένετε, γιατί θα πάει σε άλλες 16 πόλεις".
Σε ποιο μέρος…
ΑΛΕΚ ΜΠΑΛΝΤΟΥΙΝ
δεν θέλεις καθόλου να είσαι με συνανθρώπους σου;
Κάπου που θα ανατρίχιαζες;
-Σε αεροπλάνο. -Αεροπλάνο;
Ναι. Δεν το πιστεύω ότι αφήνουν άλλους να μπουν.
Τι κακό έχει το αεροπλάνο; Τους άλλους επιβάτες.
Πώς εξελίχθηκαν τα ταξίδια στην εποχή σου;
Λοιπόν, όταν άρχισα να ταξιδεύω,
δεν ήμουν παιδί. Ήμουν ενήλικη όταν ξεκίνησα.
-Ήταν πολυτέλεια το αεροπλάνο. -Φυσικά.
Πραγματική πολυτέλεια. Ξέρω πως ακούγεται αδύνατο.
Αλλά ο λόγος ήταν ότι ο κλάδος ήταν ελεγχόμενος
και δεν επιτρεπόταν ο ανταγωνισμός στις τιμές.
Τα εισιτήρια είχαν όλα την ίδια τιμή.
Η πτήση Νέα Υόρκη-Λ.Α. είχε μία τιμή,
οπότε, αν έχανες το αεροπλάνο, πήγαινες με άλλη εταιρεία,
κανένα πρόβλημα.
Έτσι, έπρεπε να ανταγωνιστούν στην εξυπηρέτηση.
Υπήρχαν διαφημίσεις αεροπορικών εταιρειών
"Έχουμε μπριζόλα, αστακό, πιάνο μπαρ. Έχουμε στρίπερ. Έχουμε σαλόνι".
Χωρίς πλάκα. Πόσοι εδώ μέσα ταξίδεψαν με την Pan Am πριν χρεωκοπήσει;
Πήρα την πτήση για τη Δυτική Ακτή και πήγα στο Σαν Φρανσίσκο.
Λεγόταν Clipper of the Skies.
Μια νέα ιδέα για τις αεροπορικές μεταφορές.
Αφαιρέσαμε την ταλαιπωρία από το ταξίδι.
Αυτή είναι η ατμόσφαιρα σε μια πτήση Clipper.
Το νόστιμο φαγητό αυξάνει την απόλαυση.
Ετοιμάζεται σε τέσσερις χώρους παρασκευής,
όπου μαγειρεύεται σε ειδικούς φούρνους.
Πρόσφατα, τρεις γυναίκες γύρω στα πενήντα
συνελήφθησαν σε αεροπλάνο κάπου στα βόρεια.
Η μία ήταν δικηγόρος, η άλλη γιατρός και η τρίτη κτηματομεσίτρια.
Ήταν μαζί. Η μία ξεκίνησε καβγά με μια αεροσυνοδό.
Οι άλλες συμμετείχαν. Τις πήραν με χειροπέδες.
Ένας φίλος είπε "Μα πώς πετάνε άτομα τέτοιας ηλικίας από το αεροπλάνο;"
Είπα "Μόνο άτομα τέτοιας ηλικίας πετάνε από το αεροπλάνο,
γιατί μόνο εμείς θυμόμαστε τις παλιές καλές εποχές".
Όταν μας λένε "Μην το βάζετε αυτό εκεί",
λέμε "Σοβαρά; Πού είναι ο αστακός μου;"
Ενώ οι 20άρηδες πάντα ήξεραν ότι είναι μια άθλια εμπειρία.
-Ένα ιπτάμενο λεωφορείο. -Μια φρικτή, άθλια εμπειρία.
Γιατί να κάνει έξι ώρες η πτήση για Λος Άντζελες;
Αν έβαζαν Κονκόρντ για το Λος Άντζελες, θα επέστρεφες αυθημερόν.
Είναι σημαντικός εθνικός στόχος για μένα.
Αν ήμουν πρόεδρος, θα έλεγα "Έχουμε έναν σημαντικό εθνικό στόχο.
Να πηγαίνουμε στο Λος Άντζελες από τη Νέα Υόρκη
αυθημερόν".
-Πας σε σύσκεψη. Γυρίζεις πίσω. -Ναι. Αυθημερόν.
Ήμουν στην είσοδο με αποσκευές στις 6 π.μ. για να προλάβω μια πτήση,
και κάποιος στην πολυκατοικία μου, ένας γείτονας…
Κάποιοι στις 6 π.μ. γυρίζουν από το γυμναστήριο.
Σκέφτομαι "Γι' αυτό έχουν λεφτά".
Από την άλλη, αυτό το λες ζωή;
Στις 6 π.μ. να γυρίζεις από το γυμναστήριο!
Οπότε, λέει "Φραν, θα πας διακοπές;"
Και σκέφτομαι "Είσαι τρελός;"
Και είπα "Όχι.
Διακοπές; Όχι".
"Και πού πας;"
Δεν θυμάμαι πού πήγαινα. Είπα "Όχι, έχω αυτές τις ομιλίες.
Πάω για δουλειά".
Αν με δεις με αποσκευές στην είσοδο,
πάω για να βγάλω λεφτά. Εντάξει;
Όχι για να τα ξοδέψω. Τα ξοδεύω εδώ.
Εδώ τα ξοδεύω.
Φεύγω. Μπαίνω στο αεροπλάνο. Πάω σ' αυτά τα μέρη. Βγάζω λεφτά.
Τα λεφτά έρχονται εδώ. Τα δίνω στο κτίριο. Μένω στο κτίριο.
Ξέρετε. Τα λεφτά τα βγάζω για να μπορώ να έχω αυτό το σπίτι.
Πρέπει να βγαίνω, για να μπορώ να μένω εδώ.
Όσο για την επιθυμία για ταξίδια, απίστευτο που το κάνουν για διασκέδαση.
Όταν είμαι σε αεροδρόμια και βλέπω ότι πηγαίνουν διακοπές,
σκέφτομαι "Τόσο χάλια είναι η ζωή σου;
Τόσο άσχημη είναι η ζωή σου, που σκέφτεσαι 'Ξέρεις τι θα ήταν ωραίο;
Να πάρουμε τα παιδιά,
να πάμε στο αεροδρόμιο με χιλιάδες μπαγκάζια,
να σταθούμε σε ουρές, να μας φωνάζουν κάποιοι ηλίθιοι,
να καθυστερήσουμε, να στριμωχτούμε σαν σαρδέλες.
Κι όλο αυτό είναι καλύτερο από τη ζωή μας'".
Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ WALL STREET
Πάμε!
Μία κατηγορία για συνωμοσία για χρηματιστηριακή απάτη.
Δύο κατηγορίες για χρηματιστηριακή απάτη.
Μία κατηγορία για συνωμοσία για ξέπλυμα χρήματος.
Είκοσι μία κατηγορίες για ξέπλυμα χρήματος.
Μία κατηγορία για παρακώλυση δικαιοσύνης.
Η εγγύηση ορίζεται σε 10 εκατ. δολάρια.
Ναι;
Τι πιστεύετε για τα ηλεκτρονικά τσιγάρα;
Λοιπόν,
στο πλατό της ταινίας σου, όταν ο Λίο μπήκε στο δικαστήριο,
κάπνιζε ένα τσιγάρο.
Και σκέφτηκα… Ήμασταν σε πραγματικό δικαστήριο.
Στους σταρ δείχνουν πιο πολλή επιείκεια
από ό,τι στους μη-σταρ,
αλλά σκέφτηκα "Τον άφησαν να καπνίσει σε δικαστήριο;"
Καθώς με πλησίαζε, δεν μύριζα καπνό.
Γιατί σκέφτηκα "Αν αυτός καπνίζει, θα καπνίσω κι εγώ".
Λοιπόν, κάπνιζε ένα ηλεκτρονικό τσιγάρο,
και μετά, σε ένα διάλειμμα,
μου είπε "Θέλεις ένα από αυτά;
Τα έχεις δοκιμάσει;" Είπα "Όχι".
Είπε "Να σου δώσω ένα", πράγμα που έκανε.
Μου έδωσε ένα. "Δοκίμασέ το". Είπα "Θέλω αληθινό τσιγάρο".
Είπε "Δοκίμασε", οπότε υποκρίθηκα ότι το δοκίμασα. Είπα "Τέλειο".
Μου το έδωσε, και μετά το ξέχασα.
Και μετά ήμουν στο αεροπλάνο και πήγαινα στο Λος Άντζελες,
και ήμουν σε φάση "Σκοτώνω άνθρωπο".
Και τότε θυμήθηκα ότι είχα το ψεύτικο τσιγάρο.
Που, παρεμπιπτόντως… Ο Λίο μού είπε…
Είπα "Επιτρέπεται στο αεροπλάνο;" Το πρώτο πράγμα που ρώτησα.
Είπε "Όχι". Είπα "Σε κανονική πτήση μπορείς να τα καπνίσεις;"
Είπε "Όχι". Είπα "Πώς το ξέρεις;
Σου το είπε κάποιος;"
Είπε "Όχι, ήμουν σε εμπορική πτήση, και δεν με άφησαν να το καπνίσω".
Σκέφτομαι "Αφού δεν άφησαν αυτόν,
σίγουρα απαγορεύεται στο αεροπλάνο". Αν και σκέφτηκα "Γιατί;"
Ήμουν σε ιδιωτικό αεροπλάνο, αλλά το κάπνισμα απαγορευόταν.
Σκέφτηκα "Έχω το τσιγάρο που μου έδωσε ο Λίο".
Το χρησιμοποίησα στο αεροπλάνο, και σου αφαιρεί τις δολοφονικές τάσεις.
Ξέρετε. Και σκέφτεσαι
"Καλοσύνη του ιδιοκτήτη να με πάρει. Αλλά γιατί δεν μ' αφήνει να καπνίσω;"
Δεν είναι τόσο καλά όσο τα αληθινά, αλλά είναι καλύτερα από το τίποτα.
Και δεν επιτρέπονται στο αεροπλάνο, αλλά αν τα καπνίσεις,
κανείς δεν παίρνει είδηση.
Άρα μπορείς να τα καπνίσεις στο αεροπλάνο. Ειδικά στην τουαλέτα.
Αυτό δεν γίνεται με κανονικό τσιγάρο.
Μόλις ανάψεις, ειδοποιείται το πιλοτήριο κι έρχονται να σου φωνάξουν.
Αυτό το ξέρω σίγουρα.
Προειδοποίηση. Το κάπνισμα βλάπτει την υγεία.
Η Φραν Λίμποβιτς κι ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο
δεν υποστηρίζουν τη χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων
και δεν ευθύνονται για ατυχήματα
που ίσως προκληθούν από τη χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων.
Όταν οδηγούσες ταξί, θυμάσαι κανένα περιστατικό από τότε;
Όχι.
Αλλά θυμάμαι
ότι πολλοί ήθελαν να μου δώσουν μπάφους για φιλοδώρημα.
Εντάξει.
Και… Ξέρετε, ήταν κι αυτοί νέοι,
και το θεωρούσαν ωραία χειρονομία.
Και τους έλεγα έξι ή επτά φορές, ίσως και πιο πολλές…
Μου έδιναν μπάφο. "Κι αυτό είναι για σένα".
Κι έλεγα το ίδιο. Τον έδινα πίσω.
Πρώτον, δεν ήθελες στο ταξί ναρκωτικά.
Ίσως σε σταματούσαν μπάτσοι!
Και επίσης τους φώναζα όταν κάπνιζαν μπάφους στο ταξί.
Επιτρεπόταν το κάπνισμα σε ταξί.
Επειδή σκεφτόμουν "Θα μας σταματήσουν.
Θα πάω φυλακή, επειδή εσύ καπνίζεις μπάφο".
Κι έλεγα "Να πώς έχει το θέμα.
Δεν το θέλω αυτό στο αμάξι.
Και το άλλο θέμα είναι ότι δουλεύω για τα λεφτά.
Οδηγώ το ταξί για λεφτά.
Δεν είναι κάποιου είδους φεστιβάλ εδώ.
Το κάνω για τα λεφτά, και δεν μπορώ να πάω τον μπάφο σε ντελικατέσεν
και να πληρώσω ένα σάντουιτς.
Βασικά, η οδήγηση ταξί είναι μια επιχείρηση αγοράς σάντουιτς,
οπότε, πάρτε τον".
Δεν το ήθελα στο ταξί.
Αυτό ήταν κάτι που μου πρότειναν συχνά.
Μου έλεγαν ότι υπήρχε μια γυναίκα οδηγός ταξί,
αλλά δεν την είδα ποτέ.
Πάντα την έψαχνα στο Μπέλμορ, για να μιλήσω με κάποιον!
Αλλά δεν την είδα ποτέ.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη