ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Αν ήξερα αυτά που ξέρω τώρα όταν ήμουν νέα,
δεν θα έκανα τέτοια λάθη.
Αλλά σας έχω κακά νέα. Συνεχίζεις να κάνεις λάθη.
Δεν κάνεις λάθη μόνο μέχρι μια ορισμένη ηλικία.
Συνεχίζεις να κάνεις λάθη κι έχεις λιγότερες δικαιολογίες,
γιατί σπάνια έχεις την ευκαιρία, όταν έχεις μεγαλώσει, να κάνεις νέα λάθη.
Αντίθετα, λες "Δεν το πιστεύω ότι έκανα το ίδιο λάθος.
Επειδή ήξερα ότι δεν… Την πρώτη φορά δεν ήξερα",
και δικαιολογείς τον εαυτό σου.
Μετά λες "Το παραδέχομαι. Είναι η 16η φορά που κάνω το ίδιο λάθος".
Και το επαναλαμβανόμενο λάθος, το ίδιο λάθος ξανά και ξανά,
αποδεικνύει ότι είσαι κακός σ' αυτό το πράγμα, ό,τι κι αν είναι.
Ναι;
Η πιθανή περιβαλλοντική καταστροφή σού προκαλεί άγχος;
Όχι. Δεν είμαι τόσο νέα. Αν συμβεί…
Ξέρεις, είναι…
Έχω τα μέσα για να ζήσω τέσσερα χρόνια ακόμα.
Αν ήξερα για επερχόμενη καταστροφή, έναν χρόνο ακόμα.
Τόσο πολλά άτομα είχαμε στο Public Speaking;
-Όχι. -Όχι.
Τώρα είναι πολλοί.
Δεν το πιστεύω ότι πέρασαν δέκα χρόνια.
-Ξαφνικά πέρασαν δέκα χρόνια. -Δεν έγινε ξαφνικά.
Όχι. Αλλά πέρασαν γρήγορα.
Γυρίζουμε; Αρχίσαμε ήδη;
-Ναι. -Ναι. Τα πάντα. Απλώς γυρίζουμε.
-Δεν το ήξερα. Πότε ξεκινήσαμε; -Όταν έσπασαν το πράγμα.
Κι όταν μιλούσαν οι τύποι, κι όταν ήρθαμε εδώ. Τα γυρίζουμε όλα.
Πρέπει να το λες στον ενδιαφερόμενο!
ΛΗΞΙΑΡΧΕΙΟ
Έχεις ένοχες απολαύσεις;
Όχι. Δεν έχω, γιατί η απόλαυση δεν με κάνει να νιώθω ενοχές.
Είναι απίστευτο που υπάρχει η φράση "ένοχη απόλαυση".
Εκτός αν απολαμβάνεις να σκοτώνεις ανθρώπους.
Θέλω να πω, δεν θα ένιωθα ποτέ…
Οι απολαύσεις μου είναι αβλαβείς,
που σημαίνει ότι κανείς δεν πεθαίνει.
Εντάξει;
Κανείς δεν κακοποιείται, ξέρεις.
Και σκέφτομαι "Όχι, δεν νοιώθω ένοχη που έχω απολαύσεις".
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν νιώθουν ενοχές αν σκοτώσουν,
δεν νιώθουν ενοχές όταν βάζουν μωρά σε κλουβιά στα σύνορα.
Γι' αυτά δεν αισθάνονται ένοχοι, αλλά εγώ πρέπει να νιώθω ένοχη για τι;
Που έφαγα δυο πιάτα μακαρόνια; Που διάβασα ένα αστυνομικό;
Η ένοχη απόλαυση των ανθρώπων είναι πάντα το να χαίρονται κάτι
που δεν είναι υψηλή τέχνη.
Οπότε, αν πεις "Μ' αρέσει πολύ να διαβάζω βιβλία αυτοβοήθειας",
υποτίθεται ότι είναι ένοχη απόλαυση. Δεν νιώθω ενοχές.
Και, ξέρετε, για μένα η απόλαυση, όσο περισσότερο μεγαλώνω,
τόσο πιο πολύ λέω "Διασκέδασε όσο μπορείς, φιλενάδα.
Εμπρός. Κάν' το".
Ξέρεις. Θέλω να πω,
έτσι νιώθω.
Πάντα μου άρεσε η διασκέδαση. Ο κόσμος πρέπει να διασκεδάζει,
εφόσον η διασκέδαση δεν είναι καταστροφική για τους άλλους.
Αν μου απαντήσει κάποιος στην ερώτηση "Γιατί το κάνεις αυτό;",
αν μου πει "Είναι διασκεδαστικό", εμένα μου αρκεί.
Μια κακή απάντηση θα ήταν "Δεν βλέπεις πόσο σημαντικό είναι…"
Είναι κακή. Ενώ η απάντηση "Είναι διασκεδαστικό", είναι καλή.
Μ' αρέσουν τα πάρτι. Αυτό είναι κάτι που δεν ακούς ποτέ.
Όλοι μισούν τα πάρτι, ειδικά όταν βρίσκονται σε πάρτι.
-Εύχομαι τα καλύτερα. -Ευχαριστώ.
Δεν μ' αρέσουν οι χοροί, αλλά έπρεπε να έρθω για τα κορίτσια.
Ο κόσμος λέει συχνά για μένα, ενώ είμαι μπροστά,
"Η Φραν αγαπά τα πάρτι", λες και είναι ανήκουστο.
"Την ξέρεις. Αγαπά τα πάρτι".
Μ' αρέσουν τα πάρτι γιατί είναι διασκεδαστικά.
Σαν τις ταινίες, όταν ήμουν παιδί. Οι ταινίες είναι καλές.
Τα γλυκά είναι καλά. Τα πάρτι είναι καλά. Δεν έχουν τίποτα κακό τα πάρτι!
Η ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΗ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Λ. ΒΙΣΚΟΝΤΙ
Όταν είδα τη Λεοπάρδαλη,
ήταν σε μερικώς αποκατεστημένη κόπια στο Ζίγκφελντ.
Κι όταν πήγα να τη δω στο Ζίγκφελντ,
ήμουν, αν όχι το μόνο,
ένα από τα λίγα άτομα εκεί μέσα που δεν ήταν σκηνοθέτες.
Κοίταξα γύρω, και ήταν όπως όταν είδα τον Ρίτσαρντ Πράιορ.
Όταν μπήκα στο θέατρο, όλοι στο κοινό ήταν κωμικοί.
Στη Λεοπάρδαλη, όλοι ήταν σκηνοθέτες.
-Σ' αρέσουν οι ταινίες; -Οι ταινίες; Τις λατρεύω.
ΣΠΑΪΚ ΛΙ
Πας σινεμά ή τις βλέπεις στο σπίτι;
Όπως είπα πρόσφατα, δεν πάω συχνά στον κινηματογράφο,
γιατί δεν αντέχω τους συνανθρώπους μου.
-Μιλάνε στην οθόνη; -Ναι, μιλάνε.
Μιλάνε στο κινητό τους, μιλάνε,
τρώνε δείπνα τριών πιάτων με μπριζόλα.
Έχω μια συσκευή DVD που μου χάρισαν.
-Συνδεδεμένη με την τηλεόραση; -Όχι.
-Μου τη χάρισε ο κος Σκορσέζε. -Ναι.
Είναι μικρή και μπορείς να βλέπεις στον καναπέ σου,
αλλά είναι πολύ περίπλοκη.
Πώς γνωριστήκατε;
Πώς γνωριστήκαμε;
-Θες να της το πούμε; -Ξέρουμε;
-Όχι. -Όχι.
Ο κόσμος συχνά με ρωτάει πώς γνώρισα τον Μάρτι, και δεν ξέρω.
Υποθέτω ότι τον γνώρισα σε πάρτι.
Και γιατί το νομίζω; Γιατί πηγαίνω σε πολλά πάρτι.
-Στα 50ά γενέθλια του Τζον Γουότερς; -Ήδη σε ήξερα τότε.
-Με ήξερες. -Ναι.
Ξέρω ότι ήξερα τον Μάρτι για πολύ καιρό πριν τον γνωρίσω καλά.
Πηγαίνω σε πολύ περισσότερα πάρτι από τον Μάρτι.
Γι' αυτό ο Μάρτι έχει κάνει πολλές ταινίες κι εγώ δεν έχω γράψει πολλά βιβλία.
Αλλά συνειδητοποίησα ότι όποτε έβλεπα τον Μάρτι σε πάρτι,
περνούσαμε όλη τη βραδιά μιλώντας οι δυο μας.
Έμεινα ξύπνια όλη νύχτα, γιατί έπινα καφέ όλο το βράδυ.
Και η ταινία που σε είχα ρωτήσει κάποτε,
με τον Κάρι Γκραντ, Μέρα Γεμάτη Έρωτα, παιζόταν τη νύχτα.
Νύχτα Γεμάτη Έρωτα.
-Ναι, σωστά. Την έχεις δει; -Δεν την έχω δει ποτέ.
Δεν υπάρχει ταινία όπου ο Κάρι Γκραντ είναι λιγότερο ο εαυτός του.
Αλλά εκείνη την εποχή,
ήθελε να παίζει ρόλους έξω από την τυποποιημένη περσόνα του.
Πήρε μόνο μία υποψηφιότητα για Όσκαρ, για την ταινία Στο Διάβα της Ζωής.
Πάντως, ήταν μια απόπειρα. Του Τζορτζ Στίβενς.
Τζορτζ Στίβενς.
Τον είδα μια φορά. Περπατούσα στη λεωφόρο Μάντισον.
Θα ήταν στη δεκαετία του '80. Ήταν ήδη γέρος.
Και παρατήρησα καθώς περπατούσα ότι ο κόσμος είχε σταματήσει.
Και στη λεωφόρο Μάντισον περπατούσε ο Κάρι Γκραντ.
Με το λευκό λινό του κοστούμι και τα λευκά ασορτί του μαλλιά,
έλαμπε ολόκληρος.
Ήταν… Οπότε, σκέφτηκα "Κακό είναι αυτό;"
Δηλαδή…
Εντάξει.
Πάμε.
Όταν ήμουν παιδί, ο κλιματισμός δεν ήταν συνηθισμένος,
αλλά στους κινηματογράφους ήταν.
Και οι κινηματογράφοι είχαν κάτι πανό απ' έξω,
με γράμματα που έμοιαζαν με παγάκια,
που έγραφαν "Κλιματίζεται" ή "Κλιματισμός εντός".
Μέσω ψύξης.
Και μερικές φορές, ο κόσμος έλεγε "Κάνει ζέστη. Ας πάμε σινεμά".
-Για να καθίσουν απλώς. -Γι' αυτό πήγαιναν.
Μου άρεσε πολύ να βλέπω ταινίες, αλλά δεν μπορώ να πω, ξέρετε…
Βασικά, μπορώ να πω κατηγορηματικά ότι δεν τις έκρινα.
Δεν τις έκρινα. Απλώς σκεφτόμουν "Ταινίες!"
Δηλαδή, ωραία!
Υπάρχει ταινία που θα μπορούσατε να δείτε στην τηλεόραση ξανά και ξανά;
Ναι, πολλές ταινίες μ' αρέσουν τόσο πολύ.
Όταν ήμουν παιδί, υπήρχε μια εκπομπή που λεγόταν Million Dollar Movie
και είχε καθημερινά μια ταινία.
Την ίδια κάθε μέρα, για μια βδομάδα.
Άρχισα να βλέπω την ταινία Το Αγόρι με τα Πράσινα Μαλλιά.
Ήταν Δευτέρα.
Ακριβώς στις 7:30, δηλαδή μισή ώρα μετά, έπρεπε να πάω για ύπνο.
"Μπορώ να δω…" "Όχι, πρέπει να πας για ύπνο".
Για πέντε μέρες,
έβλεπα το πρώτο μισάωρο της ταινίας.
Ρώτησα τη μητέρα μου προ ετών "Τι θα πάθαινες αν μ' άφηνες να τη δω;"
Είχα περάσει προ πολλού τα 40 όταν είδα το τέλος της ταινίας.
Κοιμόμουν στις 7:30, που είναι πολύ νωρίς, μέχρι τα δέκα μου χρόνια περίπου.
Ρώτησα τη μητέρα "Γιατί έπρεπε να κοιμάμαι τόσο νωρίς;"
Γιατί αυτό φταίει για τις αϋπνίες μου.
Ότι δεν πήγαινα για ύπνο κουρασμένη. Δεν ήμουν κουρασμένη στις 7:30.
"Γιατί κοιμόμουν τόσο νωρίς;"
Είπε "Για να είμαι ειλικρινής, Φράνσι,
απλώς δεν άντεχα άλλο να σ' ακούω".
Παππού!
Ναι, μικρέ;
Έχω πράσινα μαλλιά.
Μια μέρα φέτος, ήμουν στο ασανσέρ της πολυκατοικίας μου
και μπήκε ένα αγόρι με πράσινα μαλλιά. Όχι ένας έφηβος με βαμμένα μαλλιά.
Αλλά ένα αγόρι
που η μητέρα του το άφησε όχι μόνο να δει την ταινία,
αλλά και να έχει πράσινα μαλλιά. Ένα επτάχρονο αγόρι.
Τον κοίταξα και είπα "Ωραία μαλλιά".
Είπε "Ευχαριστώ".
Είπα "Υπάρχει ταινία Το Αγόρι με τα Πράσινα Μαλλιά. Την είδες;"
Με κοίταξε. "Όχι, δεν υπάρχει".
Είπα "Ναι, υπάρχει". Είπε "Όχι, δεν υπάρχει".
Τον είδα μετά από μέρες
και είπα "Υπάρχει ταινία Το Αγόρι με τα Πράσινα Μαλλιά".
Είπε "Δεν σε πιστεύω".
Είπα "Σίγουρα έχεις μια από αυτές τις σύγχρονες συσκευές. Ψάξ' το".
Δεν τον ξαναείδα ποτέ.
ΟΛΙΒΙΑ ΓΟΥΑΪΛΝΤ
Να κάτι που είδα.
Είδα ένα αγοράκι. Πρέπει να ήταν τεσσάρων,
πολύ μεγάλος για να είναι σε καροτσάκι.
Και είχε κάτι, μια συσκευή κάποιου είδους,
και η μητέρα του τον έσπρωχνε.
Η μητέρα του, όχι νταντά, τον έσπρωχνε.
Έψαχνε, φαντάζομαι, κάποιο δρόμο, και είπε "Όχι, είναι η 23η οδός!"
Ήθελα να πω "Με συγχωρείτε.
Ο γιος σας μπορεί να σερφάρει. Είναι πολύ μεγάλος για καροτσάκι".
Νομίζω… Δεν έχω αντίρρηση να κάνουν αυτό τα παιδιά.
Τα παιδιά, φυσικά, το κάνουν αυτό, γιατί το είχαν όλη τους τη ζωή.
Δεν θα τα αλλάξει, γιατί δεν είναι ακόμα διαθέσιμα για αλλαγή.
-Ναι. -Ξέρεις.
Όταν ήμουν παιδί, ο πατέρας μου έλεγε "Εμείς δεν είχαμε τηλεόραση".
Το έβρισκα αδιάφορο. "Καλά, δεν είχατε τηλεόραση".
Ξέρεις… "Εγώ έχω".
-Ναι. -Είναι τόσο απλό.
Πώς τα πας με τους νέους;
Εξαρτάται.
Τα μικρά παιδιά,
που μάλλον δεν εννοείς αυτά, μ' αρέσουν πολύ.
Ο κόσμος πάντα σοκάρεται που μ' αρέσουν τα μικρά παιδιά.
Μ' αρέσουν γιατί είναι η λιγότερο ενοχλητική ομάδα.
Ο κόσμος νομίζει το αντίθετο. Μπορεί να ισχύει, να κάνουν φασαρία.
Αλλά είναι λιγότερο ενοχλητικά, γιατί είναι λιγότερο πιθανό
να σου πουν κάτι που έχεις ακούσει άπειρες φορές.
Δεν έχουν ακόμα γεμίσει με κλισέ.
Είναι πιο αυθεντικά από τους ενήλικες.
Τους το στερούν αυτό πολύ γρήγορα.
Και δεν ξέρουν τι είναι τα πράγματα, οπότε τα επινοούν, ξέρεις,
ή κάνουν ερωτήσεις.
Γενικά δεν προσπαθούν να σε πείσουν ότι ξέρουν κάτι που δεν ξέρουν.
Και τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα.
Αν εννοείς τους νέους γύρω στα 20,
δεν θα τους σκεφτόμουν καν.
Ακόμα κι όταν ήμουν νέα, δεν το σκεφτόμουν.
Ένας νεαρός ήρθε μια φορά έξω από ένα εστιατόριο
και είπε "Αν θες να μάθεις τι σκέφτονται οι μιλένιαλ,
μπορείς να μου στείλεις μέιλ".
-Και είπα "Γιατί να θέλω να το μάθω;" -Ναι.
Είπε "Πολλοί θέλουν".
Είπα "Γιατί πουλάνε πράγματα. Εγώ δεν πουλάω τίποτα.
Αν είχα εταιρεία που πουλάει ρούχα, θα ήθελα να μάθω τι σκέφτεσαι.
Αλλά και πάλι, γιατί να επιλέξω εσένα,
ανάμεσα σε εκατομμύρια 20άρηδες;
Τι είσαι, εκπρόσωπός τους;"
Δεν έχουν πολλά πλεονεκτήματα τα γεράματα, αλλά ορίστε ένα.
Όταν διαβάζεις ότι θα ξεμείνουμε από νερό το 2050,
αρχικά σκέφτεσαι "Θεέ μου!"
Και μετά λες "Το 2050; Θα έχω πεθάνει".
Ας ανησυχήσει κάποιος άλλος.
Δεν ξέρω αν σου το κάνουν εσένα, που έχεις δικό σου παιδί.
-Δεν εννοώ παιδάκι, αλλά έφηβη. -Ναι.
Τα άτομα στην ηλικία της κόρης σου, και λίγο μεγαλύτερα,
συχνά με πλησιάζουν και με ρωτάνε τι πρέπει να κάνουν στη ζωή τους.
Πάντα σκέφτομαι "Πρώτον, δεν με νοιάζει τι θα κάνεις".
Έχουν συνηθίσει στην προσοχή των γονιών τους.
Όποιον δουν στην ηλικία τους, σκέφτονται "Ίσως με βοηθήσει".
Αλλά μ' εμένα θα ήταν λάθος, γιατί…
Ρωτάνε τι είδους καλλιτέχνες πρέπει να γίνουν.
Και πάντα λένε "Πρέπει να γίνω συγγραφέας ή σκηνοθέτης;"
Και σκέφτομαι "Στην ηλικία σου, θα έψαχνα για νερό.
Νομίζω ότι πρέπει να γίνεις κάποιος που ψάχνει για νερό,
γιατί προφανώς…
Δεν ξέρω γιατί ξεμείναμε από νερό, αλλά το ήπιαμε όλο.
Ξέρεις,
δεν αφήσαμε καθόλου για σας".
Συναντηθήκαμε στις εννιά
Συναντηθήκαμε στις οκτώ
Ήμουν στην ώρα μου
Όχι, άργησες
Ναι, το θυμάμαι καλά
-Συναντηθήκαμε στις εννιά -Συναντηθήκαμε στις οκτώ
-Ήμουν στην ώρα μου -Όχι, άργησες
Ναι, το θυμάμαι καλά
Το σύστημα δακτυλογράφησης Xerox
σας επιτρέπει να επεξεργάζεστε πληροφορίες σε μια οθόνη
πριν τυπωθούν στο χαρτί,
και θα τις θυμάται όλες, ακόμα κι αν εσείς όχι.
Ναι, το θυμάμαι καλά
Με τα μηνύματα,
τα κοινωνικά δίκτυα, τα μέιλ, τα κινητά, πώς τα πας;
Στέλνεις μηνύματα ή μιλάς στο κινητό;
Τίποτα από αυτά.
-Τίποτα; -Όχι. Δεν έχω υπολογιστή.
Δεν έχω iPhone, κινητό,
iPad.
-Ούτε κινητό; -Έχω σταθερό.
Έχω διεύθυνση.
Αυτά αρκούν.
Όταν εφηύραν τους υπολογιστές,
εννοώ τους υπολογιστές για τα σπίτια,
τους λέγανε επεξεργαστές κειμένου.
Μια φίλη πήρε έναν και μου είπε "Έλα να τον δεις".
Πήγα στο σπίτι της και τον είδα.
Μου φάνηκε, και έτσι ήταν τότε,
σαν ένα είδος γρήγορης γραφομηχανής.
Αλλά δεν είχα γραφομηχανή. Δεν είχα ποτέ τις παλιές μηχανές.
Έγραφα με στυλό.
Είπα "Δεν το χρειάζομαι. Είναι γρήγορη γραφομηχανή.
Εγώ δεν έχω. Δεν ξέρω καν δακτυλογραφία.
Άρα δεν θα ασχοληθώ".
Φυσικά, δεν ήξερα
ότι όλος ο κόσμος θα έμπαινε σ' αυτό το μηχάνημα.
Αυτό έγινε, αλλά έγινε σταδιακά. Δεν το πρόσεξα.
Και τώρα, όλος ο κόσμος είναι εκεί μέσα, και μου λένε
"Και τώρα εσύ δεν ξέρεις από αυτά τα πράγματα".
Αλλά δεν είναι αλήθεια, γιατί όλοι γι' αυτά μου μιλάνε.
Άρα ξέρω από αυτά. Ξέρω όλα όσα θέλω να ξέρω.
Ξέρω περισσότερα απ' όσα θέλω. Για μένα, είναι σαν τις Καρντάσιαν. Ξέρεις.
Δεν έχω δει τις Καρντάσιαν, αλλά ξέρω για τις Καρντάσιαν. Εντάξει;
Έτσι νιώθω για το διαδίκτυο.
Το οποίο ξέρω ότι, με κάποιο τρόπο, έχει σχέση με τις Καρντάσιαν.
Όσα ξέρω για το διαδίκτυο
είναι όσα μου έχουν πει ή δείξει,
γιατί οι άλλοι πάντα λένε
"Καημένη Φραν, δεν το ξέρει. Έλα να σου δείξω, Φραν".
Τους μισούς απ' αυτούς δεν τους ξέρω καν,
και ενθουσιάζομαι που με πλησιάζουν έτσι.
Την περασμένη εβδομάδα, δύο άτομα νεότερα από μένα,
το ένα λίγο νεότερο, το άλλο πολύ…
Το ένα μου εξήγησε τι είναι το Instagram
και το άλλο μου εξήγησε το Twitter.
Και θύμωσα τόσο, που είπα
"Να σας εξηγήσω.
Αυτά δεν τα έχω, όχι επειδή δεν ξέρω τι είναι.
Αυτά δεν τα έχω, επειδή ξέρω τι είναι.
Γι' αυτό δεν τα έχω".
Ήμουν σε ένα δείπνο πρόσφατα, και κάποιος…
Ήταν ένας έμπορος τέχνης εκεί. Ο οικοδεσπότης.
Και έλεγε ότι οι άνθρωποι αγοράζουν τέχνη στο διαδίκτυο,
κι ότι είναι γελοίο.
Δεν ζεις την εμπειρία της τέχνης έτσι.
Δεν είναι πραγματική εμπειρία. Είπα "Για σένα δεν είναι εμπειρία.
Για όσους το κάνουν, είναι εμπειρία.
Αυτό τους ενδιαφέρει.
Είναι οι νέοι άνθρωποι. Διαφορετικοί.
Αποκαλούν φίλους άτομα που δεν έχουν δει ποτέ".
Λέει "Δεν είναι φίλοι". Γι' αυτούς, είναι.
Είχαμε ένα τεράστιο σεξουαλικό σκάνδαλο με τον Άντονι Γουίνερ.
Δεν υπήρξε σεξ. Έχασε την καριέρα του λόγω σεξουαλικού σκανδάλου.
-Και δεν έκανε σεξ. -Και δεν έκανε σεξ.
Για μένα, ήταν εκπληκτικό.
Όταν χάνεις την καριέρα σου,
τουλάχιστον λόγω σεξουαλικού σκανδάλου, κάνεις σεξ.
Ναι. Είναι αλήθεια!
Έχουμε σεξουαλικά σκάνδαλα χωρίς σεξ, φιλίες χωρίς φίλους,
τέχνη που δεν βλέπουν.
Βασικά, αυτό είναι τελείως διαφορετικό είδος ανθρώπου.
Λοιπόν, έχω μια αδελφή που είναι δυο χρονών, σχεδόν τριών,
κι έχει δικό της iPad.
Το χρησιμοποιεί συνεχώς.
Εγώ δεν έχω καν iPad.
Πιστεύετε ότι αυτό θα της στερήσει την ικανότητα επικοινωνίας;
Αυτό προδιαγράφεται για τις μελλοντικές γενιές;
Η αδελφή της είναι δυο χρονών και έχει iPad,
ενώ η ίδια δεν έχει iPad.
-Οι γονείς σου τη συμπαθούν πιο πολύ. -Το ξέρω.
Εντάξει; Δεν ανησυχώ γι' αυτούς που είναι δυο χρονών,
γιατί δεν θα χρειαστεί να τους αντιμετωπίσω εγώ.
Ανησυχώ περισσότερο γι' αυτούς που είναι 22. Εντάξει;
Λοιπόν, ναι, θα είναι διαφορετική. Είναι αλήθεια. Αλλά ίσως όχι χειρότερη.
Ίσως γίνει καλύτερη. Δεν το ξέρουμε. Πιθανόν αυτό να τους βελτιώσει.
Θα είναι καλύτεροι στον κόσμο των iPad, γιατί αυτός θα είναι ο κόσμος.
Εγώ πιστεύω
ότι καταλαβαίνεις μόνο τους ανθρώπους που είναι σύγχρονοί σου.
Ότι δεν μπορείς να καταλάβεις τους άλλους.
Και έτσι,
μπορείς…
Καταλαβαίνω απόλυτα τους συνομηλίκους μου.
Εννοώ, απλώς κοιτάζοντάς τους.
Όταν λέω συνομηλίκους, εννοώ συν-πλην δέκα χρόνια.
Ξέρω τι σημαίνουν τα ρούχα τους. Τι νομίζουν ότι σημαίνουν τα ρούχα τους.
Ξέρω τι εννοούν όταν μου λένε τι μουσική τους αρέσει
ή τι βιβλία τους αρέσουν.
Αλλά δεν το ξέρω με τους νέους.
Το θέμα με τους νέους είναι ότι όλοι φαίνονται νέοι.
Κι αυτός είναι ένας γελοίος τρόπος να κατηγοριοποιήσεις κάποιον.
Η ΑΡΚΟΥΔΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΖΑΝ-ΖΑΚ ΑΝΟ
Όταν ήμουν νέα, ταξίδευα αρκετά.
Μ' άρεσε περισσότερο από ό,τι τώρα.
Κάποτε πήγα στην Αλάσκα, και πήγαμε στο Πάρκο Γκλάσιερ.
ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΜΠΙΝΓΚ; ΡΩΤΑ Η ΛΙΜΠΟΒΙΤΣ
Προσέλαβα αυτόν τον τύπο, τον Μπρους, που είναι
ή συνοδός κυνηγιού αρκούδας
ή, αν απλώς θες να πας πεζοπορία και να δεις αρκούδες,
παίρνεις και πάλι τον Μπρους, αλλά δεν τις σκοτώνεις.
Λοιπόν, ξεκινάμε για την πεζοπορία. Είμαστε κάπου οκτώ άτομα.
Εγώ είμαι ίσως η λιγότερο αθλητική,
και δεν μιλάμε για την πιο εύρωστη ομάδα στον πλανήτη.
Οπότε, ο Μπρους μάς μαζεύει και μας εξηγεί για τις αρκούδες.
"Λοιπόν, αν δείτε αρκούδα", είπε,
"μην τρέξετε.
Οι αρκούδες τρέχουν", δεν θυμάμαι, "100 χλμ. την ώρα.
Αποκλείεται να ξεφύγετε.
Η αρκούδα θα σας πιάσει και θα σας φάει, οπότε μην τρέξετε.
Απλώς μείνετε εκεί,
σηκωθείτε στις μύτες των ποδιών, σηκώστε ψηλά τα χέρια και τραγουδήστε.
Γιατί το τραγούδι θα αποσυντονίσει την αρκούδα.
Και δεν έχει σχέση με τις ικανότητές σας στο τραγούδι.
Και τότε η αρκούδα θα φύγει", λέει ο Μπρους.
Είπα "Μπρους,
επίτρεψέ μου να σε διαβεβαιώσω ότι αν έβλεπα αρκούδα, θα έτρεχα.
Γιατί δεν θα είχα την ψυχραιμία.
Χρειάζεσαι απίστευτη πειθαρχία
για να μείνεις εκεί και να τραγουδήσεις.
Δεν είμαι έτσι εγώ. Θα πανικοβληθώ. Θα τρέξω".
Είπε "Τότε, θα σου επιτεθεί".
Ο Μπρους είχε ένα τεράστιο όπλο σε θήκη. Δεν αστειεύομαι.
Σε θήκη, ένα μεγάλο όπλο. Και ξεκινάμε την πεζοπορία.
Ήταν η εποχή του χρόνου
που οι σολομοί κολυμπάνε προς μία κατεύθυνση.
-Και οι αρκούδες τούς τρώνε. -Σωστά.
Κι αυτά τα ρυάκια ήταν γεμάτα κομματιασμένους σολομούς.
Ξέρεις, από τη μία,
ήταν ένα είδος απίστευτα φυσικού σούσι μπαρ.
Από την άλλη, βλέπεις ότι οι αρκούδες είναι σαν άνθρωποι.
Όταν υπάρχει μεγάλη αφθονία, λένε "Αυτό το κομμάτι θέλω".
Ήταν κομματιασμένοι σε στιλ "Μπα, δεν μ' αρέσει αυτό".
Σαν να έλεγαν
"Δεν ξέρω. Δεν το θέλω αυτό. Το θες εσύ; Δεν το θέλω".
Υπήρχαν εκατοντάδες κομματιασμένοι σολομοί.
Όλο αυτό ήταν τρομακτικό, αλλά σε κάποια φάση επαναλάμβανα
"Βλέπεις αρκούδα, Μπρους; Βλέπεις;
Μπρους, οι σολομοί ήταν κομματιασμένοι. Αρκούδα τους κομμάτιασε".
Ήμουν σε κατάσταση υστερίας. Πραγματικά ανήσυχη.
Κόλλησα πάνω στον Μπρους.
Είχα το χέρι μου στον ώμο του. Είχα το άλλο χέρι στη μέση του.
Σταματούσε, σταματούσα. "Μπρους!"
Αν πήγαινε μισό μέτρο μακριά, έλεγα "Μπρους; Πού είσαι, Μπρους;"
Και μετά ο Μπρους είπε "Φραν…"
Είχε πια αγανακτήσει μαζί μου.
Είπε "Φραν, νομίζω ότι πρέπει να σου πω κάτι".
Σκέφτομαι "Θα πει ότι είδε αρκούδα".
Και λέει "Πρέπει να σου πω κάτι. Είμαι παντρεμένος".
Είπα "Τι;"
Είπε "Είμαι παντρεμένος. Να το ξέρεις".
Είπα "Ο λόγος που κόλλησα πάνω σου δεν είναι ότι σε βρίσκω ακαταμάχητο.
Είναι ότι έχεις όπλο.
Και νομίζω ότι αν βλέπαμε αρκούδα,
δεν θα καθόσουν να τραγουδήσεις, αλλά θα την πυροβολούσες.
Αυτό θέλω να γίνει αν δεις αρκούδα".
Δεν θέλω να πεθάνω με τρόπο που διασκεδάζει τους άλλους.
Επειδή ξέρω ότι αν με έτρωγε αρκούδα,
ο κόσμος, όταν το μάθαινε, αντί να σκεφτεί "Αυτό είναι τρομερό",
θα σκεφτόταν "Ξεκαρδιστικό. Τη Φραν την έφαγε αρκούδα!
Στη Φραν έτυχε να τη φάει αρκούδα!"
Και σκέφτηκα "Δεν θέλω ο θάνατός μου να είναι ξεκαρδιστικός".
-Ναι, είναι αστείο. -Ναι, θα ήταν.
Αν δεν ήμουν η Φραν και το άκουγα, θα σκεφτόμουν "Είναι ξεκαρδιστικό".
Αλλά δεν θέλω να πεθάνω έτσι.
Δεν ξέρω τι ρώτησες, αλλά αυτή είναι η ιστορία της αρκούδας.
Κανένα νεαρό άτομο
δεν ξέρει ότι θα χάσει την ομορφιά του.
Δεν το πιστεύεις, μέχρι να συμβεί.
Εντάξει; Γιατί αν δω κάποιον που έχω καιρό να δω,
σκέφτομαι "Τι διάολο σου συνέβη;"
Ξέρετε. Και συνειδητοποιώ ότι σκέφτονται το ίδιο για μένα.
Εγώ δεν το σκέφτομαι για μένα, γιατί βλέπω τον εαυτό μου κάθε μέρα.
Αν και όσο λιγότερο γίνεται. Αλλά…
Βρήκα τα φύλλα κοντάκτ από μια φωτογράφιση του Vogue.
Και βλέπω ότι είχα γράψει παντού.
Τα είχα στείλει στην Άννα Γουίντουρ σημειώνοντας
"Οι φωτογραφίες είναι φρικτές. Να τραβήξουμε άλλες".
Τις κοίταξα και είπα
"Αν ξυπνούσα σήμερα και ήμουν έτσι,
θα είχα εκστασιαστεί!"
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη