NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Şimdi bildiğim şeyleri gençken bilseydim
bu hataları yapmazdım.
Ama kötü bir haberim var. Hata yapmaya devam ediliyor.
Bir yaştan sonra hata yapılmaz diye bir şey yok.
Hata yapmaya devam ediyorsun ve daha az mazeretin oluyor
çünkü yaş aldıkça nadiren yeni bir hata yapma fırsatı buluyorsun.
Aksine, "Bu hatayı tekrarladığıma inanamıyorum çünkü biliyordum." diyorsun.
İlk seferinde "Bilmiyordum." deyip kendine göz yumuyorsun.
Sonra "Kabul edelim. Aynı hatayı 16'ncı kez yaptım." diyorsun.
Ve bu gerçekten… Tekrarlanan hata. Tekrar tekrar aynı hata.
Belli bir konuda başarısız olduğunu gösteriyor.
Evet?
Olası bir çevre kıyameti sizi kaygılandırıyor mu?
Hayır. O kadar genç değilim. Kıyamet olacaksa…
Bilirsin, yani…
Belki dört yıl daha hayatımı idame ettirebilirim.
Kıyamet kopacağını bilsem bir yılda paramı bitiririm.
Bu kadar çok insana söz verdik mi?
-Hayır. -Hayır.
Şimdi parti oldu.
Dokuz, on yıldır yaptığımıza inanamıyorum. Bir bakıyorum, on yıl olmuş.
Bir anda olmadı tabii.
Hayır. Ama olması muhtemeldi.
Yayında mıyız? Şu anda?
-Evet. -Evet. Ne olursa. Kayda devam ediyoruz.
-Bunu bilmiyordum. Ne zaman başladık? -O şeyi kırdıklarında.
Adamlar konuşurken geldik. Her şeyi çekiyoruz.
Onlara söylemek gerekir ama!
ARŞİV VE KAYIT DAİRESİ
-Suçluluk duyduğun bir zevkin var mı? -Hayır. Yok.
Zevk aldım diye asla suçluluk duymam.
"Suçluluk hissettiren zevk" demek bile saçma.
Yani… Tabii insan öldürmekten zevk almıyorsan.
Ama asla hissetmem… Benim zevklerim kesinlikle iyi huylu,
yani kimse ölmez, tamam mı? Kimse taciz edilmez.
"Hayır, zevk aldığım için kendimi suçlu hissetmiyorum." diyorum.
Öyle bir dünyada yaşıyoruz ki, insan öldürdüğü hâlde,
sınırda bebekleri kafeslere koyduğu hâlde kendini suçlu hissetmeyenler var.
Bunlar için suçluluk duymuyorlar, ben niye suçluluk duyayım?
İki tabak spagetti yedim veya polisiye okudum diye mi?
İnsanların suçluluk duyduğu zevkler,
pek de yüksek sanat olarak addedilmeyen bir formdan keyif almakla ilgilidir hep.
Yani, "Sen Bir Kurtsun tarzı kitapları okumayı seviyorum." dediğinde
suçluluk duyman bekleniyor. Bu bir zevk. Suçluluk duymam.
Ve benim için zevk… Özellikle de yaşlandıkça
daha da çok diyorum ki, "Zevk alıyorsan buyur. Hadi. Al."
Yani ben öyle hissediyorum.
Eğlenmeyi hep sevmişimdir. Bence insanlar eğlenmeli.
Yeter ki bu eğlence başkaları için yıkıcı olmasın.
"Bunu neden yapıyorsun?" diye sorduğumda
"Bence eğlenceli." deniyorsa bu iyi bir cevaptır.
Kötü bir cevap, "Bunun ne kadar önemli olduğunu görmüyorsun." olur.
Bu kötü bir cevap. Ama "Eğlenceli." iyi bir cevap.
Partileri severim. Kimseden böyle bir söz duymazsın.
Herkes partiden nefret eder, özellikle de partideyken.
Bu balolar umurumda değil ama kızlar için gelmek gerekiyordu.
İnsanlar sık sık ben oradayken hakkımda şöyle demiştir,
"Fran parti sever." Çok garip bir şeymiş gibi.
"Fran var ya, parti sever."
Parti severim çünkü eğlenceli olması beklenir.
Çocukluğumdaki filmler gibi. Filmler iyidir.
Şeker iyidir. Parti iyidir.
Yani partilerde bir sorun yok!
LEOPAR YÖNETMEN L. VISCONTI
Leopar'ı en son Ziegfeld sinemasında daha az yenilenmiş hâliyle izlemiştim.
Ziegfeld'de izlemeye gittiğimde, orada film yönetmeni olmayan
tek kişi değilsem bile pek az kişiden biriydim.
Etrafa baktım, Richard Pryor'ı son izleyişimdeki gibiydi.
Town Hall'da onu izlediğim sırada tüm izleyiciler komedyendi.
Leopar'a gittiğimde tüm izleyiciler yönetmendi.
-Filmleri sever misin? -Film mi? Filmlere bayılırım.
Sinemaya gidiyor musun yoksa evde DVD mi izlersin?
Kısa süre önce dediğim gibi, sinemaya pek gitmiyorum
çünkü oradakilere katlanamıyorum.
-Konuşuyorlar mı? -Evet, konuşuyorlar.
Telefonda konuşuyorlar, konuşuyorlar, biftekli üç çeşit yemek yiyorlar.
Birinin bana verdiği bir DVD oynatıcım var.
-Televizyona bağlı değil mi? -Hayır, o…
-Aslında Bay Scorsese vermişti. -Peki.
Kanepede izleyebileceğin küçük bir şey ama oldukça karmaşık.
Nasıl tanıştınız?
Nasıl mı tanıştık?
-Sen söyle. -Biliyor muyuz?
-Hayır. -Hayır.
Sık sık Marty'yle nasıl tanıştığımı soruyorlar ve bilmiyorum.
Bir partide tanıştığımı varsayıyorum.
Neden mi? Çünkü çok partiye giderim.
-John Waters'ın 50 yaş partisi… -Önceden tanışıyorduk.
-Tanışıyorduk. -Evet.
Marty'yi yakından tanımamdan çok daha önce tanışmıştık
çünkü ondan çok daha fazla partiye gitmeme rağmen,
ki Marty bu yüzden çok film çekti, bense çok kitap yazmadım…
Şunu fark ettim ki, ne zaman Marty'yi bir partide görsem
vaktimizi sohbetle geçiriyorduk.
Bütün gece ayaktaydım Marty, sürekli kahve içtim.
Ve bir zamanlar sana sorduğum
Penny Arcade adlı Cary Grant filmi oynuyordu gece gece.
Penny Serenade.
-Evet, Penny Serenade. Gördün mü? -Hiç görmedim.
Cary Grant'in kendi imgesinden en uzaklaştığı Cary Grant filmi.
Ama o sırada Cary Grant karakterinden onu kurtaracak roller almaya çalışıyordu.
Tek Akademi Ödülü adaylığı None but the Lonely Heart ile oldu.
Ama bu bir denemeydi. George Stevens.
George Stevens.
Onu bir kez gördüm. Madison Caddesi'nde yürüyordum.
1980'lerde olmalı. O sırada yaşlı bir adamdı.
Sokakta yürürken insanların durduğunu fark ettim.
Cary Grant, Madison Caddesi'nde
beyaz keten takımı ve beyaz keten saçlarıyla yürüyor
ve parlıyordu.
Ve o… "Bu kötü mü?" dedim.
Yani…
Tamam.
Başla.
Çocukluğumda klimalar pek yaygın değildi
ama sinemalarda yaygındı.
Hatta sinemaların dışında reklam bantları olurdu,
buz küpleri gibi görünen harflerle
"Serinletme yapılır." veya "Klimamız vardır." yazardı.
-Soğutma sistemi. -Doğru. Bazen de şöyle denirdi…
"Çok sıcak. Hadi sinemaya gidelim." Bu yüzden sinemaya giderdin.
Sinemaya gitmeyi çok severdim ama yani…
Onları yargılayamam doğrusu, hâlden anlıyorum.
Onları yargılamazdım. "Sinema!" derdim.
İyi bir şey yani!
Televizyonda yayınlandığında tekrar tekrar izleyebileceğin bir film var mı?
O kadar çok sevdiğim bir sürü film var tabii.
Ben çocukken Million Dollar Movie adlı bir televizyon programı vardı,
her gün bir film gösterirlerdi.
Bir hafta her gün aynı film oynardı.
Yeşil Saçlı Çocuk filmini izlemeye başladım.
Pazartesiydi.
Tam 7.30'da, yani film başladıktan yarım saat kadar sonra yatmam gerekiyordu.
"Lütfen, izleyebilir miyim?" "Hayır, yatman lazım."
Hafta boyunca beş gün o filmin ilk yarım saatini izledim.
Son on yılda anneme "Görmeme izin versen ölür müydün?" diye sormuşumdur.
Yeşil Saçlı Çocuk'un sonunu izlediğimde kırk küsur yaşındaydım.
On yaşıma kadar 7.30'da yatardım, ki bu erken bir yatma vakti.
Anneme sordum, "Neden erken yatırıyordun?" Hep uykusuzluk çekmemi buna bağlıyorum.
Hiç uykum gelince yatmadım. 7.30'da uykum gelmezdi.
"Neden erken yatıyordum?"
Dedi ki, "Açıkçası Francie, 7.30'dan sonra seni dinleyecek hâlim kalmıyordu."
Baksana büyükbaba!
Evet evlat?
Saçım yeşil.
Bu yıl ben apartmanımdaki asansördeyken
yeşil saçlı bir çocuk bindi.
Saçını boyayan bir genç değildi.
Yeşil Saçlı Çocuk'u izlemesine de saçını yeşile boyamasına da izin veren
bir annenin çocuğuydu.
Yedi yaşında falandı.
Bu ufaklığa baktım ve "Saçını sevdim." dedim. "Sağ olun." dedi.
"Yeşil Saçlı Çocuk diye bir film var. Gördün mü?" dedim.
Bana baktı ve "Hayır, yok." dedi.
"Evet, var." dedim. "Hayır, yok." dedi.
Birkaç gün sonra görünce dedim ki, "Yeşil Saçlı Çocuk diye bir film var."
"İnanmıyorum." dedi.
Ben de, "Eminim modern cihazlardan birine sahipsindir. Baksana." dedim.
Bir daha da görmedim.
İşte gerçek hayatta gördüğüm bir şey.
Küçük bir çocuk gördüm.
Dört yaşında falandı, yani bebek arabası için fazla büyüktü.
Bir şeyi vardı, bir tür cihaz
ve annesi onu itiyordu.
Dadısı değil, gerçek annesi onu itiyordu.
Sanırım adrese bakıyordu, "Hayır, 23'üncü Sokak!" dedi.
Şunu söyleyesim geldi, "Pardon.
Oğlunuz navigasyon kullanıyor, bebek arabası için fazla büyük."
Bence… Çocukların bunu yapmasına bir itirazım yok.
Tabii ki bunu yapıyorlar çünkü doğduklarından beri buna sahipler.
Bunun onları değiştireceğini sanmam çünkü henüz değiştirilemezler.
Ben çocukken babam "Bizim televizyonumuz yoktu." derdi.
Bunu hiç ilginç bulmazdım. "Demek televizyonunuz yokmuş."
Anlarsın ya… "Benim var." O kadar basitti.
Gençlerle geçinebiliyor musun?
Duruma bağlı.
Yani küçük çocukları çok severim ama bunu kastetmiyorsun herhâlde.
İnsanlar hep şaşırıyor. Küçük çocukları çok severim.
Seviyorum çünkü en az sinir bozucu insanlar onlar.
Sinir bozucu oldukları sanılır. Olabilirler de, gürültü yaparlar.
Ama en az sinir bozucu olanlar onlardır çünkü hiç değilse sana
milyon kez duyduğun bir şeyi söylemezler.
Henüz klişelerle dolu değiller.
Yani yetişkinlerden daha orijinaller.
Kısa sürede ellerinden alınıyor bu.
Neyin ne olduğunu bilmiyorlar ve uyduruyorlar
veya soru soruyorlar.
Bilmedikleri bir şeyi bildiklerine seni ikna etmeye çalışmıyorlar pek.
Ve onları çok ilginç buluyorum.
Gençleri, yani yirmili yaşlardakileri diyorsan onları hiç düşünmedim.
O yaştayken bile bunu hiç düşünmemiştim.
Bir restoranın önünde bir genç şöyle demişti,
"Milenyumluların ne düşündüğünü merak ederseniz
e-posta adresime yazabilirsiniz."
Ben de "Bunu neden merak edeyim?" dedim.
Ama yani… "Merak eden çok." dedi.
Dedim ki, "Onlar bir şey satıyor. Ben satmıyorum.
Bu insanlara kıyafet satmaya çalışan bir şirket olsa
fikirlerini merak eder.
Ama neden 20 yaşındaki milyonlarca insanı sen temsil edesin?
Aralarından sen mi seçildin?"
Yaşlı olmanın pek avantajı yoktur, malum ama bir tane var.
2050'de susuz kalacağımızı okuduğunda
önce "Aman Tanrım!" diyorsun.
Sonra da, "2050 mi? Ben ölmüş olurum."
Bırak başkası endişelensin!
Sana yapıyorlar mı bilmem,
senin küçük çocuğun var.
Yani küçük çocuk değil, bir ergen.
Ama o yaştakiler, kızın yaşındakiler veya biraz daha büyükler
bana gelip hayatta ne yapmaları gerektiği hakkındaki fikrimi soruyor.
Hep şöyle düşünüyorum, "Öncelikle ne yaptığın umurumda değil."
Anne babalarının ilgi odağı olmaya alışmışlar.
O yaşta birini görünce "Belki yardım eder." diyorlar.
Ama bana sormaları hata olur.
Hep nasıl bir sanatçı olmaları gerektiğini soruyorlar.
"Yazar mı yoksa sinemacı mı olmalıyım?" diyorlar.
"Senin yaşında olsam su arardım." diye düşünüyorum.
"Su arayanlara ne deniyorsa ondan ol
çünkü anlaşılan…
Neden susuz kaldık, bilmiyorum ama galiba hepsini içmişiz.
Sana bırakmadık."
Dokuzda buluştuk
Sekizde buluştuk
Vaktinde geldim
Hayır, geç kaldın
Evet, iyi hatırlıyorum
-Dokuzda buluştuk -Sekizde buluştuk
-Vaktinde geldim -Hayır, geç kaldın
Evet, iyi hatırlıyorum
Xerox yazı görüntüleme sistemi
bilgileri ekranda görüntüleyip kâğıda aktarmadan önce gözden geçirmenizi sağlar
ve siz unutsanız da o hepsini hatırlar.
Evet, iyi hatırlıyorum
Mesaj atmak,
sosyal ağlar, e-posta, telefon, bunlarla aranız nasıl?
Mesaj mı atarsınız, telefon mu açarsınız?
Hiçbiri.
-Hiç mi? -Hiç. Bilgisayarım yok.
iPhone'um ya da cep telefonum, iPad'im yok.
-Cep yok… -Normal telefon var.
Bir adresim var. Bu kâfi.
Bilgisayarları icat ettiklerinde…
Evlerdeki bilgisayarları kastediyorum.
Onlara kelime işlemci deniyordu.
Bir arkadaşım almıştı, "Bunu görmelisin." dedi.
Evine gittim ve bana gösterdi.
Bana çok hızlı bir daktilo gibi göründü, o zamanlar öyleydi de.
Ama daktilom yoktu. Eski makineler bende yoktu.
Tükenmezle yazardım.
"Buna ihtiyacım yok. Hızlı daktilo bu.
Daktilom yok. Daktilo yazmayı bilmem.
Bu işe girmeyeceğim." dedim.
Yani tabii ki bilmeden…
Herkesin o makinenin peşine düşeceğini bilmiyordum.
Öyle oldu ama yavaş yavaş. Ben fark etmiyordum.
Şimdi tüm dünya bu işin içinde ve herkes
"Bu işlerden hiç anlamıyorsun." diyor.
Ama doğru değil çünkü sürekli bana bunları anlatıyorlar.
Yani biliyorum. İstediğim kadarını biliyorum.
İstediğimden fazlasını biliyorum. Kardashianlar gibi. Anlatabiliyor muyum?
Kardashianları hiç görmedim ama Kardashianları biliyorum. Tamam mı?
İnternet hakkında fikrim bu,
bir şekilde Kardashianlarla bağlantılı olduğunu biliyorum.
İnternet hakkında bildiğim her şeyi
başkaları bana söyledi veya gösterdi
çünkü hep şöyle diyorlar,
"Zavallı Fran, bunu öğrenemiyor. Sana göstereyim."
Kısmen hiç tanımadığım insanlar bunlar.
Bana böyle yaklaşmaları hoşuma gidiyor.
Geçen hafta iki farklı kişi, ikisi de benden gençti,
biri çok daha genç değildi, öteki çok daha gençti…
Biri bana Instagram'ın ne olduğunu anlattı,
öteki de Twitter'ı anlattı.
O kadar öfkelendim ki şöyle dedim,
"Size bir şey diyeyim.
"Bunlar bende yoksa ne olduklarını bilmediğimden değil.
Bende yoklar çünkü ne olduklarını biliyorum.
Bu yüzden bende yoklar."
Geçenlerde bir akşam yemeğine davetliydim ve biri…
Orada bir sanat taciri vardı. Hatta onun yemeğiydi.
İnsanların internetten sanat satın almasının saçmalık olduğunu söyledi.
"İnternetten alırsan sanatı tecrübe edemezsin.
Gerçek bir sanat deneyimi olmaz." Dedim ki, "Senin için olmaz.
Bunu yapanlar için bu onların deneyimi. Onlar için önemli olan bu."
Bunlar yeni insanlar. Farklı insanlar.
Hiç tanımadıkları insanlara arkadaş diyorlar.
"Gerçek arkadaş değiller." dedi. Onlara göre öyle.
Büyük bir seks skandalı yaşandı. Anthony Weiner ile ilgili.
Ama ortada seks yoktu. Kariyerini seks skandalıyla kaybetti.
-Ama kimseyle yatmadı bile! -Yatmadı.
Bence bu hayret vericiydi.
Yani kariyerini kaybedeceksen…
Kariyerinden olacaksan bari ortada seks olsun.
Evet. Doğru!
Sekssiz seks skandallarımız, arkadaşsız arkadaşlıklarımız,
görünmez sanat var.
Yani bu tamamen farklı bir tür insan.
Bir kız kardeşim var, iki yaşında, üç yaşına girecek.
Kendi iPad'i var ve sürekli kullanıyor ama benim iPad'im yok.
Sizce bu, ileride insanlarla kuracağı ilişkiyi örseler mi?
Gelecek nesiller hakkında bunu öngörebilir miyiz?
İki yaşındaki kız kardeşinin iPad'i varmış ama onun iPad'i yokmuş.
-Ailen onu daha çok seviyor. -Öyle.
Tamam mı? İki yaşındakiler için endişelenmiyorum
çünkü iki yaşındakilerle uğraşmak zorunda kalmayacağım.
22 yaşındakileri daha çok dert ediyorum. Tamam mı?
Yani evet, farklı biri olacak. Bu doğru. Ama daha kötü olmayabilir.
Daha iyi olabilir. Henüz bilmiyoruz.
Bu onları daha iyi yapabilir.
iPad'lerin dünyasında daha iyi olacaklar çünkü öyle bir dünya olacak.
Bence sadece çağdaşın olan insanları gerçekten anlayabilirsin.
Çağdaşın olmayanları tam olarak anlayamazsın.
Öyle ki sen…
Yaşıtlarımı çok iyi anlıyorum.
Onlara bakmam yetiyor.
Yaşıtım derken artı eksi on yılı kastediyorum.
Kıyafetlerinin ne anlama geldiğini ve ne anlama geldiğini sandıklarını biliyorum.
Bir müziği veya kitabı sevdiklerini söylediklerinde
ne düşündüklerini biliyorum.
Ama gençler söz konusuysa bunu bilmiyorum.
Gençlerin olayı hepsinin genç görünmesi.
Ve bu, birini kategorize etmenin çok saçma bir yolu.
AYI YÖNETMEN J.J. ANNAUD
Gençken epey seyahat ederdim. Eskiden bundan daha çok keyif alırdım.
Bir keresinde Alaska'daydım, Buzul Millî Parkı'na gittik.
NEDEN KAMP YAPARIZ? FRAN LEBOWITZ SORUYOR
Bruce adında birini tuttum, bu adam ayı avı rehberiydi.
Ya da yürüyüş yapmak ve belki bir ayı görmek isterseniz
Bruce'u tutabilirdiniz, ayı öldürmeniz gerekmezdi.
Yürüyüşe başladık. Sekiz kişiydik.
Sporla en az alakasız kişi ben olabilirim
ama dünyanın en zinde grubu olduğu söylenemezdi.
Bruce bizi bir araya toplayıp ayıları anlattı.
"Ayı görürseniz kaçmayın." dedi.
"Ayılar koşabilir." Tam hatırlayamıyorum, "Saatte 95 km hızla. Ayıdan kaçamazsınız.
Ayı sizi yakalayıp yer, o yüzden koşmayın.
Sadece orada durun,
parmak ucuna kalkın,
ellerinizi havaya kaldırıp şarkı söyleyin
çünkü şarkıyı duyunca ayı 'Bu da ne?' der.
Ne kadar iyi şarkı söyleyebildiğinizin bir önemi yok.
O zaman ayı çekip gider." dedi Bruce.
Ben de dedim ki, "Bruce…
İnan bana ayı görsem kaçarım
çünkü aklım başımdan gider.
Ayı görünce orada durup şarkı söylemek için epey bir irade lazım!
O da bende yok. Paniğe kapılırım. Kaçarım."
"O zaman ayı sana saldırır." dedi.
Bruce'un kılıflı dev bir silahı vardı. Şaka yapmıyorum.
Kılıflı, büyük bir silah.
Böylece yürüyüşe başladık.
Yılın o zamanında
somonlar belli bir yöne yüzüyordu.
-Ayılar da somonu yiyor. -Büyük bir olay.
Akarsular delik deşik olmuş somonlarla doluydu.
Bir yandan müthiş doğal bir Russ & Daughters kafe gibiydi.
Diğer yandan da anlıyorsun ki, ayılar da insanlar gibi.
Bolluk olunca "İstediğim kısım bu." diyorlar.
Balıklar delik deşik diye "Bunu sevmedim." diyorlardı.
Şöyleydi, "Bilmem ki. Bunu istemem. Sen ister misin? Ben istemem."
Yüzlerce delik deşik somon vardı.
Olay tamamen ürkütücüydü ama sürekli şöyle diyordum,
"Ayı gördün mü Bruce? Ayı var mı?
Bruce, bu somonlar delik deşik. Bunu bir ayı yapmış."
Histeriye kapılmıştım. Gerçekten endişelendim.
Bruce'un tepesindeydim.
Bir elim omzundaydı. Öteki elim belindeydi.
O durunca duruyordum. "Bruce!"
Benden iki adım uzaklaşsa "Bruce? Neredesin Bruce?" diyordum.
Sonra Bruce "Fran…" dedi.
Benden bezmişti.
"Fran, sana bir şey söylemeliyim." dedi.
"Ayı var diyecek." diye düşündüm.
"Sana bir şey diyeceğim. Ben evliyim." dedi.
"Ne?" dedim. "Evliyim. Bunu bilmeni istiyorum." dedi.
Ben de, "Peşinde olmamın sebebi seni cazip bulmam değil.
Silahın olması.
Ve bir ayı görürsek öyle sanıyorum ki
parmak ucunda şarkı söylemek yerine onu vurursun.
Ayı varsa bence olması gereken bu."
Başkalarını eğlendirecek şekilde ölmek istemiyorum.
Çünkü biliyorum ki bir ayı beni yese
bunu duyanlar, "Bu korkunç." diye düşüneceklerine
"Çok komik, değil mi? Fran'i ayı yemiş!
Tam da yiyecek kişiyi bulmuş!"
"Ölümümün komik olmasını istemiyorum." diye düşündüm.
Evet, komik olurdu.
Fran olmasaydım ve bunu duysaydım "Çok komik." derdim.
Ama öyle ölmek istemiyorum.
Bana ne sordun bilmiyorum ama ayının hikâyesi bu.
Okula gidecek kadar genç hiç kimse
o görünümü kaybedeceğinin farkında değil.
Başına gelene dek farkında olmazsın.
Tamam mı? Uzun zamandır görmediğim birini görünce
"Sana ne olmuş böyle?" diye düşünüyorum.
Benim için de aynı şeyi düşündüklerini fark ettim.
Kendim için böyle düşünmüyorsam her gün kendimi gördüğümdendir.
Gerçi olabildiğince kısa. Ama yani…
Bir Vogue çekiminden kalma ham fotoğraflar buldum.
Her yanlarına bir şeyler yazmışım.
Şu notla Anna Wintour'a göndermişim,
"Anna, bu fotoğraflar berbat. Tekrar çekmemiz lazım."
Onlara bakıp şöyle düşündüm, "Bugün böyle uyansam çok mutlu olurdum!"
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy