‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ฉันเกลียดชังเงินเข้าไส้
‎อย่างไรก็ตาม
‎แต่ปัญหาของฉันในเรื่องนี้ ซึ่งไม่ใช่ปัญหาเดียว ‎ก็คือว่าฉันชอบสิ่งของ
‎ฉันเกลียดเงิน แต่ฉันชอบสิ่งของ ถูกไหม
‎ฉันเกลียดเงิน แต่ฉันชอบเฟอร์นิเจอร์ ‎ฉันเกลียดเงิน แต่ฉันชอบรถ
‎ฉันเกลียดเงิน แต่ฉันชอบเสื้อผ้า
‎ดังนั้นคุณเกลียดเงินได้ ถ้าคุณเกลียดสิ่งของด้วย
‎คุณจะได้เป็นดาไลลามะไงล่ะ
‎(เส้นแบ่งทรัพย์สินของเลขที่ 140 ถ.บรอดเวย์ ‎เชิญข้ามตามสะดวก)
‎- สวัสดีครับ ฟราน ‎- ไง เกิดอะไรขึ้น
‎เราพร้อมจะพาคุณไปนั่งแล้วครับ
‎คุณจะแนะนำตัวเองในวัย 20 ‎ที่เดินทางมานิวยอร์ก ณ ปัจจุบันนี้ว่ายังไงคะ
‎เอาเงินมาด้วย
‎โอเคนะ
‎เอาเงินมาด้วย นั่นแหละที่ฉันจะบอก
‎ถ้าให้แนะนำคนที่มาในยุคสมัยฉัน ‎คุณไม่ต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้นหรอก
‎นั่งกันค่ะ
‎- โอเค ‎- คือ…
‎ผมไม่อยากพูดอะไร ‎แต่แก้วพวกนี้ดูไม่เข้ากันมากขึ้นทุกที
‎ฉันดื่มกาแฟแก้วนี้ มันเลยพร่องไปแล้ว
‎งั้นเราก็ต้องถ่ายใหม่หมด
‎เป็นความจริงที่ว่าผู้หญิงวัยฉัน สมัยเรายังเด็ก
‎ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาให้คิดเรื่องเงิน
‎ฉันเชื่อว่าถ้าฉันเป็นเด็กผู้ชาย
‎ฉันคงไม่มีทัศนคติเฉื่อยชาเนือยเนิบ ‎เรื่องเงินแบบนี้
‎ฉันคงไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นแบบนั้น
‎เพราะพ่อของฉันคงจะตะคอกว่า ‎"บ้ารึเปล่า ไม่เข้าใจเหรอ"
‎แต่ผู้คนมักจะพูดกับฉันว่า
‎"พ่อแม่คุณอยากให้คุณเป็นนักเขียนเหรอ" เปล่า
‎"พวกเขาพยายามห้ามคุณเหรอ" เปล่า
‎"จริงเหรอ แล้วพวกเขาอยากให้คุณเป็นอะไร" ‎แม่ศรีเรือน พวกเขาอยากให้ฉันมีสามี
‎พวกเขาคาดว่าฉันจะเป็นภรรยา ‎พวกเขาอยากให้ฉันเป็นภรรยา
‎พวกเขาก็เลยไม่เคยบอกอะไรฉันเลย
‎หรือสอนอะไรเลย ‎นอกเหนือไปจากการเป็นแม่ศรีเรือน
‎และก็อย่างที่คุณเห็น ‎มันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคาดหวัง
‎แต่ฉันคิดว่า
‎การเป็นเด็กผู้หญิงในยุค 1950 ‎มันไม่ดีเอาซะเลย
‎แต่ข้อดีของมัน
‎ก็คือพวกเขาไม่ได้สนใจคุณมากนัก
‎ฉันจำได้ชัดเจนว่าเพื่อนรักของฉัน
‎ซึ่งตอนนี้ก็ยังสนิทกันอยู่ ‎บ้านเธอเลยบ้านฉันไปนิดเดียว
‎ฉันอยู่ที่บ้านเธอหลังเลิกเรียน ‎และพ่อเธอโทรมาบอกว่าได้ขึ้นค่าจ้าง
‎ทุกคนตื่นเต้นกันมากและแม่ของเธอก็อบเค้ก
‎ฉันไม่รู้ว่าได้ขึ้นค่าจ้างคืออะไร
‎พอกลับมาบ้าน ฉันเลยถามแม่ ‎"ได้ขึ้นค่าจ้างคืออะไรคะ"
‎แม่บอกว่า "นั่นคือตอนที่เราได้เงินมากขึ้น ‎ในแต่ละสัปดาห์" หรืออะไรก็ตาม
‎ฉันเลยพูดว่า "พ่อเพื่อนได้ขึ้นค่าจ้าง ‎ตอนนี้เขาก็เลยทำเงินได้…"
‎ฉันจำจำนวนเงินได้ 300 เหรียญต่อสัปดาห์ ‎มากกว่าที่พ่อฉันทำได้เยอะเลย
‎ฉันเพิ่งนึกได้ในตอนหลัง
‎ฉันถามว่า "พ่อทำเงินได้เท่าไหร่" แม่ตบหน้าฉัน
‎แม่พูดว่า "อย่าพูดเรื่องเงินนะ
‎มันหยาบคายมาก
‎และอย่าไปถามใครว่าพวกเขาทำเงินได้เท่าไร"
‎ฉันเลยไม่พูดเรื่องเงินอีกเลย แล้วก็ไม่มีเงินด้วย
‎และครั้งหนึ่งฉันเคยเข้าไปในห้องทำงาน ‎ของนักบัญชีของฉัน
‎ในที่สุดเขาก็มองหน้าฉันและพูดว่า ‎"ขอผมอธิบายอะไรให้คุณฟังหน่อยนะ
‎คุณต้องคุยกับผมเรื่องเงิน ผมเป็นนักบัญชีของคุณ"
‎เพราะฉันเอาแต่พูดว่า ‎"ฉันว่าฉันไม่ควรต้องบอกคุณเรื่องนั้น"
‎เขาจะถามว่า "คุณได้เงินจากงานนี้เท่าไหร่"
‎ฉันตอบว่า "นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันอยากคุยกับคุณ
‎คุณเป็นใคร" แต่กลายเป็นว่า ‎ตอนนี้ใครๆ ก็คุยกันเรื่องเงิน
‎แต่ฉันก็ยังพูดเสมอว่า
‎ถ้าฉันรู้ว่าใครสักคนหาเงินได้มากแค่ไหน
‎หรือจ่ายค่าอะพาร์ตเมนต์เท่าไหร่ ‎นั่นเป็นเพราะพวกเขาบอกฉัน
‎ซึ่งพวกเขาเล่าให้ฉันฟังตลอด ‎ฉันจะไม่มีวันถามใคร
‎รู้ไหม แต่เดี๋ยวนี้ ‎คนเราคุยเรื่องเงินกันตลอดเวลา
‎อย่างกับเป็นหัวข้อสนทนาที่น่าตื่นเต้น ซึ่งมันไม่ใช่
‎(ผมอยากจะบอกว่าผมเสียภาษี 74 เปอร์เซ็นต์)
‎(ผมอยากให้ดูว่าเหลือแค่ไหน)
‎(- สิ่งที่ผมจะทำมันผิดกฎหมาย ‎- ผิดกฎหมาย)
‎(ผมไม่สนว่าจะโดนจับเข้าคุก ‎อย่างน้อยผมก็ได้ลดน้ำหนัก)
‎(ผมจะให้ดูว่าเหลืออยู่แค่ไหน)
‎(ผมจะหยุดที่ 74 เปอร์เซ็นต์)
‎(เลิกเล่นซะที)
‎(เพราะนี่ไม่ใช่สำหรับคนจน)
‎(นี่สำหรับระเบิดนิวเคลียร์ และพวก…)
‎(คุณรู้นะว่าคุณยั่วโมโหคนมากมาย)
‎(ฟังนะ นี่เงินผม ผมไม่สนหรอก)
‎ตอนฉันมานิวยอร์กครั้งแรก ‎พ่อให้เงินฉัน 200 เหรียญ
‎เป็นเงินก้อนใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยมีในชีวิต
‎ตอนนั้นฉันคงคิดว่า ‎"200 เหรียญ ชีวิตนี้ไม่ต้องทำอะไรแล้ว"
‎รู้ไหมคะ
‎ฉันขับรถแท็กซี่
‎ฉันเป็นคนขับรถ เป็นโชเฟอร์ให้คนอื่น
‎ฉันเป็นคนทำความสะอาด เป็นแม่ค้าเร่
‎ขายเข็มขัดตามถนน ฉันจะซื้อ
‎หนังสือพิมพ์เดอะวิลเลจวอยซ์ ‎ฉันจะทำงานสัปดาห์ละห้าวันหรือหกวัน
‎แต่ฉันไม่เคยทำงานวันพุธ
‎เพราะวันพุธเป็นวันที่เดอะวิลเลจวอยซ์วางแผง
‎ฉันจะไปที่เชริดันสแควร์และซื้อเดอะวิลเลจวอยซ์
‎เช่นเดียวกับหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ ‎เดอะวิลเลจวอยซ์จะมี
‎หน้าที่เป็นประกาศหางาน
‎และฉันมักจะคิดเสมอว่า…
‎เพราะฉันเกลียดงานที่ฉันทำอยู่เสมอ
‎ฉันเลยคิดว่า "สัปดาห์หน้า ‎ฉันจะหางานดีกว่านี้ทำ งานที่ฉันไม่เกลียดเท่านี้"
‎พอถึงจุดหนึ่ง ฉันก็คิดได้ว่า ‎"ฟราน เธอแค่ไม่ชอบทำงาน"
‎มันไม่ใช่แค่… งานมันก็แย่จริงๆ แหละ ‎ ใคร ๆ ก็คงคิดว่ามันเป็นงานที่แย่
‎แต่พูดตรงๆ นะ ฉันไม่ชอบทำงาน ก็เลย…
‎ฉันชอบนอนอ่านหนังสือบนโซฟาซึ่งไม่ใช่อาชีพ
‎ไม่มีใครจ่ายเงินให้เราทำอย่างนั้น ‎เพราะถ้าจ่าย ฉันคงมีปัญญาอยู่ที่นี่ ดังนั้น…
‎แต่ฉันพยายามหลีกเลี่ยงงานที่เพื่อนๆ ทำอีกด้วย
‎ซึ่งก็คืองานเสิร์ฟอาหาร
‎สาวๆ ทุกคนที่ฉันรู้จักที่ต้องทำงาน ‎ฉันรู้จักสาวๆ บางคนที่ไม่ทำงาน
‎พวกเธอเป็นพนักงานเสิร์ฟและ…
‎ฉันว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟกันทุกคน
‎แล้วเพื่อน ๆ ก็จะพูดกับฉันว่า ‎"ทำไมเธอรับจ้างความสะอาดห้อง
‎แทนที่จะมาทำงานด้วยกัน เงินมันดีกว่านะ
‎รู้ไหม มันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าน้อยกว่าด้วย"
‎ฉันก็จะตอบไปว่า
‎ขอฉันพูดแบบนี้แล้วกันนะ
‎คนที่จ้างพนักงานเสิร์ฟเป็นผู้ชาย
‎โอเคนะ พวกผู้จัดการร้านเป็นผู้ชาย
‎คุณไม่มีทางได้งาน ‎เป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร
‎ถ้าไม่นอนกับผู้จัดการร้าน โอเคนะ
‎เรื่องมันมีอยู่เท่านี้ ไม่เกี่ยวกับความรัก ‎ไม่เกี่ยวกับการเดต
‎ไม่เกี่ยวว่าจะอ่อยกันหรือไม่อ่อย
‎มันเป็นเรื่องของ… สมมติถ้าฟรานเป็นหญิงสาว ‎มันเป็นเรื่องงานล้วนๆ
‎และนั่นคือวิธีที่คุณได้งานเป็นพนักงานเสิร์ฟ
‎มีร้านอาหารแห่งหนึ่งที่คนอยากเข้าไปทำงาน ‎และผู้จัดการร้านเป็นเกย์
‎หมอนั่นเป็นเกย์ เขาเป็นเกย์! ทุกคนแบบว่า…
‎แน่นอนเขาจ้างแต่พนักงานเสิร์ฟชาย ‎และพวกนั้นต้องนอนกับเขา
‎ก็ประมาณนั้น
‎นิวยอร์ก ทุกคนคิดว่า ‎ค่าครองชีพในนิวยอร์กเคยถูก
‎ทั้งที่มันแพงกว่าที่อื่นมาแต่ไหนแต่ไร
‎ถ้าฉันบอกใครสักคนว่า
‎"นี่คืออะพาร์ตเมนต์ของฉัน ‎บนถนนเวสต์โฟร์ธในปี 1970
‎ค่าเช่าเดือนละ 121.78 เหรียญ
‎ผู้คนจะพูดว่า "ไม่น่าเชื่อ!"
‎มันแพงมาก
‎เพื่อนๆ ส่วนใหญ่ของฉัน ‎อาศัยอยู่ในย่านอีสต์วิลเลจ
‎พวกเขาจะพูดว่า "เธอบ้าไปแล้ว ‎ที่จ่ายเงินขนาดนั้นกับห้องห้องเดียว
‎ถ้าเธออยู่ในย่านฉันที่อะเวนิวซีนะ
‎เธอเช่าได้สี่ห้องในราคาเดียวกัน"
‎ฉันมักจะตอบกลับว่า "ใช่ แต่ฉันไม่โดนข่มขืน"
‎โอเคนะ ซึ่งฉันคิดว่ามันคุ้มกับเงินที่จ่ายเพิ่ม
‎- คุ้มค่าครับ ‎- รู้ไหมคะ
‎ฉันไม่ใช่คนสุรุ่ยสุร่าย ‎แต่บางอย่างมันก็ต้องยอมจ่าย
‎และมันแพงขูดเลือดมาก เป็นอะพาร์ตเมนต์เลวๆ
‎แพงเกินเหตุ แต่ก็ปลอดภัยกว่ามาก
‎ตอนที่ฉันได้เช็คก้อนโตใบแรก ‎ฉันไม่มีบัญชีธนาคาร
‎ฉันได้เช็คเป็นเงินมหาศาล ประมาณแสนเหรียญ ‎แล้วฉันไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี
‎ฉันแบบว่า… ฉันทำแบบนี้ค่ะ
‎ฉันจะเอาเช็คมูลค่าประมาณ 100 เหรียญ
‎ข้ามถนนไปร้านขายอาหารสำเร็จรูป
‎แล้วฉันก็จะพูดกับคนขายว่า
‎"เอาแซนด์วิชเนื้อวัวย่างหนึ่งที่ ‎จ่ายด้วยเช็คแล้วทอนเป็นเงินสดได้ไหม"
‎และพวกเขาจะทำให้
‎ฉันเลยจินตนาการว่า ‎ตัวเองไปถามร้านขายอาหารสำเร็จรูป
‎"ขอซื้อแซนด์วิชด้วยเช็คใบนี้ได้ไหมคะ" ‎ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมัน
‎ต้องขอบอกเลยว่าฉันกลัวเช็คใบนี้จริงๆ
‎และฉันนึกไม่ออกว่ามันเป็นเงินมากแค่ไหน
‎ยกเว้นแต่ว่ามันดูเป็นเงินจำนวนมหาศาล
‎ฉันเลยคิดว่าตอนที่ฉันหาเงินได้เป็นครั้งแรก ‎มันทำให้ฉันกลัว
‎คือว่า กลัวมากจริงๆ
‎มันดูเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมสำหรับฉัน แต่ก็…
‎ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยตื่นเต้นดีใจเรื่องเงินเลย
‎มันไม่ใช่… ฉันไม่ได้คิดว่า…
‎ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น เงินไม่เคยทำให้ฉันตื่นเต้น
‎คุณสมบัติอย่างหนึ่งในการทำเงินให้ได้เยอะๆ ‎ก็คือต้องรักเงิน
‎แบบว่ารักเงินมากจริงๆ ‎สนใจเรื่องเงินมากจริงๆ
‎ฉันมักจะพูดประโยคนี้อยู่เสมอ ‎โลกนี้มีคนอยู่สองประเภท
‎คนประเภทที่คิดว่ามีเงินเท่านี้ก็พอแล้ว
‎อีกประเภทคือคนที่มีเงิน
‎ง่ายๆ แค่นั้นเอง
‎ดังนั้นใช่ค่ะ สำหรับฉัน มีเงินเท่านี้ก็พอแล้ว
‎ฉันเคยมีช่วงเวลาที่มีเงินเพียงพอ
‎และความคิดของฉันเรื่องมีเงินพอ ‎ก็คือฉันมีปัญญาจ่ายทุกสิ่งที่ฉันมี
‎ฉันเคยพยายามกู้สินเชื่อที่พักอาศัย
‎และฉันคุยกับคนจากบริษัทนายหน้าเมอร์ริล ลินช์
‎ซึ่งกำลังตรวจสอบทรัพย์สินของฉัน ‎ระหว่างที่ฉันคุยโทรศัพท์
‎เธอพูดว่า "ขอถามอะไรได้ไหม" ‎ฉันพูดว่า "คุณขอถามคำถามฉันเหรอ
‎คุณดูรายงานการคืนภาษีของฉันมาห้านาทีแล้ว
‎มันเหมือนคุณดูของส่วนตัวของฉันอยู่แล้ว
‎คุณรู้เรื่องของฉันมากกว่าตัวฉันเองอีก
‎ได้ค่ะ ถามมาสิ"
‎เธอพูดว่า "ทำไมรายได้ของคุณ ‎ไม่แน่ไม่นอนขนาดนี้"
‎ฉันตอบไปว่า "ก็ฉันเป็นนักเขียน" ‎เธอพูดว่า "นักเขียนเหรอ"
‎เพราะอย่างนี้นักเขียนจึงไม่เคยกู้เงินผ่าน
‎มีอะพาร์ตเมนต์ที่ราคา 20 ล้านเหรียญ ‎ในนิวยอร์ก หรือแพงกว่านั้นมาก
‎นั่นไม่จริงเสมอไป
‎พอมาคิดดูแล้ว ‎อะพาร์ตเมนต์ราคา 20 ล้านดอลลาร์ได้ยังไง
‎มันหมายความว่ายังไง
‎หมายความว่ายังไง ‎อะพาร์ตเมนต์ราคา 20 ล้านดอลลาร์
‎นั่นแพงวายป่วงมากเลยนะ
‎เป็นจำนวนเงินที่บ้ามาก และผู้คนก็เริ่มชินกับมัน
‎ฉันคิดว่า หลังจากดูอะพาร์ตเมนต์มาปีนึง
‎ซึ่งช่วงนั้นราคามันขึ้นทุกชั่วโมงเลย โอเคนะ
‎อย่างแรกเลย ราคามันงี่เง่า ‎คุณไปดูอะพาร์ตเมนต์เมื่อวันจันทร์
‎คุณไปดูอะพาร์ตเมนต์เดิมในวันพุธ ‎ราคามันขึ้นมา 50,000 เหรียญ
‎ฉันจะพูดว่า "ฉันดูห้องนี้เมื่อวันจันทร์นี่เอง ‎ทำไมราคามันขึ้นมา 50,000 แล้วล่ะ"
‎"ราคาตลาดมันขึ้น จะซื้อก็ซื้อเลย"
‎"ฉันไม่ชอบเอาซะเลย" ‎"ไม่ได้หมายความว่าคุณไม่ควรซื้อมัน"
‎รู้ไหม หลังจากดูอะพาร์ตเมนต์มาสองสามแห่ง
‎นายหน้าอสังหาริมทรัพย์จะพูดว่า ‎"คุณต้องการอะพาร์ตเมนต์ใหญ่ๆ ไปทำไม"
‎พวกเขาจะพูดว่า "คุณจัดปาร์ตี้บ่อยเหรอ"
‎นี่คือความคิดแรก "คุณคงจัดปาร์ตี้บ่อยสินะ"
‎ฉันจะตอบว่า "ไม่ ไม่มีใครจัดปาร์ตี้ ‎น้อยไปกว่าฉันอีกแล้ว ไม่มี
‎จริงๆ นะ ‎รูฮุลลอฮ์ โคมัยนียังจัดปาร์ตี้บ่อยกว่าฉันเลย
‎ไม่ค่ะ ฉันไม่จัดปาร์ตี้ ‎ไม่ใช่จัดไม่บ่อยนะ แต่ไม่จัดเลย"
‎"งั้นคุณจะเอาที่กว้างๆ ไปทำอะไร" ‎"ฉันมีหนังสือหมื่นเล่ม"
‎หลังจากดูอะพาร์ตเมนต์ไปจำนวนหนึ่ง
‎เมื่อฉันเอาแต่พูดว่า "นี่มันแพงไป"
‎พวกเขาบอกว่า "คุณไม่มีปัญญาซื้ออะพาร์ตเมนต์ ‎ที่ใหญ่พอจะเก็บหนังสือคุณหรอก"
‎ซึ่งฉันรู้อยู่แล้ว
‎ฉันรู้ก่อนที่จะโทรหาพวกเขา ตอนนั้นพวกเขาไม่รู้
‎พวกเขาใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ แต่ฉันรู้อยู่แล้ว
‎หลังจากดูอะพาร์ตเมนต์มาสัก 100 แห่ง
‎เดาว่าฉันคงรู้สึกว่าทรมานตัวเองมาพอแล้ว
‎"เอามาที่นึง"
‎ฉันซื้ออะพาร์ตเมนต์
‎ราคาสูงกว่าที่ฉันมีปัญญาจ่ายได้ประมาณสามเท่า
‎ฉันอยากถูกล็อตเตอรี่
‎อันที่จริง ณ จุดนี้ฉันอยากถูกล็อตเตอรี่จริงๆ
‎คือว่า มันไม่ใช่แค่ความปรารถนาแล้ว
‎แต่เป็นความจำเป็นอย่างที่สุด
‎คุณเคยซื้อล็อตเตอรี่ที่ร้านพวกนั้นไหม
‎ฉันเล่นลอตเตอรี่ทุกสัปดาห์
‎ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน
‎ฉันเคยถูกรางวัล 1,200 เหรียญ
‎โอเคนะคะ
‎ถ้าคุณถูกรางวัลมากกว่า 600 เหรียญ ‎คุณต้องไปขึ้นเงินที่กองสลาก
‎ตอนที่ฉันถูกรางวัล
‎กองสลากตั้งอยู่ในย่านเดียวกับกาสิโนยักษ์ ‎ที่ชื่อว่าตลาดหุ้นนิวยอร์ก
‎ครับ
‎ฉันไปที่กองสลาก
‎ฉันยืนเข้าแถวอยู่ แล้วก็มีผู้ชนะรางวัลคนอื่นๆ
‎ผู้ชายคิวก่อนหน้าฉันไปที่โต๊ะ ‎และยื่นล็อตเตอรี่ของเขา
‎แล้วผู้หญิงที่อยู่หลังโต๊ะพูดกับเขาว่า
‎"โอเคค่ะ เราจะส่งเช็คให้คุณ ‎ในประมาณสองสัปดาห์"
‎ชายคนนั้นพูดว่า "ไม่ ผมต้องการเดี๋ยวนี้"
‎เธอพูดว่า "ไม่ได้ค่ะ ‎เราจะส่งเช็คให้คุณในประมาณสองสัปดาห์"
‎เขาพูดว่า "ผมไม่อยากให้คุณส่ง ‎ผมอยากให้คุณมอบเช็คให้ผมเดี๋ยวนี้"
‎เธอพูดว่า "ขั้นตอนไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ‎คุณจะได้เช็คในประมาณสองสัปดาห์"
‎และเขาพูดว่า ‎"คุณไม่เข้าใจ ผมจำเป็นต้องได้เงินเดี๋ยวนี้"
‎และเธอพูดว่า "คุณไม่เข้าใจ ‎คุณจะไม่ได้เงินตอนนี้ คนต่อไป"
‎และเขาพูดว่า "คุณไม่เข้าใจ ‎ผมหวังพึ่งเงินนี้เพื่อเอาไปจ่ายค่าเช่าห้อง
‎ทีนี้ผมจะทำยังไง"
‎เธอบอกว่า "ทำอะไรก็ตามที่คุณจะทำ ‎สมมติว่าคุณไม่ถูกล็อตเตอรี่"
‎- ตอนนี้ฉันอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเขา ‎- ครับ
‎ฉันจำเป็นต้องถูกล็อตเตอรี่
‎ถ้าฉันถามตัวเองว่า ‎"เธอมีปัญญาจ่ายค่าอะพาร์ตเมนต์เท่าไหร่"
‎ฉันจะบอกแค่หนึ่งในสามของที่ฉันจ่ายจริง
‎ผู้คนเอาแต่พูดว่า "เมื่อไหร่ราคาจะลง"
‎และฉันเอาแต่พูดว่า "รอก่อน ‎รอจนกว่าฉันจะผ่อนอะพาร์ตเมนต์ห้องนี้หมด"
‎โอเคนะ แล้วพอฉันผ่อน ราคามันก็เริ่มลง
‎ฉันคือผู้นำแห่งการตัดสินใจซื้ออสังหาริมทรัพย์ผิดๆ
‎ฉันคือเลโบวิตซ์ผู้ซื้อมาแพงและขายต่อถูก
‎ฉันหมายความว่ามันมี…
‎เอาจริงๆ นะ ฉันเป็นคนเดียวที่ฉันรู้จัก ‎ที่อยู่นิวยอร์กมานานขนาดนี้
‎แต่ไม่เคยตัดสินใจด้านอสังหาริมทรัพย์ได้ถูกเลย
‎ไม่เคย ไม่เคยสักครั้ง
‎และสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันสงบใจลงได้ในเรื่องนี้ ‎ก็คือเตือนตัวเอง
‎ว่าฉันไม่ได้มานิวยอร์กตอนอายุ 18 ‎เพื่อทำงานในวงการอสังหาริมทรัพย์
‎ฉันคิดว่าฉันได้พิสูจน์แล้วว่าฉันจะไม่เข้าวงการนี้
‎ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดกับฉันเมื่อปีที่แล้วว่า ‎"ผมไม่เข้าใจ
‎คนวัยคุณหาอะพาร์ตเมนต์ได้ตั้งหลายปีแล้ว ‎พวกเขาจ่าย…"
‎ฉันบอกว่า "ใช่ ทุกคน ยกเว้นฉัน"
‎- คุณเคยอยู่ที่ถนนสาย 57 มานาน ‎- นานมาก
‎คืองี้ อะพาร์ตเมนต์นั่น ‎ฉันเป็นเจ้าของมันมานาน และมันคือ…
‎- ฉันอยู่ที่นั่นนาน… ‎- ที่ิอยู่ตึก…
‎ตึกออสบอร์น ฉันอยู่ที่นั่นนาน 26 ปี
‎ตอนฉันยังสาว
‎ประมาณอายุ 21 ฉันเคยไปปาร์ตี้ที่ตึกหลังนั้น
‎ฉันไม่เคยเข้าไปในตึกหลังนั้นมาก่อน ‎ไม่เคยได้ยินชื่อ
‎ฉันลืมอะพาร์ตเมนต์แห่งนั้นไม่ได้เลย
‎ว่าแต่อะพาร์ตเมนต์ที่ฉันไปร่วมงานปาร์ตี้
‎เป็นหนึ่งในสองหรือสามอะพาร์ตเมนต์ ‎ในตึกแบบนั้น
‎อะพาร์ตเมนต์เก่าของฉันไม่ใช่แบบนั้น ‎และมันแค่…
‎มันงดงามมาก
‎มันเป็นตึกสมัยศตวรรษที่ 19 ที่สวยงาม ‎เป็นตึกอะพาร์ตเมนต์ที่สวยที่สุดในนิวยอร์ก
‎และฉันคิดว่า "ฉันอยากอยู่ในสถานที่แบบนี้"
‎พออยู่จริงมันเหมือนกับฝันร้าย มีแต่ปัญหา
‎ตึกจะพังแหล่มิพังแหล่เพราะมันเก่ามาก
‎มีการก่อสร้างตลอดเวลา ‎มีปัญหาใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า
‎ฉันไม่เคยย้ายออก
‎เพราะฉันรู้ว่าฉันจะไม่มีวันมี ‎อะพาร์ตเมนต์สวยๆ แบบนี้อีก
‎แล้วในที่สุดวันหนึ่ง ฉันก็พูดกับตัวเองว่า
‎"ฟราน
‎เธอทำตัวเหมือน ‎พวกผู้หญิงที่แต่งงานกับผู้ชายขี้ซ้อม
‎และเพื่อนๆ ของเธอก็เอาแต่พูดว่า ‎"เธอต้องไปจากเขานะ เขาซ้อมเธอ"
‎และเธอพูดว่า "แต่เขาหล่อมาก"
‎พวกเขาพูดว่า "แต่เขาซ้อมเธอนะ" ‎และเธอพูดว่า "แต่เขาหล่อมากเลยนะ"
‎จนในที่สุดฉันก็คิดได้ว่า ‎มันเหมือนฉันกับอะพาร์ตเมนต์ของฉัน
‎ที่ฉันเอาแต่พูดว่า ‎"เขาซ้อมฉัน แต่เขาหล่อมาก"
‎ในที่สุดฉันก็คิดว่า "เขาซ้อมเธอนะ ออกมาซะ"
‎ฉันเลยเข้าใจว่าความรู้สึกอยากได้อะพาร์ตเมนต์
‎กับเฟอร์นิเจอร์และอะไรเทือกนั้นมันรุนแรงมาก
‎ถึงแม้ว่าฉันจะวิตกกังวลเรื่องหนี้สินมากเหลือเกิน
‎แต่มันเทียบไม่ได้กับ ‎ความสุขที่ได้มีอะพาร์ตเมนต์สวยๆ
‎นี่คือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นคนอเมริกันที่สุด ‎ที่เคยรู้สึกมา
‎ฉันรู้สึกว่าฉันได้เข้าร่วมกับเพื่อนๆ ชาวอเมริกัน
‎ในการติดหนี้หัวโตโดยไม่มีเหตุผลใดๆ เลย
‎พูดอย่างก็คือ ฉันพูดไม่ได้ว่า ‎"จะให้ฉันทำยังไง ลูกสาวฉันป่วยมาก"
‎ใครๆ ก็เห็นใจกับเรื่องนั้น ‎แต่ใครจะมาเห็นใจกับเรื่องนี้
‎"ทำไมฉันถึงไม่ควรมี ‎อะพาร์ตเมนต์ราคา 20 ล้าน รู้ไหม
‎ฉันเบื่อที่ตัวเองไม่มี" เพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ
‎ดูเหมือนคุณอยู่คนละโลก
‎ใช่ค่ะ
‎อะไรคือคุณสมบัติของพลเมืองนิวยอร์กตัวอย่าง
‎คุณต้องต่อต้านสิ่งต่างๆ
‎ที่โปรโมทโดยคนที่บริหารนิวยอร์ก
‎เพราะคุณต้องเข้าใจว่า ‎ทำไมพวกเขาถึงโปรโมทสิ่งเหล่านั้น
‎พวกเขาโปรโมทเพื่อ… ‎พวกเขามักจะพูดว่าเพื่อให้เงินไหลเข้าเมืองเรา
‎เงินไหลเข้าเมืองเพื่อไปเข้ากระเป๋าใคร ‎ใครได้ประโยชน์จากการที่เงินไหลเข้าเมือง
‎มันไม่ได้เข้ากระเป๋าฉัน มันไม่ได้เข้ากระเป๋าคุณ
‎เพราะเราไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งเหล่านี้เลย
‎มีช่วงเวลาหนึ่ง รู้สึกว่าเป็นยุค 1980
‎พวกเขาพยายามจะทุบตึกลีเวอร์เฮาส์ทิ้ง
‎ตอนนั้นฉันอยู่ในร้านอาหารกับเจอร์รี่ ร็อบบินส์
‎มีผู้ชายคนหนึ่งมาที่โต๊ะเรา ‎และขอให้เราร่วมลงชื่อคัดค้าน
‎"คุณช่วยลงชื่อคัดค้าน ‎ไม่ให้พวกเขาทุบตึกลีเวอร์เฮาส์ได้ไหม"
‎ฉันเลยลงชื่อ เจอร์รี่ลงชื่อ ชายคนนั้นก็จากไป
‎เจอร์รี่มองหน้าฉันแล้วพูดว่า ‎"ผมแน่ใจว่าผมเคยลงชื่อคัดค้าน
‎ไม่ให้พวกเขาสร้างตึกลีเวอร์เฮาส์"
‎สำหรับฉัน นั่นแหละคือเรื่องราวของนิวยอร์ก
‎ฉันแน่ใจว่าเมื่อพวกเขาสร้างตึกลีเวอร์เฮาส์ ‎ตรงพาร์กอะเวนิวหลังสงคราม
‎ตอนนั้นยังมีบ้านหลายหลังที่พาร์กอะเวนิว ‎แล้วพวกเขาก็รื้อบ้านเหล่านั้นทิ้ง
‎ความสุดยอดของสถานีแกรนด์เซ็นทรัล
‎เหตุผลที่ทำให้มันงดงามก็คือคนสร้างมีคนเดียว
‎และโชคดีที่คนคนนั้นเป็นคนที่สร้างอาคารเป็น
‎เพราะอาคารขนาดนั้นสมัยนี้ ‎จะไม่มีทางสร้างโดยคนคนเดียว
‎มันจะไม่มีความกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว
‎มันสร้างจากเงินของเขา ‎เขาทุ่มเงินไปกับอาคารนี้
‎สิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับตึกไครสเลอร์ ‎ก็คือรายละเอียดและความงดงาม
‎ดูเหมือนตอนนี้จะประกาศขายอยู่
‎ไม่ใช่ว่าฉันจะซื้อหรอกนะ
‎สำหรับฉันแล้ว ‎มันเหมาะเป็นที่พักอาศัยสำหรับหนึ่งคน
‎ตึกระฟ้ามีต้นกำเนิดจากที่นี่
‎โลกพากันตื่นตะลึงกับตึกระฟ้าของเรา
‎ตึกเอ็มไพร์สเตท
‎ใครๆ ก็รักตึกเอ็มไพร์สเตท
‎แต่ก็มีบางคนที่อิจฉาตึกเอ็มไพร์สเตท
‎ดังนั้นในบางส่วนของโลก
‎อย่างเช่นที่อ่าวเปอร์เซีย
‎พวกเขาสร้างตึกสูงหน้าตาขี้ริ้ว ‎ท่ามกลางทะเลทราย
‎แล้วเราก็เลียนแบบพวกเขา
‎ตอนนี้ถนน 57 เลยดูเหมือน…
‎มันดูไม่เหมือนอ่าวเปอร์เซียหรอก ‎แต่ตึกพวกนั้นน่ะ
‎ฉันไม่เชื่อว่ามีเหตุผลดีๆ ด้านความงาม
‎ว่าทำไมตึกสูงมากๆ จะสวยไม่ได้
‎โดยทั่วไปแล้ว ‎นิวยอร์กไม่เคยเป็นเมืองสวยงามอะไร
‎มันไม่ใช่ปารีส ไม่ใช่ฟลอเรนซ์
‎แต่ตอนนี้มันเป็นเมืองที่…
‎อย่างน้อยก็เคยมีเอกลักษณ์ พูดอย่างนั้นแล้วกัน
‎ตอนนี้ถนน 57 ดูเหมือนเมืองแถวอ่าวเปอร์เซีย
‎ยกเว้นแต่ว่ามันเป็นสถานที่จริงๆ
‎มันคือถนน 57
‎มันทำให้ฉันนึกถึงเสื้อผ้ายี่ห้อราล์ฟ ลอเรน
‎ตอนที่ราล์ฟ ลอเรนเริ่มต้นใหม่ๆ
‎สิ่งที่เขาทำก็คือลอกเลียนแบบ ‎เสื้อผ้ายี่ห้อบรูคส์บราเธอร์ส
‎ผู้คนที่ซื้อเสื้อผ้ายี่ห้อบรูคส์บราเธอร์ส ‎เป็นคนจำพวกหนึ่ง
‎พวกเขาเป็นคนขาวไฮโซ
‎กับฟราน แต่หลักๆ จะเป็นพวกคนขาวไฮโซ
‎ตอนที่ราล์ฟ ลอเรนเริ่มทำเสื้อผ้า
‎เขาลอกเลียนแบบเสื้อผ้าพวกนี้ ‎แต่เขาปรับให้มันต่างเล็กน้อย
‎อย่างเชิ้ตของบรูคส์บราเธอร์ส
‎ก่อนที่พวกเขาจะทำลายแผนกเสื้อเชิ้ต ‎ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน
‎เชิ้ตของบรูคส์บราเธอร์สไม่มีใครใส่ได้เลย
‎ไม่ใช่แค่ไม่พอดีตัวฉัน มันไม่พอดีตัวใครเลย
‎คนพวกนี้ไม่อยากให้เสื้อผ้าพวกเขาพอดีกับใคร
‎เสื้อผ้าที่พอดีตัวมีไว้สำหรับคนอื่นใส่
‎มันมีบางอย่างที่ค่อนข้าง…
‎ทะเยอะทะยานเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่ใส่พอดีตัว
‎ราล์ฟ ลอเรนไม่ใช่คนจำพวกนั้น
‎เขาไม่รู้ว่าเสื้อผ้าไม่ควรจะสวมใส่ได้พอดี
‎ฉันหมายความว่า ‎มันเป็นเสื้อผ้าสำหรับคนที่ไม่ใช่คนขาวไฮโซ
‎สำหรับฉันแล้ว สิ่งที่น่าทึ่งก็คือ หลังจากนั้นสักพัก
‎พวกคนขาวไฮโซที่เคยสวมบรูคส์บราเธอร์ส
‎เริ่มมาซื้อเสื้อผ้าของราล์ฟ ลอเรน
‎ส่วนคนที่เขาลอกเลียนแบบ
‎ก็มาซื้อเหมือนกัน ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจว่าเป็นของก๊อปปี้
‎ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาทำอย่างนี้ทำไม ‎ฉันไม่ใช่คนขาวไฮโซพวกนั้นหรือพวกนี้
‎แต่สำหรับฉันแล้ว ฉันว่ามันน่าทึ่งมาก
‎สำหรับฉันแล้ว มันเหมือนกันเป๊ะ
‎กับการที่ดูไบลอกเลียนแบบตึกระฟ้าของเรา
‎แล้วเราก็ลอกเลียนแบบพวกเขาอีกที
‎ฉันเกิดในปี 1950
‎ปลายปี 1950 ‎ดังนั้นฉันอายุน้อยกว่าที่คุณคิด
‎แต่ฉันรู้สึกเสมอว่านั่นเป็นความโชคดี ‎โดยเฉพาะสำหรับนักเขียน
‎เคยเกิดเรื่องแย่ๆ ในยุค 1950
‎เคยเกิดเรื่องเลวร้ายมากๆ ‎ในยุค 1950 และ 1960
‎แต่มันทำให้ฉันได้เห็น ‎ครึ่งหลังทั้งหมดของศตวรรษที่ 20
‎ซึ่งฉันรู้สึกเสมอว่าเป็นความโชคดี
‎แม้จะเป็นแค่มุมจากความสุขที่ได้สังเกตการณ์
‎ฉันหมายถึงความสุขของฉันเองในการเฝ้าสังเกต
‎มีบางอย่างที่ฉันไม่เคยคาดหวังว่าจะดีขึ้น
‎ฉันไม่เคยคิดเลยนะคะ โอเคไหม
‎ในยุค 1970 ผู้คนเริ่มพูดเรื่องสิทธิชาวเกย์ ‎มันดูบ้าบอมากสำหรับฉัน
‎บ้าบอ ตอนนี้คนหนุ่มสาวขอบคุณฉันบ่อยมาก
‎"ฉันรู้ว่าคุณเคยเป็นผู้เคลื่อนไหว ‎เพื่อสิทธิชาวเกย์"
‎ฉันไม่ใช่นักเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิชาวเกย์ ‎ฉันบอกพวกเขาเสมอ
‎ฉันบอกว่า "ไม่ใช่" ‎อย่างแรกเลย ฉันไม่เคยเป็นนักเคลื่อนไหว
‎อย่างที่สอง ‎ไม่ใช่คนอย่างที่คุณเรียกว่านักเคลื่อนไหว
‎ฉันไม่ใช่คนเสียสละขนาดนั้น เชื่อได้เลย
‎แต่ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะได้ผลอีกด้วย
‎ก็เหมือนกับม็อบมีทู ‎ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะเป็นไปได้ในอีกล้านปี
‎ไม่ใช่ในอีกล้านปี
‎ผู้หญิงต่ำต้อยกว่าผู้ชายมาตั้งแต่สมัยอีฟ ‎จนกระทั่งเมื่อแปดเดือนก่อน
‎โอเคนะคะ เป็นอย่างนี้มาตลอด
‎คุณจะไปคุยกับใคร ผู้หญิงคนไหนก็ได้ที่ไม่…
‎สมมติว่าคุณอายุ 18 มันเปลี่ยนไปแล้ว รู้ไหม
‎เพราะมันเปลี่ยนตั้งแต่คุณอายุ 12
‎ผู้คนจะพูดว่า "ไม่คิดเหรอว่าจะมีการโต้กลับ"
‎หมายความว่ายังไง "จะมี"
‎ใช่ มีการโต้กลับอยู่แล้ว ใช่ มีการโต้กลับแน่ๆ
‎"คุณไม่คิดเหรอว่าผู้หญิงคนนี้กำลังโกหก"
‎และความรู้สึกของฉันในเรื่องนี้ก็คือ ‎ฉันเชื่อคำพูดของผู้หญิงทุกคน
‎พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าเธอโกหก
‎ฉันแน่ใจว่าคนบางคนโกหก ฉันแน่ใจมากๆ
‎แต่คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็น ‎เพราะฉันเคยเป็นหญิงสาวมาก่อน โอเคไหม
‎ใครก็ตามที่เคยเป็นเด็กสาว ‎เคยเป็นหญิงสาว รู้ว่านี่มันเรื่องอะไร
‎ก็เหมือนอย่างที่ฉันพูดมาก่อน
‎ผู้หญิงไม่ได้งานเสิร์ฟในร้านอาหาร
‎เรื่องมันเป็นแบบนั้นแหละ โอเคนะ
‎ฉันก็เลยเชื่อผู้หญิงเหล่านี้
‎ผู้ชายหลายคนที่โดนจับได้ โดยเฉพาะในช่วงแรก
‎ฉันรู้จักพวกเขาทุกคน
‎ฉันรู้จักพวกเขาเป็นการส่วนตัว
‎ฉันรู้เรื่องราวเป็นล้านเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายพวกนี้
‎แต่ไม่ใช่เรื่องราวที่พวกเขาถูกจับได้
‎สมมติว่าผู้ชายกลุ่มหนึ่งถูกกล่าวหาว่า ‎ทำรุนแรงและข่มขืน ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้
‎มันไม่ใช่เรื่องราวที่เราได้ยินได้ฟังบ่อยเท่า…
‎เพราะแม้แต่ผู้ชายที่โง่ที่สุด ‎ก็จะไม่มาโม้เหม็นเรื่องพรรค์นี้
‎เพราะพวกเขารู้แก่ใจ ‎ว่านี่คืออาชญากรรม โอเคนะ
‎มันมีความแตกต่างระหว่างอาชญากรรม ‎กับวงการภาพยนตร์
‎โอเคนะ คุณพูดได้ว่า "นี่คือวงการภาพยนตร์
‎มันเป็นวงการภาพยนตร์มาแต่ไหนแต่ไร"
‎และความรู้สึกของฉันในเรื่องนี้ตั้งแต่แรกก็คือ ‎"คุณไม่จำเป็นต้องเป็นดาราหนัง"
‎ถ้าคุณอยากเป็นดาราหนัง ‎หรือเป็นสาวเสิร์ฟในร้านอาหาร
‎นั่นคือสิ่งที่คุณต้องทำ
‎โชคดีที่ฉันไม่อยากเป็นดาราหนัง
‎ดังนั้นฉันเชื่อเรื่องราวเกี่ยวกับผู้ชายพวกนี้
‎และเรื่องพวกผู้หญิงที่อยากเป็นดาราหนัง ‎มากเสียจนยอมพลีกาย
‎มันไม่เหมือนกับการข่มขืน ‎มันผิด มันเลวร้าย โอเคนะคะ
‎ถ้านั่นคือวงการภาพยนตร์ นั่นก็เรื่องหนึ่ง
‎แต่ถ้าคุณทำงานปูเตียงในโรงแรม
‎ได้ชั่วโมงละหกเหรียญ
‎และคนที่ดูแล…
‎ไม่ใช่แค่ชีวิตคุณ ‎แต่การที่คุณอาจเป็นคนต่างด้าวไม่มีเอกสาร
‎แล้วเขาเป็นคนทำความสะอาดประจำชั้นนั้น
‎นั่นแหละคือปัญหา
‎ไม่ใช่ใครเป็นดาราหนังหรือไม่ใช่ดาราหนัง
‎ใครเป็นนางแบบหรือไม่ใช่นางแบบ
‎ใช่ สิ่งเหล่านั้นมันผิด มันผิดจังๆ
‎ฉันคิดว่าถ้าเราเริ่มจากเรื่องนั้น ‎จะไม่มีใครสนใจ
‎ผู้คนให้ความสนใจ ‎เพราะคนเหล่านั้นเป็นดาราหนัง
‎จะไม่มีใครสนใจพนักงานปูเตียงในโรงแรม
‎แน่นอนว่ามีผู้หญิงเป็นล้านๆ คน ‎ตกอยู่ในสถานการณ์นั้น
‎เรียกว่าเป็นตัวประกันก็ได้ รู้ไหมคะ
‎คุณไม่จำเป็นต้องเป็นดารา ‎แต่คุณต้องหาเลี้ยงตัวเอง
‎ประเด็นมันเป็นอย่างนั้นเอง
‎จริงๆ แล้ว ‎ระหว่างช่วงที่อันตรายมากในยุค 1970
‎แทบไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉันเลย
‎ฉันเคยโดนปล้นกลางถนนครั้งหนึ่ง
‎ฉันโดนปล้นกลางถนน ฉันอยู่ที่บีคแมนเพลซ
‎มันคือที่…
‎และฉันพยายามกล่อมเขาให้เปลี่ยนใจ
‎พอมาคิดดูตอนนี้ "มันบ้ามาก"
‎และฉันพกเงินสดติดตัวเยอะมาก ทั้งที่ปกติไม่พก
‎ฉันยืมมาจากผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในย่านบีคแมนเพลซ
‎ฉันต้องจ่ายค่าเช่าห้อง
‎ฉันไม่เคยพกเงินสดติดตัวเลย ‎ตอนนี้ก็ไม่พกสักแดง
‎แล้วฉันก็ไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเธอ ‎เธอให้ฉันยืมเพื่อเอาไปจ่ายค่าเช่า
‎ตอนออกมา เจ้าเด็กคนนี้หยุดฉันไว้ที่ถนน ‎และพูดว่า "เอาเงินมาให้ฉัน"
‎ฉันบอกว่า "ฉันไม่มีเงินเลย" ‎"เอาเงินมา" ก็เลย…
‎ฉันดูออกว่าเขาเป็นขี้ยา ฉันเลยพูดว่า
‎"ฟังนะ ฉันมีเงินเยอะ" ‎ฉันคิดในใจ "ฉันบอกเขาทำไมเนี่ย"
‎"ฉันมีเงินเยอะ แต่ฉันจำเป็นต้องใช้"
‎และฉันแน่ใจว่าเขาคิดว่า…
‎ฉันเดาว่าเขาเลือกฉัน ‎เพราะเขาเลือกย่านบีคแมนเพลซ
‎และเขาคิดว่าฉันอยู่ในย่านบีคแมนเพลซ
‎และฉันบอกว่า "คือ…
‎เอาเงินไปแค่พอซื้อยาได้ไหม ‎ให้ฉันเก็บที่เหลือไว้ เพราะฉันต้อง…"
‎แล้วเขาก็หยิบมีดออกมา
‎ฉันเลยให้เงินเขาไป
‎คุณพยายามใช้เหตุผลกับเขา
‎ฉันพยายามเก็บเงินไว้ให้มากที่สุด ‎เพราะมันไม่ใช่เงินฉันด้วยซ้ำ
‎พอเขาหยิบมีดออกมา ฉันก็หยุดพูด ‎นั่นคือเหตุการณ์เดียวที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
‎คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี